φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη

Σήμερα τελειώνει το τριήμερο φεστιβάλ της Άμεσης Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη. Δυστυχώς ήταν μεσοβδόμαδα και μου ήταν αδύνατο, λόγω δουλειάς, να το παρακολουθήσω.

Από τη θεματολογία και μόνο, φαίνεται ένα άκρως ενδιαφέρον γεγονός με πολλές συζητήσεις για την κρίση, την εργασία και για διαμόρφωση «άλλης πρότασης», καθώς και πολλά «εργαστήρια» για διάφορες δραστηριότητες… από τον αντιεθνικισμό ως τη μουσική.

Παράλληλα υπήρχαν θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες, ενώ εντύπωση που προκάλεσε η ένταξη δραστηριοτήτων για μικρά παιδιά…

Την  Τετάρτη υπήρχε παραμύθι με πηλοπλαστική, χθες περιήγηση στο δάσος με πειράματα φυσικής, ενώ σήμερα θα γίνει μουσικό παραμύθι με θεατρική συμμετοχή…

Μου φαίνεται, εκεί θα την άραζα…

Αλλά ρε παιδιά…. Φεστιβάλ για την εργασία, μεσοβδόμαδα;

Δεν μπορούσε να πάει με Σαββατοκύριακο; Έστω κι αν ήταν κουτσουρεμένο το Σάββατο λόγω της αυριανής διαδήλωσης, δεν υπήρχε και η Κυριακή;

Τεσπά…

Ας γίνονται, έστω και μισερά..

 

Advertisements

Tim Curry – I`m Goin` Home (από το Rocky Horror Picture Show)

Το Rocky Horror Picture Show ξεκίνησε το 1974 σαν μια off-Broadway θεατρική παρωδία ταινιών τρόμου.

Τραβεστί εξωγήινοι από τον πλανήτη Τρανσυλβανία προσπαθούν να «διαδώσουν» μια πανσεξουαλική-ερωτική διάθεση στους γήινους. Τα πειράματα γενετικής για την κατασκευή του «τέλειου» γκόμενου από τον Frank-N-Furter μπερδεύουν μύθους βρικολάκων με Φρανκεστάιν.

Ένα χρόνο μετά μεταφέρεται στον κινηματογράφο και ενώ πατώνει στα εισιτήρια, διαμορφώνει ένα σταθερό φανατικό κοινό. 35 χρόνια μετά, προφανώς, έχει μεταλλαχτεί σε μια επιθεωρησιακα «προκλητική»  παράσταση.

Όμως, προσωπικά, παθαίνω πλάκα με την πληθωρική ερμηνεία του  Tim Curry στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Τι εμφάνιση…

Τι δύναμη…

Τι φωνάρα….

Απολαύστε τον στo I’m Goin’ Home από την τελική σκηνή.


Κωνσταντίνος Μάριος: 1955-2009

mariosΟι περισσότεροι από σας είναι φυσικό πως δεν θα γνωρίζουν ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Μάριος.  Ακόμα κι εγώ πληροφορήθηκα το θάνατο του πριν από δυο μέρες, μέσα από μια συζήτηση για το ποιοτικό, περιφερειακό θέατρο.

Ο Κωνσταντίνος Μάριος ήταν ηθοποιός της γενιάς του Ασκητικού Θεάτρου της δεκαετίας του `70, που έβγαλε πολύ σημαντικούς ηθοποιούς και σκηνοθέτες όπως  Άννα Πολυτίμου, Γιάννης Σιαμσιάρης, Σταμάτης Κραουνάκης, Σπύρος  Μπιμπίλας, Κοραής  Δαμάτης, Τάκης Τζαμαριάς, Γιώργος Κροντήρης  και άλλοι. Χωρίς να έχει δει κάποια δουλειά τους, θεωρείται πως ήταν μια ελληνική εκδοχή του Φτωχού Θεάτρου του Γκροτόφσκι. Ένα θέατρο συνειδητά λιτό, που καταργεί τη διάκριση θεατή και ηθοποιού ενοποιώντας σκηνή και ακροατήριο, μετατρέποντας το θέαμα σε παράσταση… δηλαδή μια τελετουργική σχέση ανθρώπων βασισμένη στα σώματα των ηθοποιών και μόνο. Κάθε τι περιττό αφαιρείται… Το σώμα του ηθοποιού θα αναδείξει τη θάλασσα ή  την έρημο, την πολύβουη πλατεία ή το απομονωμένο μπουντρούμι.

Ο Κωνσταντίνος Μάριος ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία του ΔΗΠΕΘΕ Χίου και την ανάδειξη του σαν ένα από τους πιο πλούσιους οργανισμούς ανάδειξης θεάτρου αλλά και ηθοποιών στα τέλη της δεκαετία του `90. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ο, κατά Gatoulea, Antichrist

Σημείωση 1: Έχω γράψει δύο ακόμα ποστ για την ταινία… Το Η Πρώτη Εντύπωση αφορά την αίσθηση που μου έδινε η συζήτηση για την ταινία ΠΡΙΝ τη δω. Το Μόλις Γύρισα από τον Κινηματογράφο είναι ένα σχόλιο – περισσότερο τσαντίλας – για τις απίθανες υπερβολές που συνοδεύουν την ταινία και που θα μπορούσαν να αποτρέψουν κάποιους να την δουν. Όσο απομακρύνομαι από τη μέρα της προβολής και μετά από συζητήσεις που είχα με ανθρώπους που διαμόρφωσαν ακόμα και διαμετρικά αντίθετες απόψεις, άρχισα να ανακαλύπτω κάποιες διαφορετικές πλευρές της.

Αυτή είναι η χρησιμότητα του σημερινού νηφάλιου(;) σχολιασμού.

Σημείωση 2: Το ποστ αφορά συζήτηση για την ταινία και έχει spoilers (αποκαλυπτικά στοιχεία).

Σημείωση 3: Σας προτείνω να διαβάσετε κάποιες συνεντεύξεις, σχόλια και κριτικές. «Είναι τρομαχτική η γυναικεία σεξουαλικότητα» Λαρς Φον Τρίαρ, «Με έλεγαν Μάγισσα» από τον Old Boy, «Αντίχριστος: Παραλήρημα μισογυνισμού ή παρεξηγημένο αριστούργημα» συζήτηση στην Ελευθεροτυπία, «Ο μεσαίωνας της πρωτοπορίας» από τον Δ. Δανίκα, αλλά και σχόλια κοινού στο Cine.gr.

Πόσο χαίρομαι που διαφωνώ πλήρως με τους εκφραστές και της «παλιάς» αλλά και της «εκσυγχρονισμένης» αριστεράς, Δανίκα και Ρεπούση…

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Πριν δω την ταινία, πίστευα πως ήταν ένα σχόλιο για τη σχέση ανθρώπου και φύσης, όπου η φύση νοείται όχι σαν ντεκόρ, «περιβάλλον χώρος», αλλά σαν πηγή των πάντων και συνεχίζει να «υπάρχει» μέσα μας.

Η σύγκρουση γυναίκας – άνδρα αποκτούσε, απλά , μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων και η αποξένωση του ανθρώπου από τη φύση του, ήταν η αιτία της Κόλασης του.

Μέσα, όμως, από συζητήσεις άρχισα να ανακαλύπτω κάποιες εντελώς διαφορετικές απόψεις. Οι διαφορές τους, μάλιστα, δεν είχαν αφετηρία τη θετική ή αρνητική εικόνα για την ταινία. Κάποιες σκόρπιες που θυμάμαι, ήταν: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ένας γίγαντας στη Νάντη

Την Παρασκευή δόθηκε μια εκπληκτική παράσταση στους δρόμους της Νάντης στη Γαλλία από το Royal De Luxe[1], μια ομάδα ιδιότυπου θεάτρου δρόμου από γιγάντιες μηχανικές μαριονέτες. Η ομάδα λειτουργεί από το 1979 και έχει εμφανιστεί σε πολλές χώρες του κόσμου.

Το θέμα της παράστασης ήταν ένας δύτης που στο ναυάγιο του Τιτανικού θάβει τη νεκρή αδερφή του αλλά ανακαλύπτει πως έχει μια ανιψιά κρυμμένη κάπου στην Ισλανδία. Έτσι ξεκινά να τη βρει. Η παράσταση είναι ενταγμένη στο φεστιβάλ Estuary 2009.

Το βίντεο είναι από την εμφάνιση της ομάδας στο Λονδίνο το 2006 και την παράσταση «Ο Ελέφαντας του Σουλτάνου».

Πόσο ζηλεύω όλους αυτούς τους τυχερούς θεατές….

giant Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


η επίθεση στο θεάτρο για την Κούνεβα: μια θλιβερή απόδειξη της ανυπαρξίας

When all else fails, we can whip the horse`s eyes…and make them sleep…and cry…

The Celebration Of The Lizard, Jim Morrison

Την περασμένη εβδομάδα παρακολουθήσαμε ένα γελοίο διαγωνισμό στο όνομα της τέχνης και του πολιτισμού. Όχι! Δε μιλώ για τη Eurovision, γιατί οι ίδιοι οι διοργανωτές της έχουν παραδεχθεί πως πρόκειται για ένα «πανηγυράκι» μουσικής. Μιλώ για το διαγωνισμό  ηλιθίων που στήθηκε πάνω στο θεατρικό έργο «Το Κίτρινο Σκυλί». Προσπάθησα να αντισταθώ… Να το παρακάμψω… Αλλά ας δούμε τα γεγονότα από την αρχή και να προσπαθήσω να συμβάλλω με κανα-δυο κριτήρια στη συζήτηση.

«Επίθεση με μπογιές στο «Από Μηχανής Θέατρο» πραγματοποίησε ομάδα 20-25 νεαρών, το βράδυ της bogiesΚυριακής, μισή ώρα πριν από την έναρξη της παράστασης, «Το κίτρινο σκυλί», έργο του Μισέλ Φάις επηρεασμένο από τη δολοφονική επίθεση κατά της μετανάστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα.

Η παράσταση, που τελικά αναβλήθηκε λόγω της επίθεσης, ξεκινούσε στις 10.15 το βράδυ. Στις 9.45 οι δράστες της επίθεσης, μπήκαν στο θέατρο, πέταξαν μπογιές και έγραψαν συνθήματα φωνάζοντας «βγάζετε λεφτά από τον πόνο της Κούνεβα», «κάνατε αστικό θέμα την Κούνεβα» και άλλα..»  Ελευθεροτυπία 11/5/2009

Τι έχουμε εδώ, λοιπόν; Κατά την κρίση μου μια παρέα βλακέντιων, διανοούμενων της πλάκας, επαναστατών «εξ αποκαλύψεως», wannabe κατόχων του ελληνικού κοπιράιτ της εξέγερσης και τεμπέληδων εκ πεποιθήσεως σηκώθηκαν μια μέρα από τη νάρκη τους, νόμισαν πως είχε ξημερώσει η Αναρχική Δημοκρατία, είχαν λύσει όλα τα προβλήματα, των αφεντικών, του πολέμου, των άθλιων συνθηκών εργασίας και διαβίωσης και αποφάσισαν να λύσουν τα ζητήματα του πασιφισμού στη λογοτεχνία και της θεατρικής βιομηχανίας.

Από την άλλη, βέβαια, έχουμε μια σειρά δημοσιογράφων και πολιτικών που ζουν στη δική τους Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Ξαφνικά, αφού έλυσαν όλα τα ζητήματα της κρατικής καταστολής, της οπλοφορίας των δολοφόνων μπάτσων, τις ελεγχόμενης βιομηχανίας της πληροφόρησης, της «πνευματικής ιδιοκτησίας» και του ελεύθερου ίντερνετ, ξύπνησαν το επόμενο πρωί και ανακάλυψαν πως ο βασικός τους εχθρός στρατοπεδεύει στα Εξάρχεια και ετοιμάζεται να καταλύσει τη δημοκρατία. Αλλά για αυτούς θα τα πούμε πιο κάτω. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


μια ανάσα, μία σκέψη…

sofianos Σήμερα στα ΝΕΑ διάβασα κάποιες σκέψεις του ηθοποιού Φίλιππου Σοφιανού.  Πέρα από την κριτική που κάνει στο πολιτικό σύστημα, θα ήθελα να τονίσω μια διαπίστωση που με βρίσκει 1000% σύμφωνο:

«Ζούμε σε ένα κράτος εχθρικό»…

Ας πάρουμε μια ανάσα και ας το σκεφτούμε λίγο παραπάνω… Ζούμε σε ένα κράτος εχθρικό…

«Οι νέοι της Ελλάδας δημιούργησαν ένα κίνημα που βγήκε από την καταπίεση. Η πηγή του κακού δεν είναι ούτε οι ρασοφόροι, ούτε οι κουκουλοφόροι. Ζούμε σε ένα κράτος εχθρικό που μας ξεζουμίζει συναισθηματικά και οικονομικά και επιτρέπει τη δράση ενός παρακράτους. Οι υπουργοί κλέβουν από τις τσέπες του λαού γιατί, λένε, θέλουν να εξασφαλίσουν το μέλλον των παιδιών τους. Και το εξοργιστικό αυτής της υπόθεσης είναι ότι κάποιοι θα ψηφίσουν ξανά το πολιτικό κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία και ευθύνεται για όσα συμβαίνουν σήμερα. Και το οποίο  θέλησε να καταχραστεί δημόσιο χρήμα επειδή το ίδιο έκαναν και οι προκάτοχοι της εξουσίας»

Φίλιππος Σοφιανός  ΝΕΑ 7/1/2009