η εξέγερση στη Ρωσία το `05, οι εργάτες με το σταυρό στο χέρι και… ο Λένιν στη Γενεύη;

Με αφορμή τις ελληνικές σημαίες που σκάνε κατά δεκάδες στην πλατεία Συντάγματος, εμφανίζεται το «ψαγμένο» παράδειγμα των εξεγερμένων ρώσων εργατών στα 1905 με το σταυρό και την εικόνα του τσάρου στο χέρι.

Ας γνωρίσουμε, κατ` αρχήν τα γεγονότα, και ας δούμε τα σχόλια του Λένιν σε άρθρο του 15 μέρες, μόλις, μετά. Στο τέλος θα καταθέσω μερικές παρατηρήσεις.

Η ματωμένη Κυριακή της Ρωσίας

«Μεγαλειότατε – Εμείς οι εργαζόμενοι και κάτοικοι της Πετρουπόλεως, οι γυναίκες, τα παιδιά μας και οι αβοήθητοι γέροι γονείς μας προστρέχουμε σε Σας, Μεγαλειότατε, για να ζητήσουμε αλήθεια, δικαιοσύνη και προστασία. Μας κατήντησαν ζητιάνους. Καταπιεζόμαστε. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα του θανάτου… Εχει έρθει για μας η στιγμή όπου ο θάνατος θα ήταν καλύτερος από την παράταση των αβάσταχτων βασάνων μας. Σταματήσαμε την εργασία και είπαμε στους αφέντες μας ότι δε θα ξαναρχίσωμε αν δε δεχτούν τα αιτήματά μας. Λίγα πράγματα ζητούμε: Να μειωθεί η εργάσιμη ημέρα σε οκτώ ώρες, να καθιερωθεί σαν ελάχιστο ημερομίσθιο το ένα ρούβλι και να καταργηθούν οι υπερωρίες… Κρατικοί λειτουργοί έχουν οδηγήσει τη χώρα σε πλήρη καταστροφή και την έχουν περιπλέξει σ’ έναν επαίσχυντο πόλεμο….»

Μ’ αυτά τα λόγια, που εμπεριέχονταν σ’ ένα μακροσκελές υπόμνημα, οι εργάτες και οι κάτοικοι της Πετρούπολης σκόπευαν να συγκινήσουν τον Τσάρο Νικόλαο Β` και να τον κάνουν να σκύψει πάνω στα πρόβλημά τους για να δώσει λύση. Ηταν Κυριακή 9/22 Γενάρη του 1905, όταν περίπου 200 χιλιάδες εργάτες και κάτοικοι της ρωσικής πρωτεύουσας, με επικεφαλής τους έναν ιερέα, άνθρωπο της αστυνομίας, τον πατέρα – Γκαπόν, ξεκίνησαν από τις εργατικές συνοικίες της πόλης για τα χειμερινά ανάκτορα. Η πομπή ήταν απολύτως ειρηνική.

Ριζοσπάστης 15/1/2006, Η πρώτη Ρώσικη Επανάσταση Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


«planking» ή κάνοντας το ψόφιο κοριο

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, ίσως η νέα μόδα του “planking” να είναι προσωρινή διέξοδος.

Μοιάζει με αυτό που λέμε «κάνω το ψόφιο κοριό» ή «παίζοντας το πεθαμένο». Το planking περιλαμβάνει δύο απλούστατες συνθήκες…

1)      Να είσαι οριζοντιωμένος μπρούμυτα με το πρόσωπο να κοιτά κάτω, και

2)      Να έχεις παράλληλα τα χέρια σου με το σώμα

Έξτρα πλάκα έχει, όταν επιλέγεις ασυνήθιστα μέρη να ξαπλώσεις.

Στην Αγγλία 7 γιατροί και νοσοκόμοι, τέθηκαν σε διαθεσιμότητα επειδή ξάπλαραν σε ώρα δουλειάς, ενώ στην Αυστραλία συνέλαβαν ένα πιτσιρικά που αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το καπό ενός μπατσάδικου για χώρο planking.

