Hank Ballard – How You Gonna Get Respect

Πως θα κερδίζεται ο σεβασμός;

Ας πάρουμε παράδειγμα από το «μαυρο» κίνημα των sixties…

Πως τα μαυρα αδέρφια βγήκαν στο προσκήνιο…

Black Power!

Αυτό τραγουδάγαμε στα 1968…


Betty Wright – no Pain no Gain

τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς πόνο..

όπως λέει και η σημερινή, κλασσική, μαύρη soulιά

A little bit of pleasure’s worth a whole lot of pain

αξίζει ο πόνος για λίγη χαρά..

In order to get something
You got to give something

Για να κερδίσεις

πρέπει να δώσεις κάτι…

Αν θέλουμε να κερδίσουμε τον αυριανό κόσμο πρέπει να επιστερέψουμε στα φασιστάκια μερικά σπασμένα παΐδια και μερικούς μήνες στο νοσοκομείο.

Τότε ο «πόνος» θα φέρει τη χαρά και την ψυχική ανάταση.


η παρατεταμένη κρίση του αστικού μπλοκ

Με μια τυπική ματιά στα καθ` εαυτό αποτελέσματα μπορεί κάποιος να παρατηρήσει τις εξής μετακινήσεις

  1.  Η ακροδεξιά ανέβηκε από 400 χιλιάδες σε 1,4 εκατομμύρια ψήφους
  2. Τα παραδοσιακά σχήματα έπεσαν κατά 800 χιλιάδες ψήφους, αλλά το συνολικό μπλοκ (δεξιάς ακροδεξιάς) ανέβηκε κατά 200 χιλιάδες
  3. Τα κεντρο-αριστερά σχήματα έχασαν περίπου 1,8 εκατομμύρια ψηφοφορους
  4.  Η αριστερά κέρδισε πάνω από 800.000 ψήφους
  5. Η αποχή-άκυρο-λευκά ανέβηκε κατά 600.000.

Άρα υπάρχει μια σχηματική «τριπλή», αλλά, άνιση μετατόπιση του «κέντρου» προς την  αριστερά-αποχή, κατά πρώτο λόγο, και στη δεξιά κατά δεύτερο.

Αυτή, όμως, είναι η μισή αλήθεια, αν δεν δούμε τη συνολική πολιτική κρίση.

Η ανικανότητα συγκρότησης του παραδοσιακού πυλώνα της αστικής τάξης

Ο Σαμαράς προσπαθεί να σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ .. Να τρέχει μόνος του και να μη φτάνει ούτε δεύτερος! Το πραγματικό, όμως, πρόβλημα για τη ΝΔ και το αστικό μπλοκ ξεκινάει από πιο παλιά. Ξεκινά από την παραίτηση Καραμανλή το 2009.

Είναι, πλέον, πασίγνωστο πως τα μνημονιακά μέτρα και η επέμβαση του ΔΝΤ ετοιμάζονταν μέσα στο 2009 και πως δεν «έπεσαν από τα σύννεφα» ούτε η ΝΔ ούτε το ΠΑΣΟΚ μετά τις τότε εκλογές. Η δειλία (;) και η ανημποριά της ΝΔ να επιτελέσει τον «εθνικό» της στόχο, δηλαδή να λειτουργήσει σαν «κομάντο», να συγκρουστεί με τη νεολαία του «Δεκέμβρη» και τα συνδικάτα, ώστε να περάσει όσα μέτρα θα προλάβαινε πριν καταρρεύσει μέσα από τη λαϊκή μήνι, ανάγκασαν το πολιτικό σύστημα να «τραβήξει» από πολύ νωρίς τις «εφεδρείες» του, δηλ. το ΠΑΣΟΚ.

Το Σεπτέμβρη του 2009, πριν ακόμα από τις εκλογές και τα μνημόνια έγραφα στο  «Παραίτηση Καραμανλή: προσωπικό ή συστημικό αδιέξοδο;»

Άρα, γιατί έπεσε η ΝΔ;

Το κομβικό σημείο ήταν το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η ΝΔ ήταν προετοιμασμένη να δώσει «γη και ύδωρ» στους υποψήφιους επενδυτές, μόνο που αυτοί έπαψαν να παίρνουν ακόμα και το έτοιμο φαί.

Η κρίση μετέτρεψε ακόμα και τα ετοιμοπόλεμα γεράκια στυλ Βγενόπουλου σε «homo καβατζώνους». Όταν κλείνουν οι στρόφιγγες σε Κίνα και Σαουδική Αραβία, το κεφάλαιο στην Ελλάδα δεν επενδύει ούτε σάλιο.

Η ΝΔ έπεσε γιατί ένα χρόνο μετά το ξέσπασμα της κρίσης αδυνατούσε να βρει ένα στοιχειώδες σχέδιο για την ελληνική οικονομία. Και αυτό θεωρώ ότι είναι το πιο κρίσιμο σημείο των ημερών μας…

Υπάρχει μόνο ένα ερώτημα που θα απαντηθεί στους επόμενους μήνες… Η πολιτική κρίση αφορά μόνο τη ΝΔ; Το ΠΑΣΟΚ έχει στοιχειώδες σχέδιο διαχείρισης της οικονομικής κρίσης; Γιατί αν και ο δεύτερος πυλώνας εξουσίας στην Ελλάδα αποδειχτεί νούλα, τότε ο κίνδυνος συστημικής αστάθειας θα είναι πλέον υπαρκτός.

Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, ανέλαβε τη βρώμικη δουλειά της ΝΔ και «αγόρασε» όλο το σχέδιο του ΔΝΤ και της ευρωπαϊκής προσαρμογής.  Γι` αυτό και «καρπώθηκε» κι όλη την αποδοκιμασία… Φυσικά και υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες για τη συστημική αστάθεια… Το ΠΑΣΟΚ ήταν, σχεδόν, 30 χρόνια στην εξουσία κι αυτό «δυσκόλευε» τη Νεοδημοκρατική κυριαρχία στον κρατικό μηχανισμό (και άρα την πολιτική αξιοπιστία της), αλλά και αφαιρούσε τα τελευταία ψήγματα φιλο-λαϊκού προσωπείου του. Έτσι καταρρέει, σήμερα, χωρίς να φαίνεται κάποια σανίδα σωτηρίας του.

Ένας Ολάντ να φέρει την ελπίδα στο αστικό μπλοκ

Και τώρα μπαίνουμε στην ύφεση….

Όσο κι αν φαίνεται τραβηγμένο, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα! Τώρα θα κλιμακωθεί η επίθεση στο επίπεδο διαβίωσης των λαϊκών στρωμάτων. Γιατί, πλέον, η ύφεση έχει εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη. Για πρώτη φορά μεταπολεμικά ΟΛΗ η Ευρώπη θα έχει αρνητικό δείκτη ανάπτυξης. Δηλαδή η ελληνική ύφεση θα βρίσκεται σε ένα δυσμενές περιβάλλον που θα καθιστά ακόμα πιο δύσκολα τα σχέδια «διάσωσης» και προοπτικής διεξόδου.

22/3/2012: Διαδήλωση της αριστεράς και συνδικάτων ενάντια στην κυβέρνηση Κορρέα

Η ηγεμονία της Γερμανίας θα αμφισβητηθεί, ακόμα περισσότερο, από τη στρατηγική του πληθωρισμένου δολάριου του Ομπάμα. Η κυριαρχία, όμως, των ΗΠΑ κόντρα στους «Μερκοζί» δεν έχει τίποτα ευνοϊκό για τους εργαζόμενους. Μέχρι να ισοπεδωθεί ο μισός πλανήτης, ώστε να ξαναπάρει μπρος η «κερδοφόρα ανάπτυξη», θα επιχειρείται μια βάναυση συμπίεση στο βιοτικό επίπεδο, για να κρατάει διασωληνωμένα τα κέρδη των πολυεθνικών.

Οι αλλαγές συμμαχιών της αστικής τάξης δεν πρέπει να γίνονται προπετάσματα καπνού, αλλά να «διαβάζονται» σαν ευκαιρίες ανατροπής.

Ο Κορέα στον Ισημερινό, ο Ολάντ στη Γαλλία, στην Ουγγαρία, στην Ισλανδία  κλπ φέρνουν, μεν, «άλλη» πολιτική, αλλά όχι φιλολαϊκή… Επιχειρούν να ανασυντάξουν το μπλοκ εξουσίας με παραλλαγές στους συμμάχους τους, χωρίς να εγκαταλείπεται η βασική αξία: το ξεζούμισμα των κοινωνικών πόρων και των λαϊκών εισοδημάτων. Τη θέση πχ των αμερικάνικων πολυεθνικών στον Ισημερινό παίρνουν οι Καναδικές και οι Κινέζικες[1].

Έτσι, λοιπόν, και στην Ελλάδα το αστικό μπλοκ θα αναζητήσει τον Έλληνα Ολάντ. Στις εκλογές του Μαΐου το σχέδιο να συγκροτηθεί ένας αστερισμός κεντροαριστερών-κεντροδεξιών σχημάτων, απέτυχε παταγωδώς και επέτεινε τη συστημική κρίση. ΔΗΜΑΡ, Οικολόγοι, Μάνος, Τζημαρας, Μπακογιάννη θα έδιναν μια κοινοβουλευτική δύναμη πάνω από 200 έδρες. Το πλαφόν του 3%, τελικά, γύρισε μπούμερανγκ στον αστισμό, αφού ένα «δικό τους» 13-15% δεν ξεπέρασε το πλαφόν κι έτσι δεν υπήρχε στη Βουλή ένα «κοινωνικό 50%» που να νομιμοποιούσε μια ελαφριά μετατόπιση στην πολιτική σκηνή.

Οι πιέσεις στο ΣΥΡΙΖΑ να παίξει αυτό το ρόλο είναι (και θα είναι!) αφόρητες. Μη σας ξεγελάνε οι συστημικοί κεραυνοί αποδοκιμασίας. Με αυτό το μαστίγιο (αλλά και το καρότο) έπαιξαν και με το ΠΑΣΟΚ του `81. Αλλά αυτό θα το δούμε πιο αναλυτικά σε ξεχωριστό ποστ.

Το μπακαπ σχέδιο της εθνικιστικής ακροδεξιάς

Η ΝΔ κάνει μια ύστατη προσπάθεια να ανασυνταχτεί.. Μετατρέπεται σε «Βοριδικιά», κλείνει το μάτι στις ρίζες της, στην ΕΡΕ του `60, επαναφέρει τον ξενοφοβικό λόγο και μιλά για «ανακατάληψη των πόλεων» από τους «κουκουλοφόρους».

Κι όμως…

Αρκεί ένας περαστικός Τζήμερος να κάνει κολλεγιά με τον κουκουρούκου Μάνο και διεκδικεί κανά 5άρι % από την εκλογική πίτα! Την ώρα που κηρύσσεται αντιαριστερή πανστρατιά, την ώρα που οι αναρχομπάχαλοι τρομοκράτες του Τσίπρα πάνε να πάρουν την πρωτιά, το κάθε καπετανάτο της Δεξιάς βαράει το δικό του βιολί! Πρωτοφανή πράματα για το συντηρητικό στρατόπεδο. Ναι… κατά πάσα πιθανότητα ο Σαμαράς αποδεικνύεται  ο πιο «άμπαλος», ο πιο άχρηστος ηγέτης της δεξιάς.. Αυτός που κατάφερε να ρίξει τη ΝΔ πιο χαμηλά σε ψήφους ως αντιπολίτευση απ` όσο κυβερνούσε!

Αλλά το πρόβλημα είναι πως η ΝΔ μαζί με το καταρρέον ΠΑΣΟΚ, συμβολίζουν την αδιέξοδη στρατηγική της ΕΕ. Μια στρατηγική που πατάει στην υφεσιακή λογική, στη δημοσιονομική πειθαρχία και στη λογική «αγοράζω χρόνο» μέχρι να λυγίσουν οι ανταγωνιστές.

Σε αυτό το χάρτη της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, πρέπει να προστεθούν τα νεώτερα «εικοσάρια» της Γαλλίας και της Ελλάδς

3,5 χρόνια μετά, όμως, από το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η ΕΕ βυθίζεται στο βάλτο της ύφεσης την ώρα που οι βασικοί ανταγωνιστές πηδάνε στο άρμα του πληθωριστικού προστατευτισμού. Η Ρωσία και η Κίνα ξεκινάνε εξοπλιστικά προγράμματα μαμούθ, ενώ οι ΗΠΑ περικόπτουν τα έξοδα των εισβολών τους στη Μέση Ανατολή για να έχουν «κάβα» στη δύσκολη στροφή που έρχεται.

Γι` αυτό και σιγά σιγά η κάθε ευρωπαϊκή χώρα αρχίζει και λοξοκοιτά προς τον εθνικισμό. Σε μια σειρά χώρες (Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία, , Νορβηγία, Ελλάδα κλπ) η ακροδεξιά βρίσκεται γύρω από το 20%..

Και όχι μόνο…

Αρχίζει και διεκδικεί την ηγεμονία στο χώρο της δεξιάς. Στην Ιταλία και Ολλανδία «ρίξανε» τις δεξιές κυβερνήσεις και στη Γαλλία σαμποτάρανε το Σαρκοζί στο δεύτερο γύρο. Η αναβίωση του Κράτους Έκτακτης (ή Εθνικής) Ανάγκης, αρχίζει να φεύγει από τις περιθωριακές συζητήσεις. Βέβαια η ηγεμονία ανήκει στην «ευρωπαϊκή» δεξιά της «ευγενούς άμιλλας».. προς το παρόν.

Κομμουνάριοι και μπολσεβικισμός μόνη «σφήνα» στην αστάθεια

Η αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος στο «ελληνικό πέιραμα» του Μνημόνιου, δίνει ευκαιρίες για εξεγερσιακή προετοιμασία και δράση.

Θα μπορέσει το αντίπαλο στρατόπεδο να παράξει ένα νέο ΠΑΣΟΚ;

Θα στραφεί σε αστυνομικό κράτος καταστολής;

Ότι και να κάνει θα παραμείνει αδύναμο και ευάλωτο…

Καμία από τις δυο κυβερνήσεις δε θα μπορέσει ούτε να κάνει άλμα μακριά από την κρίση, αλλά ούτε θα μπορεί να δημιουργήσει ένα στοιχειώδες πλαίσιο κοινωνικών παροχών. Μόνο το ναρκωτικό του πατριωτισμού, το ψέμα των «θυσιών για την ανάπτυξη υπέρ της πατρίδος» μπορούν να παίξουν.

Κάποιοι ελπίζουν να βρούνε συμβιβαστικές μεταρρυθμίσεις μέσα σε μια καταρρέουσα κοινωνία… καλά κάνουν.. χρήσιμες είναι κι αυτές…

Κάποιοι άλλοι, όμως, θα δοκιμάσουμε να συντάξουμε όποιο στρατό μπορέσουμε ώστε στην επόμενη στροφή να μην επαναλάβουμε το κλασσικό σχέδιο της αριστεράς «…και τώρα τρέχουμε».

Και τα δύο σύντροφοι, δε γίνονται…  ας δοκιμάσουμε τα διαφορετικά σχέδια και ας δούμε που μπορούμε να βάλουμε πλάτη ο ένας στον άλλο.


[1] Μια πρόχειρη αποδόμηση του «θάματος» του Ισημερινού στο  «Debtocracy: λιπόψυχα μισόλογα, υπεκφυγες και ανακρίβειες»


Athens Polytechnic,14 to 17 November 1973: When 350 dreamer-adventurers created the biggest defeat of the postwar labour movement

Σημείωση Gatoulea: Παραθέτω τη μετάφραση του κειμένου μου «Πολυτεχνείο, 14-17 Νοέμβρη 1973: Όταν 350 ονειροπόλοι-τυχοδιώκτες δημιούργησαν τη μεγαλύτερη ήττα του μεταπολεμικού εργατικού κινήματος» όπως αποδόθηκε στα αγγλικά από τον διαδικτυακό φίλο και σύντροφο DbO και μπορείτε να την βρείτε στην ιστοσελίδα του.

Όταν μου πρότεινε να το κάνει, δεν πίστευα πως θα ολοκλήρωνε το project…ειδικά μέσα σε μία ημέρα, μόνο!

Με τιμάει αφάνταστα η προσφορά του και θα ήθελα να τον χαιρετίσω για μια φορά ακόμα…

με τη γροθιά σφιγμένη και υψωμένη!

Translated by DbO

November 14, 1973

The Polytechnic is surrounded by police and students are gathered in the courtyard throwing Seville oranges. In the global-student assembly of the Law school, the news is spread that there’s fighting at the Polytechnic the assembly decides to descend to the University.

Rizospastis[1] 13/11/2005

A syndicalist of the Revolutionary Left from the Physics-Mathematics [course],  proposes to stop the assembly and make towards the Polytechnic.

Ergatiki Allillegyi[2] 09/11/2011

The leaders of both Communist Parties, during the first day in the Polytechnic were shocked that policy was determined by the line of anti-capitalist Left. They decided to stay “kneading” the perspective of the “coordinated retreat.” Already since Wednesday evening, that has been their proposal. When defeated, they began to struggle against the “leftist slogans” such as “General Strike” and “Revolution people.” But the General Assemblies of schools organized within the Polytechnic isolate this perspective.

Ergatiki Allillegyi 09/11/2011

On the subject of the Athens Polytechnic uprising against the Junta in the November of ’73 there have been written and spoken thousands of words and stories. It is only to be expected that there’s a lot of “storytelling” for such a historical event.

I will attempt to outline a perspective that has been covered extensively for decades. You see, the “myth” of the Polytechnic has attempted to describe those three days as a pandemic, celebratory and peaceful uprising of the whole Greek people against a handful of ridiculous and isolated dictators who survived only thanks to force of arms and American aid. “Everyone” had taken up arms (peacefully, always!)… Pangalos had been assembling bombs in the Latin Quarter in the May of ’68 and Simitis was placing them in the streets of Athens. On the other hand, the current Minister of Citizen Protection Papoutsis, along with Laliotis and Damanaki had organized the “mass movement” and the “sidewalks”, so that millions of people could flock to demonstrations, sit-ins and strikes. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να επανατοποθετήσει την πολιτική ατζέντα

Θα δοκιμάσω να δώσω κάποιες νηφάλιες προσεγγίσεις γύρω από τη νέα παγκόσμια[1](!) πολιτική κρίση που έφερε η πρόθεση του ΓΑΠ για δημοψήφισμα γύρω από το «κούρεμα» του χρέους και τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.  Όσοι υποστηρίζετε γενικόλογες κραυγές του στυλ «τα `παιξε», «ψάχνει ηρωική διέξοδο» και τα συναφή, δεν χρειάζεται να συνεχίσετε το διάβασμα. Έτσι κι αλλιώς είμαστε σε φάση «πολιτική-οικονομικής κρίσης», οπότε μπορείτε να επαναλαμβάνετε μονότονα «είναι προδότης», «μας οδηγεί στο χάος» για τα επόμενα 20 χρόνια όποιος και να είναι στη θέση του ΓΑΠ.

Αν ξεφύγουμε, λοιπόν, από το προσωποκεντρική ανάλυση του δίπολου «γατζώνεται στην εξουσία-φεύγει τρέχοντας», θα δούμε μια άλλη οπτική που πολύ συχνά μας διαφεύγει: την έννοια της πολιτικής πρωτοβουλίας-πρότασης.  Όχι με την έννοια της προπαγάνδας, αλλά της συγκρότησης πλαισίου που υποστηρίζει την πρόταση σου. Ειδικά ο χώρος της Αριστεράς που είναι επί δεκαετίες εγκλωβισμένος ανάμεσα στην «Ανάλυση» και «Εκτίμηση- Πρόβλεψη», του είναι ακατανόητη η διαδικασία συγκρότησης μπλοκ για τον διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν συνεχίζει να εφαρμόζει το (όποιο) πρόγραμμα διαμορφώνει με την ΕΕ και το ΔΝΤ και επιστρέφει σε κάποιου τύπου πολιτικό διάλογο με την κοινωνία μέσα από το δημοψήφισμα;

Το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού πριν από 2 χρόνια με τις ευλογίες του ΣΥΝΟΛΟΥ του αστικού κόσμου. Ο Καραμανλής παραιτήθηκε ομαλά και του άνοιξε το δρόμο να κυβερνήσει με πλήρη υποστήριξη της ευρωπαϊκής προοπτικής της Ελλάδας.

Από την άλλη η Παναγοπούλια διοίκηση της ΓΣΕΕ επεδίωξε την ελεγχόμενη εργασιακή ειρήνη. Η πρόβα τζενεράλε είχε γίνει επί ένα χρόνο, όταν ακύρωνε διαδηλώσεις και απεργίες και επιτεθόταν ακόμα και σε κομμάτια της εργατικής τάξης για «εξωθεσμικό συνδικαλισμό» (πχ Κούνεβα, συμβασιούχοι ΑΣΕΠ κλπ). Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά το Δεκέμβρη είχε υποταχθεί στην κεντροαριστερή προοπτική συγκρότηση προγράμματος και το ΚΚΕ διαδήλωνε… κάπου άλλου!

Μέσα σε ένα χρόνο, όμως, είχαμε την εμφάνιση αμφισβήτησης όλου του πολιτικού συστήματος! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Κινηματισμός – Κομματισμός ή Πολιτικό Σχέδιο;

Ο τελευταίος χρόνος έχει αλλάξει πολλά πράματα στη ζωή μας… Τον τρόπο που αντιδρούμε, τις ελπίδες και τα οράματα μας, τις σημαντικότητες μας. Η ζωή μας αλλάζει προς το χειρότερο με καταιγιστικό ρυθμό, χωρίς να υπάρχει ορατό τέρμα στον πάτο του βάλτου που μας σπρώχνουν.

Στην πολιτική σκηνή έχει διαμορφωθεί ένα ομογενοποιημένο «δεξιό» μπλοκ από το ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και τους μαϊντανούς της Μπακογιάννη και της Χρυσής Αυγής που σιγοντάρουν τη ταξική επίθεση του κεφάλαιου.

Η αντιπολίτευση, λοιπόν, από την πλειοψηφία της αριστεράς αλλά και σημαντικού κομματιού από την Αυτονομία και τον Αναρχισμό, διακατέχεται από δύο θανάσιμα αμαρτήματα… τον «Κινηματισμό» και τον «Κομματισμό». Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο αναζητούν απαντήσεις είτε περιμένοντας, γενικώς, τον «κόσμο» αυθόρμητα να «ξεσηκωθεί», είτε περιμένοντας το «μεγάλο» Κόμμα – Μέτωπο – Παράταξη που θα κυριαρχήσει στην κοινωνία.

Και οι δύο απόψεις παραμένουν παθητικά το περιθώριο των εξελίξεων γιατί, πολύ απλά, πάντα θα περιμένουν μια μαγική μέρα που δεν έχει υπάρξει ποτέ στην παγκόσμια ιστορία.. Ποτέ ο «κόσμος» αυθόρμητα δεν συνένταξε μια πολιτική πρόταση, ούτε υπήρξε κόμμα που να πήρε 50 και 60% στις εκλογές και στα σωματεία ΠΡΙΝ ανατραπεί το πολιτικό κατεστημένο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Η κρίση μέσα από ένα φωτορομάντζο

Στο τελευταίο τεύχος του Sarajevo υπάρχει μια περιεκτική περιγραφή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης μέσα από …. φωτορομάντζο!

Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η ιστορία της Ελλάδας και ο μύθος της «δημοσιονομικού χρέους», η επέκταση της κρίσης στην Ευρωζώνη και την ΕΕ και το χάος που διαμορφώνεται στο σύνολο του πλανήτη.

Σας το παρουσιάζω ολόκληρο όπως εμφανίζεται στο site του περιοδικού μαζί με τα σχόλια.

εικ. 1: Κατ’ αρχήν έχουμε κάτι που δεν φαίνεται, αν και έχει συμβεί. Η θάλασσα είναι ήρεμη, αλλά κάποιος έχει βουλιάξει. Ποιός; Μαντέψτε: ο γιώταχις… (Είναι η αρχή της φάσης “δεν υπάρχει κρίση, απλά κάνουμε ψαροντούφεκο χωρίς ψαροντούφεκο”…). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »