Loser – Kevin James Maher, American Mary και ο δρόμος για το Body Modification

To Loser Kevin του Kevin James Maher είναι ένας dark φορος τίμης και μουσική υπόκρουση μιας θρίλερ ταινίας, τoυ American Mary.

Είναι ένα ήπιο καλωσόρισμα σε ένα χώρο – ταμπού, αυτόν του Body Modification.

Οι περισσότεροι είτε τον αγνοούν, είτε γνωρίζουν τις light εκδοχές του, αυτές του piercing, των προσθετικών κατω από το δερμα (σαν της Lady Gaga), άντε και κάποιες ιστορίες από αυτούς που προσπαθούν να κανουν το πρόσωπο τους να μοιαζει με γατα).

Όμως υπάρχουν πολλά πράματα όταν μπεις στο δρόμο να «αλλάξεις» το σώμα, να το φτιάξεις όπως εσύ επιθυμεις… Μπορείς να βρεις πολλά περιττα, κακοβαλμένα κομμάτια σου…

‘Οποιος θέλει να ψαχτει, ας παέι στο Body Modification Ezine για να πάρει μια πρώτη γευση…

Από κει και πέρα, στο πως θελεις να διαθεσεις το σώμα σου, τον εαυτό σου, είναι εντελώς δικό σου θεμα.


Φωτο: μια μικρή μετανάστρια πνιγμένη στο γαλανόλευκο Αιγαίο… μόνο το Sound of Silence των Simon & Garfunkel

a little immigrant girl, drowned together with other 30 children and 30 adults in their attempt to cross the Aegean sea with a small boat, hoping for a better future, fugitives from a land of conflict
her combed hair, her green socks matching her jacket and her clenched fists remain to remind us she could have been the girl next door

Βάλτε όποια μουσική θέλετε όταν βλέπετε αυτή τη φώτο…

Εγώ προτιμώ τον ήχο που κάνει η Σιωπή…

Και ναι!… υπάρχουν όντα που χαίρονται… που γλεντάνε  με αυτές τις εικόνες..

Είναι πάνω από το 7% που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή..

Βρίσκονται ανάμεσα μας… σπαταλώντας οξυγόνο… βρωμίζοντας με την ύπαρξη τους τη γη που κατοικούμε…

Θα διορθωθεί αυτό το σφάλμα…

(Τη φώτο την βρήκα στo tumblr της Espoir)


Antony and the Jonhsons – Cut The World

Όταν ένα λιτό βίντεο κλιπ που παίζει ο Dafoe με «χαλί» μια ορχηστρική μελωδία, τότε δεν μπορεί να απουσιάζει από τον Gatoulea.

Πιο πολύ το σημερινό ποστ του Cut The World ταιριάζει με μικρού μήκους ταινία, παρά με μουσικό αφιέρωμα. Μέσα σε 4.40 λεπτά διαδραματίζεται μια μικρή ιστορία λίγα αλλά πολύ ισχυρά μηνύματα.

Η καλόκαρδη νηφαλιότητα της αρχής δεν μας προετοιμάζει για τη συνέχεια. Χωρίς καμία υστερία, χωρίς να χάνεται το κλίμα της μουσικής οι ήρωες αυτής της σκηνής, αλλάζουν τη ζωή τους…

Κρατάνε την ανθρωπιά τους… τα συναισθήματα τους και προχωράνε.

Εκπληκτική έμπνευση το δάκρυ της γυναίκας που στάζει μέσα στο ανοιχτό μάτι του Νταφόε…

Οι Antony and  the Johnsons είναι ένα βρετανικό συγκρότημα γύρω από τον Antony Hegarty, μουσικό-περφόρμερ με πολλαπλές συνεργασίες γύρω από τη μουσική και τον κινηματογράφο.


Εφτά

7 χρόνια… τόσο μακριά φαντάζουν όλα.

