Η κρίση συμπαρασύρει και την πολιτική σκηνή. Ώρα για κλιμάκωση!

Η προσπάθεια δημιουργίας κυβέρνησης εθνικής ενότητας και η αδυναμία συγκρότησης της, δίνουν ένα προσωρινό τρενάρισμα στην σημερινή πολιτική κρίση. Μιας κρίσης χωρίς ορατή διέξοδο.

Ναι! Η αδυναμία απάντησης της οικονομικής κρίσης μετατρέπεται σε ένα βαθύ πολιτικό αδιέξοδο. Τόσο βαθύ, όσο το «πηγάδι» της τρύπας που καλούνται να καλύψουν τα αλλεπάλληλα δανεικά (κι αγύριστα) που ετοιμάζεται να πάρει η κυβέρνηση μας.

Ολοένα και περισσότερο αρχίζει να ξετυλίγεται στα μάτια μας το εφιαλτικό σκηνικό..

Η κρίση «χρέους» της Ελλάδας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κορυφή του παγόβουνου της κρίσης της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας. Μιας ελληνικής οικονομίας, πολύ σημαντικής και κρίσιμης για τη σταθερότητα του πλανήτη, γιατί βρίσκεται μέσα στην καρδιά της ΕΕ και του Ευρώ. Δεν είναι μια περιφερειακή χώρα που μπορούν να εντάξουν σε κάποιο σύστημα εκκαθάρισης, να την κάνουν ένα προτεκτοράτο σαν το Ιράκ και να πάνε παρακάτω. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο κολοσσό που η κρίση της Lehman Bros πριν από 3 χρόνια, φαντάζει παρανυχίδα.

Ο Ομπάμα και η Μέρκελ δηλώνουν τη συμπαράσταση τους στην Ελλάδα λέγοντας πως πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί η αποσταθεροποίηση του Ευρώ. Από την άλλη ο Ρουμπινί δηλώνει απαισιόδοξος στους Financial Times και θεωρεί πως η κρίση της Ελλάδας θα συμπαρασύρει την ίδια την Ευρωζώνη, πράγμα που αναγκάζει τους έλληνες αναλυτές να «τελειώνουν» τις γελοίες δικαιολογίες πως, τάχα μου, για το χρέος οφείλονται οι μίζες και οι τεμπέληδες δημόσιοι υπάλληλοι.

Το τέλος της ΕΕ;

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση εκτυλίσσεται σα χιονοστιβάδα.

Πράγματα που προσπαθούσαμε να καταλάβουμε το 2008 είναι αρχαία ιστορία το 2010, και σήμερα χρησιμοποιούμε εργαλεία παντελώς άχρηστα για τις σημερινές ανάγκες. Ήδη έχουν αρχίσει να «ομολογούν» και έλληνες πολιτικοί αναλυτές. Ο Τσίμας συγκρίνει την κρίση Ιρλανδίας – Πορτογαλίας και Ελλάδας και συμπεραίνει πως παρ` όλες τις διαφορές, παρατηρεί πανομοιότυπο αδιέξοδο. Η κάθε χώρα βυθίζεται στην ύφεση και συνειδητοποιεί πως είναι κρίση «ευρωζώνης» και πως πρέπει να αναζητηθεί λύση – πακέτο. Είναι μια καλή αρχή..  Όταν θα δουν πως έχει και πιο κάτω…

Το σημερινό πολιτικό σύστημα, λοιπόν, βρίσκεται σε ένα στρατηγικό δίλημμα..

Θα υπάρχει ΕΕ σε ένα χρόνο; Θα υπάρχει κοινή οικονομική πολιτική που ο ένας θα βάζει πλάτες στον άλλο, ή μπαίνουμε σε «πισωγύρισμα» σε εθνικό προστατευτισμό και εθνική περιχαράκωση;

Το πρώτο σενάριο επιβάλλει οικουμενική κυβέρνηση στήριξης του Μνημονίου και του κάθε επόμενου μεσοπρόθεσμου..

Αν, όμως, όπως αρχίζουν να φοβούνται οι διεθνείς αναλυτές, οι παγκόσμιες οικονομίες έχουν οδηγηθεί σε ένα τέλμα ύφεσης χωρίς επιστροφή, τότε πρέπει να θυμηθούμε τους λυσσαλέους εθνικούς ανταγωνισμούς.

Με αυτό το διεθνές περιβάλλον, χρειάζεται ένα νέο πολιτικό σύστημα.. Μια νέα Μεγάλη Ιδέα, νέα πολιτικά εργαλεία που να δώσουν φρέσκο όραμα στο λαό, ώστε να δεχτεί τις θυσίες για την ανοικοδόμηση του τόπου.

ΠΑΣΟΚ – ΝΔ: Αυτοκτονία- αποδόμηση ή αναδίπλωση;

Προς το παρόν τα δύο κόμματα-πυλώνες του αστικού πολιτικού συστήματος επιτείνουν την αμηχανία και σύγχυση μέσα από τις γκάφες και τις μικρότητες τους.

Σα να μην έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της Κρίσης και Κρισιμότητας, εμπλέκονται σε πολιτικάντικα παιχνιδάκια και μικροπολιτικές μιντιακές καμπάνιες. Το μεν ΠΑΣΟΚ σκέφτεται (!!;;) δημοψηφίσματα λες και ζούμε σε αναπτυξιακή και δημοκρατική νιρβάνα και μπορεί να παρασύρει ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Η δε ΝΔ δηλώνει αντι-Μνημονιακή ευρωσκεπτικίστρια!!! Πραγματικά, διατηρεί την πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία να είναι ένα «σοβαρό» (;) αστικό κόμμα που να διαφωνεί με το Μνημόνιο, αλλά μέσα στην Ευρωζώνη και υπερασπιστής της Κοινής Ευρωπαϊκής προοπτικής!

Είναι σίγουρο πως τα πολιτικά και επιχειρηματικά κέντρα πρέπει να βρίσκονται σε παρατεταμένη παράκρουση βλέποντας την αδυναμία των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων να συντάξουν μια στιβαρή αστική πολιτική…

Ο ρόλος της Σπίθας

Ήδη κομμάτια της άρχουσας τάξης που έχουν πληγεί από την άκριτη μονομερή στήριξη του τραπεζιτικού κεφαλαίου, προχωρούν σε εξάπλωση εθνικιστικών ιδεολογημάτων και κομμάτων εκτός σημερινού πολιτικού τόξου.

Η Σπίθα, με «μπροστινό» το Θεοδωράκη, επιχειρεί να κρατήσει στην εφεδρεία το όραμα της Εθνικής Αξιοπρέπειας. Δεν είναι μόνο παραδοσιακά εθνικιστικά κομμάτια που έχουν συνταχτεί  σαν τον Κασιμάτη ή τον Μαρκεζίνη, αλλά οργανωμένα κομμάτια της ολιγαρχίας… Είτε φανερά σαν τα Τεχνικά Επιμελητήρια, είτα κρυφά σαν τον Όμιλο Λαμπράκη.

Θα δούμε το αμέσως επόμενο διάστημα, αν η Σπίθα θα είναι ένας αστικό αποκούμπι και ομάδα πίεσης των αστών  ή παίξει πιο κεντρικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της Εθνικής Αστικής Πολιτικής σκηνής.

Ο Θεοδώρακης τον ξέρει καλά αυτό το ρόλο, πάντως… Το 1974 στήριξε Καραμανλή απέναντι στην Αριστερά της Μεταπολίτευσης και το 1989 έδωσε αριστερό άλλοθι στην μητσοτακική νεοφιλελεύθερη λαίλαπα.

Η δεξιά προσαρμογή του ρεφορμισμού

Η αριστερά δέχεται τις αντιφατικές πιέσεις του κεφαλαίου. Το πρόβλημα είναι, πως η αδυναμία ξεκάθαρης στρατηγικής του αστικού μπλοκ, προκαλεί την ίδια πολιτική σχιζοφρένεια στην αριστερά.

Γι` αυτό προκαλείται αντίστοιχο σχίσμα και στην αριστερά.. Ένα μέρος της προσπαθεί να δείξει πειθαρχία και «σοβαρότητα» απέναντι στη Μνημονιακή προοπτική του κεφαλαίου, κι ένα άλλο τρέχει και υποστέλλει την ταξική και αριστερή πολιτική του, για χάρη της αυριανής Στρατηγικής Ανασυγκρότησης του Έθνους.

Η Συνέλευση της πλατείας Συντάγματος, είναι ακριβώς η δεξιά προσαρμογή του μεταρρυθμισμού  στο νέο εθνικιστικό περιβάλλον. Πρέπει κατ` αρχήν να τη διαφοροποιήσουμε από τα συλλαλητήρια («αγανακτισμένα» ή όχι) που λαμβάνουν χώρα στον ευρύτερο χώρο και να τη δούμε σαν πρόπλασμα πολιτικού σχηματισμού που προσπαθεί να ομογενοποιηθεί.  Η εύθραυστη σχέση του με την «πάνω» πλατεία έχει φέρει τα πρώτα αδιέξοδο. Αδυνατεί να παράξει το στοιχειώδες σχέδιο, οι τοπικές συνελεύσεις στις γειτονιές είναι καρικατούρα κι έτσι έχει απομείνει μόνο το μηχανιστικό ιδεολόγημα πως μόνο με την έκπτωση πολιτικών αξιών μπορείς να διατηρείς μια κρίσιμη μαζικότητα.

Αυτός ο πρωτόλειος μηχανισμός, έχει ήδη αποδεχτεί τους όρους της κυρίαρχης τάξης..

Δέχεται να διαδηλώνει χωρίς Αριστερά σύμβολα, ονόματα και ιδεολογία, αποδέχεται την παύση των συνδικάτων και σωματείων, και ενσωματώνει τον διαταξικό πασιφισμό. Αφού αφέθηκε ανίκανο να διοργανώνει συλλαλητήρια, κατάπιε αμάσητη την Κερκόπορτα του Κράτους. Μόνο μέσα από την αποκήρυξη αριστεράς και ταξικού συνδικαλισμού θα έχεις δικαίωμα του συνέρχεσθε στην αυριανή Εθνική Ελλάδα. Το κείμενο του Ρινάλντι στο ΔΡΟΜΟ, είναι χαρακτηριστικό της πολιτικής έκπτωσης της πάλαι ποτέ επαναστατικής αριστεράς… Εν έτη 2011 , ανακαλύπτει μια Ελλάδα προτεκτοράτο που(φυσικά!) δεν χρειάζεται σοσιαλισμό ή επανάσταση, αλλά «ένα μεταβατικό πρόγραμμα μιας μεγάλης λαϊκής μεταπολίτευσης». Δηλαδή, μια νέα Καπιταλιστική Δημοκρατία με έντιμα και αναπτυξιακά κομμάτια της αστικής τάξης.

Αυτή η επαναφορά των πεθαμένων αναλύσεων περί «εξάρτησης» και «προτεκτοράτου», είναι κλασσική εφεδρεία συνθημάτων στην αυριανή εθνική συσπείρωση γύρω από τα ιδεολογήματα της άρχουσας τάξης. Ακόμα και τα αμερικάνικα ΚΚ μιλούσαν για «εξαρτημένη» οικονομία από το γιαπωνέζικο ιμπεριαλισμό στη δεκαετία του `80. Δυστυχώς, αυτή η αριστερά δεν μπορεί να καταλάβει τον αντιφατικό ρόλο και θέση ενός ιμπεριαλισμού.  Είναι διπρόσωπος σαν τον Ιανό, αλλά παραμένει ενιαίο σώμα. Η μία του πλευρά είναι ιμπεριαλιστική, επεκτατική και παίζει κυρίαρχο ρόλο στη διεύθυνση της παγκόσμιας οικονομίας και η άλλη του πλευρά παραμένει ευάλωτη στους ανταγωνιστές της… Μια αδυναμία και φαντάζει σαν «τριτοκοσμική» χώρα.. Δεν είναι μόνο τα ιστορικά παραδείγματα της Γερμανίας (δύο φορές μάλιστα), της Ιαπωνίας και της Ρωσίας που δέχτηκαν επαχθέστατους οικονομικούς και στρατιωτικούς όρους από το διεθνές περίγυρο, χωρίς να διανοείται να τους αποκαλέσει κανένας σώφρων πολιτικός «προτεκτοράτα».  Δείτε την Ιταλική φούσκα που θα σκάσει και θα είναι η ταφόπλακα κάθε κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής. Με, σχεδόν, 2 τρις ευρώ δημόσιο έλλειμμα, με συνεχή πτώση ανταγωνιστικότητας  και με τη Μογγολία θα θεωρείται πιο ευνοϊκή χώρα για επενδύσεις από την Ιταλία, ήδη έχει ξεκινήσει επίθεση από τους διεθνείς οικονομικούς κύκλους. Κι αυτή προτεκτοράτο θα είναι, μάλλον… Όλες οι χώρες, «προτεκτοράτα» είναι εκτός από ΗΠΑ και Αγγλία.. άντε και Γερμανία….

