Η πολυδιασπάση είναι ευεργετική για την Αριστερά!

Από τότε που με θυμάμαι, ένα κομμάτι της αριστεράς «ψήνεται» για την ενότητα του χώρου…

Ναι… μπορεί και να υποκρύπτονται αναλύσεις περί «ευρύτερου δημοκρατικού χώρου», όπως πχ στη Γαλλία που συμπράττει το ΚΚ με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ή, απλά, διαθέσεις αφομοίωσης μικρών σχηματισμών από ένα μεγαλύτερο.

Δεν μπορώ να αρνηθώ πως, πράγματι, φαίνεται πειστικός ο πρωτόγονος ισχυρισμός περί «ισχύς εν τη ενώσει»…  Όμως, όταν αθροίζεις καφέ και πορτοκαλάδα, στο τέλος δεν έχεις παραπάνω κι απ` τα δύο αλλά ένα ξέπλυμα παντελώς άχρηστο για οποιοδήποτε σκοπό.

Η σύγκριση των δύο τελευταίων εκλογών είναι αποκαλυπτική…

Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ πριν από 2 χρόνια λειτούργησε προωθητικά και για τις δύο πλευρές. Οι 315.000 ψήφοι ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ το 2009, έγιναν το 2012 386.000 της «ρεαλιστικής» κεντροαριστεράς της ΔΗΜΑΡ και ένα εκατομμύριο του ΣΥΡΙΖΑ.  Και οι δύο πλευρές απελευθερώθηκαν και μπόρεσαν να αναδείξουν τον προγραμματικό τους λόγο αντί να αναλώνονται σε συντροφικά μαχαιρώματα μεταξύ τους.

Είστε τόσο σίγουροι πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα έβγαζε 17+6-23% αν βρίσκονταν στα ίδια ψηφοδέλτια ο Ψαριανός που καλούσε την περασμένη διετία να υπάρχει σύμπραξη της αριστεράς με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και να πεταχτεί το ακροδεξιό ΛΑΟΣ από την κυβέρνηση;

Προχωρώ παραπέρα το συλλογισμό μου…

Αν είχε αποχωρήσει το Μέτωπο[1] (δηλ. ΚΟΕ-ΔΕΑ-ΑΠΟ-Αλαβάνος) από το ΣΥΡΙΖΑ πάνω στη φουσκονεριά των Δημοτικών εκλογών και δημιουργούσαν ένα σχήμα με όλη ή μέρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ θα είχε προκύψει ένας  πόλος γύρω στο 3 με 5% αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Οι απώλειες θα ήταν ελάχιστες για τον Τσίπρα γιατί πάλι θα διατηρούσε ένα κορμό αριστερών συνεργασιών μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ.. Το ΚΟΚΚΙΝΟ, η ΡΟΖΑ, η ΑΚΟΑ, ο Γλέζος κλπ θα διατηρούσαν το πολυσυλλεκτικό προφίλ του σχήματος.

Η κρίση, λοιπόν, του πολιτικού συστήματος αφήνει κενό για δημιουργία ξεκάθαρων πολιτικών χώρων..

Αυτή τη στιγμή υπάρχει κενό ΚΑΙ για μια «κινηματική» αντικαπιταλιστική αριστερά των απεργιών και του εργατικού ελέγχου, αλλά ΚΑΙ για ένα «ντούρο» μισο-πατριωτικό Αντι-ΕΕ,  ΑντιΕυρώ χώρο.

Πολύ περισσότερο υπάρχει η δυνατότητα ανάπτυξης ενός «υποκειμενικού», μπλανκιστικού σχήματος.

Πολλοί από τους αναγνώστες νομίζουν πως έχω μια πικρόχολή εχθρική στάση με την αριστερά…  Δεν ισχύει.. Θεωρώ πως όλες οι εκδοχές συνεισφέρουν… Από τον ελευθεριακό κομμουνισμό και τον συνωμοτισμό ως και την κυβερνητική αριστερά… Ο καθένας ας δουλέψει το σχέδιο του.