Ενώ, λοιπόν, είναι διασκεδαστικό να κομπλάρεις διάφορους σε δρόμους και σουπερμάρκετ, «καμένος» αποφάσισε να το δοκιμάσει  στο κάγκελο της βεράντας του και σκοτώθηκε πέφτοντας από τον 7ο όροφο… Με τέτοια μυαλά… άσε καλύτερα…

Πάντως , τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα…

Μήπως έχουμε γίνει μαιτρ στο στρουθοκαμηλισμό και δεν μας κάνει εντύπωση αυτό το «σπορ»;


Copyright Cops

Το Copyright Cops είναι μια μικρού μήκους βραζιλιάνικη ταινία πάνω στη σχέση νεολαίας και ίντερνετ.

Πρόκειται για open source παραγωγή.. δηλ. μπορείς να κατεβάσεις όλο το οπτικοακουστικό υλικό (γύρω στα 2GB) και να προτείνεις μια δικής σου εκδοχή με διαφορετικό μοντάζ, προσθέτοντας ή αφαιρώντας μέρη του.

Μια 6λεπτη ταινία (τα άλλα 5 είναι τίτλοι παραγωγής!) για ένα πιτσιρικά που τα ενδιαφέροντα του είναι η βία, το παράνομο «κατέβασμα» και να τσατάρει με την κοπέλα που γουστάρει.

Απλά, λιτά και όμορφα…  ένα σχόλιο για μια γενιά που αισθάνεται διωκόμενη χωρίς να έχει φταίξει σε τίποτα… σε μια κοινωνία άφθονης πληροφορίας και μηδενικής πρόσβασης.

Για περισσότερες πληροφορίες www.copyrightcops.org


Smile Like You`re Dead Inside

Κάποιοι τύποι άνοιξαν ένα site που το ονόμασαν (σε ελεύθερη μετάφραση Gatoulea) «Δείξε μας πως χαμογελάς, όταν είσαι εντελώς σκατά, εντελώς ψόφια», Smile Like You`re Dead Inside.

Το πρότζεκτ είναι απλούστατο… το γράφουν στο μικρό εισαγωγικό τους σημείωμα…

«Είσαι λίγο dead meat; Στριφογυρνάς σα νεκροζώντανος 9-5 όλη την εβδομάδα, σε μια άθλια δουλειά κι ένα ακόμα χειρότερο αφεντικό; Το ξέρουμε πως περιμένεις το Σου-Κου να συνέλθεις, λιγάκι, αλλά στο μέσον της εβδομάδας, όταν αισθάνεσαι πνιγμένος από την καθημερινότητα και δεν φαίνεται καμιά κοντινή διέξοδο, τράβα μια φωτογραφία του χαμόγελου σου… Αυτό που προσπαθεί να κρύψει τον τρόμο που βιώνεις..»

Φυσικά πολλοί στέλνουν εντελώς χιουμοριστικές φωτό…

…άλλοι απλά κάποιες άθλιες πόζες celebrities…

…κάποιοι κοροϊδεύουν ένα γνωστό ή συγγενή τους…

… αλλά το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι απολαυστικό και… ίσως χαλαρωτικό.

Όποιος θέλει μπορεί να στείλει το δικό του χαμόγελο (και να μας ενημερώσει γι` αυτό!).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Θανάση… Λείπεις ήδη….

Ένας ηθοποιός, ένας άνθρωπος από μια Ελλάδα, από μια πάστα αφανών ηρώων που δεν υπάρχουν πια..

Πάντα θα τον θυμάμαι στις ασπρόμαυρες ταινίες.. σε αυτές που νόμιζες πως δεν υπήρχαν χρώματα. Γιατί ξεχώριζε μέσα στο γκρι…

Πραγματικός και αυθεντικός «κλόουν».. κάτι από τσίρκο και «παλιάτσος».. ένας Σαρλώ της μεταπολεμικής Ελλάδας.

Το κλάμα του προκαλούσε άφθονο γέλιο και το χαμόγελο του σε πόναγε… βαθιά μέσα στην καρδιά.

Ο Βέγγος, λοιπόν, ήταν γνήσιος εκφραστής…

…του απλού Έλληνα εργαζόμενου.. τότε που ήταν μετανάστης… και δεν είχε μετανάστες στη δούλεψη του.

…μιας Ελλάδας που χλεύαζε και κορόιδευε το «χοντρό μαγαζάτορα» όταν κυνήγαγε το πιτσιρίκι-κλεφτρόνι που άρπαζε κανα μήλο να χορτάσει την πείνα του…. Όχι αυτής που ουρλιάζει υστερικά μπρός στη τηλεόραση για το «φόβο και τρόμο από τις διαρρήξεις».

Τον Βέγγο, προσωπικά, δεν τον γνώρισα.. τον είχα πετύχει στο Μοναστηράκι μια Κυριακή πριν από καμιά 25αριά χρόνια, να τρέχει πάνω-κάτω.. όπως σε όλες τις ταινίες του.

Όσες φορές και να τον θαύμασα, για μένα μία είναι η αγαπημένη μου σκηνή.

Αυτή με το γραμμόφωνο να παίζει μέσα στη βροχή «Όμορφη Θεσσαλονίκη». Ένας μοναδικός συνδυασμός σουρεαλιστικής γραφής και άψογης κινηματογράφησης… η προβλήτα.. το έρημο συντριβάνι…

Αν δείτε προσεχτικά την ταινία, το κοντράστ της σκηνής είναι μοναδικό. Ίσως έφταιγε η βροχή.. δεν ξέρω. Αλλά είχε τα «χρώματα» του «ευρωπαϊκού» σινεμά. Θα μπορούσε να ήταν από ταινία του Φελλίνι.

Ποιος άλλος θα τολμούσε να γυρίσει τέτοια σκηνή πριν από 50 χρόνια εκτός από το Βέγγο;

Με αυτή τη «μουντή» σκηνή, ΔΕΝ σε αποχαιρετώ.. σε καλησπερίζω και σου εύχομαι..

ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ…


Chemical Brothers – Out Of Control

Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια οι Chemical Brothers μας έδωσαν το Out Of Control, σαν φόρο τιμής στο αναδυόμενο αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα και στην αντίσταση των Ζαπατίστας.

Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού χρησιμοποιούσε το ίδιο του το μέσο – την εικόνα – για να το υπονομεύσει.

Έκανε μια κριτική για την διαστρεβλωμένη εικόνα της επαναστατικής διαδικασίας.

Γελοιοποιούσε τη «μόδα» και αναδείκνυε την ίδια την απελευθέρωση. Διαδηλωτές που σπάνε μαγαζιά με τηλεοράσεις που δείχνουν «επαναστατικές» διαφημίσεις…

Έχετε γνωρίσει «αριστερούς» που κάνουν «επαναστατικό» τουρισμό στην Κούβα, κάνοντας μπάνια στις παραλίες και πηδώντας καμιά «μαυρούκα», αυτόχθονη δίμετρη;

Έχετε γνωρίσει κανένα αριστερό που θαυμάζει το Τσε, τους Ζαπατίστας, την πλατεία Ταχρίρ αλλά εδώ καταδικάζει τις μολότοφ και «χέζεται» μην ξεφύγει το κίνημα σε «έκνομες» διαδικασίες;

Δεν υπάρχει εξέγερση χωρίς σπασμένο τζάμι..

Δεν θα φύγει κανένας ΓΑΠ με ελικόπτερο χωρίς επανάσταση…

And it always seems we’re runnin’ out of time,

We’re out of control

ΥΓ… Ναι.. η κουκλάρα στο βίντεο κλιπ, είναι ο Ροζάριο Ντόσον που έγινε πιο μετά πασίγνωστη από Sin City, Tarantino κλπ


Gill Scott-Heron – The Revolution Will Not Be Televised

Αφίσσα-πανώ έξω από την Καλών Τεχνών Αθήνας

Σαράντα τόσα χρόνια πριν ένας μαύρος αγωνιστής, ο Gill Scott-Heron έγραψε το σημερινό ποίημα το οποίο πλαισιώθηκε με μια λιτή συνοδεία από κρουστά

Το The Revolution Will Not Be Televised έχει δεχτεί αρκετές διασκευές, αλλά η πρωτότυπη κρατά όλη τη μίνιμαλ δύναμη που είχε η αρχική έμπνευση… μια αδυσώπητη κριτική στην αλλαγή που έρχεται.

