Κωνσταντίνος Μάριος: 1955-2009

mariosΟι περισσότεροι από σας είναι φυσικό πως δεν θα γνωρίζουν ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Μάριος.  Ακόμα κι εγώ πληροφορήθηκα το θάνατο του πριν από δυο μέρες, μέσα από μια συζήτηση για το ποιοτικό, περιφερειακό θέατρο.

Ο Κωνσταντίνος Μάριος ήταν ηθοποιός της γενιάς του Ασκητικού Θεάτρου της δεκαετίας του `70, που έβγαλε πολύ σημαντικούς ηθοποιούς και σκηνοθέτες όπως  Άννα Πολυτίμου, Γιάννης Σιαμσιάρης, Σταμάτης Κραουνάκης, Σπύρος  Μπιμπίλας, Κοραής  Δαμάτης, Τάκης Τζαμαριάς, Γιώργος Κροντήρης  και άλλοι. Χωρίς να έχει δει κάποια δουλειά τους, θεωρείται πως ήταν μια ελληνική εκδοχή του Φτωχού Θεάτρου του Γκροτόφσκι. Ένα θέατρο συνειδητά λιτό, που καταργεί τη διάκριση θεατή και ηθοποιού ενοποιώντας σκηνή και ακροατήριο, μετατρέποντας το θέαμα σε παράσταση… δηλαδή μια τελετουργική σχέση ανθρώπων βασισμένη στα σώματα των ηθοποιών και μόνο. Κάθε τι περιττό αφαιρείται… Το σώμα του ηθοποιού θα αναδείξει τη θάλασσα ή  την έρημο, την πολύβουη πλατεία ή το απομονωμένο μπουντρούμι.

Ο Κωνσταντίνος Μάριος ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία του ΔΗΠΕΘΕ Χίου και την ανάδειξη του σαν ένα από τους πιο πλούσιους οργανισμούς ανάδειξης θεάτρου αλλά και ηθοποιών στα τέλη της δεκαετία του `90. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

για τα γράμματα του Ρεμπώ…

tichipic176

η αρχή τών χειρογράφων τού Credo in Unam "Πιστεύω σε Μία (Θεά)"

Μάλλον θα φταίει το φθινόπωρο και αυτή η μουντάδα που ανακουφίζει το σώμα και το πνεύμα για τη διάθεση μου, αλλά σίγουρα έπαιξε ρόλο ένα κείμενο της Χάρης για τα γράμματα του Ρεμπώ… όλα ξαναζωντάνεψαν μέσα μου μαζί με τη ζωή κάποιου άγνωστου 2 αιώνες πριν… δεν πρέπει να διαβάζεις γράμματα που δεν απευθύνονται σε σένα, γιατί παραβιάζεις μια ιερή ιδιωτικότητα και γίνεσαι ένας ηδονοβλεψίας στα αισθήματα άλλου… τα δικά μου τα έκαψα στα 23 μου στο Θησείο …μάλλον… κείμενα που τα έγραψα νύχτες ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο… γράμματα σε Εκείνη… σε Μένα… στον Κόσμο… στους Υπηκόους μου… αλλά ποιος δεν γράφει προς το Σύμπαν σε αυτή τη γλυκιά εφηβεία… ..τέλος…. τα έκαψα στα 23 μου… τέλος… ο Ρεμπώ ήταν καλλιτέχνης αλλά και ήρωας καλλιτεχνικού έργου, έγινε Ρωμαίος με διαφορετικό φινάλε, δεν αυτοκτόνησε αλλά έζησε… προσπάθησε να ζήσει .. ήταν νεκρός και πέθανε δυο φορές όταν αρνήθηκε την εφηβεία του, αρνήθηκε την ποίηση και αποφάσισε να ζήσει, τότε πέθανε, όταν αποφάσισε να Ζήσει… ο Ρωμαίος μεταφέρει την κατάρα που δεν αυτοκτόνησε και στα 37 πεθαίνει από αρρώστιες του σώματος, όχι ο Ρωμαίος αλλά ο Ρεμπώ… ακούω φωνές από φίλους να μου λένε γιατί δε γράφω για αυτά που είμαι, αλλά το κάνω με όσες δυνάμεις έχω, ξέρω πως χρειάζομαι παραπάνω αλλά πως να μπεις στην καρδιά αν δε σκίσεις το δέρμα σου, προσπαθώ και γράφω τα «εύκολα», τα δύσκολα θα έρθουν σιγά σιγά, όταν προσπάθησα να δραματοποιήσω Ρεμπώ, όταν μετέφραζα Μόρισον, όταν ανακάλυπτα πως δεν υπάρχει Τέλειος Έρωτας παρά μόνο Θάνατος… ακούω να μιλάνε τα παιχνίδια που έπαιξα και γέλασα, τα αγγίγματα που έκαναν τη ψυχή μου να πετάει, για όλα αυτά που συνέθλιψα για να θραφώ και να γελάσω στη μούρη τους, τα υλικά της ζωής μου… έπρεπε να κανιβαλίσω πάνω τους και έγινα κανίβαλος .. ξανά σε focus… Ρεμπώ… θα διάβαζα κρυφά γράμματα του Σέξπιρ και  του Λόρκα…  θα κρυφοκοίταζα τον βουρκωμένο έφηβο όταν λέει «σ` αγαπώ» ή «μη φεύγεις».. το έχω κάνει στον εαυτό μου… πλέον δεν υπάρχω….

Alles In Ordnung…

Θα ` θελα να ήξερα την κατάσταση μου…

…Παρακαλώ, μη με περιγελάτε:

Είμαι ένας ανόητος,

Ξεμωραμένος γέρος,

…και, για να είμαι ειλικρινής,

Φοβάμαι πως δεν είμαι στα καλά μου.

Μη με κοροϊδεύετε…


Σέξπιρ… Βασιλιάς Ληρ

Πράξη 4η, Σκηνή 7η


παράνομος έρωτας σ`ένα στενό του Πειραιά…

Προχωρούσα προς το Πανεπιστήμιο Πειραιά για να πάρω μια μυρωδιά από φοιτητικές εκλογές και χιλιάδες πράματα έπνιγαν το μυαλό μου. Όμως, κάποιος ανακατωσούρης θεός αποφάσισε να λοξέψω απ` το δρόμο μου. Τα βήματά μου μ` έκαναν να στρίψω σ` ένα στενό. Μυρωδιές πρωτόγνωρες κυριαρχούσαν στο τοπίο και χρώματα ονειρικά πλημύριζαν τα μάτια μου. Παραπατούσα ζαλισμένος έχοντας ξεχάσει το τι ήθελα να κάνω, όταν μια ζωοφόρος λάμψη ξεχύθηκε στην πόλη από ένα παράθυρο…

Αναρωτήθηκα για τι θα μπορούσε να εκπέμπει τέτοιο φως και πλησίασα… με δέος αλλά και λαχτάρα…. ΤΗΝ ΕΙΔΑ….. ο χρόνος άλλαξε για μας…. έγινε ανατολή κι εκείνη ο ήλιος.

Είναι η κυρά μου , είναι η αγάπη μου… αχ, και να το `ξερε πως είναι!

Μιλάει, μα δε λέει τίποτα… και τι μ` αυτό; Το βλέμμα της μιλάει: μ` αυτό θα συνομιλήσω.

Τι λέω, δε μιλάει σε `μένα… Τα μάτια της στροβιλίζονται στον ουρανό και κάνουν τ` άστρα να φαντάζουν μπροστά τους όπως τα κεράκια στην ηλιαχτίδα .

Πέρασαν ώρες πολλές και νύχτωσε κι όπως σε φώς ξεπρόβαλλε, σε φως αποσύρθηκε… Καληνύχτα, καληνύχτα! Ο χωρισμός έχει καημό τόσο γλυκό που θα σου λέω καληνύχτα ως το πρωί. Ύπνος στα μάτια σου, στο στήθος σου γαλήνη! Αχ, να `μουν ύπνος και γαλήνη!

Τρέχω στην πόλη να ζητήσω βοήθεια, την καλή μου τύχη να ομολογήσω.