Αυτό που «εχθρεύομαι» είναι τον τακτικισμό.. Να υποτάσσεις, να αποκρύβεις το ξεχωριστό σχέδιο και να μετατρέπεσαι σε διαδρομίστα παράγοντα.

Αν, λοιπόν, στις «συνιστώσες» έχει απομείνει έστω ένα απομεινάρι ξεχωριστού σχέδιου από τον Τσίπρα, αν έχουν να πουν κάτι εκτός από πανηγυρτζίδικες ανακοινώσεις, έχουν μια ακόμα ευκαιρία να ανασυνταχτούν…. Στο αντίπαλο στρατόπεδο, η κρίση στη ΝΔ δεν θα δημιουργούσε άλλο πόλο, αν δεν υπήρχε το (καποτε!) περιθωριακό σχήμα της Χ.Α.

Εγώ θα συνεχίσω να παλεύω προς αυτή την κατεύθυνση….

Κι ελπίζω σύντομα να έχω κάποια ευχάριστα νέα..

Πολύ σύντομα!


[1] Να μη χάσει το Μέτωπο τη δεύτερη ευκαιρία, 12/11/2010

Advertisements

Πόσο παραπάνω από το 16,78 θέλετε ΣΥΡΙΖΕΟΙ για να διώξετε τους χρυσαυγίτες από τον Αγ. Παντελεήμονα;

«Δεν έχουμε κόσμο», «Δεν είμαστε κοινωνικά γειωμένοι», «Δεν είναι πρόβλημα η δράκα συμμοριτών»

Χιλιάδες ψέματα, για πολλά χρόνια…

Χιλιάδες ψέματα για να κρυφτείς πίσω από την ανημποριά σου…

Έρχονται νέες υπεκφυγές, νέες φαιδρές δικαιολογίες…

«Δεν είναι της παρούσης», «Δεν θα πέσουμε στην παγίδα της ακροδεξιάς ατζέντας για το μεταναστευτικό»..

Ήδη αρχίσαμε τις πρώτες εκπτώσεις.

Αναζητούν μια κυβέρνηση της αριστεράς που δεν «αγγίζει»  την κόλαση 2 εκατομμυρίων συμπολιτών μας. Αναζητούν μια «μίνιμουμ», αντιμνημονιακή κυβέρνηση.. σαν κι αυτή την προσωρινή της κάθαρσης του 1989. Do you remember Marika Mitsotaki, συντροφοι;

Η αριστερά του 17% (ή του 25%) θα κυβερνήσει ή θα κρατήσει ένα πανίσχυρο κοινοβουλευτικό αντιπολιτευτικό πόλο.

Όταν περιμένεις να διώξουν  τους φασίστες του Αγ. Παντελεήμονα οι αριστεροί Υπουργοί Δ. Τάξεως και Πρόνοιας και οι αριστεροί Διευθυντές Αστυνομίας…

Όταν περιμένεις πως τα νομοσχέδια και οι κρατικοί οργανισμοί θα αντικαταστήσουν το κομμουνιστικό κίνημα..

Όταν περιμένεις πως ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και η ΕΡΤ θα είναι τα όργανα αγκιτάτσιας και προπαγάνδας.

Γρήγορα θα καταλάβεις  πως αυτό είναι ανέφικτο.

Και τότε θα αρχίσεις κι άλλα «μούμπλε μούμπλε» και θα σφυράς ανέμελος..

Εσύ μπορεί να μην το καταλαβαίνεις…

Αλλά θα έχεις φορέσει το κοστούμι του ΠΑΣΟΚ που παράτησαν οι προηγούμενοι στην γκαρνταρόμπα της Βουλής.


«Μετά τους Ναζί, εμείς!»

Η φράση του τίτλου αποδίδεται στο γραμματέα του ΚΚ Γερμανίας, του μεγαλύτερου κόμματος της αριστεράς μετά το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Κοκορευόταν πως έφτασε η ωρά να κυβερνήσει η αριστερά.

……

Εκτελέστηκε στο Αουσβιτς (ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης) το 1944.