Τα ονόματα και οι αναφορές μπορεί να μη λένε και πολλά στους σημερινούς ακροατές.. ειδικά αυτών που είναι κάτω από 30 και τα 70ies είναι «αρχαία ιστορία». Το Wikipedia φρόντισε πάντως να κάνει μια σύντομή αναφορά εδώ.

Πάντως η ουσία του παραμένει επίκαιρη..

Η Επανάσταση

δε θα παιχτεί ανάμεσα σε διαφημίσεις

δε θα προβλεφτεί από τα δίκτυα σαν exit poll

δε θα έχει οικονομικούς σπόνσορες

δε θα κηρυχτεί ούτε από τηλεοπτικούς αστέρες ούτε από «διάσημους και καταξιωμένους αγωνιστές»

δε θα έχει replay και slow motion για να δούμε πιο προσεχτικά τις «καλύτερες στιγμές» ή τα «εγκλήματα των αντιπάλων»

η Επανάσταση δε θα είναι βίντεο κλιπ

γιατί….

…την Επανάσταση θα την ζήσουμε, θα είμαστε μέρος της.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


φασισμός: το πλιατσικολόγημα αριστερών θέσεων και η εκτροπή τους σε εθνικιστική πολιτική

"Οι Γερμανοί αγοράζουν Γερμανικά προϊόντα" ναζιστική αφίσα της δεκαετίας του `30

Μιλώντας για φασισμό και φασιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα, πάει το μυαλό μας στη Χρυσή Αυγή και τον Καρατζαφέρη. Πράγματι, η ρατσιστική και εθνικιστική τους ρητορεία καλύπτει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στην εμφάνιση του φασισμού και ναζισμού πριν από ένα αιώνα, ήταν η εκμετάλλευση της αντισυστημικής δυσαρέσκεια των μαζών και η προσπάθεια να κρυφτούν πίσω από αριστερό μανδύα.

Στην Γερμανία ο Χίτλερ είχε προτείνει ως όνομα του κόμματος Σοσιαλιστικό Επαναστατικό Κόμμα, ενώ στην Ιταλία ο Μουσολίνι ήταν στέλεχος του Σοσιαλιστικού κόμματος στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο.

Οι φασίστες δεν εμφανίζονταν σαν παράταξη της δεξιάς (όπως το ΛΑΟΣ ή η Χρυσή Αυγή), αλλά σαν εκδοχή του σοσιαλιστικού χώρου. Τσιμπολογούσαν από τα αιτήματα της αριστεράς, τα ανακάτευαν με εθνικές και ρατσιστικές διεκδικήσεις και χαρακτήριζαν τους εαυτούς τους σαν «αντικαπιταλιστές αλλά και αντι-μπολσεβίκοι, σοσιαλιστές».

Η Γερμανία στη δεκαετία του `20 πλήτωνταν από δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα που είχε επιβάλλει η Συνθήκη των Βερσαλλιών.

Οι γερμανοί φασίστες προέβαλλαν την ανάγκη ενός υπερήφανου εθνικά Αρχηγού (Fuhrer), κι ενός πανίσχυρου Κράτους που θα εθνικοποιούσε τις τράπεζες και τα τραστ και θα διέγραφε μονομερώς το εξωτερικό χρέος της. Φυσικά, τα συνδύαζαν με ρατσιστική προπαγάνδα ενάντια στους μετανάστες και εβραίους.

Πράγματι, στα 1932, λίγο πριν αναλάβει ο Χίτλερ, η Γερμανία προχωρεί μονομερώς σε παύση πληρωμών και καταγγελία της Συνθήκης.

Οι φασίστες είχαν καταφέρει να εκμεταλλευτούν την λαϊκή απέχθεια στο παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα και να τη στρέψουν σε μια τυφλή υποστήριξη ενός πιο βάρβαρου, πιο αμείλικτου καπιταλισμού που εμφανιζόταν, τάχα μου, σα Σοσιαλιστική εκδοχή στο εθνικό πλαίσιο της Γερμανίας.

Ήταν η πρώτη φορά, βλέπετε, που εμφανίστηκε «σοσιαλισμός» χωρίς εργατική εξουσία.

Γιατί όλα τα «προγράμματα» μπορούν να αλλοιωθούν, να νοθευτούν, να πλιατσικολογηθούν…

Ο εργατικός δημοκρατικός έλεγχος της παραγωγής και της κοινωνίας, όμως, είναι casus belli για κάθε επίδοξο «Σωτήρα».


Δυτικη διανόηση και ΔΝΤ – Ένα βίντεο του Χάρβεϊ λίιιιιγο διαφορετικό από το DebtOcracy

Αν δούμε το αίτημα για δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, θα παρατηρήσουμε την υποστήριξη από σημαντικές προσωπικότητες της παγκόσμιας αριστερής διανόησης. Ταρικ Αλι, Τσόμσκι και τόσοι άλλοι. Ας βάλουμε ένα αστερίσκο για τον Ντ. Χάρβεϊ τον οποίο δεν βλέπω στις υπογραφές αλλά είναι στους συμμετέχοντες στο DebtOcracy. Ίσως να σημαίνει πολλά, ίσως και τίποτα. Αλλά ας υποθέσουμε πως συμπαραστέκεται και αυτός.

Όταν τόσες μεγάλες προσωπικότητες συμφωνούν με την ίδρυση Ε.Λ.Ε., αυτό από μόνο του δεν είναι ακλόνητο επιχείρημα υπέρ της; Ποιος είσαι εσύ ρε Gatoulea που μονάχος σου τραβάς ζόρι κόντρα σε όλες τις εκδοχές της Αριστεράς;

Γι` αυτό χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί είναι ΛΟΓΙΚΟ να συμφωνούν στην ΕΛΕ, αλλά και να αποδείξουμε πόσο σημαντικές διαφορές έχουν με τις εθνικές και πατριωτικές εκδοχές της Ελληνικής Αριστεράς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Κυνόδοντας: μια ωραία ταινία… που δεν μου άρεσε

Το τελευταίο διάστημα έχω μια δυσκολία να γράψω…

Αισθάνομαι, όσο ποτέ, πως δε μπορώ να είμαι εποικοδομητικός… να σκεφτώ θετικά… να χαμογελάσω, έστω, λίγο βρε παιδάκι μου.

Κι έτσι αντί να γκρινιάζω, προτιμώ να σιωπώ.

Όμως ο «Κυνόδοντας» – αλλά και η συζήτηση που άνοιξε μετά την Οσκαρική του υποψηφιότητα – μου έδωσε μιας πρώτης τάξης αφορμή να περιγράψω το προβληματισμό μου. Δεν είναι ούτε «διανοουμενίστικη παπάρα» όπως διατρανώνουν οι κάθε μοδάτοι Κωστοπουλικοί  «κριτικοί», αλλά δεν είναι ούτε κανένα αριστούργημα, όπως λανσάρουν οι καλλιτεχνίζοντες χειροκροτητές.

Η ταινία είναι τόσο «λίγη» όσο και η κορυφαία διανόηση της Ελλάδας, είναι τόσο «αδύναμη» όσο και η πιο έντιμη αριστερή προσπάθεια της Ελλάδας του 21ου αιώνα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Keith Jarrett & Jan Garbarek – Tabarka (μια μικρή αφρικάνικη ιστορία)

Το Τραγούδι

Το Tabarka είναι μία σύνθεση από τη συλλογή του My Song στα 1978. Στη δεκαετία του ’70 ο Keith Jarrett συνεργαζόταν με μια τριάδα μεγάλων μουσικών: ο Danielsson στο μπάσο, ο Christensen στα κρουστά και ο Jan Garbarek στο τενόρο σαξόφωνο.

Ο Jan Garbarek ήταν για μένα ένα ίνδαλμα πριν από 20 τόσα χρόνια. Ήταν αυτός που με ώθησε να προσπαθήσω να μάθω σαξόφωνο. Θεωρώ πως ο ήχος που επιτυγχάνει είναι ότι πιο κοντά στην ανθρώπινη λαλιά. Καταφέρνει να κλάψει, να παρακαλέσει, να θυμώσει, να ουρλιάξει μέσα από μια αφαιρετική σύνθεση ήχων.

Το πάντρεμα που καταφέρνει με το πιάνο του Keith Jarrett είναι μοναδικό. Αν και το ομώνυμο τραγούδι (My Song) παραμένει ανυπέρβλητο, πάντα αναρωτιόμουν τι σήμαινε Tabarka.  Για χρόνια νόμιζα πως ήταν μια κραυγή, μια λέξη που είχε μόνο προσωπική φόρτιση, μια δημιουργία ενός γλωσσοπλάστη.

Όταν πήγα Τυνησία και ανακάλυψα πως υπήρχε μια πόλη που λεγόταν έτσι, τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα… Έπρεπε να την επισκεφτώ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Dizzy Gillespie & Charlie Parker – Night In Tunisia

Η δική μου Τυνησία, φαντάζει αρκετά διαφορετική.

Είχα πάει σε μια περίοδο σύγχυσης και αναζήτησης. Μόλις είχα ανακαλύψει την Αφρική μέσα μου και προσπαθούσα να κωδικοποιήσω αυτά τα μηνύματα.

Μυρωδιές, ήχοι και θερμοκρασίες μπερδευόντουσαν με «θέλω» και «χρειάζομαι».

Τότε μου έμοιαζε σα την Ελλάδα του ’60 και του ’70…

Κάτι από ασπρόμαυρο ελληνικό κινηματογράφο.. κάτι από παιδικά χρόνια που τα ζήσαμε ή, απλά, τα φανταστήκαμε.

Η Τυνησία είναι ανάμεσα σε τρεις κουλτούρες… Την αφρικάνικη, την αραβική και τη λευκή.

Υπάρχουν αφηγήσεις απ’ όλες τις πλευρές.

Εδώ δεν πρόκειται να εξιστορήσω το ταξίδι ανάμεσα στις ερήμους, στα παράνομα κωλόμπαρα για τους ντόπιους, και την αφόρητη ζέστη που σου έλιωνε κάθε σκέψη, κάθε σταγόνα δροσιάς.

Έτσι κι αλλιώς πολύ σύντομα θα σας αφηγηθώ μια παραμυθένια ιστορία που μου συνέβη σε κάποιο χωριό.

Ένα φόρο τιμής θέλω να καταθέσω σε αυτό το λαό που ξαναβρίσκεται στο κέντρο την πολεμικής επικαιρότητας… όπως και πριν από 70 χρόνια.

Όταν ο Dizzy Gillespie δημιουργούσε μαζί με τον Charlie Parker το ιστορικό Night In Tunisia γύρω στα 1942, δεν είχαν επισκεφτεί ποτέ αυτή τη χώρα. Όμως η Βόρεια Αφρική ήταν ένα κέντρο σημαντικών εξελίξεων.

Όπως και στην κινηματογραφική Casablanca της ίδιας χρονιάς, αυτές οι χώρες προκαλούσαν τη φαντασία για τι ήταν θέατρο συγκρούσεων.

Διαφορετικοί πολιτισμοί και αντίπαλα στρατόπεδα συγκρούονταν για την κυριαρχία.

Το Μαρόκο ήταν πιο «Δυτικό», η Αίγυπτος «Γερμανική» και η Τυνησία αμφιλεγόμενη.

Κι όλα αυτά με ένα Μαύρο και Αραβικό πλαίσιο που έβραζε.

Απολαύστε την τρομπέτα του Dizzy  που κυματίζει στους Αφρο-Κουβανικούς ρυθμούς του bebop, αλλά παρακολουθήστε το καλύτερο alto σαξόφωνο που έχει βγει ποτέ.

Ξέρετε πόσο εύκολο είναι να ακουστεί αφάνταστα βαρετό και γελοίο ένα άλτο; Μόνο γίνει προέκταση του κορμιού σου, μόνο αν το κορμί σου έχει να πει «κάτι» νέο, μπορεί να ξεφύγεις από την αβάσταχτη μετριότητα… Αλλιώς γίνεσαι Κατσαρός και μουσική για ασανσέρ.