Καλά νέα…. Πάμε πάλι gamato!
-
μπούρου-μπούρου
Adeia (Λάισενς)
Οι Antwoord είναι το νέο boom στη διαδίκτυο. Είναι ένα γκρουπάκι από τη Νότιο Αφρική που παίζει σε rap και electro ρυθμούς. Στην αρχή μου άρεσε το πρόμο βίντεο τους.
Σε αυτά τα δύο-δυόμιση λεπτάκια ανακάλυψα μια πρόστυχη παρέα που παίζει καβλιάρικους ρυθμούς. Το Beat Boy που ακούγεται λιγάκι είναι μια ενδιαφέρουσα electro στιγμή. Όμως η συνολική «μυρωδιά» τους, μου έβγαζε μια βρώμικη και «σέκσι» κατάσταση. Λίγο το τσουλίστικο ξανθό ράθυμο στυλάκι της γκόμενας, λίγο τα κακοχτυπημένα και φτηνά τατού και το Pink Floyd σορτσάκι (!!!) , αλλά, βασικά, η απίθανη σκηνή στο 1.13 του κλιπ μου κέντρισαν το ενδιαφέρον.
Μετά κατάλαβα ότι την έβρισκα με την προκλητική διακωμώδηση αυτής της λογικής. Τάχα μου, μένουν με τους γονείς τους, είναι φίλοι από “πάντα”, το στυλιζάρισμα του λαϊκού γκόμενου/γκόμενας με το υπερβολικό λίκνισμα της λεκάνης και το δήθεν ποζάτο μισάνοιχτο στόμα. Όλα τα trademarks του λευκού μαμόθρεφτου.
Έτσι την έψαξα λίγο παραπάνω.
Πράγματι έχουν κυκλοφορήσει free τα τραγούδια τους στο δικό τους σάιτ και το Φλεβάρη θα τα βγάλουν και σε cd.
Εκεί που με κέρδισαν είναι στο βίντεο του τραγουδιού που σας παρουσιάζω σήμερα, στο Enter The Ninja.
Εκεί καταθέτουν μια creepy ερωτική αισθητική. Ο 24χρονος καλλιτέχνης Leon Botha, ένας από τους ελάχιστους επιζώντες από τη σπάνια ασθένεια της προγηρίας, σε συνδυασμό με ποντίκια και ξανθιές παιδούλες διαμορφώνουν αυτό που λέει ο τραγουδιστής «αντιπροσωπεύω την Νοτιοαφρικάνικη κουλτούρα».
Σίγουρα τα παιδιά είχαν καταπληκτικό μάρκετιν, αλλά μακάρι να μη μείνουν σε αυτό και να συνεχίσουν έτσι…
Το σημερινό anti-voodoo party στο Τραλαλά στα Εξάρχεια δεν είναι μασκέ (σώνει-και-καλά), αλλά ιδέες για «μασκαριλίκια» είναι καλοδεχούμενες.
Ειδικά αυτοσχέδιες σαν και αυτή που σας προτείνω σήμερα, είναι και οι πιο ενδιαφέρουσες. Πάντα μια προσωπική πινελιά είναι που κάνει τα πράματα πιο νόστιμα.
Έτσι μια γιαπωνέζα μπλόγκερ μας προτείνει πώς να ντυθούμε παραδοσιακοί γιαπωνέζοι πολεμιστές με κατσαρολικά από την κουζίνα[1].
Έτσι με κόφτες πίτσας, γουόκ, σπάτουλες, μπαμπού και φόρμες από κεκάκια μεταμορφώνεσαι σε ένα τρομαχτικό σαμουράι..
Υπάρχουν μόνο δύο κίνδυνοι..
1) Το υπόλοιπο σουλούπι σου να παραπέμπει σε κάτι «άλλο» και τα κατσαρολικά να μοιάζουν περισσότερο με ένα ξυλοφόρτωμα ή μετακόμιση.
2) Να μασκαρευτείς μόνο εσύ Το μεγαλύτερο άγχος που τραβάω όταν «ντύνομαι». Έχω την αίσθηση πως γίνομαι σαν τον Βασιλιά Λουδοβίκο στην καταπληκτική ταινία «Αρχίστε την Επανάσταση Χωρίς Εμένα», όπου τον γελοιοποιεί η Μαρία Αντουανέτα. (Σας έχω τη σκηνή, αλλά δείτε όλη την ταινία!).
[1] Τα υλικά που χρησιμοποίησε:
- Dual pizza cutters mounted on a samuri helmet made of a wok and spatulas
- Shoulder guard made of a long-handled tempura sieve
- Arm armor made from the bambo rolling mats for making maki type sushi
- A wrist guard made of a green-handled spatula
- Waist armor made of baking sheet for shell-shaped madeleine cookies
- A dagger that is really a bambo wisk for making green tea
- And, flat-breast plate made from a steel steamer over another bambo rolling mat
Malcolm McDowell, Caligola (1979)
Σε συνέντευξή του από την Ρώμη ο Tinto Brass ανακοίνωσε πως, μετά την ολοκλήρωση του κάστινγκ, τον Μάιο ξεκινάνε τα γυρίσματα.
Οι σκέψεις και τα αστεία γύρω από αυτό το θέμα υπάρχουν εδώ και δεκαετίες. Πλέον έρχεται ο διασημότερος σκηνοθέτης τσόντας να εκπληρώσει το πρότζεκτ.
Ο Tinto Brass είναι δημιουργός του Salon Kitty και του Caligola, δύο ερωτικών ταινιών της δεκαετίας του `70. Ειδικά για τον Καλιγούλα δέχτηκε δριμύτατη κριτική σε σημείο που καταστράφηκε η καριέρα του Malcolm McDowell. Μια ταινία που, κατά την προσωπική μου άποψη, αντιμετώπισε υπερβολικές κριτικές… είτε αρνητικές είτε «θετικές», ως τάχα μου «προκλητική ταινία».
ΟΚ… για το τωρινό 3D project υπάρχουν πολλά ερωτήματα… Ένα είναι, πάντως, το κύριο και θα απαντηθεί μόνο με την προβολή της ταινίας.
Αν θεωρήσουμε πως θα γυρίσει hardcore version, σε τι γωνία θα είναι η κάμερα στις «τελικές» σκηνές;
Για να ξέρουμε αν θα «λουστούμε» αυτά που κοροϊδεύαμε τόσο καιρό… 
Καλό Σαββατόβραδο!!
Σήμερα στις 6.30 το απόγευμα στα Προπύλαια, διοργανώνεται από την Επιτροπή Αλληλεγγύης Συνδικαλιστών και Συνδικάτων[1] συναυλία για τον δίμηνο αγώνα των εργαζόμενων στην ELITE.
Η παρατεταμένη κρίση θα οδηγήσει πολλά αφεντικά σε εγκατάλειψη ή σε δραστικό περιορισμό των επιχειρήσεων τους.
Στην μεταλλουργία ΚΑΝΑΚΗΣ μετά από 10 μήνες απλήρωτη εργασία, οι εργαζόμενοι προχώρησαν και αυτοί σε κατάληψη του εργοστάσιου.
Τα διλήμματα θα είναι όλο και πιο αγωνιώδη πλέον..
«Να τον αφήσω άλλο ένα… και δύο… και δέκα… και… πόσο; …μπας και πάρει τα πάνω το εργοστάσιο;
Ή απλά θα την ξεζουμίσει και δε θα βρούμε ούτε σοβάδες να ξύσουμε;»
…και πώς να αποφασίσεις με 3 δάνεια και δυο παιδιά στο σχολείο;
Έχω την αίσθηση πως οι αποφάσεις θα είναι ολοένα και λιγότερο ψύχραιμες. Τα συναισθήματα θα νικούν τη «λογική». Η τσαντίλα και η αίσθηση της κοροϊδίας κόντρα στο φόβο.
Και όταν ξέρεις πως στη δυστυχισμένη σου μοίρα δεν είσαι μόνος, δεν είναι από «δικά σου λάθη ή σπατάλες», ο φόβος περιορίζεται…
[1] Δίκτυο συνδικαλιστών με πρωτοβουλία του ΣΕΚ
Επειδή εμείς τις υποσχέσεις μας τις τηρούμε… 
…στο Τραλαλά στα Εξάρχεια, μετά τις 9 το βράδυ την Κυριακή 7/2 θα κάνουμε όλα τα ξόρκια για να διώξουμε τα δαιμόνια που μας ταλαιπωρούν…
Γυάλινες σφαίρες, χαϊμαλιά θα μας συνοδεύουν στα μαγικά φίλτρα που θα δοκιμάσουμε…
Χοροί τελετουργικοί (και μη…) θα προταθούν…
Το ερώτημα είναι ένα:
ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ;
update: θα συμμετάσχει και η Αναγεννημένη…
Σύμφωνα με τη Ναυτεμπορική της 2/12/2009, ο νέος προϋπολογισμός της ΕΕ για το 2010, προβλέπει δαπάνες ύψους 141 δις ευρώ, έναντι 136,8 δις για το 2009. Ειδικά η μισθοδοσία των υπαλλήλων προβλέπεται αυξημένη κατά 3,7%, παραπάνω και από τον πληθωρισμό.
Αυτοί που απαιτούν από όλες τις χώρες περιστολή δημοσίων δαπανών, την ίδια ώρα αυξάνουν τις δικές τους κατά 3 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ!
Έχουν φοβερή πλάκα όλοι αυτοί οι νεοφιλελεύθεροι αντι-κρατιστές. Χτίζουν και γιγαντώνουν απίστευτες κρατικές γραφειοκρατίες με σκοπό «την προώθηση της ιδιωτικής οικονομίας».
Αλλά έτσι πάει το πράμα.. Το κράτος είναι «κακό» να επιδοτεί κοινωνικές παροχές, αλλά απόλυτα αναγκαίο να σταθεροποιεί το νόμισμα, να δημιουργεί ευνοϊκά νομικά πλαίσια «για επενδύσεις» ή να παρέχει φτηνό ρεύμα στις βιομηχανίες.
Έτσι όλα κυλούν «όμορφα και ωραία» μέχρι που σκάνε κάποια «ατυχήματα» σαν τα Τέμπη (ή το τούνελ της Μάγχης) και ανακαλύπτουμε άξαφνα πως μια ευρωπαϊκή χώρα μπορεί να κοπεί στη μέση γιατί κανένας ιδιώτης δεν είναι διαθέσιμος να παρέχει τη στοιχειώδη επένδυση.
Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία. Σε τι τρώγλες θα τους στοιβάζαμε στη σημέρινή Ελλάδα, εμείς οι καλοζωισμένοι νεοέλληνες;
Οι Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία μέσα από ένα σωματείο τους τον Δορυφόρο, κυκλοφόρησαν ένα κείμενο υπογραφών για το δικαίωμα των μεταναστών στην ελληνική ιθαγένεια. Ένα σωματείο που ιδρύθηκε στο αντιπολεμικό κίνημα του 1991 και μας ενημερώνει πχ πως μόνο στα τελευταία 8 χρόνια, 12601 Έλληνες έχουν πάρει τη γερμανική υπηκοότητα.
Αυτοί οι Έλληνες μετανάστες έρχονται να μας θυμίσουν τη μια πλευρά της Ελλάδας:
…αυτής που δουλεύει και καταλαβαίνει τον πόνο του μεροκάματου.
…αυτής που ψάχνουν στα πέρατα της γης ένα πιάτο φαΐ και μια αξιοπρεπή δουλειά.
…αυτής που αναγκάστηκε να αλλάξει τα ονόματα της σε κάτι σαν «τζον πάπας».
…αυτής που ΕΜΑΘΕ να συμβιώνει είτε με αυστραλούς, είτε με αιγύπτιους.
…αυτής που χλευάστηκε, που δέχθηκε ρατσιστικές επιθέσεις.
…αυτής ήθελε να πολιτογραφηθεί σαν αμερικάνος ή γερμανός πολίτης, αλλά και να έχει το δικαίωμα να γιορτάζει σε εκκλησίες και με φουστανέλες την παράδοσή του είτε στην Αστόρια, είτε στο Μόναχο.
… αυτής που είναι περήφανοι που είναι ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!
Αυτή η Ελλάδα έρχεται σε σύγκρουση με μια άλλη Ελλάδα. Οι σύγχρονοι νεοέλληνες δεν είναι μετανάστες… έχουν μετανάστες στη δούλεψη τους.
Αυτή η «άλλη» Ελλάδα θα ταυτιζότανε με τους κάθε λογιών φασίστες και εθνικιστές όλου του κόσμου.
Άραγε οι σύγχρονοι νεοέλληνες θα «παραχωρούσαν» ισονομία σε κάποιους ρακένδυτους μετανάστες, σαν τους δικούς μας πριν από 50 και 80 χρόνια;
Παραθέτω όλο το κείμενο και όποιος θέλει στέλνει mail υποστήριξης στο doryforos@web.de Ανάγνωση περισσότερων »
Αφού ετοιμάζεται το πρώτο anti-voodoo party, για ζέσταμα ακούω κάτι πολύ μακρινό, κάτι πολυ ζεστό…
Μουσική που έρχεται από το σώμα και τη ψυχή του δημιουργού.
Όταν ο Jimmy Hendrix έπιανε την κιθάρα, όλα φλεγόντουσαν. Ξεκίναγε ένας δαιμονισμένος χορός που δεν ήξερες που θα καταλήξεις..
Ο λόγος που ανεβάζω το βίντεο είναι για να μην ξεχνιούνται τέτοιες σχέσεις…
Ακούστε το Voodoo Child στην επίσημη εκδοχή από το 1968, αλλά δείτε και μια live εκδοχή στην Ατλάντα στα 1969 για καταλάβετε τι έκανε με το “φαζ” και το “ουα-ουα” το παλικάρι…
Μετά το θάνατο του Hendrix στα 1970 από ναρκωτικά, επί δεκαετίες ρόκερ πιτσιρικάδες πλακώνονται στη ντρόγκα νομίζοντας πως αυτή ήταν η πηγή δημιουργικότητας του κάθε Hendrix..
Αμ δε δεν πάει έτσι το κόλπο… Τα voodoo ήταν.. 
Υ.Γ. Έχω δημοσεύσει και άλλη βουντού εκδοχή… Το Voodoo People….
Περίμενα να βρω μια αφορμή ή να γράψω ένα βαρύγδουπο και πολύπλευρο ποστ, αλλά τα πηξίματά μου το πήγαιναν ολοένα και πιο μακριά… και σαν χρόνο και σαν σημασία και σαν προσωπική ζέστη και ένταση.
Έτσι απλά παραθέτω μια «μικρή» ιστορία ενός από τα πιο ταξικά (σε άποψη και στάση) μπλογκ που κυκλοφορούν στην πιάτσα.
Η απόλυση του βα.αλ από το Χαρτόραμα μας έμαθε:
1) Πως η Δίωξη Οικονομικού (ουυυπς!) Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ασχολείται και με το πολιτικό ηλεκτρονικό φακέλωμα, αφού προειδοποίησε την εργοδοσία πως «οι αναρχικοί θα τους σπάσουν το μαγαζί». Φυσικά ακολουθεί την πατροπαράδοτη στάση της χουντικής ασφάλειας, ανίκανο να μπορεί να διαβάσει και να αξιολογήσει μια ανακοίνωση. Απλά αναπαράγει μικροαστικές φοβίες και εμμονές
2) Ο Σύλλογος Βιβλίου και Χάρτου, επιμένει να κάνει την παραδοσιακή συνδικαλιστική δουλειά. Να οργανώνει τα μέλη του! Ναι! Τόσο παρωχημένο και μπανάλ!
3) Οι προσωπικές καθημερινές αντιστάσεις σε μια “συνηθισμένη” εργοδοτική πρακτική, δεν χρειάζεται να έχουν προαπαιτούμενα μεγαλόπνοα σχέδια.
Έχουμε ανάγκη σ. βα.αλ. τέτοια παραδείγματα σαν τα δικά σου…
Εδώ το πλήρες στόρυ.. Η απόλυση και ο ηλεκτρονικός χαφιεδισμός της συνδικαλιστικής δράσης.
Δεν έχει φιξαριστεί ούτε το «που», ούτε το «πότε»… Ίσως και η Κοκκινομπαλόνη να μην το πολυεννοούσε… Αλλά μετά και την προτροπή του Antidrasiandex, νομίζω είναι γεγονός, πλέον.
Ένα anti-voodoo πάρτυ να ξορκίσουμε όλα αυτά που μας κατατρώνε την καθημερινότητα…
Τα καμένα πισιά, τα λεφτά που χάνονται ανάμεσα στους διάφορους λογαριασμούς, αρρώστιες ή κακοδιαθεσίες, αργοπορημένα ραντεβού, παρεξηγήσεις άνευ (αλλά και μετά) λόγου, σωστές γκόμενες/γκόμενοι που ΔΕΝ κάθονται και γκριναροαπαιτητικες/οί που κάθονται…
Θα εφαρμοστεί κάθε επιστημονική ταχτική για αυτά βουντού που μας έχουν φορτωθεί.. Ξόρκια, καφετζούδες από δύση και ανατολή…
Αντιβουντιστές από αφρική και καραϊβική, ομάδα φενγκσουιστών θα μετακινεί συνεχώς όλα τα έπιπλα μέχρι να επέλθει ισορροπία στο σύμπαν.
Παγανισμοί και λιτανείες από την αρχαία ελλάδα και ρώμη. Θυσίες κάθε τύπου θα λάβουν χώρα και θα επιστρατευτούν τα παλιά μας βινύλια για εξωκοσμικές επικλήσεις.
Η όλη διαδικασία ΔΕΝ θα είναι αποτέλεσμα αμεσοδημοκρατικής και διαβουλευτικής διαδικασίας (ουφ!) αλλά η Κοκκινομπαλόνη ως Παντοδύναμη Πρώτη Μεταξύ Ίσων θα αποφασίσει μόνη της για τον τόπο, χρόνο και μουσική υπόκρουση.
Έχει αρχίσει να αναζητείται, πάντως, βιτσιόζα/ος, μαζοχίστρια/ος που να θέλει να παίξει το ρόλο της Ιφιγένειας…
Μείνετε συντονισμένοι..
Μέχρι τότε δείτε ένα βιντεάκι για το πώς να κατασκευάσετε μια κούκλα βουντού, με τριπ χοπ μουσική υπόκρουση.
Την περασμένη Δευτέρα 18 του Γενάρη, γιορτάστηκε στις ΗΠΑ η «μέρα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ». Με αφορμή αυτή την επέτειο, θυμήθηκα το απαγορευμένο, τότε, τραγούδι και βίντεο από το 1991 των Public Enemy, By The Time I Get To Arizona. Ένα τραγούδι αφιερωμένο στον κυβερνήτη της Αριζόνα που ήθελε να καταργηθεί αυτή η επέτειος.
Το τραγούδι είναι εξαίσιο… Η κλασσική rap δύναμη των Public Enemy, με σαφή αναφορά στην παραδοσιακή μαύρη soul.
Το βίντεο είναι απίστευτα προκλητικό… Με ασπρόμαυρο «θυμόμαστε» τη δεκαετία του `60, τους αγώνες, τους ρατσιστικούς νόμους και τη δολοφονία του μαύρου ηγέτη. Στα έγχρωμα κομμάτια είναι η σημερινή “εκδίκηση”. Το ένοπλο τμήμα σχεδιάζει και εκτελεί με διαφορετικούς τρόπους λευκούς ρατσιστές πολιτικούς… ακόμα και τον ίδιο τον κυβερνήτη.
Αυτό που μου αρέσει στους Public Enemy είναι ότι έχουν όλο το «πακέτο». Μουσική με ψαξίματα, χωρίς φτήνια και με ζωντανά κομμάτια από τη μαύρη παράδοση.
Ταυτόχρονα έχουν σαφή στόχο σε ποιο κομμάτι του κοινού «μιλάνε». Δεν «γλύφουν», δεν λένε μισόλογα, αλλά πουλάνε και εκατομμύρια…
Υ. Γ. Είναι τόσο δύσκολο να υπάρχει συγκρότημα ελληνικό που να ονομάσει τραγούδι «Δεν επεδίωξα να σκοτώσω ένα άνθρωπο, επεδίωξα να σκοτώσω ένα τύραννο»; [1] …και να “πουλάει” χιλιάδες;
Αααα.. ξέχασα ήταν «άλλη περίοδος τότε»… Λες και τα αριστερά κόμματα «τότε» επικροτούσαν αυτές τις ταχτικές…
[1] Η δήλωση του Αλέξανδρου Παναγούλη για την απόπειρα του στα 1968 να δολοφονήσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο.
