David Bowie feat. Nine Inch Nails – I`m Afraid Of Americans (Ημέρα Ενάντια στόν Φόβο)

Ο πενηντάχρονος (τότε) David Bowie κατέθετε στα 1997 το δικό του φρικάρισμα για την αμερικάνικη κυριαρχία.

Το έγραψε μαζί με τον Brian Eno αλλά το έφτιαξε παρέα με τους Nine Inch Nails για να του δώσει την απαραίτητη δυναμική.

Η εξατομικοποιημένη κοινωνία με τα πλαστικά σύμβολα ευημερίας, είναι παγκόσμιο πρότυπο πολιτισμού.

Αμοραλισμός και κοινωνική αποδόμηση πάνε πακέτο.

Ναι! Ο Bowie φοβάται αυτούς τους Αμερικανούς…

Τραγουδά

I`m afraid of Americans… God is an American

Και εύχεται να είναι αλλιώς.

Με 10-15 χρόνια καθυστέρηση η Ελληνική κοινωνία εντάσσεται στο μπλοκ του Φόβου.

Ο ι περισσότεροι ψελλίζουμε «και μη χειρότερα»  και παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε μια μεταφυσική ευχή για να τελειώσει αυτό ο μαρτυρικός κατήφορος προς την ανέχεια και την επιστροφή σε μια κοινωνία απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης.

Όλα αυτά μέχρι να ανοίξει η πρώτη ρωγμή…

..ώστε ο Φόβος περάσει στην απέναντι όχθη…

…όταν τα όνειρα μας θα γίνονται εφιάλτες τους.

Η σημερινή δημοσίευση του Τραγουδιού της Εβδομάδας, είναι ενταγμένη στα πλαίσια της διαδικτυακής πρωτοβουλίας για μια «Ημέρα  Ενάντια Στον Φόβο».

Για το σκοπό αυτό έχει φτιαχτεί το συλλογικό μπλογκ «Φόβος» και μπορείτε να το επισκεφτείτε στο  http://grfear.blogspot.com/

Advertisements

five years…

Υπάρχουν «ευχαριστώ» που δεν έχουν ειπωθεί με την ένταση και την καθαρότητα που αισθάνομαι. Δεν με προβληματίζει αυτό… Εχω πολλά χρόνια μπροστά μου να πείσω και να γίνω κατανοητός.

Πέντε χρόνια έχουν περάσει… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ryuchi Sakamoto – Merry Christmas Mr. Lawrence

Υπάρχουν κάποιες μουσικές που έχουν ταυτιστεί με ταινίες, όπως και οι ταινίες αυτές δεν μπορούν να ειδωθούν χωρίς τη μουσική τους.

bscap000

Τέτοιο παράδειγμα είναι το «Merry Christmas Mr. Lawrence», η, στα 1983, ταινία του Nagisa Oshima με μουσική σύνθεση του Ryuichy Sakamoto.

Το soundtrack καθιστά τον Oshima πασίγνωστο, πλέον. Συνεργασίες με Bertollucci και σύνθεση Ολυμπιακών Ισπανίας το 1992. Μια εκπληκτική του τελευταία δουλειά χρησιμεύει σαν μουσική τίτλων στη ταινία Babel, το Bibo No Aozora 04. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


velvet underground – sweet jane

Την Παρασκευή κολυμπούσα κάτω από τον καυτό ήλιο. Το δροσερό νερό με αγκάλιαζε τρυφερά. Βρισκόμουν σε μια απαλή νιρβάνα…ήθελα να μείνω για πάντα χαμένος σε αυτή την υγρή αγκαλιά. Στριφογύριζα έχοντας χάσει , σχεδόν, τον προσανατολισμό μου, όταν την άκουσα… αυτή την ιδιαίτερη κιθάρα των velvet underground. Τι βγάζανε οι άνθρωποι το `69!!

Αλλα ακόμα ήταν «φρέσκοι»!… Το πολύ στη 200αδα των charts έμπαινε η τρελή τριάδα που κυριάρχησε στα `70s (Lou Reed & Velvet Underground, David Bowie & The Spiders From Mars, Iggy Pop & The Stooges).

Απολαύστε ένα ιστορικό κομμάτι…. το sweet jane υπάρχει ακόμα γιατί μιλαέι σε όλους μας… σε όλους που

Anyone who’s ever had a dream
Anyone who’s ever played a part
Anyone who’s ever been lonely
and anyone who’s ever split apart
Sweet Jane, sweet Jane
Sweet, sweet Jane

Εδώ στη – γνωστή – live εκδοχή του 1969.. (πριν κυκλοφορήσει με το άλμπουμ Loaded to 1970)


david bowie στα πορτογαλλικά…

Η εβδομάδα αυτή λέω να ξεκινήσει με το changes του david bowie, σε μια εκτέλεση από τον Seu Jorge. Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένα τραγούδι, όχι μόνο διασκευάζεται, αλλά τραγουδιέται μεταφρασμένο… και παραμένει, έστω από διαφορετική «ματιά» συγκλονιστικό…

….να `ναι κάθε `βδομάδα, έτσι, γλυκιά…..