Εθνικό ή Ταξικό Μέτωπο; Μέρος 1ον

Μέχρι τώρα το κίνημα βάδιζε σε μια μίνιμουμ «αντι-μνημονιακή» ενότητα.  Αυτή η ενότητα, όμως, είναι σαθρή γιατί πατά σε δύο διαφορετικές βάρκες.

Η μία είναι η «αστική»-συντηρητική. Είναι ο μικροαστός που συνθλίβεται ανάμεσα στις τράπεζες και στα ακριβά μεροκάματα των συνδικαλισμένων εργατών. Είναι ο wannabe φραγκάτος.. ο μικρο-καπιταλιστής που χάνει το όραμα του «χρηματιστηριακού τζόγου-καγιέν-ξανθής μοντέλας»… ο εθνικιστής που έβλεπε την Ελλάδα του Σημίτη να «εισβάλλει» στα Βαλκάνια και να περιθωριοποιεί την Τουρκία, ενώ τώρα αισθάνεται πως είναι το Λαύριο της ΕΕ.

Η άλλη είναι η εργατική… Είναι ο χρόνια άνεργος.. ο «υπο-απόλυση», αυτός που του κόβουν και του ξανακόβουν το μισθό και του ζητάνε να ζήσει και 500-400 € και αύριο με λιγότερα. Ο συνταξιούχος που μετά από 30-40 χρόνιας δουλειάς δεν μπορεί να ζήσει και του διαλύουν και τα νοσοκομεία. Ο no-future πιτσιρικάς που δεν ξέρει αν θα ανοίξει το διαλυμένο σχολείο του το Σεπτέμβρη και δεν μπορεί να βρει έστω ένα σκατομεροκάματο σε ένα καφέ.

Και οι δυο «δεν θέλουν το μνημόνιο».

Όμως η πρώτη στρώνει μια υπέροχη παγίδα για τη δεύτερη.

Προσπαθεί να την κάνει να ξεχάσει τα προβλήματα της για «χάρη του συνόλου». Προσπαθεί να την μετατρέψει από «τάξη» με ξεχωριστά και ΑΝΤΙΠΑΛΑ συμφέροντα, σε συνάθροιση χουλιγκάνων. Να την κάνει υποχείριο των δικών της συμφερόντων. Όπως οι θερμοκέφαλοι που ξεχνάνε την πείνα τους και τη φτώχεια τους και ασχολούνται με τα χρέη της ομάδας τους.

Αντί να ζητάμε τη διαγραφή των εργατικών χρεών προς τις τράπεζες (πχ στεγαστικά, κάρτες), ασχολούμαστε με τα χρέη του αφεντικού μας… Πως δηλαδή το κράτος –εργοδότης  μας, αυτό το κράτος που μοίρασε μίζες, ανέθρεψε τα τζάκια των κρατικοδίαιτων Μπομπολέων (με δραχμή ή ευρώ), που μας οδήγησε σε παράλογες πολεμικές δαπάνες σαν τα εξοπλιστικά του Τσοχατζόπουλου ή τα αυτά των Ολυμπιακών Αγώνων, να μην πληρώσει τα χρέη του στα τραπεζιτικά συνεταιράκια του.

Ο 74χρονος Luis Dominguz που γλίτωσε την έξωση χάρη στους Indignados

Οι Ισπανοί «Αγανακτισμένοι» όσο και «φλώροι» ή «λαπάδες» μπορεί να φαίνονται στους δικούς μας Ελληναράδες αντίστοιχούς τους, έχουν μια πιο καθαρή ταξική απεύθυνση. Παρεμποδίζουν στην πράξη εξώσεις και κατασχέσεις από φτωχές οικογένειες… ακόμα και μεταναστών! Ισπανοί και Λιβανέζοι, λατινοαμερικάνοι μετανάστες.. όλοι είναι ίδιοι απέναντι στις τράπεζες και τα αφεντικά.

Εδώ, στην Ελλάδα, έχουμε την κλασσική περίπτωση διαστρέβλωσης στόχων. Έχουμε πεινασμένους και φτωχούς ανθρώπους να διαδηλώνουν για το Ευρώ, τα CDS και τα spread, αντί να οργανώνουν τη μάχη απέναντι στο δικό τους αφεντικό, τη δική τους κυβέρνηση που τους έχει αφήσει χωρίς δουλειά.

Έχουμε την προσπάθεια εκτροπής ενός κινήματος που θα προσπαθεί να γιατρέψει την πείνα του με «Εθνικές Αξιοπρέπειες», «Αντι-Γερμανικά» στερεότυπα και ονειρώξεις με τη Δραχμή να καβαλάει το άσπρο άλογο της απελευθέρωσης.

Η κυβέρνηση θα εντείνει τις πιέσεις συνθηκολόγησης στην εργατική τάξη…

Η αστική τάξη θα επιτεθεί στα εργαλεία άμυνας των εργαζομένων. Θα αποδομήσει ακόμα περισσότερο την ανάγκη συλλογικής έκφρασης μέσα από τα κόμματα, θα αναγκάσει να περιθωριοποιηθούν οι διεθνιστικές ή αντι-ρατσιστικές φωνές και πρωτοβουλίες, αλλά, μέσα από το Δημοψήφισμα (ή με κάποιο άλλο μέσο) θα προσπαθήσει να υποτάξει την ταξική αντί8ληψη μέσα στον Εθνικό στόχο.

Πως θα μπορέσει μια «εθνική», πολιτειακή, αντι-μνημονιακή πλατφόρμα να αντισταθεί στην επερχόμενη κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων;

Πως μια «αμεσοδημοκρατική» μίνιμουμ πλατφόρμα θα αντισταθεί στην απαγόρευση των απεργιών μέσα από «δημοκρατικές» κάλπες-φερετζέδες αλά Θάτσερ[1];

Όσοι επικεντρώνονται στο Μεσοπρόθεσμο ή στο Μνημόνιο, δεν βλέπουν πως αυτά είναι μία μάχη μπρος στον ταξικό πόλεμο που κλιμακώνεται. Η αντίσταση σε αυτά τα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ σχέδια της αστικής τάξης πρέπει να είναι μέρος μιας συνολικής στρατηγικής άμυνας μας. Γιατί η αστική τάξη της Ελλάδας καταστρώνει σχέδια επιβίωσης μέσα ή έξω από ΕΕ.. μέσα ή έξω από το Ευρώ, με ή χωρίς Μνημόνιο.. με τους Γερμανούς συμμάχους ή εχθρούς.

Ώρα να αντεπιτεθούμε στους δικούς μας εχθρούς.. . όχι μόνο στους τραπεζίτες που ζητάνε τα δανεικά, αλλά και στα λαμόγια που τα έφαγαν και προσπαθούν να τα «διαγράψουν» από τα χρέη τους.

Ώρα να διατρανώσουμε πως το αυριο «μας» δεν είναι η συνέχεια του κράτους «σας»!


[1] Η Θάτσερ, πρωθυπουργός της Αγγλίας στη δεκαετία του `80, για να παρεμποδίσει τις αυξανόμενες απεργίες, πέρασε νόμο που ανάγκαζε τις ηγεσίες των συνδικάτων να επικυρώνουν τις απεργίες μέσα από «κάλπες» που έστηναν ανάμεσα στα μέλη τους. Μέσα από, δήθεν, δημοκρατική επίφαση, ουσιαστικά άφηνε ευάλωτους τους εργαζόμενους στις πιέσεις των αφεντικών τους. Καταστήματα πιο απομακρυσμένα με λιγοστούς υπαλλήλους, διευθυντικά τσιράκια που δε συμμετέχουν στο συνδικαλισμό… όλα αυτά νόθευαν την αποφασιστικότητα των συνδικαλισμένων εργατών.

Advertisements

9 Σχόλια on “Εθνικό ή Ταξικό Μέτωπο; Μέρος 1ον”

  1. Ο/Η markos λέει:

    Το ξεκίνημα πολύ καλό.
    Περιμένω την συνέχεια.-Πρόσεξε γιατι το εθνικό εισχωρεί και στις δήθεν εργατικές οργανώσεις- πχ ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ-

  2. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    πρόσεχε μόνο μην καταλήξεις να αναπαράγεις τις «επαναστατικές» θέσεις του Συνασπισμού….

  3. Ο/Η markos λέει:

    Μα έχω ξεκαθαρίσει οτι τα δύο σοβαρά κόμματα της αριστεράς είναι το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ.
    Μ΄αυτά ξέρεις που βρίσκεσαι τουλάχιστον.
    Το ένα είναι το κόμμα των εργατών και το άλλο των υπαλλήλων.
    Τα υπόλοιπα είναι ενα συνοθύλλευμα φοιτητων-μικροαστών-εθνικιστών κλπ.

  4. Ο/Η gatouleas λέει:

    marko, μάλλον για μένα ήταν το σχόλιο.. αλλά έχεις πολύ λάθος άποψη για τη σύνθεση-φύση ΚΚΕ-ΣΥΝ.. μέπως, όμως, έχεις τη «μύγα» και μυγιάζεσαι;
    Γιάννη Κ, μην τρολλάρεις.. 😉 Έχεις δει πουθενα ίχνος από ΣΥΝασπισμική συνθηκολόγηση εδώ μέσα; Σε προηγούμενο ποστ είχα εξηγήσει πως «ενάντια στο Μνημόνιο είναι και και τα κρτικοδίαιτα λαμόγια όπως πχ οι εκδότες». Επίσης έχουν προκύψει «αριστεροί» οικονομολόγοι που υποστηρίζουν πως ο δημόσιος τομέας είναι «πλεονασματικός»… Ξεχνώντας να αναλύσουν την ταξική του φύση.. δηλαδη πως έχει καταφέρει να είναι «πλεονασματικός’ μέσα από τη συνεχή συρρίκνωση μισθών – επιδομάτων δημοσιών υπαλλήλων και δια΄λυση του κοινωνικού κράτους.
    Να τη βράσω αυτή την «αντι-μνημονιακή» προοπτική που σιγοντάρει λαμόγι ακαι φτώχεια γι ατις δυνάμεις της εργασίας…
    Αντεπίθεση στο ιδιωτικό ή κρατικό κεφάλαιο .. χρηματιστηριακό ή «παραγωγικό».. Από `κει θα έρθει η ανάκαμψη της ζωής μας(και όχι ανάπτυξη).

  5. Ο/Η asdas λέει:

    Η αλήθεια είναι ότι αν και δεν μπορώ με κανένα τρόπο να πάρω στα σοβαρά το ιδεολογικό/κοινωνικό/ταξικό/ό,τι-άλλο συνοθύλευμα του Συντάγματος, και μιας και είμαι από επαρχεία και δεν μπορώ να διαπιστώσω απο κοντά το τι ακριβώς συμβαίνει, μου έκαναν εντύπωση τελευταία κάποια σχόλια από άλλα blogs όπως αυτά που συνοδεύουν αυτό το post http://assimakopoulostar.wordpress.com/2011/06/16/οι-αγανακτισμένοι/#comments

    Έχοντας εικόνα ως τώρα κυρίως μέσα από την μαζική απαξίωση στην βάση του του «κινήματος» από blogs και sites και συζητήσεις με αριστερές – / αναρχικές κατευθύνσεις δεν θα περίμενα (ποτέ όμως) ότι έχουν ψηφίσματα και αποφάσεις και συζητήσεις τέτοιου τύπου. Αρχίζω να ανησυχώ μήπως πέφτω θύμα της «επιλεκτικής» μου πληροφόρησης.

    Πώς θα μπορούσε ή θα μπορέσει ποτέ ένα μαζικό (πραγματικά μαζικό) κίνημα στις μέρες μας και στη χώρα μας, να έχει ένα ενιαίο και συγκροτημένο πολιτικό πρόταγμα όπως φαίνεται να ελπίζουν οι περισσότεροι «φανατικά» και βαθιά πολιτικοποιημένοι εδώ και χρόνια -ο καθένας βέβαια απ’ τη δικιά του σκοπίά- είναι πολύ πάνω απ’ την αντίληψή μου. Εδώ και δεκαετίες η ίδια η αριστερά, η «συνειδητοποιημένη» και «σοβαρή» (ακόμα και η ασόβαρη μαζί) δεν έχει καταφέρει ούτε κατά διάνοια να δημιουργήσει ένα minimum έστω συνενόησης και σύμπραξης στους στόχους και τη στρατηγικής της.

    Και ξαφνικά βρισκόμαστε να κατηγορούμε σωρηδόν και να απαξιώνουμε το πραγματικό χάος καταβολών και αντιλήψεων των «αγανακτισμένων» όταν απ’ ό,τι τελικά μου φαίνεται έχουν φτάσει πολύ πιο μπροστά απ’ όσο θα φανταζόταν ποτέ κανείς (ή ακομα και απ’ ότι θα «ήθελαν» μερικοί ίσως).

    Το γεγονός και μόνο ότι ο κόσμος είναι ακόμα στις πλατείες μετά από τόσες εβδομάδες μου φαίνεται ως το μόνο ουσιαστικό τελικά. Δεν γίνεται να υπάρξει ποτέ συνενόηση και σύμπραξη ΜΑΖΙΚΑ πάνω σε ζητήματα «βαθιάς» πολιτικής και φιλοσοφικής φύσεως. Πραγματικά «άλυτα» ζητήματα όπως φαντάζουν τελικά, αφού ο καθένας αναλώνεται στο να ψάχνει μια ζωή επιχειρήματα για να υποστηρίξει κάτι το οποίο έχει ήδη επιλέξει και πολύ σπάνια αλλάζει ιδεολογική ρότα.

    Με λίγα λόγια και για να κλείσω, πιστεύω τελικά ότι είναι άδικο να ζητάμε απ τους αγανακτισμένους να επιτύχουν σε λίγες βδομάδες, ό,τι δεν πέτυχε ούτε στο ελάχιστο όλη η αριστερά στο σύνολό της εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Και το λέω όπως είπα και στην αρχή ως «μη αγανακτισμένος» και εν επιγνώσει του τι είναι αυτό του οποίου παίρνω αυτή τη στιγμή το μέρος, μην έχοντας έτσι λόγο να θέλω να δικαιολογήσω το οτιδήποτε.

    • Ο/Η gatouleas λέει:

      Αγαπητέ asdas, πράγματι είναι αδιανόητο να περιμένεις επεξεργασμένες προτάσεις από παρθενογένεση.. από μια αυθόρμητη έκρηξη ενός ετερόκλητου κοινού.
      Προσωπικά δεν περιμένω συγκλονιστικά και καινοφανή γεγονότα.. άλλοι έχουν αυτές τις απαιτήσεις.. κυρίως κομμάτια της ίδιας της Συνέλευσης αυτοπαραμυθιάζονται για το «νέο» που μέσα από την παράκαμψη των «γραφειοκρατών, μεσολαβητών και αυθεντιών» θα αποκαλυφθούν οι λύσεις που κρύβονταν τόσα χρόνια.
      Εγώ προσπαθώ να διαγνώσω κάποια χαρακτηριστικά που ενδυναμώνει αυτή η συγκεκριμένη κινητοποίηση, αλλά πάντα περιμένω τα υπάρχοντα ή τα νέα πολιτικά υποκείμενα να κάνουν αυτές τις γενικεύσεις και να παρουσιάσουν προτάσεις.
      Όσο διαλλακτικός είμαι σε αυτό το «νέο» κοινό που πασχίζει να βρει νέες προτάσεις, τόσο «αφοριστικός» είμαι στις προϋπάρχοντα σχήματα που μεταμφιέζονται σε ακομμάτιστους πολίτες για να πασσάρουν τις ίδιες πολιτικές επεξεργασίες που είχαν και πριν. Θα δεχτούν την ίδια (ή και σκληρότερη) κριτική όσο κι αν θέλουν να κρύψουν τα λάθη και τις ευθυνες τους.

  6. Ο/Η a8lios λέει:

    Εδώ κομμάτια της δικής μου άποψης:
    http://mygranma.wordpress.com/2011/06/20/1848/

  7. Ο/Η Xanadu λέει:

    ναι καπου εχει παρει το ματι μου αυτο το «κινημα», συγκεκριμενα εξω απο τις βιτρινες καποιων σουπερ μαρκετ

    βεβαιως δεν γνωριζω κανεναν καταναλωτη που να συμμετεχει σε αυτο το κινημα, αλλα τελως παντων

  8. Ο/Η gatouleas λέει:

    a8lie, σ` ευχαριστώ που υπενθυμισες τα σχόλια σου. Ζούμε σε μια περίοδο παραγωγής γεγονότων. Δεν θα χρειαστούμε μόνο εργαλέια ανάλυσης, αλλά και δημιουργική αξιοποίηση αυτών.
    Η «μαγκιά» του Λένιν δεν ήταν η «πίστη» στη Παρισινή Κομμούνα, μόνο.. Ήταν και το πως προσπαθούσε να «σπρώξει» τις αυθόρμητες εξεγέρσεις σε δυαδική, εργατική εξουσία.
    Αναζητούμε σήμερα κάτι τέτοιο..
    xanadu, θα δούμε πολλά τέτοια το επόμενο διάστημα. Ο φασισμός δεν ξεπήδησε με αυτή τη ταμπέλα.. Σαν «κίνημα» εμφανίστηκε και μάλιστα «λαϊκό» και «σοσιαλιστικό». Ο εθνικισμός είναι άχρηστος αν είναι εργαλέιο των καλοζωισμένων αστών.. Πρέπει να είναι αποκούμπι και ελπίδα του απλού λαού..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s