Love & Hate (?) 2: Britney Spears – Gimme More

Η Britney Spears ανηκει σε μια ξεχωριστή κατηγορία ερμηνευτών…

Είναι από τα πιο συντηρητικά δείγματα του είδους της. Δεν εχει τίποτα cool, δεν προσπαθεί να το παίξει προοδευτική (υποστηριξε Μπους και εισβολή στο Ιρακ), στα extreme sex show δεν φτάνει στο δαχτυλάκι της Madonna, της Rihanna αλλά και της Lady Gaga και η μουσική της δεν φευγει από την πιο κοινότυπη mainstream pop.

Τι μου «κανει», λοιπόν, και ασχολούμαι μαζί της; Γιατί κάτι με γαργαλάει μαζί της;

Το μεγάλο κλικ το έπαθα όταν είχα δει μια φωτογραφία που τράβηξε η ίδια η Britney βγαίνοντας από ένα ξενοδοχείο. Μια συνθήκη που αντιμετωπίζει ένας αμερικάνος super star.

britney paparazzi

Παπαρατσι περιμένοντας την Britney Spears

Αλλά, πρώτα, πρέπει να κατανοήσουμε το μύθο του «Αμερικάνικου Ονείρου». Η αμερικάνικη πολιτιστική βιομηχανία βρίσκεται σε μια αδιάκοπη μάχη με τους καλλιτέχνες. Τους θάβει και προσπαθεί να αποδείξει πως και ο πιο ατάλαντος νεαρός μπορεί να γίνει παγκόσμιο πολιτιστικό σύμβολο. Δεν έχει σημασία η γνώση του αντικείμενου του, οι καλλιτεχνικές αναζητήσεις, οι σπουδές.. μόνο η δουλεία και η υποταγή στο «μηχανισμό».

Η Britney Spears είναι από τα πιο αγαπημένα σύμβολά της αμερικάνικης βιομηχανίας. Ανήκει στη σειρά της Madonna, Lady Gaga και τώρα Miley Cirus… (Οι Ριάνες και Τζενιφερ Λόπεζ απευθύνονται σε άλλα target group). Ατάλαντες «ερμηνεύτριες» που δεν ξέρουν ούτε να γράφουν, ούτε να παίζουν τραγούδια. Είναι το όραμα της λευκής μικροαστής που θέλει να ξεφύγει από το χωριό της και να γίνει πλούσια και διασημη. Η Britney, λοιπόν, είναι το καλό κορίτσι-τσιρλίντερ-βλαχαδερό από το Τέξας.

Σε αυτό το κρεοπωλείο της μουσικής βιομηχανίας, πολλοί θέλουν να πάρουν μέρος, λίγου τα καταφέρνουν, λιγότεροι επιβιώνουν και ελάχιστοι κρατιούνται σε μια χρονική διαρκεια. Η πίεση που ασκείται πάνω τους είναι αφόρητη. Τα πρόσκαιρα (και τεράστια) κέρδη κρατάνε όσο αντέξεις.. μετά είσαι αλλος ένας μια κάποιο πλασαρισμα σε μια χιτλιστ του 1992.

Η Britney έχει δείξει μια απίστευτη ανθεκτικότητα. Χωρίς να «το έχει», χωρίς να έχει κανένα πνευματικό, ηθικό εφόδιο.. αντέχει.. Είναι «σκυλί του πολέμου». Δεν νομίζω να είναι μόνο «τα λεφτά». Κι άλλοι τα έχουν τσεπώσει. Κι αυτή θα μπορούσε να αποχωρήσει με μπόλικα στην τσέπη της.

Στις μέρες πρέπει να ανιχνεύουμε τις πηγές της δύναμης.. ακόμα κι αυτές που δεν κατανοούμε.

Θα μας φανούν χρήσιμες.

It`s Britney, bitch!


Tainted Love… αλλά ποιανού;

Τι σημαίνει «μου αρέσει το τάδε τραγούδι»;

Συνήθως εννοούμε μια συγκεκριμένη εκτέλεση… αυτή που εμείς ξέρουμε,  έχουμε τραγουδήσει ή χορέψει..

Το Tainted Love εγώ το ήξερα από την εκτέλεση του 1980 των Soft Cell με τον Mark Almond

Η επόμενη γενιά ίσως το έμαθε από την goth εκτέλεση του Marilyn Manson

Ενώ οι παπούδες μας το ξέρουν σαν brit soul. Όπως το έβγαλε, αρχικά, η Gloria Jones στα 1964.

Ανά 20 χρόνια τρεις εκτελέσεις, τρία διαφορετικά (;) τραγούδια. Κι αυτά τα παραθέτω ενδεικτικά.. Γιατί υπάρχει και η χαρντροκ εκτέλεση των Scorpions, η παλαιομοδίτικη, ορχηστρική του Max Raabe, η dance των Pussycat Dolls και τόσες άλλες αυτά τα 50 χρόνια.

Άρα;

Μπορώ να πω πως «λατρεύω το Tainted Love και δεν μπορώ να ακούσω ούτε λεπτό το Tainted Love»;

Μήπως γουστάρουμε τους εκτελεστές των τραγουδιών παρά το τραγούδι;

Μήπως η επανατοποθέτηση μιας μελωδίας σε άλλο ύφος είναι αν όχι σημαντικότερη, τουλάχιστον το ίδιο σημαντική με τη σύνθεση;

Μήπως, η αρχική σύνθεση είναι τόσο ισχυρή που εκπέμπεται με όποια ερμηνεία επιθυμεί ο εκάστοτε μουσικός;

Εκτός κι αν, απλά, ο καθένας μας.. η καθεμιά μας αναζητεί, νοσταλγεί, ζει τη δικιά του εκδοχή αυτής της tainted love, και νιώθει ζωντανός, ουσιαστικός, κατεστραμμένος..

δηλαδή ΑΝΘΡΩΠΟΣ που αξίζει να ζει και να αναπνέι σ` αυτή τη γη..


U.S. Girls – The Island Song

DS7FAT118_cover_lo-res_500x500px_480_480_s_c1Σε πιο dark, electric και μίνιμαλ κλίμα…

Η Meghan Remy μέσα από U.S. Girls αναζητεί το Island Song.

Lo-Fi (low fidelity) παραγωγή και υπαρξιακή κρίση

If you wanna go now

Oh baby don’t you go

And now i told you

You say you wanna go and now i told you

you tell the world to .. told you

 

Πόσες φορές δεν έχουμε μπλεχτεί σε μια τέτοια σχιζοφρένεια;

Πως μετριέται η αγάπη; πώς ο πόθος;

Έχει δίκιο που θέλει να φύγει; … και κυρίως.. κάνει το σωστό;

If you wanna go now

Oh baby don’t you go


Baby Huey – Hard Times

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που δεν κατάλαβαν ποτέ το «χάρισμα» τους..James-Ramey-Baby-Huey-August-17-1944-October-28-1970-celebrities-who-died-young-30435285-301-397

Άφησαν τη ζωή να κυλήσει μέσα από τα χέρια τους..

Πήραν μόνο μια «μυτιά» από αυτή και εγκατέλειψαν.

Πρέπει να έχετε ξανακούσει το σημερινό τραγούδι, το Hard Times. Ίσως από κάποια άλλη εκτέλεση. Μόνο που αυτό, γράφτηκε για να το τραγουδήσει ο Baby Huey, κατά κόσμο James Ramey…

…και το έκανε σε κάποιο στούντιο στα 1970… λίγο πριν πεθάνει στα 27 του χρόνια.

Είχε φτάσει στα 200 κιλά, πίνοντας λίτρα αλκοόλ και βαρώντας ηρωίνη.

Η καρδιά του δεν άντεξε άλλο και ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά την κηδεία του.

Ναι… συνεχίζουμε να «ζούμε» και μετά θάνατο.. μέσα από τα έργα μας.. μέσα από τη θύμηση των επόμενων.

Αλλά, ρε γαμώτο, υπάρχουν και ανώφελοι θάνατοι..


Charles Bradley – The World.. is going up in flames

Charles BradleyΤι συμβαίνει όταν ένας 50άρης αποφασίζει να ξαναπιάσει το νήμα της μουσικής μετά από 30 χρόνια;

Βγάζει ένα τραγούδι σαν το The World… is going up in flames.

Ο.Κ. Δεν είναι πάντα έτσι, αλλά η μικρή ιστορία του Charles Bradley είναι αρκούντως διδακτική.

Στα τέλη της δεκαετίας του `60 συμμετείχε σ` ένα soul συγκρότημα που διαλύθηκε όταν τα μέλη πήγαν φαντάροι στο Βιετναμ.

Ο Charles έκανε κάτι μιμήσεις του James Brown αλλά σύντομα το γύρισε στην κλασσική , καθημερινή, ρουτινιάρικη βιοπάλη. Λίγο πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης πέρασε μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα να περιδιαβαίνει τις ΗΠΑ.

Λίγο που ξαναπιασε τις μιμησεις του James Brown, λίγο το πείσμα του, λίγο καμιά τυχερη συνάντηση, ξαναμπήκε στον κύκλο της μουσικής βιομηχανίας.

Κάποια μικρά βινύλια και στα 2011 κυκλοφορεί το 1ο cd… μόλις είχε κλείσει τα 63(!!!) του χρόνια… εξηντα τρία.. δεν υπάρχει λάθος)


Αφιέρωμα: Τραγούδια σε Ταινίες… Jim Morrison – The End και Apocalypse Now

Εδώ συναντιούνται τέσσερα μεγαλοφυή καλλιτεχνικά σχέδια… Η ποιητική και μουσική σύνθεση The End του Jim Morrison, το σκηνοθετικό όραμα του Coppola στο Apocalypse Now, η μοναδική ερμηνεία του Marlon Brando και η μοναδική συγγραφή της «Καρδιάς του Σκότους» από τον Τζόζεφ Κόνραντ  έναν αιώνα πίσω.

Το θέμα τους ΔΕΝ είναι ο πόλεμος… ούτε το The End μιλάει γι` αυτόν, ούτε το βιβλίο. Ακόμα και η ταινία χρησιμοποιεί τον πόλεμο στο Βιετναμ σαν καμβά που αποκαλύπτεται η δυτική, εξευγενισμένη μας υποκρισία.

Δημιουργούμε ένα κόσμο-θύλακα που παριστάνουμε πως η ζούγκλα είναι «αλλού»… σε «άλλους». Βρίζουμε Αφγανούς, Αφρικανούς, Αλβανούς, αλλά «αναγκαστικά»… κάποιοι «άλλοι».. κάποιο μακρινό ΝΑΤΟ, κάποια μακρινή ελληνική φρεγάτα στη Σομαλία κάνει τη βρώμικη δουλειά.

Ξεχνάμε πως τα καρπούζια που τρώμε, οι οικοδομές που κατοικούμε, είναι φτιαγμένα από το αίμα άλλων.

«Εκπαιδεύουμε νέους να ρίχνουν φωτιά σε ανθρώπους αλλά οι διοικητές τους δεν τους αφήνουν να γράψουν «Γαμιέστε» στ’ αεροπλάνα τους επειδή είναι άσεμνο.» αναφέρεται στην ταινία.

Δεν έχουμε πρόβλημα με τα «σφαγεία».. . φτάνει να είναι μακριά από τα μάτια μας και να «σφάζονται» εξευγενισμένα.. με ευρωπαϊκές προδιαγραφές.

Το βιβλίο αναφέρεται σε ένα αποικιοκρατικό εμπορευματικό σταθμό μιας Δυτικής χώρας στην Αφρική. Όσο πιο «βαθειά» στο ποτάμι μπαίνει ο επισκέπτης, τόσο πιο πολύ ξεδιαλύνεται, αποκαλύπτεται η γυμνή αλήθεια στα μάτια του. Τα άλλοθι εγκαταλείπονται, οι δικαιολογίες περισσεύουν, η μάχη επιβίωσης φτάνει στο πιο καθάριο της σημείο.

Ο Κουρτς είναι ο εμπορικός αντιπρόσωπος που «αποδέχεται» τον «πόλεμο» αλλά όχι τις έλλογες δυτικές αιτιολογήσεις του.  Αυτός που θα επιβιώσει στο τέλος δεν θα είναι ο «τεχνικά» καλύτερος, ούτε ο πολυπληθέστερος.

Θυμάμαι όταν ήμουν με τις Ειδικές Δυνάμεις πήγαμε σ’ έναν καταυλισμό για να εμβολιάσουμε μερικά παιδιά.

Φύγαμε απ’ το στρατόπεδο κι αυτός ο γέρος ήρθε πίσω μας τρέχοντας και κλαίγοντας. Γυρίσαμε πίσω…

Είχαν έρθει εκεί και έκοψαν όλα τα εμβολιασμένα χέρια. Ήταν εκεί… ένας σωρός. Ένας σωρός από παιδικά μπράτσα.

Και, θυμάμαι…

έκλαψα και θρήνησα σαν…σαν κάποια γιαγιά. Και τότε ένιωσα σαν να είχα πυροβοληθεί…σαν να είχα πυροβοληθεί μ’ ένα διαμάντι!

Και σκέφτηκα, Θεέ μου, τη μεγαλοφυία του πράγματος. Τη θέληση για να το κάνουν αυτό…

Τέλειο, γνήσιο, ολοκληρωμένο, κρυστάλινο, αγνό.

Και κατάλαβα ότι αυτοί ήταν πιο δυνατοί από μας. Επειδή το άντεχαν. Δεν ήταν τέρατα. Ήταν άνθρωποι, εκπαιδευμένα στελέχη. Άνθρωποι που πολεμούσαν με την καρδιά τους… που είχαν οικογένειες…που ήταν γεμάτοι αγάπη, αλλά είχαν τη δύναμη να κάνουν αυτό.

Αν είχα δέκα μεραρχίες από τέτοιους ανθρώπους τότε τα βάσανά μας εδώ θα είχαν τελειώσει γρήγορα.

Πρέπει να έχεις άντρες που είναι ηθικοί αλλά ταυτόχρονα να είναι ικανοί  να χρησιμοποιήσουν τα πρωτόγονα ένστικτά τους για να σκοτώνουν

…χωρίς συναίσθημα,

…χωρίς πάθος.

Χωρίς κρίση…

Γιατί η κρίση είναι αυτό που μας νικάει.

Ο Κουρτς σκοτώνεται από τον αντικαταστάτη του.. Σφαγιάζεται σαν μια πανάρχαιη τελετή. Δεν αποκαθιστάται η «τάξη», φυσικά.. το ποτάμι συνεχίζει να ρέει στην ίδια κατεύθυνση όποιον επιβάτη και να έχει.

Το The End λέει στον τελευταίο του στίχο..

The end of laughter and soft lies 
The end of nights we tried to die 

This is the end

Το τέλος του γέλιου και ανώδυνων ψεμάτων

Το τέλος των προσπαθειών μας να πεθάνουμε κάποιο βράδυ.

Αυτό το τέλος…


Donna Summer – I Feel Love

Δεν μπορώ να πω πως αγόραζα LP ή CD της Donna Summer… Αλλά θα ήταν ψέμα να προσπαθώ να αποκρύψω πως έχω λικνιστεί πολλές φορές με τα disco-electro pop τραγούδια της.

35 χρόνια πίσω, το I Feel Love έγραφε ιστορία στη synth σκηνη..

Πέθανε πριν λίγες μέρες στα 63 από καρκίνο του πνεύμονα..

Δεν είχε καπνίσει ποτέ της ούτε ένα τσιγάρο… Άμα δε σε θέλει…