Awesome New Republic – Deep Love

Dance Pop – Indie από την απέναντι μερια του Ατλαντικού.

Πολύ κοντά στους 80ies ήχους, ένα ντούετο από τις ΗΠΑ την ψαχνει κι αλλιώς.

Μια συλλογή τους (το  Rational Geographic, Vol. 1) είχε χορηγο το γνωστό torrent site,  Isohunt.


Tainted Love… αλλά ποιανού;

Τι σημαίνει «μου αρέσει το τάδε τραγούδι»;

Συνήθως εννοούμε μια συγκεκριμένη εκτέλεση… αυτή που εμείς ξέρουμε,  έχουμε τραγουδήσει ή χορέψει..

Το Tainted Love εγώ το ήξερα από την εκτέλεση του 1980 των Soft Cell με τον Mark Almond

Η επόμενη γενιά ίσως το έμαθε από την goth εκτέλεση του Marilyn Manson

Ενώ οι παπούδες μας το ξέρουν σαν brit soul. Όπως το έβγαλε, αρχικά, η Gloria Jones στα 1964.

Ανά 20 χρόνια τρεις εκτελέσεις, τρία διαφορετικά (;) τραγούδια. Κι αυτά τα παραθέτω ενδεικτικά.. Γιατί υπάρχει και η χαρντροκ εκτέλεση των Scorpions, η παλαιομοδίτικη, ορχηστρική του Max Raabe, η dance των Pussycat Dolls και τόσες άλλες αυτά τα 50 χρόνια.

Άρα;

Μπορώ να πω πως «λατρεύω το Tainted Love και δεν μπορώ να ακούσω ούτε λεπτό το Tainted Love»;

Μήπως γουστάρουμε τους εκτελεστές των τραγουδιών παρά το τραγούδι;

Μήπως η επανατοποθέτηση μιας μελωδίας σε άλλο ύφος είναι αν όχι σημαντικότερη, τουλάχιστον το ίδιο σημαντική με τη σύνθεση;

Μήπως, η αρχική σύνθεση είναι τόσο ισχυρή που εκπέμπεται με όποια ερμηνεία επιθυμεί ο εκάστοτε μουσικός;

Εκτός κι αν, απλά, ο καθένας μας.. η καθεμιά μας αναζητεί, νοσταλγεί, ζει τη δικιά του εκδοχή αυτής της tainted love, και νιώθει ζωντανός, ουσιαστικός, κατεστραμμένος..

δηλαδή ΑΝΘΡΩΠΟΣ που αξίζει να ζει και να αναπνέι σ` αυτή τη γη..


Lana del Rey – Blue Jeans RAC Remix

Δεν μου αρέσει η Lana del Rey… Πολύ «πουλ`-μουρ`», πολύ επιτήδευση και πόζα… Και η μουσική της κάτι προσπαθεί και κάτι που περνάει και χάνεται αδιαφορο.

Αλλά μία dance διασκευή όταν πατάει σωστά κάνει κι ένα βαριεστημένο τραγούδι σαν το Blue Jeans να «λέει» μια εντελώς διαφορετική ιστορία από τον αρχικό δημιουργό του τραγουδιού.

Άλλη μια απόδειξη πως η μουσική δεν έχει αρχή και τέλος..

Δεν κλείνεται σε δικαιώματα

Δεν ανήκει, καν, στον ίδιο τον εμπνευστή της..

Απογειώνεται αποκτάει υπόσταση και μιλάει αλλιώς…

Αλλά δεν συμβαινει μόνο στη μουσική..

Τίποτα δεν ανηκει σε κανένα.. ή, μάλλον,

Όλα ανήκουν σε όλους.


Trent Reznor – Immigrant Song… Led Zeppelin και Girl with the Dragon Tattoo

Ο Trent Reznor των Nine Inch Nails ακουμπάει τα «ιερά» του ροκ… Το Immigrant Song των Led Zeppelin με την στριγκλιά έναρξης, είναι σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής.

Αλλά στα 2012, μετά από 40 χρόνια και βάλε, υπάρχει μια σοβαρή διασκευή του.

Κρατώντας όλη τη δύναμη του τραγουδιού, του δίνει μια industrial εκδοχή και το κάνει μάχιμο ακόμα και για τον πιο νέο και άσχετο πιτσιρικά.

Το Immigrant Song είναι διασκευή για μια άλλη διασκευή.

Ο David Fincher, σκηνοθέτης του Seven, Alien 3 και Fight Club, κάνει το αμερικάνικο ρημέικ της σουηδικής ταινίας “The Girl With The Golden Tattoo” που θα ξεκινήσει να παίζεται από την Πέμπτη στους κινηματογράφους.

Το στόρυ από μόνο του είναι ένα καλοβαλμένο πολιτικό-αστυνομικό θρίλερ.

Η εξαφάνιση μιας κοπέλας πριν από 40 χρόνια, ένας αδιάφθορος δημοσιογράφος, η διαφθορά των «υψηλά ιστάμενων», η συγκάλυψη των φασιστικών καταβολών (ή πεποιθήσεων;) του πολιτικού-επιχειρηματικού κόσμου, θα αρκούσαν να για μια καλοβαλμένη ταινία.

Ο χαρακτήρας, όμως, της Lisbeth είναι που απογειώνει το κόνσεπτ.

Μια αμφί, κακοποιημένη, χακερού, πάνκισσα, καταρρίπτει όλα τα στερεότυπα… ένθεν και ένθεν.

Δεν είναι «προβληματική», αλλά και δεν αυτοπεριθωριοποιείται «ηρωικά» στον δικό της μικρόκοσμο. Διεκδικεί το «χώρο» της με νηφαλιότητα και αυτοπεποίθηση. Εκδικείται, αλλάζει τη ζωή της, χωρίς καμιά παραπανήσια και ανώφελη ένταση.

Our only goal will be the western shore, που λέει και το τραγούδι.

Ο «μετανάστης» των Led Zeppelin αποκτά άλλο συμβολισμό στη σημερινή παρηκμασμένη Ευρώπη.

Ο τρόπος που συναντιούνται οι – φαινομενικά – δύο διαφορετικοί κόσμοι, είναι το ραφινάτο κέντημα της ταινίας. Η Lisbeth μπορεί να αναγνωρίσει κώδικες και διόδους επικοινωνίας με τον «συμβατικό», μεσήλικα δημοσιογράφο. Αλλά και αυτός αποδεικνύει την ικανότητα του να «ξεβολεύεται» από  τον μικροαστισμό του.. . η ταινία ξεκινά με τη φυλάκιση. Μια φυλάκιση που για τον ίδιο είναι η υπεράσπιση των ιδανικών του.

Αλλά χωρίς αυτή τη φυλάκιση δεν θα υπήρχε η δίοδος επικοινωνίας με τη νέα γενιά των Lisbeth.

Δεν ξέρω αν και η αμερικάνικη εκδοχή θα έχει αυτή την καλοδουλεμένη προσέγγιση και ανάπτυξη των δύο χαρακτήρων.

Γι` αυτό δείτε πρώτα την πρώτη version του 2009 και να ελπίσουμε πως η διασκευή της θα είναι τόσο καλή όσο και το τραγούδι του trailer.


The Future: μια αφορμή για να μιλήσουμε για την επαφή της γάτας

Το  The Future είναι μια ταινία ειδικού κοινού.. Δεν το αποκαλώ «γατοφιλικού», γιατί αυτό ταυτίζεται με μια αποξενωμένη σχέση με τα μικρά αυτά αιλουροειδή.. μια σχέση μπιμπελό… προσωρινού διακοσμητικού στοιχείου. Μάλλον για αυτούς που κατέχουν τη «γατική»[1]  γλώσσα, αφορά αυτό το κόνσεπτ.

Οι λιγοστοί μονόλογοι του γάτου της ταινίας είναι ο καταλύτης… μια «ζωντανή» παρέμβαση σε ένα τελματωμένο ζευγάρι που ζει από συνήθεια.

Μόνο η προοπτική να υιοθετήσουν έναν ετοιμοθάνατο γάτο τους ανατρέπει την ανύπαρκτη καθημερινότητα. Συνειδητοποιούν πως πρέπει να μάθουν να νοιάζονται.. για τους άλλους.. για τον εαυτό τους.

Φυσικά δεν αρκεί μια εξωτερική παρέμβαση και παρ` όλες τις αλλαγές στο μικρόκοσμο τους, η μελαγχολική αυτή ταινία θα καταλήξει σε ένα ακόμα πιο καταθλιπτικό φινάλε..

Δεν είναι καμιά φοβερή ταινία..

Ένα ανοιχτό διάλογο κάνω με την «μαύρη», μαζοχιστική κατάθλιψη που περνώ ώρες – ώρες και με κάνει ένα ζυμάρι, λιωμένο στο πάτωμα.

Αφού την είδα, έβαλα κανα-δυο spatterιές για να έρθω στα ίσα μου.. Δεν αντέχεται τόσο σκληρή ταινία…


[1] «Μιάο – Μίαο.. Όχι στον αντι-γατικό ρατσισμό» Μια πρωταρχική προσέγγιση (με την αντίστοιχη ελληνική μετάφραση) μπορείτε να βρείτε σε αυτό το ποστ μου προ διετίας.


Αυγουστιάτικο αφιέρωμα στο “καλοκαίρι” μέσα από την μουσική και το χρόνο: Janis Joplin – Summertime

Το καλοκαίρι στα sixties είναι πιο θερμό αλλά και πιο ώριμο. Δεν έχει χάσει στάλα από την ορμή των rockabilly, που είδαμε την περασμένη εβδομάδα, και διεκδικεί το δικό του «χώρο». Δεν είναι ο πιτσιρικάς που ψάχνει να ξεφύγει από την επιτήρηση των γονιών του… είναι ο «μεγάλος» που φτιάχνει το δικό του καλοκαίρι, τη δική του εποχή.

Πατάει πάνω σε προηγούμενη γνώση, τη μελετά και την απογειώνει. Το έκανε ο Morrison με τον Kurt Weill στο Alabama Song, το κάνει και η Janis Joplin στο σημερινό Summertime. Παίρνει μια μαγευτική μπλουζ σύνθεση του Gershwin  που πρωτοτραγούδησε στα 1935 η θρυλική Billy Holiday και την έκανε μια σύγχρονη κραυγή της δεκαετίας του `60… και όχι μόνο.

Έχει ένα μοναδικό τρόπο να εμπνέεται από την κατάθλιψη και να εναλλάσσει τον ερωτισμό με την απαισιοδοξία και  την ελπίδα για το αύριο. Ανάλογα με το δικό σου mood, αλλάζει και το ίδιο το τραγούδι.


Amy Winehouse (r.i.p.) – Some Unholy War

ΟΚ… Μας τέλειωσε και η Amy Winehouse.. Όχι πως δεν το περιμέναμε, δηλαδή… Μια ζωή (αυτή τη σύντομή της) ήταν μέσα στο κοκκάλωμα.. από ότι μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους.

Φωνάρα, αλλά υπερεκτιμημένη. Είναι ιεροσυλία να τη βάζουν δίπλα στο Morrison, Hendrix και Joplin μόνο και μόνο επειδή έφυγε στα 27 της από ναρκωτικά. Η δημιουργικότητα και συνεισφορά των τριών «τεράτων» στη μουσική, δεν έχει καμία σχέση με μια συμπαθή μουσικό που ξεχώριζε λόγω του πολιτιστικού τέλματος που βιώνουμε.

Δεν είμαι σεμνότυφος, αλλά στο φινάλε όλοι κρινόμαστε. Θα μπορούσα να δεχτώ μια ιδιοφυία που «σπατάλησε» τη ζωή του (ή τους γύρω του) για κάτι Νέο, για κάτι Σημαντικό.

Όμως δε συναινώ στο καθημερινό «κάψιμο»…

Ναι… υπάρχουν «μεγάλοι» που «πίνουν» ή κάνουν «ασχήμιες». Δε σημαίνει πως αν «πίνεις» αποκτάς έμπνευση. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μούφα ever…

Απλά γίνεσαι ένα ακόμα overdose πτώμα, με δύστροπο παρελθόν.

Τέσπα…

Ας ακούσουμε μια ερωτική μπλουζιά της…. Για ένα «ανίερο πόλεμο» .. Some Unholy War.

If my man was fighting
Some unholy war
I would be behind him