Λες και έγιναν αλλού… κάποτε… σε κάποιον άλλο.

Πόσα πράματα έχω αλλάξει από τότε. Πριν από εφτά χρόνια, δε θα με έκανα παρέα…

Σίγουρα!

Οι αλλαγές δεν προέκυψαν αμέσως. Δεν εσωτερικεύονται αμέσως τα διδάγματα.

Αργά και σταθερά αφήνεις πίσω σου ότι νομίζεις και ξεκινάς ένα φρέσκο ταξίδι προς τα νέα σου λάθη.

Να τους προσέχετε, πάντως, αυτούς τους αναζωογονημένους…

Υπάρχουν πολλοί Ντόριαν Γκρέι ανάμεσα μας. Δεν είναι φυσικό να μην «γράφει» ο χρόνος πάνω μας.

Αυτή η νεανική εικόνα τους, αυτό το ξαναμμένο πνεύμα κρύβει ένα πίνακα καλά κρυμμένο. Εκεί υπάρχουν βαθιές ουλές. Πληγές που τρέχει μαύρο πύον.

Αιώνιες κατάρες που τρώνε τα σωθικά τους.

Το κοντράτο με το διάβολο τρέχει.

7 χρόνια… Μαγικός χρόνος.


Ένα, ακόμα, παράδειγμα ρατσιστικής δόμησης του ελληνικού κράτους

Με αφορμή τη σύλληψη της «συμμορίας με τα καλασνικοφ», η Ελληνική Αστυνομία εξέδωσε ανακοίνωση που περιείχε το παρακάτω απόσπασμα:

Από τις χθεσινές αστυνομικές επιχειρήσεις έχουν συλληφθεί έξι (6) άτομα, ενώ αναζητούνται άλλοι δύο, άγνωστοι μέχρι στιγμής. Από τους συλληφθέντες, οι πέντε (5) είναι νεαροί άνδρες αλβανικής καταγωγής και η έκτη είναι μία δεκαεξάχρονη (16η) κοπέλα, ελληνικής καταγωγής.

Ειδικότερα πρόκειται για τους:

• Ερβιστ ΜΕΤΑ του Μπιλπιλ και της Βέρα, γεν. το 1996 στην Αλβανία, κάτοικο Παγκρατίου

• 16χρονη, Ελληνίδα, κάτοικο Αθηνών.

Παρατηρείτε κάτι ενδιαφέρον;

Το ελληνικό κράτος μέσα σε δυο αράδες συμπυκνώνει την ρατσιστική οπτική του για δύο κατηγορίες πολιτών. Η ελληνίδα διατηρεί την – εύλογη – ανωνυμία της , ενώ ο αλβανός παραδίδεται βορά στα εντεταλμένα του όργανα μέσα στις εφημερίδες, στα κανάλια και στα «ειδησιογραφικά» sites..

Και οι δυο τους 15 – 16 χρονών… ανήλικοι…

Η μία διατηρεί το δικαίωμα να υπερασπίσει την αθωότητα της, τη ζωή, το μέλλον της. Ο άλλος είναι «τελειωμένος».. στο σόι του, στους φίλους του, στη σχολείο ή τη δουλειά του. Το όνομα και η φωτογραφία του υπάρχουν παντού. Η άλλη έχει ακόμα μισή ελπίδα.

Το πιο σημαντικό , όμως, δεν είναι τα ατομικά τους δικαιώματα.

Το πιο σημαντικό είναι που το Ελληνικό Κράτος (προσπαθεί να) τσιμεντάρει τους υπηκόους του μέσα από εθνικιστικά και ρατσιστικά ψεύδη.

Οι βιαστές με τα καλασνικοφ ΠΡΕΠΕΙ να είναι μετανάστες. ΠΡΕΠΕΙ να φταίνε Αλβανοί και Πακιστανοί για την εγκληματικότητα και τη φτώχεια… ΠΡΕΠΕΙ να φταίνε οι ΞΕΝΟΙ για την ανεργία και όχι οι έλληνες επιχειρηματίες που σπεκουλάρουν σαν ύαινες μέσα στην κρίση

 

 


American Horror Story και New Girl: δύο νέα σήριαλ

Ένα από τα λίγα πράματα που μου ξεκουράζουν το νου είναι να βρίσκω μια ταινιούλα, ένα σηριαλάκι και να ταξιδεύω.. έστω και εδώ κοντά.. στα Σούρμενα.

Δεν χρειάζομαι την Υψηλή Τέχνη, πάντα, για να «απογειώνομαι»…

Ένα χαμόγελο, ένα mind-game, μια δυναμική ερμηνεία μου αρκούν για να ξεφύγω λίγες ώρες…

Φέτος, μαζί, με τις σειρές που παρακολουθώ ανελλιπώς, μου έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον δύο εντελώς αντίθετα σήριαλ…

Το American Horror Story και το New Girl.

Είναι στα πρώτα επεισόδια και θα τους ένα περιθώριο να με κερδίσουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


η πρώτη αίσθηση της «Μελαγχολίας» του Τρίαρ

Η Ζωή έχει τελειώσει.. κι εμείς δεν το ξέρουμε.

Μου αρέσει πάντα η πρώτη προσέγγιση μιας ταινίας.. η πρώτη αίσθηση που σου αφήνει μόλις βγεις από την αίθουσα. Σίγουρα, η «ώριμη» άποψη που σχηματίζεις μέσα στο χρόνο είναι και η πιο ορθή, αλλά, στο φινάλε, δεν υπάρχει και η «αξία» της δίωρης διασκέδασης;

Λίγες ώρες, λοιπόν, αφού είδα τη νέα ταινία του Τρίαρ «Μελαγχολία», θέλω να μοιραστώ τη γεύση που μου άφησε.

Το post ίσως να περιέχει και spoilers οπότε συνεχίζεται την ανάγνωσή του at your own risk…

Κατ` αρχήν υπάρχει μια τεράστια παραπληροφόρηση του κοινού για τη θεματολογία της ταινίας.

Όλοι νομίζουμε, όπως πχ στο Αθηνόραμα αλλά είχα αναπαράξει και εδώ, πως πραγματεύεται ένα γαμήλιο γλέντι την ώρα που η γη βρίσκεται σε πορεία πρόσκρουσης προς ένα πλανήτη, τον «Μελαγχολία». Το πραγματικό θέμα, όμως, είναι η πεισματική ΑΡΝΗΣΗ της Γης πως βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση!

Επιστήμονες, media.. όλο το καθεστώς διαρρηγνύει τα ιμάτια του πως η Ζωή δεν τελειώνει.. πως ο Μελαγχολία θα περάσει δίπλα μας, πως για άλλη μι αφορά θα την γλιτώσουμε!

Η γη, λοιπόν, συνεχίζει να καταρρέει και εμείς ζούμε πεισματικά μέσα στις ιδεοληψίες μας. Ο αστρολόγος της ταινίας (Κίφερ Σαδερλαντ) δικαιολογεί συνεχώς αυτή την πτώση.. Το ρεύμα κόβεται, το οξυγόνο μειώνεται, τα νερά φουσκώνουν, τα σκουλήκια ξεφυτρώνουν μέσα από τα χώματα, αλλά «όλα αυτά είναι μεμονωμένες παρενέργειες»… Ήδη από το πρώτο πλάνο του πρώτου μέρους έχουμε πάρει μια πρόγευση.. Μια γιγάντια λιμουζίνα κολλημένη μέσα σε ένα στενό, ερειπωμένο χωματόδρομο…

Η καταστροφή, λοιπόν, του πλανήτη γίνεται «κοινός νους» μόνο στα τελευταία λεπτά της ταινίας. Είναι αυτό ακριβώς το σημείο που αντιστρέφονται οι ρόλοι. Στις δύο προηγούμενες ώρες έχουμε μια αυτοκαταστροφική Κίρστεν Ντανστ που διαλύει το γάμο της και βυθίζεται σε μια ακατανόητη(;) κατάθλιψη. Ανίκανη να φάει, να πλυθεί, μεταμορφώνεται τις τελευταίες στιγμές σε «κολώνα».  Οι εξωτερικές συνθήκες βρίσκονται σε αρμονία με την εσωτερική της κατάσταση. «Η ζωή στη γη δεν είναι ωραία» λέει στην αδερφή της (Σάρλοτ Γκαινγκσμπουργκ)«και γι` αυτό δε θα λείψει σε κανένα.»  Η Σάρλοτ αναζητεί μια τελευταία διέξοδο «Τις τελευταίες στιγμές, θα ήθελα να μου κρατάς στο χέρι στη βεράντα!» και η Κίρστεν αναρωτιέται «Να κρατάμε κι ένα ποτήρι κρασί; Να βάλουμε και μουσική; Την ενάτη του Μπετόβεν; Ακόμα και τώρα αναζητείς κάτι ‘ωραίο’; Στη τουαλέτα στριμωγμένοι, μας αξίζει να είμαστε».

Ο Τρίαρ , όλο και περισσότερο, συνεχίζει να εκφράζεται διαμέσου των γυναικείων του ρόλων. Οι άντρες παραμένουν ημιτελής, ρηχοί και μονοσήμαντοι. Ο γαμπρός που «αγαπά» και θέλει το καλό της νύφης, το σκληρό αφεντικό, ο συναισθηματικά ανάπηρος και δειλός πατέρας, ο πιτσιρικάς-σεξουαλικό εργαλείο, ο καθεστωτικός-ιδεοληπτικός και κυριαρχικός Πάτερ-Φαμίλιας.

Αντίθετα οι γυναίκες ψάχνουν.. αναζητούν.. Αμφισβητούν τα «όλα βαίνουν καλώς». Ακόμα και όταν εθελοτυφλούν, κάπου το «ξέρουν» πιο βαθειά, μέσα τους. Αναζητούν  μια πραγματική «Ιθάκη», πραγματικές συνθήκες κατανόησης και αγάπης, όχι σχήματα και κατασκευάσματα του μυαλού.

Ζούνε και πεθαίνουν μέσα σε αυτή την πορεία εξερεύνησης. Παλεύουν σα λιοντάρια για τα «όνειρα» τους αλλά και συνθλίβονται όταν συνειδητοποιούν αυτή τη ματαιότητα.

Συγκλονιστικό το πέρασμα της Σάρλοτ Ραμπλινγκ σα τη κυνική, διαζευγμένη μητέρα της Νύφης. Στα τελειώματα του γάμου (ΠΡΟΣΟΧΗ: όχι της ταινίας!) η Κίρστεν Ντανστ αναζητεί συμβουλή από τη μάνα της. Μέσα σε κατάσταση φθοράς, έχοντας ξεσκίσει το νυφικό κατουρώντας μες στο γκολφ, απορρίπτοντας τα όνειρα του γαμπρού για τα κτήματα με τις Αυτοκρατορικές μηλιές, καθυστερώντας όλα τα τελετουργικά, σέρνοντας το κορμί της ανάμεσα σε μπάνια και κρεβάτια, βλέπει εφιάλτες να βρίσκεται δεμένη στη γη από χιλιάδες νήματα.

«Τι να κάνω;» ουρλιάζει τη μάνα της «Δεν μπορώ να φύγω. Αισθάνομαι ανίκανη να προχωρήσω». «Μπορείς, έστω, να τρεκλίσεις;» αποκρίνεται η Σάρλοτ «Παράτα τα όνειρα σου και προχώρα τρεκλίζοντας» .