Εθνικό ή Ταξικό Μέτωπο; Μέρος 1ον

Μέχρι τώρα το κίνημα βάδιζε σε μια μίνιμουμ «αντι-μνημονιακή» ενότητα.  Αυτή η ενότητα, όμως, είναι σαθρή γιατί πατά σε δύο διαφορετικές βάρκες.

Η μία είναι η «αστική»-συντηρητική. Είναι ο μικροαστός που συνθλίβεται ανάμεσα στις τράπεζες και στα ακριβά μεροκάματα των συνδικαλισμένων εργατών. Είναι ο wannabe φραγκάτος.. ο μικρο-καπιταλιστής που χάνει το όραμα του «χρηματιστηριακού τζόγου-καγιέν-ξανθής μοντέλας»… ο εθνικιστής που έβλεπε την Ελλάδα του Σημίτη να «εισβάλλει» στα Βαλκάνια και να περιθωριοποιεί την Τουρκία, ενώ τώρα αισθάνεται πως είναι το Λαύριο της ΕΕ.

Η άλλη είναι η εργατική… Είναι ο χρόνια άνεργος.. ο «υπο-απόλυση», αυτός που του κόβουν και του ξανακόβουν το μισθό και του ζητάνε να ζήσει και 500-400 € και αύριο με λιγότερα. Ο συνταξιούχος που μετά από 30-40 χρόνιας δουλειάς δεν μπορεί να ζήσει και του διαλύουν και τα νοσοκομεία. Ο no-future πιτσιρικάς που δεν ξέρει αν θα ανοίξει το διαλυμένο σχολείο του το Σεπτέμβρη και δεν μπορεί να βρει έστω ένα σκατομεροκάματο σε ένα καφέ.

Και οι δυο «δεν θέλουν το μνημόνιο».

Όμως η πρώτη στρώνει μια υπέροχη παγίδα για τη δεύτερη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Η κρίση συμπαρασύρει και την πολιτική σκηνή. Ώρα για κλιμάκωση!

Η προσπάθεια δημιουργίας κυβέρνησης εθνικής ενότητας και η αδυναμία συγκρότησης της, δίνουν ένα προσωρινό τρενάρισμα στην σημερινή πολιτική κρίση. Μιας κρίσης χωρίς ορατή διέξοδο.

Ναι! Η αδυναμία απάντησης της οικονομικής κρίσης μετατρέπεται σε ένα βαθύ πολιτικό αδιέξοδο. Τόσο βαθύ, όσο το «πηγάδι» της τρύπας που καλούνται να καλύψουν τα αλλεπάλληλα δανεικά (κι αγύριστα) που ετοιμάζεται να πάρει η κυβέρνηση μας.

Ολοένα και περισσότερο αρχίζει να ξετυλίγεται στα μάτια μας το εφιαλτικό σκηνικό..

Η κρίση «χρέους» της Ελλάδας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κορυφή του παγόβουνου της κρίσης της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας. Μιας ελληνικής οικονομίας, πολύ σημαντικής και κρίσιμης για τη σταθερότητα του πλανήτη, γιατί βρίσκεται μέσα στην καρδιά της ΕΕ και του Ευρώ. Δεν είναι μια περιφερειακή χώρα που μπορούν να εντάξουν σε κάποιο σύστημα εκκαθάρισης, να την κάνουν ένα προτεκτοράτο σαν το Ιράκ και να πάνε παρακάτω. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο κολοσσό που η κρίση της Lehman Bros πριν από 3 χρόνια, φαντάζει παρανυχίδα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


η Άμεση Δημοκρατία της πλατείας Συντάγματος και η Οικονομία

Πολύς κόσμος συρρέει στην πλατεία Συντάγματος  προσπαθώντας να βρει τρόπους να εκφράσει την αγανάκτηση του στο Μνημόνιο και στην ριζική υποβάθμιση της ζωής του. Η αδυναμία – αναξιοπιστία της αριστεράς και των παραδοσιακών μηχανισμών διαμεσολάβησης, δημιούργησαν ένα κενό για να εκφραστεί ένα αυθόρμητο κίνημα. Το πιο ριζοσπαστικό και πολιτικοποιημένο κομμάτι, αυτό της Κάτω Πλατείας, υπερηφανεύεται πως έχει καταφέρει πιο σημαντικά πράματα από την εξέγερση του Δεκέμβρη και πως κατάφερε να ξεπεράσει το δισταγμό και το συμβιβασμό των γραφειοκρατών (κομματικών και συνδικαλιστικών).

Είναι άραγε έτσι; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Δεκέμβρης `08 vs Σύνταγμα `11 – Η πολιτική κληρονομιά δύο κινήσεων

Το κίνημα της «Πλατείας Συντάγματος» δεν  έπεσε από τον ουρανό. Δεν κοιμόντουσαν οι Έλληνες και μας ξύπνησαν οι φωνές της Πραγματικής Δημοκρατίας από την Ισπανία. Αποτελεί ένα κρίκο της αλυσίδας από την διαρκώς αυξανόμενη αγανάκτηση και  αντίσταση στις επιπτώσεις της Παγκόσμιας Οικονομικής Κρίσης που ξέσπασε το φθινόπωρο του`08. Ο απεγκλωβισμός κοινωνικών κομματιών από τα παραδοσιακά μοτίβα και θεσμούς, οδηγούν σε μια διαρκή απονομιμοποίηση του καθεστώτος.  Όσο περνά ο καιρός, τόσο γίνεται πιο κατανοητή η παραίτηση Καραμανλή 8 μήνες μετά το Δεκέμβρη… Ήξερε το πλαίσιο της κρίσης και με τη σφαλιάρα των «Δεκεμβριανών» ήταν αδύναμος-ανίκανος να ηγηθεί αυτής της εκστρατείας ταξικής αντεπίθεσης που ενορχήστρωσε το ΠΑΣΟΚ.

Αν αυτό είναι το γενικό πλαίσιο, η γενική «μυρωδιά» των γεγονότων πρέπει να κάνουμε μια πιο προσεχτική αποτίμηση των παρεμβάσεων μας.

Πρέπει να δούμε τι πολιτικές κληρονομιές αφήνει η κάθε περίοδος και τι πρέπει να αλλάξουμε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


φασισμός: το πλιατσικολόγημα αριστερών θέσεων και η εκτροπή τους σε εθνικιστική πολιτική

"Οι Γερμανοί αγοράζουν Γερμανικά προϊόντα" ναζιστική αφίσα της δεκαετίας του `30

Μιλώντας για φασισμό και φασιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα, πάει το μυαλό μας στη Χρυσή Αυγή και τον Καρατζαφέρη. Πράγματι, η ρατσιστική και εθνικιστική τους ρητορεία καλύπτει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στην εμφάνιση του φασισμού και ναζισμού πριν από ένα αιώνα, ήταν η εκμετάλλευση της αντισυστημικής δυσαρέσκεια των μαζών και η προσπάθεια να κρυφτούν πίσω από αριστερό μανδύα.

Στην Γερμανία ο Χίτλερ είχε προτείνει ως όνομα του κόμματος Σοσιαλιστικό Επαναστατικό Κόμμα, ενώ στην Ιταλία ο Μουσολίνι ήταν στέλεχος του Σοσιαλιστικού κόμματος στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο.

Οι φασίστες δεν εμφανίζονταν σαν παράταξη της δεξιάς (όπως το ΛΑΟΣ ή η Χρυσή Αυγή), αλλά σαν εκδοχή του σοσιαλιστικού χώρου. Τσιμπολογούσαν από τα αιτήματα της αριστεράς, τα ανακάτευαν με εθνικές και ρατσιστικές διεκδικήσεις και χαρακτήριζαν τους εαυτούς τους σαν «αντικαπιταλιστές αλλά και αντι-μπολσεβίκοι, σοσιαλιστές».

Η Γερμανία στη δεκαετία του `20 πλήτωνταν από δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα που είχε επιβάλλει η Συνθήκη των Βερσαλλιών.

Οι γερμανοί φασίστες προέβαλλαν την ανάγκη ενός υπερήφανου εθνικά Αρχηγού (Fuhrer), κι ενός πανίσχυρου Κράτους που θα εθνικοποιούσε τις τράπεζες και τα τραστ και θα διέγραφε μονομερώς το εξωτερικό χρέος της. Φυσικά, τα συνδύαζαν με ρατσιστική προπαγάνδα ενάντια στους μετανάστες και εβραίους.

Πράγματι, στα 1932, λίγο πριν αναλάβει ο Χίτλερ, η Γερμανία προχωρεί μονομερώς σε παύση πληρωμών και καταγγελία της Συνθήκης.

Οι φασίστες είχαν καταφέρει να εκμεταλλευτούν την λαϊκή απέχθεια στο παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα και να τη στρέψουν σε μια τυφλή υποστήριξη ενός πιο βάρβαρου, πιο αμείλικτου καπιταλισμού που εμφανιζόταν, τάχα μου, σα Σοσιαλιστική εκδοχή στο εθνικό πλαίσιο της Γερμανίας.

Ήταν η πρώτη φορά, βλέπετε, που εμφανίστηκε «σοσιαλισμός» χωρίς εργατική εξουσία.

Γιατί όλα τα «προγράμματα» μπορούν να αλλοιωθούν, να νοθευτούν, να πλιατσικολογηθούν…

Ο εργατικός δημοκρατικός έλεγχος της παραγωγής και της κοινωνίας, όμως, είναι casus belli για κάθε επίδοξο «Σωτήρα».


Δυτικη διανόηση και ΔΝΤ – Ένα βίντεο του Χάρβεϊ λίιιιιγο διαφορετικό από το DebtOcracy

Αν δούμε το αίτημα για δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, θα παρατηρήσουμε την υποστήριξη από σημαντικές προσωπικότητες της παγκόσμιας αριστερής διανόησης. Ταρικ Αλι, Τσόμσκι και τόσοι άλλοι. Ας βάλουμε ένα αστερίσκο για τον Ντ. Χάρβεϊ τον οποίο δεν βλέπω στις υπογραφές αλλά είναι στους συμμετέχοντες στο DebtOcracy. Ίσως να σημαίνει πολλά, ίσως και τίποτα. Αλλά ας υποθέσουμε πως συμπαραστέκεται και αυτός.

Όταν τόσες μεγάλες προσωπικότητες συμφωνούν με την ίδρυση Ε.Λ.Ε., αυτό από μόνο του δεν είναι ακλόνητο επιχείρημα υπέρ της; Ποιος είσαι εσύ ρε Gatoulea που μονάχος σου τραβάς ζόρι κόντρα σε όλες τις εκδοχές της Αριστεράς;

Γι` αυτό χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί είναι ΛΟΓΙΚΟ να συμφωνούν στην ΕΛΕ, αλλά και να αποδείξουμε πόσο σημαντικές διαφορές έχουν με τις εθνικές και πατριωτικές εκδοχές της Ελληνικής Αριστεράς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Αποκλειστικό: 3 τρόποι για να `ξωφλήσουμε το δημόσιο χρέος, διατηρώντας υψηλό εθνικό βιοτικό επίπεδο και με κύρος στις διεθνείς αγορές!

Τις τελευταίες μέρες έχω αρχίσει και πείθομαι πως ο αντι-καπιταλισμός και η απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής είναι μια απίστευτη ουτοπία. Πράγματι! Είναι αδύνατον να υπάρξει κοινωνία χωρίς αφεντικά, υπουργούς και στρατηγούς… Πως μπορούμε να ζήσουμε χωρίς Χατζηνικολάους, Πάγκαλους και Βγενόπουλους; Και ποιοι θα το κάνουν αυτό; Οι βολεμένοι εργάτες; Οι πνιγμένοι, στις μεσημεριανές εκπομπές, νοικοκυραίοι;

Θέλω ρεαλισμό, πλέον!

Κάθισα με μια παρέα και τα βάλαμε κάτω… Είδαμε πως υπάρχουν έντιμες προσπάθειες απ` όλο το πολιτικό φάσμα να μπορέσουν να φέρουν σε πέρας μια πολύ δύσκολη αποστολή… να συμμαζέψουν το δημόσιο χρέος με το μίνιμουμ κοινωνικό κόστος χωρίς να διαλύσουν την παραγωγική βάση της χώρας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


κι αν διαγραφεί ή «κουρευτεί» το δημόσιο χρέος, θα ανοίξουν οι δουλειές, θα ξαναβρούμε τους μισθούς μας και το κοινωνικό κράτος;

Η συνθηκολόγηση της αριστεράς με διαχειριστικές λογικές του συστήματος, την οδηγούν να κάνει το ένα λάθος πίσω από το άλλο.

Την ώρα που ο παγκόσμιος καπιταλισμός βρίσκεται σε κλιμακούμενη κρίση υπερανάπτυξης, κομμάτι της αριστεράς περιπτωσιολογεί και χάνει τη «Μεγάλη Εικόνα» και τον όλεθρο που μας ετοιμάζουν.

Θεωρεί πως έχουμε κρίση δημόσιου χρέους και την αποκόπτει από την οικονομική κρίση, στις ΗΠΑ, Κίνα, Ιαπωνία κλπ. Έτσι χάνει το δάσος και αδυνατεί να απαντήσει στα καθημερινά ζητήματα του λαού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


DebtOcracy: λιπόψυχα μισόλογα, υπεκφυγές και ανακρίβειες

Βλέποντας προχτές το πολυδιαφημισμένο DebtOcracy, δεν ήξερα τι να πρωτοκάνω…

Να κλάψω ή να γελάσω;

Να κλάψω που πήγε άπατη και στα σκουπίδια η πρώτη σοβαρή προσπάθεια εκλαΐκευσης (αλά Zeitgeist) της μάχης ενάντια στο Μνημόνιο; Να τραβάω τα μαλλιά μου για τη φτώχεια των επιχειρημάτων, τις ανακρίβειες και τις παραχαράξεις του βίντεο; Να λυπηθώ που χρησιμοποιήθηκαν σημαντικά ονόματα (όπως ο Αγγελάκας) για μια ερασιτεχνική συρραφή ανακόλουθων επιχειρημάτων;

Ή αν ξεκαρδιστώ στα γέλια από την αριστερή εκδοχή της ελληνικής κουτοπονηριάς;

Δεν πρόκειται εδώ να αναλύσουμε την πλήρη επιχειρηματολογία των Αριστερών Οικονομολόγων του Συν και της Ανταρσύας που ονειρεύονται να μετατρέψουν την Ελλάδα σε Κίνα. Θα αρκεστώ σε δύο – τρία σημεία της ταινίας… τα πιο χαρακτηριστικά και διασκεδαστικά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Η κρίση κλείνει κι άλλα «μαγαζιά»…

Παραιτήθηκε το υπουργικό συμβούλιο του Πακιστάν προκειμένου να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση με λιγότερα μέλη, στο πλαίσιο του προγράμματος μείωσης των εξόδων της κυβέρνησης.

Η εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος Φαραχνάζ Ισφαχάνι δήλωσε πως η απόφαση αυτή ελήφθη για να «αντιμετωπιστεί η οικονομική πραγματικότητα του Πακιστάν».

«Είναι αναγκαίο αυτήν την εποχή να έχουμε μια ολιγομελή κυβέρνηση», πρόσθεσε.

Τύπος και δελτία ειδήσεων στις 9/2/2011

Αφού τα μέτρα είναι μονόδρομος για τη σωτηρία της Ελλάδας…

Αφού υπάρχει αυστηρό διεθνές πλαίσιο που ορίζεται από τους διορισμένους Επιτρόπους της ΕΕ και τους διευθυντές των Τραπεζών..

Γιατί να «ταΐζουμε» 300 στη Βουλή, 40τόσους υπουργούς και εκατοντάδες παρατρεχάμενους και βοηθούς;

Γιατί να μην υπάρχει μόνο ένα ολιγομελές λογιστικό και νομικό τμήμα κυβερνητικών γραφειοκρατών που να «ψηφίζει» και να κατοχυρώνει το πλαίσιο «εξυγίανσης» της οικονομίας;

Εεεε;

Έλα μου ντε;

Μην περιμένετε να δείτε τανκς ή ναζιστικούς χαιρετισμούς…

Υπάρχουν πολλές «δημοκρατίες»,… σαν  τις ΗΠΑ λχ που δεν έχουν καμία ανάγκη «δικτατορίες». Πέντε τύπους να υπογράφουν νόμους και λαμόγια (ή λομπίστες) να λαδώνουν-λαδώνονται.

Η δημοκρατία κοστίζει… είναι αργή και αντι-οικονομική, άρα… άχρηστη!

Γι’ αυτό και μας τελειώνει η σύντομη 30ετή ή 50ετή παρένθεση της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας… και μαζί οι καρικατούρες της στον υπόλοιπο πλανήτη.

 

 


Είσαι «φίλος του λαού» ή «λαός»;

Ας απαντήσει ο καθένας μας όπως καταλαβαίνει…

Είσαι συμπαραστάτης των καθαριστριών και της Κούνεβα ή εργαζόμενος;

«Κατανοείς» την εξέγερση του Δεκέμβρη και «ακούς» τα προβλήματα των νέων ή είσαι πιτσιρικάς που δεν έχει στον ήλιο μοίρα;

Διαισθάνεσαι την κοινωνική έκρηξη και «αγωνιάς για το μέλλον αυτού του τόπου» ή είσαι ένας απ’ όλους μας που έχει γιουχάρει πολιτικάντη στη λαϊκή, στη ταβέρνα, στη διαδήλωση ή όπου άλλου τον έχεις πετύχει;

Διοργανώνεις φιλόπτωχα ταμεία ή έχεις (σκεφτεί να) μεταναστεύσει ποτέ από φτώχεια; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


αναλυτής ή πολεμιστής; βιβλία ή όπλα;

«Βρισκόμαστε σήμερα σε κατάσταση πολέμου» έλεγε ο ΓΑΠ στην κοινοβουλευτική του ομάδα στις 2 του Μάρτη.

«Αλλά βρισκόμαστε ακόμη σε πόλεμο. Δίνουμε καθημερινά μάχες.» υπενθύμησε ο ίδιος 9 μήνες αργότερα.

«Ζούμε όλοι σε συνθήκες ενός άλλου τύπου πολέμου και σε τέτοια περίοδο οι υπουργοί έχουν δύο επιλογές: ένας υπουργός μπορεί να αποδειχθεί ρίψασπις και να πει δεν μπορώ και να φύγει ή να είναι στρατηγός στην πρώτη γραμμή μέχρι το τελευταίο λεπτό.» υπεραμύνθηκε η υπουργός Διαμαντοπούλου στο Έθνος στις 27/11.

Ποιον εμπιστεύεσαι στον πόλεμο: τον αναλυτή ή τον πολεμιστή;

Μπορεί για κάποιους να είναι προκλητικό το δίλημμα.

Όμως ας φέρουμε τον εαυτό μας σε ένα χαράκωμα στο Βιετνάμ στα 1968, ή στο Ιράκ στα 2000.  Με ποιον θα συνεργαζόσαστε; Με αυτόν που θα είχε καλύτερη ανάλυση για τη φύση του πολέμου ή με αυτόν που θα ήξερε πολεμική ταχτική;  Με τον θεωρητικό καραβανά που έχει «σπουδάσει» πολεμικές θεωρίες ή με το στρατιώτη που έχει μάχιμες ώρες στο μέτωπο;

Η άγνοια του ίδιου του πολέμου και της κρισιμότητας της στιγμής στον πρώτο θα του στοίχιζε τη ζωή και, εν τέλει, τη δυνατότητα να υλοποιήσει το «Μεγάλο» σχέδιο.

Με τον δεύτερο θα είχες – πιθανά – λίγο χρόνο παραπάνω να καταστρώσετε κι ένα πιο συνολικό σχέδιο ενάντια στον πόλεμο, κι όχι μόνο μια διαφυγή ή μια μεμονωμένη ανταρσία.

Γι’ αυτό έχω μόνο δύο κριτήρια, πλέον.. όχι αριστερές και επαναστατικές ρητορείες αλλά κοινή (κοινωνική) θέση, κοινό χαράκωμα και εγρήγορση.