Οχτώ χρόνια…. Dirty Hands – Baby Life`s Too Short

Οκτώ

χρόνια είναι μια δευτερη ζωή. Δεν φαινόταν από την αρχή, αλλά είναι πλέον ολοφάνερο.

Baby, life `s too short τραγουδάνε οι Dirty Hands.

Είναι πολύ φυσικό που δεν τους ξέρετε. Είναι ένα συγκρότημα που διαλύθηκε to 2011 μετά από λίγους μήνες τζαμάρισμα και κάποια live, χωρίς να προλάβει να βγάλει ούτε ένα cd.

Αυτό το βίντεο το ανέβασε ένα από τα μέλη του και – όπως λέει ο ίδιος – από πρόχειρες ηχογραφήσεις στο δωμάτιο του.

Αλλά, μήπως και οι ζωές δεν είναι ένα άθροισμα «μικρών» ζωών;

Δεν είμαστε κάποιες «οχταετίες» που καθορίζονται από κάποια σημαντικά γεγονότα ή επιλογές μας;

Ναι.. η ζωή είναι μικρή, μωρό μού..γιατί..

Θα είμαστε αλλιώς αύριο…

Διαφορετικοί…

Θα είμαστε αλλού…


Die Antwoord – Fatty Boom Boom

Η επιστροφή των Antwoord

Θέλετε μια τουριστική βόλτα στη Νότια Αφρική;

Ή μήπως να βυθιστείτε με περίσκεψη στην καταρρέουσα χώρα των «αντιθέσεων»;

Είστε άλλη μία Fatty Boom Boom;


Royksopp – You Don`t Have a Clue

Ένα διάλειμμα με ένα εσωτερικό μονόλογο…

Κάποια κρυφή συνομιλία με τον εαυτό μου…

Ένα παράπονο…

You don`t have a clue…

Δεν έχεις ιδέα…

Κάτι που δεν είπαμε…

Κάτι που δεν κάναμε..

Κάτι που δεν τολμήσαμε…

Ή…..

…μήπως….

ΕΓΩ δεν έχω ιδέα;


Αφιέρωμα: Τραγούδια σε Ταινίες… Jim Morrison – The End και Apocalypse Now

Εδώ συναντιούνται τέσσερα μεγαλοφυή καλλιτεχνικά σχέδια… Η ποιητική και μουσική σύνθεση The End του Jim Morrison, το σκηνοθετικό όραμα του Coppola στο Apocalypse Now, η μοναδική ερμηνεία του Marlon Brando και η μοναδική συγγραφή της «Καρδιάς του Σκότους» από τον Τζόζεφ Κόνραντ  έναν αιώνα πίσω.

Το θέμα τους ΔΕΝ είναι ο πόλεμος… ούτε το The End μιλάει γι` αυτόν, ούτε το βιβλίο. Ακόμα και η ταινία χρησιμοποιεί τον πόλεμο στο Βιετναμ σαν καμβά που αποκαλύπτεται η δυτική, εξευγενισμένη μας υποκρισία.

Δημιουργούμε ένα κόσμο-θύλακα που παριστάνουμε πως η ζούγκλα είναι «αλλού»… σε «άλλους». Βρίζουμε Αφγανούς, Αφρικανούς, Αλβανούς, αλλά «αναγκαστικά»… κάποιοι «άλλοι».. κάποιο μακρινό ΝΑΤΟ, κάποια μακρινή ελληνική φρεγάτα στη Σομαλία κάνει τη βρώμικη δουλειά.

Ξεχνάμε πως τα καρπούζια που τρώμε, οι οικοδομές που κατοικούμε, είναι φτιαγμένα από το αίμα άλλων.

«Εκπαιδεύουμε νέους να ρίχνουν φωτιά σε ανθρώπους αλλά οι διοικητές τους δεν τους αφήνουν να γράψουν «Γαμιέστε» στ’ αεροπλάνα τους επειδή είναι άσεμνο.» αναφέρεται στην ταινία.

Δεν έχουμε πρόβλημα με τα «σφαγεία».. . φτάνει να είναι μακριά από τα μάτια μας και να «σφάζονται» εξευγενισμένα.. με ευρωπαϊκές προδιαγραφές.

Το βιβλίο αναφέρεται σε ένα αποικιοκρατικό εμπορευματικό σταθμό μιας Δυτικής χώρας στην Αφρική. Όσο πιο «βαθειά» στο ποτάμι μπαίνει ο επισκέπτης, τόσο πιο πολύ ξεδιαλύνεται, αποκαλύπτεται η γυμνή αλήθεια στα μάτια του. Τα άλλοθι εγκαταλείπονται, οι δικαιολογίες περισσεύουν, η μάχη επιβίωσης φτάνει στο πιο καθάριο της σημείο.

Ο Κουρτς είναι ο εμπορικός αντιπρόσωπος που «αποδέχεται» τον «πόλεμο» αλλά όχι τις έλλογες δυτικές αιτιολογήσεις του.  Αυτός που θα επιβιώσει στο τέλος δεν θα είναι ο «τεχνικά» καλύτερος, ούτε ο πολυπληθέστερος.

Θυμάμαι όταν ήμουν με τις Ειδικές Δυνάμεις πήγαμε σ’ έναν καταυλισμό για να εμβολιάσουμε μερικά παιδιά.

Φύγαμε απ’ το στρατόπεδο κι αυτός ο γέρος ήρθε πίσω μας τρέχοντας και κλαίγοντας. Γυρίσαμε πίσω…

Είχαν έρθει εκεί και έκοψαν όλα τα εμβολιασμένα χέρια. Ήταν εκεί… ένας σωρός. Ένας σωρός από παιδικά μπράτσα.

Και, θυμάμαι…

έκλαψα και θρήνησα σαν…σαν κάποια γιαγιά. Και τότε ένιωσα σαν να είχα πυροβοληθεί…σαν να είχα πυροβοληθεί μ’ ένα διαμάντι!

Και σκέφτηκα, Θεέ μου, τη μεγαλοφυία του πράγματος. Τη θέληση για να το κάνουν αυτό…

Τέλειο, γνήσιο, ολοκληρωμένο, κρυστάλινο, αγνό.

Και κατάλαβα ότι αυτοί ήταν πιο δυνατοί από μας. Επειδή το άντεχαν. Δεν ήταν τέρατα. Ήταν άνθρωποι, εκπαιδευμένα στελέχη. Άνθρωποι που πολεμούσαν με την καρδιά τους… που είχαν οικογένειες…που ήταν γεμάτοι αγάπη, αλλά είχαν τη δύναμη να κάνουν αυτό.

Αν είχα δέκα μεραρχίες από τέτοιους ανθρώπους τότε τα βάσανά μας εδώ θα είχαν τελειώσει γρήγορα.

Πρέπει να έχεις άντρες που είναι ηθικοί αλλά ταυτόχρονα να είναι ικανοί  να χρησιμοποιήσουν τα πρωτόγονα ένστικτά τους για να σκοτώνουν

…χωρίς συναίσθημα,

…χωρίς πάθος.

Χωρίς κρίση…

Γιατί η κρίση είναι αυτό που μας νικάει.

Ο Κουρτς σκοτώνεται από τον αντικαταστάτη του.. Σφαγιάζεται σαν μια πανάρχαιη τελετή. Δεν αποκαθιστάται η «τάξη», φυσικά.. το ποτάμι συνεχίζει να ρέει στην ίδια κατεύθυνση όποιον επιβάτη και να έχει.

Το The End λέει στον τελευταίο του στίχο..

The end of laughter and soft lies 
The end of nights we tried to die 

This is the end

Το τέλος του γέλιου και ανώδυνων ψεμάτων

Το τέλος των προσπαθειών μας να πεθάνουμε κάποιο βράδυ.

Αυτό το τέλος…


αφιέρωμα: σημαντικά τραγούδια σε σημαντικές ταινίες… Μερκούρη – Αγάπη που `γινες Δίκοπο Μαχαίρι & Στέλλα

Υπάρχουν τραγούδια που «σημάδεψαν» ταινίες. Εξαιρώ, βέβαια, τα μιούζικαλ γιατί αυτός είναι ο σκοπός των soundtrack.

Πολλές φορές έχει χρησιμοποιηθεί ένας βαρβάτος ήχος για να «ανέβει» το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Δεν με ενδιαφέρουν τέτοιες ευκολίες…

Πάντα έχει ενδιαφέρον ένα αρμονικό δέσιμο εικόνας και ήχου.

Με ιντριγκάρει, όμως, η πρόκληση να δοκιμάσεις ένα δυνατό τραγούδι και να μην ξεπεράσει-υπερκαλύψει την ταινία. Να τολμήσεις να βάλεις μια μελωδία και να μην καταντίσει καρικατούρα το εικαστικό πλαίσιο.

Η «Αγάπη που `γινες Δίκοπο Μαχαίρι»  του Χατζηδάκι τραγουδήθηκε από τη Μελίνα Μερκούρη πριν από 50 χρόνια στη «Στέλλα» του Κακογιάννη.

Μια τραγουδίστρια, μια «της νύχτας» στη μεταπολεμική Ελλάδα.

Μια γυναίκα που, ακόμα και σήμερα, φαντάζει «τσούλα», αντισυμβατική…

…τόσο αληθινή, όμως, που σου πονάει την ψυχή…

…σου θυμίζει την δική σου ψευτιά…


George Michael – Too Funky

Ένα ΣουΚου στη χλίδα και μου πήρε τα μυαλά… Είναι και καλοκαίρι..

Έπαιξε και πριβέ η πισινάρα της παραπάνω φωτό και έχω φάει ένα «αλλού»…

Σόρρυ για το προκλητικόν της σημερινής δημοσίευσης, αλλά πριν ξαναεπιστρέψω στο μίσος θα μείνω για λίγες ώρες στη «σούπα»…

Το Too Funky είναι ένα κλασσικό ποπ των 90ies George Michael, το οποίο έγινε το soundtrack της παρέας αυτό το Σαββατοκύριακο…

Ας το ακούσουμε άλλη μια φορά.. πριν το ξανακούσουμε άλλη μία…


«Η πρόσφατη εκλογική επιτυχία είχε ενισχύσει την κοινοβουλευτική τάση…»

Η κρίση (στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας σ.G.)αποτελούσε ουσιαστικά την εξωτερίκευση της σύγκρουσης που μαινόταν στο εσωτερικό του Κόμματος (με ιδιαίτερα οξυμένο τρόπο μετά την εκλογική

Πάνω: Διαδηλωση ΚΚΓ, Πρωτομαγια 1928
Κάτω: Διαδηλωση Ναζί έξω από τα κεντρικά γραφεία του ΚΚΓ, 1933

νίκη του 1930) και είχε να κάνει με τη σχέση μεταξύ μεμονωμένων βίαιων ενεργειών και μαζικής δράσης. Η πρόσφατη εκλογική επιτυχία είχε ενισχύσει την κοινοβουλευτική τάση και απομάκρυνε ακόμα περισσότερο την προοπτική να βρεθεί κάποια ισορροπία ανάμεσα στη νόμιμη και την ημιπαράνομη δράση. Επίσης, την ίδια περίοδο – και υπό τη πίεση της Κομιντέρν – το Κ.Κ. άλλαξε την τακτική του. Πιο συγκεκριμένα, άρχισε να καταδικάζει τις μεμονωμένες βίαιες δράσεις και ξεκίνησε την προσπάθεια δημιουργίας ενιαίου μετώπου βάσης μεταξύ αγωνιστών και συνοδοιπόρων του Σ.Κ., αλλά ακόμα και εργατών προσκείμενων στους Εθνικοσοσιαλιστές. Ωστόσο, και σε πείσμα της ηγεσίας του Κόμματος, η βίαιη πάλη δεν έσβησε.

Ναζισμός και εργατική τάξη, S. Bologna εκδόσεις AntifaScripta Σεπτεμβρης 2011

Φαντάσου να μην είχανε ημιπαράνομη δράση και πολιτοφυλακη… Ούτε guten tag δεν θα προλαβαίνανε να πούνε!