Εμμ… πώς να δεις το μέγεθος της κρίσης με αυτή την οπτική… Κάτι λαμόγια πολιτικούς προδότες θα βλέπεις και μια «πολιτειακή» επανάσταση θα αναζητείς.. Που καιρός τώρα για κοινωνικοποιήσεις μέσων παραγωγής.. Αυτά είναι «δύσκολα»».. Άστα για πιο μετά…

Φυσικά η προσαρμογή έχει αγκαλιάσει και άλλους χώρους.. Κομμάτια του αναρχικού και αντιεξουσιαστικού  χώρου έχουν φάει την παραμύθα της αμεσοδημοκρατίας  και του συνδικαλιστικού βερμπαλισμού, ενώ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχοντας χάσει το timing των δημοτικών εκλογών παραμένει παγωμένη στο ένα γεγονός μετά το άλλο. Ούτε στους μετανάστες, ούτε στην πλατεία έχει κάποιο σχέδιο παρέμβασης…

Πως την έλεγαν αυτή την ταινία με αυτόν που έβλεπε τα τρένα να περνούν; Ε.. κάτι τέτοιο..

Όσο για ΣΥΝ – ΚΚΕ, αυτοί έχουν ταυτιστεί με τη συστημική κρίση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ. Όσο δυσκολία έχουν οι συστημικοί πόλοι να επιλέξουν «φιλοΕΕ» ή «εθνική-αντιμνημονιακή» προπαγάνδα, τόσο και αυτοί οι σχηματισμοί δεν ξέρουν αν πρέπει να σπεκουλάρουν πάνω στην πασιφιστική διαμεσολάβηση μέσα από τα παραδοσιακά όργανα ΠΑΜΕ και ΓΣΕΕ ή πρέπει να αναζητήσουν νέους ρόλους στον επόμενο Εθνικό χάρτη.

Όταν επιλέξει το σύστημα στρατηγική, τότε θα δούμε κι αν χρειάζονται νέους μηχανισμούς χειραγώγησης του κινήματος.

Κι όμως… Το κίνημα παραμένει ακμαίο!

Τα τελευταία 2,5 χρόνια το κίνημα δίνει τη μία μάχη μετά την άλλη μισερό, χωρίς οργανώσεις που να επενδύουν πάνω του και ηττοπαθή ιδεολογήματα να το περικυκλώνουν.

Ο Δεκέμβρης του `08, το εργατικό ντου στη Βουλή το `09, η Κερατέα το `10, οι δεκάδες μαζικές συγκεντρώσεις συνδικάτων ή κομμάτων…

Και όλα τα κόμματα ανακαλύπτουν «δεξιά» και «συντηρητική» περίοδο. Ακόμα και ο υπό κατασκευή πολιτικός χώρος της πλατείας Συντάγματος έχει δημιουργήσει το δικό της ιδεολογικό ψέμα.. «Πριν από εμάς και χωρίς εμάς δεν μπορεί να γίνει τίποτα». Ξεχνάνε όλα τα προηγούμενα συλλαλητήρια και καμώνονται πως κάθε συλλαλητήρια που συμμετέχουν είναι «δικό» τους. Μέσα από τη συνήθεια συγγραφής «πλαισίων» και «διακηρύξεων» σε απροσδιόριστα κοινωνικά σώματα και ανύπαρκτους μεθόδους, αντιμετωπίζουν το ίδιο δίλημμα κάθε πολιτικού φορέα που θέλει να ανήκει στην κοινωνική αντιπολίτευση.. Είμαστε για την ανατροπή του καπιταλισμού ή με την οργάνωση διαβούλευσης των κοινωνικών τάξεων;

Πριν το `08, αυτό θα ήταν ένα θεωρητικό ερώτημα, πιθανόν…

Η κρίση που διογκώνεται συνεχώς και η κλιμάκωση της επίθεσης των αστών αλλά και της αυθόρμητης αντεπίθεσης της εργατικής τάξης, μετατρέπει το δίλημμα σε δίκοπο μαχαίρι.

Ή γίνεσαι κεντροαριστερά, δηλαδή βοηθητικός πασιφιστικός μηχανισμός βοήθειας του αστικού σχεδίου (Μνημονιακού ή Εθνικής Ανασυγκρότησης), ή γίνεσαι όπλο μιας αναδυόμενης νέας γενιάς πολεμιστών… Αυτής που θα εκπαιδευτεί μέσα από τις μάχες (και τις ήττες!) της… Μιας γενιάς που θα θυμηθεί τον παράνομο και ημι-νόμιμο επαναστατικό δρόμο πάλης…

Μιας γενιάς που ξεπήδησε το Δεκέμβρη και αναζητεί το μέλλον της.

Advertisements

4 Σχόλια on “Η κρίση συμπαρασύρει και την πολιτική σκηνή. Ώρα για κλιμάκωση!”

  1. Ο/Η markos λέει:

    Καλή η ανάλυσή σου κετός από το τέλος.
    Τα μόνα σοβαρά τμηματα της Αριστεράς είναι το ΚΚΕ και Ο ΣΥΝ.
    Οι άλλοι δεν γνωρίζουν τι θέλουν. Οταν το μάθουν τότε θα το κουβεντιάσουμε.

    • Ο/Η gatouleas λέει:

      με απογοητεύεις! Όχι μόνο στη μουσική που μου ζητάς κάτι απιθανότητες..
      αλλά να μου βάζεις το ΣΥΝ στα «σοβαρά» τμήματα της αριστεράς; Από μια οπτική και υπο προϋποθέσεις θα μπορούσα να κουβεντιάσω για το ΚΚΕ και τη ΔΗΑΡΙ του Κουβέλη… Αλλά για τον Ο.Φ.Α. ΣΥΝ;
      Παρτ` αλλιώς.. βρίσκεις!

  2. Ο/Η markos -ODA Nobunaga λέει:

    Αγαπητέ, Σοσιαλισμός σε μια μικρή χώρα μόνη δεν γίνεται , ούτε σε όνειρο καλοκαιρινής νυκτός.
    Χρειαζόμαστε ένα παλλαΙκό αντιμνημονιακό μέτωπο για να μην μας εξαθλιώσουν τελείως.
    Σοσιαλισμός μπορεί να γίνει μόνο σε βάθος χρόνου σε συντονισμό με τους λαούς της Ευρώπης, με πολύ προσπάθεια και σε συνθήκες εξελιγμενου καπιταλισμού.
    Ο ρεφορμιστικός ΣΥΝ είναι σωστά προσανατολισμένος αλλά συστημικός. Το ΚΚΕ τώρα κατι αντιλαμβάνεται.
    Οι υπόλοιποι είναι σε πλήρη αγνοια και μακάρια.
    Στα γράφει αυτά ένας που έχει πολλά χρόνια δουλιάς στην εξ. αριστερά.

  3. Ο/Η anonymous λέει:

    Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
    σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
    ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
    καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;

    Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
    νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
    ταμεῖο δίχως χρήματα
    καὶ δόξης τόσα μνήματα;

    Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
    καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
    κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
    τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

    πριν από 100+ χρόνια αυτό.
    το κράτος ήταν από την αρχή στημένο ετσι


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s