Καθώς έφευγε, οι οπαδοί του Χίτλερ έκλεισαν τις γραμμές γύρω του με όλα τα σημάδια της αφοσιωμένης πίστης. Ο Τέλμαν και ο Μίντσενμπεργκ γελούσαν σαν σχολιαρόπαιδα. Όσο για μένα, ήμουν τόσο χαμένος και προβληματισμένος, όπως όταν είχα δει το παρακμιακό τελετουργικό λίγες μέρες πριν στο Γκρούνβαλντ. Δεν μπορούσα να δω τίποτα για να γελάσω. Αισθάνθηκα πραγματικά βουτηγμένος στη θλίψη.

Ο Μίντσενμπεργκ, ρίχνοντας μια ματιά σε μένα, ρώτησε: «Ντιέγκο, τι τρέχει με σένα;».

«Αυτό που τρέχει», του είπα, «είναι ότι με κατακλύζει ένα προαίσθημα. Το προαίσθημα ότι, αν οι ένοπλοι κομμουνιστές άφηναν σήμερα στον Χίτλερ να φύγει ζωντανός, θα μπορούσε να ζήσει για να κόψει τα κεφάλια και των δυο συντρόφων μου σε λίγα χρόνια».

Ο Τέλμαν και ο Μίντσενμπεργκ γέλασαν δυνατά. Ο Μίντσενμπεργκ με επαίνεσε για τη ζωηρή φαντασία που είχα ως καλλιτέχνης.

«Θα πρέπει να αστειεύεσαι», είπε. «Δεν άκουσες τον Χίτλερ να μιλά; Δεν κατάλαβες, από όσα σου μετέφραζα, τι ανοησίες έλεγε;».

MyArt, my Life: an autobiography, Dover 1991, Ντιεγκο Ριβερα

 

Στην κατεστραμμένη από την οικονομική κρίση Γερμανία του μεσοπολέμου, η αριστερά είχε βάλει σαν κύριο σκοπό να «νικήσει» και ξεπεράσει το Σοσιαλιστικό κόμμα και να αναδειχθεί σαν η κύρια δύναμη κόντρα στη Δεξιά.

Θεωρούσαν πως οι Ναζί ήταν μια λαϊκίστικη φούσκα, χωρίς ειρμό και πρόγραμμα που θα ξεφτιλιστεί μόνο από τον πρωτόγονο , παραληρηματικό λόγο.

Ανίκανοι να αναγνωρίσουν το φασιστικό πολιτικό κίνημα, αντέδρασαν ΚΑΙ πολύ αργα ΚΑΙ με λάθος τρόπο.

Στα 1933 οι Ναζί ήταν στην εξουσία και το κράτος ήταν στα χέρια τους. Η αριστερά από την αδιαφορία, γύρισε στο «δημοκρατικό» μέτωπο. Νόμισε πως η υπερασπιση του κοινοβουλευτισμού και της αστικής δημοκρατίας μέσα από τα Λαϊκά Μέτωπα, θα δημιουργούσε ευρύτερες συσπειρώσεις.

Όταν, όμως, ο λαός αναζητεί «τους προδότες στο Γουδή», απλά ταυτίζεσαι με την παλιά διαφθορά και χαρίζεις τον «αντισυστημισμό» στα φασιστικά κινήματα.

Συνεχίστε να περιμένετε να «ξεφουσκώσουν» οι Ναζί και να παλέψουν «οι Δήμοι, οι φορείς και τα συνδικάτα»


Ο χρόνος είναι με το μέρος μας!

Time Is On My Side

Χαχαχαχα!…

Μ` αρέσει να γελάω με τα χάλια μας…

Ας συνεχίσουμε να ελπίζουμε στις ήπιες, εκλογικές «αντεπιθέσεις» του κώλου και θα μαζέψουμε όλον τον απόπατο της κοινωνίας.

Βρε δε μπα να είσαι χαζοχαρούμενος νεοκεντροαριστερός ΤσιπροΜελανσόν;

Ή πρώην αντικαπιταλιστής (light με χαμηλά λιπαρά… και ποσοστά) ΑνταρσυοΛίγκα;

Ή μήπως νομίζεις πως με το ΚΚΕ απολίθωμα στρουθοκάμηλου , θα ξεφύγεις κάνοντας πως δεν βλέπεις;

Now you always say
That you want to be free
But you’ll come running back

«Νόμιζες πως θα απελευθερωθείς, αλλά ήρθε η ώρα να αρχίσεις να τρέχεις»

παραφράζω το σημερινό τραγούδι των Rolling Stones.

Και στις 6 Μάη θα «πέφτετε» από τα σύννεφα.. αφού νομίζετε πως χάνοντας με κάτω τα χέρια συνεχώς τα τελευταία δύο χρόνια, θα «κερδίσετε» στο «εκτός έδρας» τεραίν στου αστικού κοινοβουλευτισμού…

Α… ναι…

Κι όταν θα τον «πιούμε» θα τρέξουμε για «αντιδεξιές» συσπειρώσεις με τους ΠασοκΚουβελοΟλάντηδες…

 

 


αφίσα ΠΑΣΚΕ για Πάγκαλο: ΟΥΣΤ! αρχιφασίστα, αρχικοπρίτη κλπ

Όταν η ΠΑΣΚΕ βγαίνει ανοιχτά και επίσημα και ξεμπροστιάζει τον Πάγκαλο ως φασίστα και κοπρίτη και βάζει «ΟΥΣΤ!» στην αφίσα της, ένα οποιοδήποτε κόμμα της αριστεράς γιατί δεν χρησιμοποιεί την ίδια φρασεολογία (ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ!) μέσα από τις εφημερίδες της, τα έντυπα και τον επίσημο λόγο της μέσα από τους εκπροσώπους της στην τηλεόραση και Βουλή;

Μήπως θεωρεί πολύ «μπανάλ» και «λαϊκό» αυτό το λόγο; Δεν έχει ένα «διακύβευμα», μια μυρωδιά από παριζιάνικα βουλεβάρτα, που να αναδύεται το φίνο γαλλικό κονιάκ υπό τους ήχους εκλεπτυσμένης μουσικής;

Ή μήπως επιλέγει να ΜΗΝ χρησιμοποιεί λόγο ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ αντιπαράθεσης;

Μήπως θεωρεί τον εαυτό της «συνομιλητή» με τον Πάγκαλο και το ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ αντί να τους θεωρεί εχθρούς όπου η ζωή του ενός θα είναι ο θάνατος και εξαφάνιση του άλλου;

Μέσα σε όλα τα εύκολα, ηττοπαθή επιχειρήματα που επαναλαμβάνουν μονότονα οι συμβιβασμένοι, αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί είναι «δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε εξέγερση, γιατί πρέπει να χρησιμοποιούμε όπλα που χρησιμοποιεί ο λαός». Όταν έρχεται, όμως, η συζήτηση στα πογκρόμ και στις αποδοκιμασίες των πολιτικών, εκεί το μοτίβο αλλάζει. «Αυτά είναι φασιστικές μέθοδοι»» ανταπαντούν ιδρώνοντας.

Γιατί, άραγε, να μην υπάρχουν κόμματα και ομάδες που ΑΝΟΙΧΤΑ και ΔΙΑΚΥΡΗΓΜΕΝΑ να καλούν σε αντισυγκεντρώσεις και προπηλακισμούς καθεστωτικών κομμάτων;  Μόνο στη Βουλή και στα κανάλια (κι αυτό υπό αίρεση!) να αισθάνονται ασφαλής… Και μακάρι ούτε εκεί!

Οι αμερικάνοι διαδηλωτές στα 1968 "πρότειναν" και τον δικό τους υποψήφιο πρόεδρο.. τον "Pigasus", ένα χαριτωμενό γουρουνάκι. Οι συσχετισμοί απόλυτα κατανοητοί...

Ας αντλήσουμε εμπειρία από τις μαζικές διαδηλώσεις της δεκαετίας του `60 στις ΗΠΑ, όπου το κίνημα δεν άφηνε σε χλωρό κλαρί τα συνέδρια των κυβερνητικών κομμάτων.

Αλήθεια…

Γιατί στην επόμενη εκδήλωση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ να μην υπάρχει αντισυγκέντρωση από ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Είσαστε στο ίδιο πολιτικό σύστημα, ναι ή ου;


Joao Gilberto – Aquarela Do Brasil… Στη μνήμη του Socrates

Χθες πέθανε ο Σόκρατες τα 58 του χρόνια.. ένας ποδοσφαιριστής μύθος.. μια προσωπικότητα πρότυπο με εντελώς αντι-συμβατικούς όρους.

Σε αυτόν συμπυκνώνεται αυτό που λέω «Βραζιλία» σαν μια πολιτιστική ολότητα. Όπως το τραγούδι που ακούμε σήμερα. Ο ήχος, η εικόνα, οι μυρωδιές αποκτούν μια μυθική υπόσταση.. Ένα προσωπικό παραμύθι… Ο Σόκρατες και το παιχνίδι του, μου διαμόρφωσαν μια σειρά κριτηρίων.

Μετά από το Μουντιαλ του 1982 πότε ο κόσμος δεν ήταν ο ίδιος.

Μέσα από αυτόν μπορούσε να αναδειχτεί το ποδόσφαιρο σαν πολιτιστικό γεγονός που διαμορφώνει απόψεις και κριτήρια.. αλλά όχι αυτά της αγέλης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Athens Polytechnic,14 to 17 November 1973: When 350 dreamer-adventurers created the biggest defeat of the postwar labour movement

Σημείωση Gatoulea: Παραθέτω τη μετάφραση του κειμένου μου «Πολυτεχνείο, 14-17 Νοέμβρη 1973: Όταν 350 ονειροπόλοι-τυχοδιώκτες δημιούργησαν τη μεγαλύτερη ήττα του μεταπολεμικού εργατικού κινήματος» όπως αποδόθηκε στα αγγλικά από τον διαδικτυακό φίλο και σύντροφο DbO και μπορείτε να την βρείτε στην ιστοσελίδα του.

Όταν μου πρότεινε να το κάνει, δεν πίστευα πως θα ολοκλήρωνε το project…ειδικά μέσα σε μία ημέρα, μόνο!

Με τιμάει αφάνταστα η προσφορά του και θα ήθελα να τον χαιρετίσω για μια φορά ακόμα…

με τη γροθιά σφιγμένη και υψωμένη!

Translated by DbO

November 14, 1973

The Polytechnic is surrounded by police and students are gathered in the courtyard throwing Seville oranges. In the global-student assembly of the Law school, the news is spread that there’s fighting at the Polytechnic the assembly decides to descend to the University.

Rizospastis[1] 13/11/2005

A syndicalist of the Revolutionary Left from the Physics-Mathematics [course],  proposes to stop the assembly and make towards the Polytechnic.

Ergatiki Allillegyi[2] 09/11/2011

The leaders of both Communist Parties, during the first day in the Polytechnic were shocked that policy was determined by the line of anti-capitalist Left. They decided to stay “kneading” the perspective of the “coordinated retreat.” Already since Wednesday evening, that has been their proposal. When defeated, they began to struggle against the “leftist slogans” such as “General Strike” and “Revolution people.” But the General Assemblies of schools organized within the Polytechnic isolate this perspective.

Ergatiki Allillegyi 09/11/2011

On the subject of the Athens Polytechnic uprising against the Junta in the November of ’73 there have been written and spoken thousands of words and stories. It is only to be expected that there’s a lot of “storytelling” for such a historical event.

I will attempt to outline a perspective that has been covered extensively for decades. You see, the “myth” of the Polytechnic has attempted to describe those three days as a pandemic, celebratory and peaceful uprising of the whole Greek people against a handful of ridiculous and isolated dictators who survived only thanks to force of arms and American aid. “Everyone” had taken up arms (peacefully, always!)… Pangalos had been assembling bombs in the Latin Quarter in the May of ’68 and Simitis was placing them in the streets of Athens. On the other hand, the current Minister of Citizen Protection Papoutsis, along with Laliotis and Damanaki had organized the “mass movement” and the “sidewalks”, so that millions of people could flock to demonstrations, sit-ins and strikes. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »