Αφιέρωμα: Τραγούδια σε Ταινίες… Jim Morrison – The End και Apocalypse Now

Εδώ συναντιούνται τέσσερα μεγαλοφυή καλλιτεχνικά σχέδια… Η ποιητική και μουσική σύνθεση The End του Jim Morrison, το σκηνοθετικό όραμα του Coppola στο Apocalypse Now, η μοναδική ερμηνεία του Marlon Brando και η μοναδική συγγραφή της «Καρδιάς του Σκότους» από τον Τζόζεφ Κόνραντ  έναν αιώνα πίσω.

Το θέμα τους ΔΕΝ είναι ο πόλεμος… ούτε το The End μιλάει γι` αυτόν, ούτε το βιβλίο. Ακόμα και η ταινία χρησιμοποιεί τον πόλεμο στο Βιετναμ σαν καμβά που αποκαλύπτεται η δυτική, εξευγενισμένη μας υποκρισία.

Δημιουργούμε ένα κόσμο-θύλακα που παριστάνουμε πως η ζούγκλα είναι «αλλού»… σε «άλλους». Βρίζουμε Αφγανούς, Αφρικανούς, Αλβανούς, αλλά «αναγκαστικά»… κάποιοι «άλλοι».. κάποιο μακρινό ΝΑΤΟ, κάποια μακρινή ελληνική φρεγάτα στη Σομαλία κάνει τη βρώμικη δουλειά.

Ξεχνάμε πως τα καρπούζια που τρώμε, οι οικοδομές που κατοικούμε, είναι φτιαγμένα από το αίμα άλλων.

«Εκπαιδεύουμε νέους να ρίχνουν φωτιά σε ανθρώπους αλλά οι διοικητές τους δεν τους αφήνουν να γράψουν «Γαμιέστε» στ’ αεροπλάνα τους επειδή είναι άσεμνο.» αναφέρεται στην ταινία.

Δεν έχουμε πρόβλημα με τα «σφαγεία».. . φτάνει να είναι μακριά από τα μάτια μας και να «σφάζονται» εξευγενισμένα.. με ευρωπαϊκές προδιαγραφές.

Το βιβλίο αναφέρεται σε ένα αποικιοκρατικό εμπορευματικό σταθμό μιας Δυτικής χώρας στην Αφρική. Όσο πιο «βαθειά» στο ποτάμι μπαίνει ο επισκέπτης, τόσο πιο πολύ ξεδιαλύνεται, αποκαλύπτεται η γυμνή αλήθεια στα μάτια του. Τα άλλοθι εγκαταλείπονται, οι δικαιολογίες περισσεύουν, η μάχη επιβίωσης φτάνει στο πιο καθάριο της σημείο.

Ο Κουρτς είναι ο εμπορικός αντιπρόσωπος που «αποδέχεται» τον «πόλεμο» αλλά όχι τις έλλογες δυτικές αιτιολογήσεις του.  Αυτός που θα επιβιώσει στο τέλος δεν θα είναι ο «τεχνικά» καλύτερος, ούτε ο πολυπληθέστερος.

Θυμάμαι όταν ήμουν με τις Ειδικές Δυνάμεις πήγαμε σ’ έναν καταυλισμό για να εμβολιάσουμε μερικά παιδιά.

Φύγαμε απ’ το στρατόπεδο κι αυτός ο γέρος ήρθε πίσω μας τρέχοντας και κλαίγοντας. Γυρίσαμε πίσω…

Είχαν έρθει εκεί και έκοψαν όλα τα εμβολιασμένα χέρια. Ήταν εκεί… ένας σωρός. Ένας σωρός από παιδικά μπράτσα.

Και, θυμάμαι…

έκλαψα και θρήνησα σαν…σαν κάποια γιαγιά. Και τότε ένιωσα σαν να είχα πυροβοληθεί…σαν να είχα πυροβοληθεί μ’ ένα διαμάντι!

Και σκέφτηκα, Θεέ μου, τη μεγαλοφυία του πράγματος. Τη θέληση για να το κάνουν αυτό…

Τέλειο, γνήσιο, ολοκληρωμένο, κρυστάλινο, αγνό.

Και κατάλαβα ότι αυτοί ήταν πιο δυνατοί από μας. Επειδή το άντεχαν. Δεν ήταν τέρατα. Ήταν άνθρωποι, εκπαιδευμένα στελέχη. Άνθρωποι που πολεμούσαν με την καρδιά τους… που είχαν οικογένειες…που ήταν γεμάτοι αγάπη, αλλά είχαν τη δύναμη να κάνουν αυτό.

Αν είχα δέκα μεραρχίες από τέτοιους ανθρώπους τότε τα βάσανά μας εδώ θα είχαν τελειώσει γρήγορα.

Πρέπει να έχεις άντρες που είναι ηθικοί αλλά ταυτόχρονα να είναι ικανοί  να χρησιμοποιήσουν τα πρωτόγονα ένστικτά τους για να σκοτώνουν

…χωρίς συναίσθημα,

…χωρίς πάθος.

Χωρίς κρίση…

Γιατί η κρίση είναι αυτό που μας νικάει.

Ο Κουρτς σκοτώνεται από τον αντικαταστάτη του.. Σφαγιάζεται σαν μια πανάρχαιη τελετή. Δεν αποκαθιστάται η «τάξη», φυσικά.. το ποτάμι συνεχίζει να ρέει στην ίδια κατεύθυνση όποιον επιβάτη και να έχει.

Το The End λέει στον τελευταίο του στίχο..

The end of laughter and soft lies 
The end of nights we tried to die 

This is the end

Το τέλος του γέλιου και ανώδυνων ψεμάτων

Το τέλος των προσπαθειών μας να πεθάνουμε κάποιο βράδυ.

Αυτό το τέλος…


Jim Morrison – Unknown Soldier

Wait until the war is over
And we’re both a little older

Η Ιταλία και Γαλλία θυμούνται το ένδοξο πολεμικό παρελθόν τους.

Κάτι από Αλγερίες και Αβησσυνίες

Breakfast where the news is read
Television children fed
Bullet strikes the helmet’s head

Αααα..

Δεν μπορούμε να έχουμε παράπονο.

Δεν περιμένουμε πλέον τους Αμερικάνους όπως στη Σερβία-Κροατία. Η Ευρώπη αποκτά εξωτερική πολιτική.

Ακούστε τα γρυλίσματα από τον ευρωπαϊκό μας πολιτισμό.

Τα σκυλιά πρώτα θα φάνε τους άραβες και μετά τους δικούς μας.

Όλα πάνε όπως πρέπει να πάνε…

Make a grave for the unknown soldier

έλεγε ο Jim Morrison 45 χρόνια πριν.

Εμείς  ας συνεχίσουμε τους στρουθοκαμιλισμούς.

Ο πόλεμος είναι μακριά, έτσι δεν είναι;


Keith Jarrett & Jan Garbarek – Tabarka (μια μικρή αφρικάνικη ιστορία)

Το Τραγούδι

Το Tabarka είναι μία σύνθεση από τη συλλογή του My Song στα 1978. Στη δεκαετία του ’70 ο Keith Jarrett συνεργαζόταν με μια τριάδα μεγάλων μουσικών: ο Danielsson στο μπάσο, ο Christensen στα κρουστά και ο Jan Garbarek στο τενόρο σαξόφωνο.

Ο Jan Garbarek ήταν για μένα ένα ίνδαλμα πριν από 20 τόσα χρόνια. Ήταν αυτός που με ώθησε να προσπαθήσω να μάθω σαξόφωνο. Θεωρώ πως ο ήχος που επιτυγχάνει είναι ότι πιο κοντά στην ανθρώπινη λαλιά. Καταφέρνει να κλάψει, να παρακαλέσει, να θυμώσει, να ουρλιάξει μέσα από μια αφαιρετική σύνθεση ήχων.

Το πάντρεμα που καταφέρνει με το πιάνο του Keith Jarrett είναι μοναδικό. Αν και το ομώνυμο τραγούδι (My Song) παραμένει ανυπέρβλητο, πάντα αναρωτιόμουν τι σήμαινε Tabarka.  Για χρόνια νόμιζα πως ήταν μια κραυγή, μια λέξη που είχε μόνο προσωπική φόρτιση, μια δημιουργία ενός γλωσσοπλάστη.

Όταν πήγα Τυνησία και ανακάλυψα πως υπήρχε μια πόλη που λεγόταν έτσι, τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα… Έπρεπε να την επισκεφτώ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Dizzy Gillespie & Charlie Parker – Night In Tunisia

Η δική μου Τυνησία, φαντάζει αρκετά διαφορετική.

Είχα πάει σε μια περίοδο σύγχυσης και αναζήτησης. Μόλις είχα ανακαλύψει την Αφρική μέσα μου και προσπαθούσα να κωδικοποιήσω αυτά τα μηνύματα.

Μυρωδιές, ήχοι και θερμοκρασίες μπερδευόντουσαν με «θέλω» και «χρειάζομαι».

Τότε μου έμοιαζε σα την Ελλάδα του ’60 και του ’70…

Κάτι από ασπρόμαυρο ελληνικό κινηματογράφο.. κάτι από παιδικά χρόνια που τα ζήσαμε ή, απλά, τα φανταστήκαμε.

Η Τυνησία είναι ανάμεσα σε τρεις κουλτούρες… Την αφρικάνικη, την αραβική και τη λευκή.

Υπάρχουν αφηγήσεις απ’ όλες τις πλευρές.

Εδώ δεν πρόκειται να εξιστορήσω το ταξίδι ανάμεσα στις ερήμους, στα παράνομα κωλόμπαρα για τους ντόπιους, και την αφόρητη ζέστη που σου έλιωνε κάθε σκέψη, κάθε σταγόνα δροσιάς.

Έτσι κι αλλιώς πολύ σύντομα θα σας αφηγηθώ μια παραμυθένια ιστορία που μου συνέβη σε κάποιο χωριό.

Ένα φόρο τιμής θέλω να καταθέσω σε αυτό το λαό που ξαναβρίσκεται στο κέντρο την πολεμικής επικαιρότητας… όπως και πριν από 70 χρόνια.

Όταν ο Dizzy Gillespie δημιουργούσε μαζί με τον Charlie Parker το ιστορικό Night In Tunisia γύρω στα 1942, δεν είχαν επισκεφτεί ποτέ αυτή τη χώρα. Όμως η Βόρεια Αφρική ήταν ένα κέντρο σημαντικών εξελίξεων.

Όπως και στην κινηματογραφική Casablanca της ίδιας χρονιάς, αυτές οι χώρες προκαλούσαν τη φαντασία για τι ήταν θέατρο συγκρούσεων.

Διαφορετικοί πολιτισμοί και αντίπαλα στρατόπεδα συγκρούονταν για την κυριαρχία.

Το Μαρόκο ήταν πιο «Δυτικό», η Αίγυπτος «Γερμανική» και η Τυνησία αμφιλεγόμενη.

Κι όλα αυτά με ένα Μαύρο και Αραβικό πλαίσιο που έβραζε.

Απολαύστε την τρομπέτα του Dizzy  που κυματίζει στους Αφρο-Κουβανικούς ρυθμούς του bebop, αλλά παρακολουθήστε το καλύτερο alto σαξόφωνο που έχει βγει ποτέ.

Ξέρετε πόσο εύκολο είναι να ακουστεί αφάνταστα βαρετό και γελοίο ένα άλτο; Μόνο γίνει προέκταση του κορμιού σου, μόνο αν το κορμί σου έχει να πει «κάτι» νέο, μπορεί να ξεφύγεις από την αβάσταχτη μετριότητα… Αλλιώς γίνεσαι Κατσαρός και μουσική για ασανσέρ.


γεια σου ρε Γκάνα!!

Ευτυχώς!.. Δεν πάθαμε και άλλο κάζο…

Μετά τις απογοητευτικές εμφανίσεις των αφρικανικών ομάδων, η Γκάνα βρίσκεται στους οχτώ και ετοιμάζεται για την μεγάλη ευκαιρεία να πάει στη ημιτελικά, αφού διασταυρώνεται με την Ουρουγουάη.

Μέχρι τώρα το μουντιάλ ήταν μια τραγωδία..

ΟΚ.. Να «καταπιούμε» τον αποκλεισμό και την ήττα της Αλγερίας από τις ΗΠΑ. Παραήταν αδύναμη η ομάδα για να κάνει κάτι παραπάνω.

Όμως μόνο 4 πόντοι από την Ακτή Ελεφαντοστού; Μπορεί να ήταν σε δύσκολο όμιλο, αλλά περιμέναμε κάτι παραπάνω.. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Σομαλία: η πρώτη επέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κλιμακώνεται

som_fish bigΤην Κυριακή έληξε ένα μίνι γκάλοπ που έκανα στο μπλογκ μου (δείτε το κάτω-κάτω). Βασίστηκε σε ένα άρθρο μου-μίνι παρουσίαση της κατάστασης στη Σομαλία και τη διεθνή παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων εκεί πέρα. Το ένα τέταρτο των επισκεπτών που πήραν μέρος, θεωρούν επιβεβλημένη την διεθνή προσπάθεια «καταπολέμησης της πειρατείας». Ενδιαφέρον ποσοστό… σε ένα ΜΗ-αντιπροσωπευτικό δείγμα…

Εγώ σήμερα απλά υπενθυμίζω πως βρίσκεται σε εξέλιξη η πρώτη στρατιωτική επέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εν μέσω ευρωεκλογών δεν ακούστηκε τίποτα… Ούτε μια σιωπηλή ή συμβολική διαμαρτυρία στα γραφεία της ΕΕ…

Η επιχείρηση «Ανδρομέδα» τον περασμένο μήνα αναβαθμίστηκε και το Συμβούλιο των Υπουργών Άμυνας αποφάσισε την παράταιρο ενίσχυσή της[1]. Η ελληνική κυβέρνηση θα αποστείλει και δεύτερη φρεγάτα στις 24 Ιούνη[2].

Οι μάχες που γίνονται είναι σχεδόν καθημερινές. Βλέπετε η δυσκολία να ξεχωρίσεις «πειρατές» από ψαράδες είναι τεράστια. Στις 28 Μάη σκοτώθηκαν δύο ψαράδες από την Υεμένη μετά από πύραυλο που δέχτηκε το καΐκι τους. Η κυβέρνηση της Υεμένης διαμαρτυρήθηκε «χλιαρά» γιατί είναι στο αντι-Σομαλικό μπλοκ. Όπως αναφέρει η Καθημερινή, τα περιστατικά αυτά δεν είναι «μεμονομένα»:

“Τα ΜΜΕ στην Υεμένη έχουν αναφερθεί αρκετές φορές σε επιθέσεις από πολεμικά σε αλιευτικά της χώρας στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Κόλπο του Άντεν.”[3] Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


στη Σομαλία οι πειρατές είναι λευκοί και ευρωπαίοι….

Τον 4ο αιώνα π.Χ. συνέλαβαν ένα διαβόητο πειρατή και τον οδήγησαν σιδηροδέσμιο στο Μέγα Αλέξανδρο. Ο μέγας «εκπολιτιστής των βαρβάρων» ήθελε να μάθει γιατί ο βρωμερός πειρατής ήθελε να εξουσιάζει ένα μέρος της θάλασσας. Ο πειρατής χαμογέλασε και αποκρίθηκε στο Μέγα Αλέξανδρο.

«Εσείς γιατί θέλετε να καταχτήσετε όλο τον κόσμο; Εγώ που προσπαθώ να το πετύχω με ένα άθλιο καραβάκι αποκαλούμαι κλέφτης. Εσείς που το διεκδικείτε με μεγαλοπρεπή πλοία, αυτοαποκαλείστε Αυτοκράτορας.»

Μυθική ιστορία που κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια στη Σομαλία

Δεν είναι περίεργο που από την Αφρική μας έρχονται εικόνες μια «άλλης» Ελλάδας; Μιας διαφορετικής αντίληψης για την «σημαντική συνεισφορά της Ελλάδας στον παγκόσμιο πολιτισμό;» Αλλά δεν είναι το κυριότερο θέμα για αυτό το ποστ.

Είναι τραγικό πως διαμορφώνεται μια ψευδή και συκοφαντική αντίληψη για το Σομαλικό λαό από τα ΜΜΕ. Εδώ και somtoxένα δυο χρόνια κατακλυζόμαστε από τα κανάλια για δήθεν Σομαλούς πειρατές που επιτίθενται σε «αθώα» εμπορικά πλοία που περνάνε από διεθνή ύδατα. Η αλήθεια είναι εντελώς η ανάποδη.

Η λευκή δυτική κοινωνία έχει πολλούς τρόπους να «τιμωρεί» απείθαρχα καθεστώτα. Οι αμερικάνοι δεν μπορούν να ανεχτούν μια χώρα που έχουν εκδιωχθεί με βαριές απώλειες[1], όπου ακόμα και σήμερα ο γερουσιαστής τους αποχωρεί τρέχοντας βομβαρδισμένος από όλμους ακόμα και την ώρα που απογειωνότανε το αεροπλάνο του[2]. Αν μια «λύση» είναι η εισβολή και ο πόλεμος, στη Σομαλία είναι η εκ βάθρων διάλυση του οικοσυστήματος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »