Σαββατο 11 το πρωί ξαναχτίζουμε το παρτέρι

ΟΛΟΙ ΑΥΡΙΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΙΣ 11 ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΡΑΗ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΤΕΡΙ

ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

 

Μετά την πρώτη μας νίκη το πρωί της Παρασκευής που σταματήσαμε το ξήλωμα του παρτεριού, συνεχίζουμε, με περίσσια ορμή, αύριο το πρωί να αποκαταστήσουμε τον πεζόδρομο και το πράσινο.

Όταν ο Δήμος συνεργάζεται με τους μπράβους της νύχτας, η μαζική συμμετοχή των πολιτών είναι η μόνη απάντηση.

Ας τους δείξουμε πως ο Πειραιάς δεν είναι σαν τα μούτρα τους!

Νοιαζόμαστε!

Θα είμαστε αύριο το πρωί στις 11 στη διασταύρωση Καραΐσκου  και Β. Γεωργίου…

.. για να πάει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

 

Πολίτες τους Πειραιά για την απελευθέρωση του δημόσιου χώρου

 

Σ. G. Το βράδυ θα «σηκώσω» φωτογραφίες από την πρωινή κινητοποίηση κατοίκων


Άρχισε η εκποίηση πεζόδρομων και πλατειών στον Πειραιά

Σε μια «λαμπρότατη πανηγυρική εκδήλωση» παρουσία των επιχειρηματιών της πόλης όπου σουλατσάριζαν ελεύθερα μέσα στο Συμβούλιο και χαριεντίζονταν με τον κάθε Σύμβουλο, το Δημοτικό Συμβούλιο Πειραιά, την περασμένη Δευτέρα 29//11, αποφάσισε την παραχώρηση της πλατείας Κοραή στους ιδιοκτήτες των καφετεριών.

Σε απόλυτη σύμπραξη οι σύμβουλοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ εξυμνούσαν, ο ένας μετά τον άλλο, «την οικονομική και κοινωνική προσφορά του Γλου στην πόλη» ψηφίζοντας την σκανδαλώδη «Τοπική Ανάπλαση της Πλατείας Κοραή». Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, εκχωρείται στον εν λόγο επιχειρηματία με δικά του έξοδα, το δικαίωμα να μεταφέρει το παρτέρι και το περίπτερο πιο μέσα στην πλατεία, περικόπτοντας τις λιγοστούς εναπομείναντες ελεύθερους χώρους, ώστε να χτίσει δύο πέργκολες απέναντι από το μαγαζί του.

Αυτή η απόφαση έρχεται να δώσει ακόμα παραπάνω ώθηση στην αυθαίρετη κατάληψη των κοινόχρηστων χώρων από τα κάθε καφέ και εστιατόρια.

Με βάση αυτό το προηγούμενο, ο κάθε επιχειρηματίας θα ζητά να εκδιώξει τα όποια παρτέρια και δέντρα που τυχόν τον «εμποδίζουν» και να προχωρεί σε κατασκευές στους ελεύθερους χώρους.

Ο Πειραιάς κινδυνεύει να βρεθεί μπροστά σε μια αθρόα και άναρχη ανάπτυξη μιας ιδιότυπης μονοκαλλιέργειας. Θα δημιουργούνται κατασκευαστικά συμπλέγματα που θα εκδιώκουν κάθε άλλη δραστηριότητα αλλά και τον ίδιο τον πεζό πολίτη. Το τελευταίο θύμα θα είναι και οι ίδιες οι καφετέριες, αφού ο Πειραιάς θα έχει δεκάδες «πανέμορφες» καφετέριες, αλλά χωρίς πλατείες και δρόμους για να τις προσεγγίσεις. Οι πολίτες θα πηγαίνουν σε άλλους δήμους για βόλτα, και θα πίνουν τον καφέ τους εκεί που περπατάνε…

Μια πρώτη μάχη χάθηκε, αλλά ο πόλεμος είναι μπροστά μας.

Αν δεν βγουν μπροστά οι πολίτες του Πειραιά, οι εξελίξεις θα είναι άσχημες…και σε αυτό τον τομέα!


Διαμαρτυρία στο Δημαρχείο Πειραιά τη Δευτέρα

Έπεσε στα χέρια μου μια καταγγελία επαγγελματιών της πλατείας Κοραή, στον Πειραιά, για την άναρχη ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων.

Η κατάσταση στον Πειραιά είναι τραγική.

Κάθε πεζόδρομος, κάθε πλατεία, κάθε τετραγωνικό καταλαμβάνεται από καρέκλες, πέργκολες, διαχωριστικά και πάσης φύσεως «κινητά» συμπράγκαλα του κάθε καφέ.

Στο Πασαλιμάνι, στην πλατεία Κοραή, στη μαρίνα Ζέας, στο Τουρκολίμανο αλλά και σε κάθε πεζόδρομο (όπως στην Καραΐσκου, Κολοκοτρώνη κλπ) ξεφυτρώνουν τερατουργήματα.

Τελευταίο «πεσκέσι», η πιτσαρία στη διασταύρωση Καραΐσκου και Β. Γεωργίου, κάτω από το Δημαρχείο. Όπου στην κυριολεξία έχει «χτίσει» την πρόσβαση στην πλατεία από ένα σύμπλεγμα βιδωμένων τραπεζιών, διαχωριστικών, διαχωριστικών, φωτιστικών και γλαστρών, αφήνοντας ένα υποτυπώδη διάδρομο 1,5 μέτρου!! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


να μη χάσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη δική της ευκαιρία

Κατ` αρχήν, μήπως δεν υπάρχει «ευκαιρία» και όλες αυτές οι σκέψεις και συζητήσεις αφορούν μόνο πωρωμένους και «ψυχάκιες» της άκρας αριστεράς που έχουν καταπιεί τα LSD τους και βλέπουν διεξόδους και πόρτες εκεί που δεν υπάρχουν; Μήπως κάνουμε την τρίχα-τριχιά και, σαν τον ξεθεωμένο από πείνα και δίψα μέσα στη Σαχάρα, βλέπουμε οάσεις, ενώ όλα αυτά είναι οφθαλμαπάτες;

Υπάρχουν μερικά βασικά επιχειρήματα που κυκλοφορούν και προσπαθούν να μικρύνουν τα αποτελέσματα των εκλογών.

1)      Η ψήφος σε ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Μέτωπο είναι περίπου το άθροισμα, περίπου, των Τσιριγώτη – Σπανόπουλου, οπότε δεν έχουμε κανένα νέο δεδομένο. Αυτό θα ήταν πανίσχυρο επιχείρημα, αν δεν υπήρχαν δύο ακόμα παράμετροι..

a.      Τα φετινά ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ ήταν, σχεδόν, πανελλαδικά, ενώ είχαν προκύψει και κάποια «ανταρτικά» του ΣΥΡΙΖΑ (πχ Στερεά κ.α.). Η εκλογική καταγραφή ήταν εντυπωσιακά ομοιόμορφη, με ομοιογένεια συμπαγούς κόμματος. Αν υπήρχε τεχνικός – νομικός τρόπος να κατέβαζε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ψηφοδέλτια και στις υπόλοιπες δύο περιφέρειες, έστω και χωρίς κανένα υποψήφιο, έχει κανείς αμφιβολία πως δεν θα έπαιρνε 1,5- 2 %;

b.      Ακόμα και στην περιφέρεια της Αθήνας, στις φετινές εκλογές, ο ψηφοφόρος είχε πολύ περισσότερες διαθέσιμές επιλογές απ ‘ότι το 2006. Φέτος, παρ’ όλα τα αντάρτικα του ΠΑΣΟΚ, τον Κουβέλη και τους Οικολόγους, τη διευρυμένη διάθεση για άκυρο-αποχή, αλλά και το Μέτωπο που συσπειρώνει το ριζοσπαστικό ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συγκεντρώνει ένα εντυπωσιακό 2,5%.

2)      Η ψήφος σε ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι, περίπου, το άθροισμα των παλαιότερων κατεβασμάτων, μαζί με τους διάφορους ψήφους των μ-λ σχημάτων. Θα μπορούσα, απλά, να ισχυριστώ πως η αποχή ενός σχήματος δεν μεταφέρει αυτόματα τους ψήφους του σε κάποιο, θεωρητικά, όμορο σχήμα. Πράγμα που δεν είναι και μακριά από την αλήθεια, μιας και δεν επαληθεύεται σε προηγούμενες «αθροίσεις». Όμως το πιο σημαντικό είναι η διαφορά ειδικού βάρους της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ από τα μ-λ σχήματα. Χωρίς καμία διάθεση να υποτιμήσω την αξία τους, χωρίς να αμφισβητώ πως συμπεριλαμβάνουν αξιόλογους αγωνιστές στο εσωτερικό τους, η εκλογική τους εμβέλεια βασίζεται περισσότερο στην ιστορική απεικόνιση της παρουσίας του «μ-λ χώρου» της μεταπολίτευσης, παρά στη σημερινή τους συνεισφορά στη σημερινή ταξική πάλη. Θα ήταν σαν κάποιος να προσπαθούσε να εξηγήσει τη Χρυσή Αυγή με βάση τους ψήφους των παραδοσιακών ακροδεξιών σχημάτων (όπως πχ η ΕΠΕΝ) που διατηρούν την αίγλη τους στις σχέσεις με τα χουντικά και βασιλικά κομμάτια της Επταετίας.

3)      Η ψήφο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Μέτωπο είναι ψήφος διαμαρτυρίας. Κατ’ αρχήν αυτό δεν είναι κακό. Όμως, και πάλι, έχουμε το πρωτόγνωρο φαινόμενο, η «ψήφος διαμαρτυρίας» να μην ανακυκλώνεται ανάμεσα σε ΚΚΕ – ΣΥΝ και αντάρτες, αλλά ένα σημαντικό κομμάτι να βλέπει και «τρίτες» λύσεις. Ακόμα και στις «χαλαρές» ευρωεκλογές του 1999 όπου ο δικομματισμός είχε κινηθεί οριακά στο 70%, η άκρα αριστερά δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το 1%.

4)      Ταυτόχρονα, «ξεχνάνε» πως τα περισσότερα δημοτικά σχήματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με μια παράδοση παρέμβασης, ξεπερνάνε κατά πολύ το «εθνικό ποσοστό» και φτάνουν κοντά σε διψήφια νούμερα, και

5)      υποτιμούν και παραβλέπουν ένα πρωτόλειο σύστημα εκπροσώπησης με 16 δημοτικούς συμβούλους  και 7 περιφερειακούς. Ποτέ η άκρα αριστερά δεν είχε τόσους πολλούς συμβούλους, και μάλιστα όχι κάτω από ασύνδετες τοπικές παρεμβάσεις, αλλά κάτω από την ίδια «στέγη» .

Δυστυχώς, πολλά από αυτά τα επιχειρήματα αρχίζουν και «πείθουν» κάποιους συντρόφους των δύο σχηματισμών  και τους οδηγούν σε μια απαθή στάση στις σημερινές απαιτήσεις.

Μερικά «πρέπει» και «δεν πρέπει» για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

1)      Το 2% δημιουργεί παραπάνω απαιτήσεις. Δεν πρέπει να το θεωρήσουν «τυχαίο» και να συνεχίσουν τη ζωή τους «as usual». Μία παράταξη του 2-3% ΟΦΕΙΛΕΙ να δημιουργήσει ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ σε κεντρικό επίπεδο. Ας σκεφτούν τι απαιτήσεις βάζουν στο ΣΥΝ του 3% και τις ίδιες να βάλουν στον εαυτό τους. Πλέον δεν μπορεί να φέρεται σα μια «γκρούπα» ιδεολογικής διαμαρτυρίας, αλλά πρέπει να αρχίσει να συγκροτεί αντικαπιταλιστικέ – εξωθεσμικές οργανώσεις, που να ενδυναμώνουν την αυτενέργεια και την αυτοπεποίθηση του κόσμου.

2)      Πρέπει να αποφασίσει ένα σχέδιο αξιοποίησης του συστήματος εκπροσώπησης. Θα γράψω ένα ξεχωριστό ποστ για τις διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά δεν μπορείς, πλέον, να φέρεσαι σαν να μην έχουν εκλεγεί. Αν υπάρχουν αντιλήψεις στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αδιαφορούν για τους εκλεγμένους, τότε θα πρέπει να αναρωτηθούν κατά πόσο θεωρούν τις εκλογές, πολιτική μάχη. Αν το παραγόμενο αποτέλεσμα των εκλογών «σου κάνει το ίδιο» είτε παίρνεις 0,2 είτε 2, είτε 22… αν «δεν έχει σημασία αν εκλέγεις 1, 10 ή κανένα δημοτικό σύμβουλο» τότε γιατί συμμετέχεις στις εκλογές;

3)      Δεν πρέπει να αντιμετωπίσει τον κόσμο που «κοιτάει» την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, «κατά μόνας». Δεν μπορούν οι 5- 10 σύντροφοι σε κάθε δήμο, όχι να οργανώσουν αλλά ούτε να συνομιλήσουν, καν, με τους χιλιάδες ψηφοφόρους τους. Χρειάζεται ένας μαζικός φορέας που να δώσει τη δίοδο σε αυτό τον κόσμο.

4)      Πρέπει, να απορρίψει το αποτυχημένο μοντέλο των «συνιστωσών» του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί ένας ανένταχτος να είναι «λιγότερο» μέλος, από ένα οργανωμένο σε «συνιστώσα», αφού δεν μπορεί να συνδιαμορφώνει την πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ.

5)      Δεν πρέπει να περιμένει το Μέτωπο να «ξεκαθαρίσει» ή και να διαλυθεί, περιμένοντας να κληρονομήσει τον «κόσμο» του. Όταν καταρρέει μια προσπάθεια, υπάρχουν πολλές αντίρροπες δυνάμεις… και συνήθως η απογοήτευση τροφοδοτεί τις πιο συντηρητικές εκδοχές.

6)      Πρέπει να διαμορφώσει συγκεκριμένη σχέση συνεργασίας με το ΜΕΤΩΠΟ. Δεν είναι άλλο ένα «ρεφορμιστικό» σχήμα, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι που σπάει πολιτικά και οργανωτικά από τα θεσμικά κόμματα της αριστεράς… Έχει τις δικές του οργανώσεις και πρέπει να το αντιμετωπίσει με σεβασμό και συντροφικότητα.

7)      Πρέπει να βάλει στην μπάντα τις όποιες προσωπικές διαμάχες που υπάρχουν ανάμεσα σε πρόσωπα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του Μετώπου. Δεν μπορούν να καθορίζουν τις σημερινές πολιτικές εξελίξεις διαφορετικές προσεγγίσεις και έριδες που υπήρξαν πριν από 10 και 20 χρόνια.  Αν κάποιος διαφωνεί, ας δοκιμάσει να γράψει ένα άρθρο, ή να εξηγήσει με πολιτικούς όρους σε ένα φοιτητή, σε κάποιον εκτός «του χώρου», γιατί η αντίθεση Χάγιου – Αλαβάνου και Γκαργκάνα – Νταβανέλου, είναι τροχοπέδη για την ενότητα ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ – Μετώπου.

8)      Δεν πρέπει να υπερτονίζει τις σημαντικές, πράγματι, διαφορές μεταξύ των οργανώσεων των δύο χώρων, ούτε να παραπέμπει τις αναγκαίες κοινές πρωτοβουλίες σε μια αφηρημένη «κοινή δράση στους κοινωνικούς αγώνες». Αντίθετα, πρέπει να αντλήσει από την ίδια της την εμπειρία. Πρέπει να θυμηθεί πως «τα βρήκαν» ΣΕΚ και ΝΑΡ και φτιάχτηκε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρ’ όλες τις χαοτικά διαφορετικές προσεγγίσεις τους σε όλους τους τομείς. Από το αντιπαγκοσμιοποιητικό και το μεταναστευτικό ως την αντίληψη για τη σωματειακή δουλειά και τη σχέση με τα συνδικάτα. Η πολιτική βούληση και η ανάγνωση της αναγκαιότητας οδήγησε σε μια ένωση χωρίς μακρόχρονη προετοιμασία… χωρίς μάλιστα να υπάρχει ούτε ένα κοινό κοινωνικό σχήμα σε οποιοδήποτε «κινηματικό επίπεδο».

Για επίλογο, θα θυμίσω τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2002. Τότε τα δύο τροτσκιστικά κόμματα η LCR και η LO πήραν από 5%, ενώ το ΚΚ μετά βίας 3,4%. Η αδυναμία τους να παράξουν ένα ενιαίο αντικαπιταλιστικό σχέδιο, οδήγησε και τα δύο κόμματα στο 1,5% μόλις 2 μήνες μετά, στις βουλευτικές εκλογές. Το ΚΚ ξαναήλθε στο προσκήνιο ενώ και τα δύο βολοδέρνουν στα ίδια ποσοστά, αδυνατώντας να κεφαλαιοποιήσουν ακόμα και μεγάλες κινηματικές συγκυρίες όπως οι επιτροπές ενάντια στο ευρωσύνταγμα στα 2006, αφού δημιουργούν ή καταργούν, ταχτικίστικα και προσχηματικά, «κοινά» εκλογικά κατεβάσματα που δεν εμπνέουν καμιά προοπτική.

Αν δεν μπορείς να εκμεταλλευτείς το σημερινό 2+2%, τότε αυτό θα βαραίνει το παρελθόν σου και θα καθιστά πιο σπάνιες τις επόμενες «ευκαιρίες»…


4 σχόλια για τις εκλογές: «Πράσινη» Ελλάδα – ήττα Μίχα και αριστερή ψήφος & Πειραιάς

Για το «πρασίνισμα» του χάρτη

Το «πρασίνισμα» των δύο κεντρικών δήμων Αθήνας και Θεσσαλονίκης (και, γενικά, του «χάρτη») κόντρα στη ΝΔ, δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που είχα περιγράψει και την περασμένη εβδομάδα:

Η νεοφιλελεύθερη και φιλο-ιμπεριαλιστική σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ, παραμένει ο κεντρικός «παίχτης» και εκφραστής του κεφαλαίου.

Αυτό που έγινε ακόμα πιο ξεκάθαρο είναι, πως το ΠΑΣΟΚ καθορίζει το πολιτικό πλαίσιο όλου του χώρου από την Κεντροαριστερά του Κουβέλη, διαπερνά τη δεξιά της Μπακογιάννη και βρίσκει ερείσματα μέχρι την άκρα δεξιά του ΛΑΟΣ. Χωρίς τις αμφίπλευρες διευρύνσεις – στηρίγματα από αυτούς τους χώρους η μάχη των εκλογών δεν θα μπορούσε να κερδηθεί. Γενικεύοντας, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να προχωρήσει στην επέκταση της αστικής αντεπίθεσης χωρίς παπαγαλάκια, χωρίς αριστερά και δεξιά δεκανίκια.

Κι αν η ΝΔ αποδέχεται το συμπληρωματικό της ρόλο, αυτό που έχουμε είναι την ενδυνάμωση όλων των απόψεων και ταχτικών της αριστεράς.

Από το ΔΗΑΡΙ ως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ όλοι μπορούν να επικαλεστούν νίκες και επιτυχίες. Είναι προφανές, πως δεν υπάρχει ούτε «το τέλος της κεντροαριστεράς», ούτε ο «μπολσεβικισμός» – που τόσο τρέμουν Γεωργιάδηδες και Ψαριανοί – βρίσκονται εκτός πλαισίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ρετρό: τι είδα 6 μήνες στο «Λιμάνι της Αγωνίας»

Αυτή συζήτηση έχει, περισσότερο τοπικό και συναισθηματικό χαρακτήρα. Αφού, πλέον, η αποστέωση και δεξιά προσαρμογή του «Λιμανιού» και κατ’ επέκταση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι κάτι παραπάνω από ολοφάνερη. Αλλά έχει ένα ενδιαφέρον για το πώς μπορεί να υπάρξει ένα σχήμα που να διακηρύσσει τα «πιο αριστερά» σε πάνελ και «κεντρικά» φόρουμ αλλά να πραγματώνει ένα αποστεωμένο κεντροαριστερό, συνδιαχειριστικό πρόγραμμα με μόνη κοινωνική αναφορά σε εκλεπτυσμένους και «προβληματισμένους» μικροαστούς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Καλό ταξίδι Μωχάμεντ

Τον ήξερα, σχεδόν, 20 χρόνια… Καλός άνθρωπος αλλά άτυχος… όπως συνήθως συμβαίνει… γιατί η ζωή δεν είναι παραμύθι.

Μέχρι τα τελευταία ταλαιπωρήθηκε από την ανέχεια και την κατάσταση της υγείας του. Το ένα επιδείνωνε το άλλο.

Μου έλεγε πριν από λίγο καιρό «Γέρασα… έγινα κουτσό άλογο και δεν με παίρνει κανένας για δουλειά».

Κι ήταν ούτε 45 χρονώ… Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα του Μαροκινού μετανάστη στην Ελλάδα . Εδώ, σιγά-σιγά, έτσι θα μοιάζει και ο Έλληνας με την πείνα που θα πέσει.

Αμ δεν ήταν, πάντα, έτσι.  Στην αρχή έπιαναν τα χέρια και δούλευε παντού και πάντα. Ακόμα και στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά πήγαινε στα «κενά» του και έφτιαξε γραφείο υποστήριξης μεταναστών. Αλλά με τον καιρό κι αυτά κόπηκαν. Βλέπετε «γέρασε». Κάτι λίγο η μέση του, κάτι παραδίπλα το κυκλοφορικό και τα δόντια του. Η φτώχεια του φόρτωνε κάθε χρόνο κι άλλους δυο παραπάνω.

Με μεροκάματα της πλάκας, με φαγητό και χαρτζιλίκι που έβγαινε με τσοντάρισμα από φίλους και γνωστούς. Τα νοίκια χρωστούμενα σε ένα χαμόσπιτο που η σπιτονοικοκυρά του – από καλοσύνη – έκανε τα στραβά μάτια … και του πλήρωνε και το ρεύμα, κάπου κάπου.

Κατάφερε πριν από 6 μήνες να γυρίσει στη πατρίδα του.

Στο μυαλό μου το είχα φτιάξει σα λύτρωση. Πως θα βρεθεί ξανά σε έναν οικείο τόπο… φτωχικά αλλά λίγο ήρεμα, λίγο πιο ανάλαφρα.

Απ’ ότι έμαθα χθες, αυτή η «ευτυχία» κράτησε λίγο. Μετά από λίγο καιρό ξαναβγήκαν τα προβλήματα που τον οδήγησαν στην ξενιτιά το ’90. Γυρνοβολούσε για μεροκάματο από πόλη σε πόλη.

Έφυγε από καρδιά την περασμένη Τετάρτη στα 50 του.

Δεν ξέρω αν ήταν από πίκρα ή στεναχώρια…

Δεν θα το μάθω ποτέ.

Δεν υπάρχουν χάπι εντ στη ζωή μας.

 


Athens Pride και Μιχάλης Δ: μια (ακόμα) συζήτηση που δεν κάνει η αριστερά…

 

Περιοδικό "Κράξιμο" πριν από 30 χρόνια.. Όταν το gay κίνημα τα "έχωνε" στο συντηρητισμό της αριστεράς..

 

Ο Μιχάλης Δ κυκλοφόρησε μέσα από το facebook μια επιστολή[1] διαμαρτυρίας για την «κατάντια» του Athens pride.

Θα μπορούσα να προσυπογράψω την ανακοίνωση του..  Δεν πέφτει στην παγίδα του μιντιακού εντυπωσιασμού.. και σιγά μην την πάταγε με τέτοια ιστορία που κουβαλάει.

Αντίστοιχες συζητήσεις είχα κάνει το 2003-2004 στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ. Παρ` όλο που είχε υποκύψει στο συντηρητισμό του ΣΥΝασπισμού και δεν είχε ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΡΑΔΑ για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, υπήρχε ένα μικρό κομμάτι που έκανε κριτική στη λογική pride από μια, φαινομενικά, ταξική μεριά…  Θεωρούσαν πως τα pride υποτιμούν την ταξική φύση της σεξουαλικού ρατσισμού και υποτάσσουν τις ανάγκες του απλού, λαϊκού gay, στις ανάγκες του νεόπλουτου, τηλεορασόπληκτου μικροαστού…

Πράγματι..

Έχουν δίκιο και οι δύο…

Ο οικοδόμος ομοφυλόφιλος,  η λεσβία ταμίας του συνοικιακού σουπερμάρκετ βιώνουν την κοινωνική κατακραυγή σημείο που δεν μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Βλέπετε αυτοί δεν είναι στον καλλιτεχνικό κύκλο, δεν έχουν ούτε το χρόνο ούτε τα χρήματα για διατροφολόγους, trainers και shopping…

Τα καμάκια πρέπει να είναι στη ζούλα… στα κρυφά… όλη η ζωή τους κρίνεται από μία φήμη. Αυτοί είναι «πουστρόνια» κι όχι gay… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


από το χτεσινό athens pride 2010

Μερικές φώτο από το χτεσινό athens pride που είχε πολύ κόσμο, περισσότερο από πέρισυ αλλά, τελικά, τα «εμπορικά» ονόματα δεν έφεραν το «συγκλονιστική» μάζα που πιθανά περιμέναμε όλοι..

Ίσως γιατί κάποια πράματα δεν γίνονται «από μόνα» τους..

Τις επόμενες μέρες θα έχω ένα δικό μου σχόλιο για το «ποιοτικό» ή «μπουζουκλερί» pride που χρειαζόμαστε…

Προς το παρόν πάρτε μάτι από το κέφι… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


για την απενοχοποίηση της κατάθλιψης

Αυτό το πρότζεκτ δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα στο μπλογκ το επόμενο διάστημα.. Θα συνεχίζω να αντιμετωπίζω τα πράματα με αυτό τον κλαυσίγελο που τους αρμόζει.

Όμως δηλώνω βαθύτατα απαισιόδοξος.  Κουβέντιαζα προχτές με μια συνδικαλίστρια για την προετοιμασία της απεργίας της επόμενης εβδομάδας και μου έλεγε πόσο απογοητευμένη είναι. Οι συνάδελφοι της, ακόμα και σήμερα πιστεύουν πως τα μέτρα δεν τους αφορούν!! Πιστεύουν πως μια δικαστική ένσταση θα ακυρωθεί η μείωση μισθών!!

Γι` αυτό σας λέω… Η επιστημονική ανάλυση για την βεβαιότητα της ανατροπής του συστήματος δεν μου δίνει, ταυτόχρονα, και τα υλικά εργαλεία της. Ολοένα και περισσότερο πιστεύω πως θα έχω τη μοίρα των πολιτών του 19ου αιώνα… Σαν και αυτούς τους δύσμοιρους που γεννήθηκαν γύρω στα 1850, και πέθαναν, έχοντας γνωρίσει μόνο πολέμους και ανεπιτυχείς εξεγέρσεις…

Αυτό δεν μειώνει το μίσος μου…

Θα συνεχίσω να λιμάρω τα νύχια μου και το πρώτο σκυλί που θα μου ορμήσει θα του  κάνω τη μάπα κρέας.

Όμως, πέρα από τις πολεμικές προετοιμασίες, έχουμε να αντιμετωπίσουμε κι ένα νέο μαζικό φαινόμενο. Αυτό της Κατάθλιψης της Κοινωνίας της Κρίσης. Οι άνθρωποι που νομίζουν πως «δεν τους αφορά η κρίση» θα είναι και οι πρώτοι πελάτες του ψυχίατρου.

Αλλά ακόμα και οι υπόλοιποι δεν είναι εύκολο να εντάξουν τα νέα δεδομένα…

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι θα βιώνουν συναισθήματα ανικανότητας και χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Όταν νέοι άνθρωποι κάνουν δύο και τρεις δουλειές ταυτόχρονα, αλλά συνεχίζουν να βασίζονται στο «τσοντάρισμα» των γονιών…

Όταν οικογενειάρχες δεν θα μπορούν να θρέψουν την οικογένεια τους , παρ` όλο που δουλεύουν σκληρά…

Όταν ο εργοδότης του θα τον βάζει να γράφει σε καθημερινά ημερολόγια τις καθημερινές του εργασίες, για να τον κάνει να νιώσει τεμπέλης..

Όταν η μισή κοινωνία θα τον αποκαλεί «λαμόγιο»…

Όταν θα θεωρεί την υπόλοιπη κοινωνία «λαμόγιο»…

Όταν δε θα μπορεί ούτε να παραιτηθεί λόγω εργασιακής ανασφάλειας, αλλά ούτε και να απολυθεί λόγω «κόστους»…

Θα αρχίσει να αισθάνεται «άχρηστος»… «ρεμάλι»… ανίκανος έστω να κλέψει «όπως όλοι οι άλλοι».

Δεν είσαι άντρας εσύ; εεε; Η γυναίκα του θα ψάχνει και κανά καλύτερο, έτσι;

Αμ η άλλη; Γιατί να μην είμαι λίγο πουτάνα ρε παιδάκι μου; Λίγο κωλοπετσομένη.. Πως τα κατάφερε η…  που τον τύλιξε και ζει μια χαρά;

Κι εδώ θα έχουμε τους χιλιάδες μύθους .

Όχι! Όλοι είμαστε μέσα στο λάκο με τα σκατά..

Δε χάνεις μόνο εσύ το σπίτι σου..

Δεν σου κόψανε μόνο εσένα το ρεύμα…

Δεν τρως μόνο εσύ αηδίες αντί για φαΐ…

Δεν είσαι μόνο εσύ κλεισμένος σπίτι σου…

ΔΕΝ ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ!!!

Ας παραδεχτούμε την ανέχεια μας..

Μπας και βάλει πλάτη ο ένας στον άλλο…


Έξω οι βρωμοέλληνες από τον Άγιο Παντελεήμονα!

Επιτέλους!

Όλοι εμείς οι φιλήσυχοι μετανάστες του Αγίου Παντελεήμονα, δεν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε χωρίς να κινδυνεύουμε συνεχώς από συμμορίες παράνομων Ελλήνων που γυρνάνε οπλισμένοι με σκοπό να κλέψουν το τίμιο μεροκάματο μας, που με τόσο ιδρώτα κερδίζουμε μέρα με την ημέρα.

Που είναι το κράτος; Τι κάνει η αστυνομία που αμείβεται από τους φόρους μας;

Να πάνε πίσω στα χωριά τους οι μπουρτζόβλαχοι, αντί να κοπροσκυλιάζουν όλοι μέρα στις καφετέριες περιμένοντας να επιτεθούν σε περιοίκους.

Διαβάστε τι έγινε τη Δευτέρα το βράδυ, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του ελληνικού, κιόλας, τύπου.

Αντιγράφω, όχι από τίποτα «αναρχικιές», αλλά από τον ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ ΤΥΠΟ: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


violent femmes – kiss off

…στην κόψη του ξυραφιού. Υπάρχει πάντα ένα κομμάτι μέσα σου που θέλει να σε στείλει πίσω.

Ανάμεσα στο μπάτσελορ και στο γάμο, βρέθηκα σε ένα μαγαζί δίπατο κι εκεί βγήκαν τα φαντάσματα.

Σε 10 λεπτά τρία ουίσκι και οι παλιές μυρωδιές με πλημμύρισαν.

Είχαν αυτό το ζεστό χαμόγελο… είχαν αυτό το κλάμα με ανοιχτά μάτια…

Έφυγα τρέχοντας… ήμουν πολύ αδύναμος να δώσω τη μάχη κι έτσι την κοπάνησα. όμως τρόμαξα με το πόσο κοντά ξαναβρέθηκα…

Μου το ψιθύρισαν και οι Violent Femmes του `83 με το Kiss Off.

«you know this will down on your permanent record»