Creep – by Clint Mansell.. performed by Coco Sumner

22 χρόνια, πλέον, το Creep των Radiohead και μπορούμε να το πούμε με ασφάλεια, πλεον, πως είναι από από τα old Coco-Sumner-i-blame-coco-33447668-372-503time classic.

Αλλά η βραχνή φωνή της Coco Sumner δίνει μια λέπτη απόχρωση σε αυτό το αριστούργημα. Έχοντας αφήσει το τραγούδι σχεδόν ανέγγιχτο, ο Clint Mansell διαλέγει την τραγουδίστρια να δώσει ένα τόνο, παραπάνω, εσωτερικότητας.

Μια μικρή απάθεια…

Μόνο η κραυγή σπάει το μούδιασμα της απώλειας… κι αυτή έτσι όπως πρέπει.

..but i am a creep

Αφιερωμένο σε όλες τις μοναχικές διαδρομές…


Αντίο Lou Reed… ήσουν τόσο Vicious

tumblr_lx216epnpJ1qzt1yyo1_500

Φεύγουν οι τελευταίοι μεγάλοι.

Ο Λου Ριντ ήταν από αυτή την εκλεκτη κατηγορία που δεν ξεφτιλίστηκε, δε «σαπισε», αλλά προσπάθησε να μείνει μαχιμος μέχρι το τελος του.

Τον θυμάμαι σε αυτή θρυλική συναυλία στο γήπεδο της Λεωφορου Αλεξάνδρας μαζί με τον Μπάουι πως έπαιξε τα τραγούδια του με τα λιτά μαυρα ρούχα του.

Έτσι όπως αρμόζει σε ένα ροκερ…

Χωρις φιοριτούρες..

Αυτός και η κιθαρα του… Η μουσική και το κοινό του…

Ζούμε σε μια περίοδο τρανζιτ…

Τα»μεγαλα» είναι στο παρελθόν και στο μέλλον.. Αλλά ζούμε στο τέλμα.. στην ανυπαρξία.

Θα σε αναπολούμε Λου Ριντ..

Θα είσαι μέρος της έμπνευσης για το λαμπρο αύριο…

Τα λέμε σε κανα μπαράκι…


Van Der Graaf Generator – Killer

Οι Van Der Graaf Generator κλείνουν αυτό το Love & Hate αφιέρωμα μου.Van+der+Graaf+Generator+VDGG_1976

Ήταν η «ψαγμένη» μου προτίμηση στην εφηβεία. Ήταν αυτοί οι περίεργοι που, στα 1970, δεν φαζαραν με την κιθάρα, δεν ακολουθούσαν τον απλό, καθαρό δρόμο του βρώμικου ροκ, αλλά το έψαχναν μέσα από εγκεφαλικές επινοήσεις… στίχων και μουσικής.

Ένα κομμάτι μουσικών διαμόρφωσε γύρω από την progressive rock ένα ρεύμα μουσικής που δύσκολα μπορεί να κοπιαριστεί, δύσκολα μπορεί να δουλευτεί κι ένα σημερινό revival τους.

Σήμερα μου φαίνεται απίστευτα πρωτόλειο, άκομψα καταθλιπτικό, εντελώς εφηβικό ροκ.

Παρ` όλα αυτά δεν είναι μόνο λόγοι ρετρο που ξαναγυρνώ – φορές – σε αυτό.

Είναι μια αναζήτηση που έχει μείνει ημιτελής.

Είναι οι αλλαγές στο τραγούδι που το μετατρέπουν σε μια μικρή ιστορία.

Είναι η κατανόηση της πορείας σου που σου δίνει δύναμη και ηρεμία να συνεχίσεις.


Echo & the Bannymen – Bedbugs & Ballyhoo.. αποδομώντας τον Manzarek

Την περασμένη Δευτέρα πέθανε ο Ray Manzarek, ο κιμπορντίστας των Doors.

Συμπτωματικά μία μέρα πριν, είχα την κλασσική συζήτηση για το αν θα ήταν τίποτα σημαντικό στη μουσική οι υπόλοιποι του συγκροτήματος χωρίς τον Jim Morrison.

Το τελευταίο διάστημα έχω καταλήξει πως το μόνο που έκανε,  ο Ray, ήταν να «ντύνει» μουσικά τις περφόρμανς του Jim… και μάλιστα μέτρια και φτηνιάρικα.

Ο ήχος των Doors παραήταν πρωτόλειος. Κι αν στην αρχή τα πάντα καλύπτονταν από ένα δήθεν αυτοσχεδιασμό και μια «αφηρημένη» σύνθεση, στη συνέχεια που ακούμπησαν περισσότερο στο μπλουζ, τα πάντα εκτέθηκαν στο ψυχρό φως. Ο Morrison έφυγε πολύ γρήγορα για αποκοπεί… ή να παρασυρθεί στη μετριότητα.

Στην συνέχεια ο Manzarek πούλησε τη σημαντική κληρονομιά σε κάκιστες συνεργασίες. Η διασκευή της Carmina Burana με παραγωγή Philip Glass, είναι ιστορικό μνημείο χοντροκοπιάς.

Για χάρη του Morrison, ας ακούσουμε σήμερα μια συνεισφορά του Manzarek στους  Echo & the Bannymen στα 1987, στην επόμενη συλλογή τους μετά την επιτυχία τους στο Killing Moon.

Μαζί με τον Manzarek παρουσιάσανε το Bedbugs & Ballyhoo.

Μόνο που αργότερα έγινε γνωστή η αρχική του εκδοχή στα 1985… αυτή χωρίς τον Ray. Η μέρα με τη νύχτα… Τα κιμπορντς του Μαντζαρεκ είναι άσχετα και μετατρέπουν ένα καλό κομμάτι σε απίστευτη σούπα.

Τυχεροί που είναι κάποιοι άνθρωποι… Βρίσκονται τη σωστή στιγμή με το σωστό άνθρωπο…

Είναι κι αυτό μια «τέχνη», πάντως, να εκμεταλλεύεσαι αυτές τις ευκαιρίες…

Με τον Manzarek..

κι από κάτω η αρχική χωρίς αυτόν…

Ποια σας κάνει καλύτερα;


Αφιέρωμα: Τραγούδια σε Ταινίες… David Bowie – Heroes και Christiane F

Στα 1981 εμφανίστηκε η Christane F. Μια ταινία ταμπού για τα ελληνικά δεδομένα. Αφορά την εφηβική περιπλάνηση στον κόσμο του sex-drugs-rock `n roll.

Όχι, όμως, με την γκλαμ ματιά που πλασάρουν…

Ούτε με την μικροαστική ηθικοπλαστική φοβία, φυσικά…

Οι δρόμοι του Βερολίνου ήταν και παραμένουν εκεί…

Σύμβολα κάθε εναλλακτικής έκφρασης και underground lifestyle.

Η ταινία βαδίζει στα όνειρα και στις αυταπάτες του νεανικού πυρετού.

Ακόμα και μετά από 30 χρόνια παραμένει κάτι παραπάνω από μάχιμη. Κάνει το «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο» μια ευκολοχώνευτη και mainstream εκδρομή.

Την ξαναείδα πρόσφατα και κατάλαβα γιατί είναι από τις ελάχιστες που δεν ξαναπαίζονται…  Συνομιλεί στην ουσία με το κοινό που απευθύνεται και τσακίζει κάθε politically correct σύμβαση που έχουμε αποδεχτεί.

Ο David Bowie έγραψε το soundtrack της ταινίας και εμφανίζεται ο ίδιος σε συναυλία που πηγαίνει η ηρωίδα με την παρέα της.

Το πρόσωπο της ηθοποιού Natja Brunckhorst δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Εδώ, όταν η Christiane F ακούει το Heroes

Εδώ, δύο τρέιλερς που δίνουν ένα κλίμα της ταινίας

..κι εδώ, μόνο το τραγούδι..


The Future: μια αφορμή για να μιλήσουμε για την επαφή της γάτας

Το  The Future είναι μια ταινία ειδικού κοινού.. Δεν το αποκαλώ «γατοφιλικού», γιατί αυτό ταυτίζεται με μια αποξενωμένη σχέση με τα μικρά αυτά αιλουροειδή.. μια σχέση μπιμπελό… προσωρινού διακοσμητικού στοιχείου. Μάλλον για αυτούς που κατέχουν τη «γατική»[1]  γλώσσα, αφορά αυτό το κόνσεπτ.

Οι λιγοστοί μονόλογοι του γάτου της ταινίας είναι ο καταλύτης… μια «ζωντανή» παρέμβαση σε ένα τελματωμένο ζευγάρι που ζει από συνήθεια.

Μόνο η προοπτική να υιοθετήσουν έναν ετοιμοθάνατο γάτο τους ανατρέπει την ανύπαρκτη καθημερινότητα. Συνειδητοποιούν πως πρέπει να μάθουν να νοιάζονται.. για τους άλλους.. για τον εαυτό τους.

Φυσικά δεν αρκεί μια εξωτερική παρέμβαση και παρ` όλες τις αλλαγές στο μικρόκοσμο τους, η μελαγχολική αυτή ταινία θα καταλήξει σε ένα ακόμα πιο καταθλιπτικό φινάλε..

Δεν είναι καμιά φοβερή ταινία..

Ένα ανοιχτό διάλογο κάνω με την «μαύρη», μαζοχιστική κατάθλιψη που περνώ ώρες – ώρες και με κάνει ένα ζυμάρι, λιωμένο στο πάτωμα.

Αφού την είδα, έβαλα κανα-δυο spatterιές για να έρθω στα ίσα μου.. Δεν αντέχεται τόσο σκληρή ταινία…


[1] «Μιάο – Μίαο.. Όχι στον αντι-γατικό ρατσισμό» Μια πρωταρχική προσέγγιση (με την αντίστοιχη ελληνική μετάφραση) μπορείτε να βρείτε σε αυτό το ποστ μου προ διετίας.


David Bowie – Space Oddity.. original video clip από το 1969

Η αξία του τραγουδιού, αναμφισβήτητη… Αυτό που δεν ήξερα, όμως, ήταν πως ο David Bowie είχε φτιάξει και βίντεο κλιπ.

Με πρωταγωνιστή τον Major Tom, το Space Oddity αποκτούσε το πρόμο κλιπ του στα 1969.

42 χρόνια μετά ο Spaceman συνεχίζει να μας απογειώνει…

42 χρόνια μετά η «γλώσσα» του `68 παραμένει ζωντανή… αν και γίνεται ολοένα και πιο δυσνόητη… πιο ξένη..

Εντελώς ιδιαίτερη μοιάζει ολο και περισσότερο με ένα πανάρχαιο κώδικα μιας ανώτερης φυλής..

Το Sweet Movie, Zabriskie Point, Space Odyssey 2001.. οι μουσικές αναζητήσεις χρειάζονται άλλο κόσμο,  άλλες συνθήκες για αν ξαναδιαβαστούν.. για να ξαναβυθιστούμε στους ήχους και στις εικόνες τους.

Ίσως όταν θα βγαίνουμε από το βούρκο..

Ίσως όταν όλα αποτύχουν…