Marx brothers – This Country`s Going to War

OUR COUNTRY'S GOING TO WAR 
THE COUNTRY'S GOING TO WAR 
WE'RE GOING TO WAR 
THIS IS A FACT   WE CAN'T IGNORE

 

Η χώρα μας προετοιμάζεται για πόλεμο

Αυτή η χώρα πάει για πόλεμο

Ναι! Πάμε για πόλεμο!

Κανείς δεν μπορεί να κάνει τον ανήξερο, πλέον…

 

Τραγούδι των αδελφών Μαρξ στην κωμική ταινία τους Duck Soup

Γυρίστηκε στα 1932-33… Τέσσερα χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης..

…και οχτώ πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σιγά μην σας βάλω τίποτα «αγωνιστικά» τραγούδια…

Last Year… αυτά…

Τώρα μόνο στρατόπεδα…


Johnny Depp – Epiphany… Επιφοίτηση από το «μαύρο» μιούζικαλ Sweeny Todd

Επιφοίτηση…

Με μαύρη διάθεση, σε μαύρη περίοδο…

 

Σ` ολόκληρη την ανθρωπότητα, υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων

Είναι αυτοί που κρατάνε χαρακτήρα, διατηρούν τις «αξίες» τους

και αυτοί τους που ποδοπατάνε, τους συντρίβουν και ζουν σε βάρος τους

Κοίτα εμένα, κυρία Λόβετ, κοίτα εσένα.

Όχι, σε όλους μας αξίζει να πεθάνουμε!

Ακόμη κι εσείς κυρία Λόβετ, ακόμη κι εγώ.

Σε όλους μας αξίζει να πεθάνουμε!

Και δεν θα δω ποτέ την Τζοάννα

Θα πάρω την εκδίκηση μου, θα λυτρωθώ!

Ούτε ένας, όχι, ούτε δέκα, ούτε εκατό δεν θα με σταματήσουν

θα σας έχω!

 

 


ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είναι αλλού

 Άσπρη για την ουδέτερη ζώνη στη  µέση. Κόκκινη για την Τουρκία και γαλάζια για

την Ελλάδα. Μια περίεργη στενόµακρη σηµαία που χωρίζει τη γέφυρα στα δυο. Τα

σύνορα.

O συνταγµατάρχης πατάει τη γαλάζια γραµµή. Μένει ακίνητος µια στιγµή.

Έπειτα σηκώνει το ένα πόδι και στέκει έτσι σα πελαργός.

Στρέφει το κεφάλι του στον Αλέξανδρο.

―Αν κάνω ένα βήµα, λέει χαµογελώντας αινιγµατικά, είµαι… αλλού…

Γυρίζει και κοιτάζει τον τούρκο φρουρό.

―… ή πεθαίνω, συµπληρώνει.

Από το «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» 1991

Ήταν μια ζωή «αλλού» και τώρα.. πέθανε

Δεν μπορούσε να του συγχωρεθεί πως μέχρι τα 1990 μιλούσε για μια Ελλάδα που ο στρατός της είναι ενάντια στο λαό της.. όποια εθνικότητα και καταγωγή κι αν έχει.

Γι` αυτό και για κάποιο αλλόκοτο λόγο, ακόμα και το τροχαίο που τον σκότωσε είχε μια ταξική πινελιά…

Τον «έφαγε» στην κλασσική εργατούπουλη Δραπετσώνα ένας «μπάτσος».

Αν υπάρχει θεός, για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως θα πρέπει να είναι δεξιός… … …εντελώς αντικομμουνιστής με πωρωμένο, εκδικητικό χαρακτήρα.

Η συγκλονιστική έναρξη του «Πελαργού»


Trent Reznor – Immigrant Song… Led Zeppelin και Girl with the Dragon Tattoo

Ο Trent Reznor των Nine Inch Nails ακουμπάει τα «ιερά» του ροκ… Το Immigrant Song των Led Zeppelin με την στριγκλιά έναρξης, είναι σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής.

Αλλά στα 2012, μετά από 40 χρόνια και βάλε, υπάρχει μια σοβαρή διασκευή του.

Κρατώντας όλη τη δύναμη του τραγουδιού, του δίνει μια industrial εκδοχή και το κάνει μάχιμο ακόμα και για τον πιο νέο και άσχετο πιτσιρικά.

Το Immigrant Song είναι διασκευή για μια άλλη διασκευή.

Ο David Fincher, σκηνοθέτης του Seven, Alien 3 και Fight Club, κάνει το αμερικάνικο ρημέικ της σουηδικής ταινίας “The Girl With The Golden Tattoo” που θα ξεκινήσει να παίζεται από την Πέμπτη στους κινηματογράφους.

Το στόρυ από μόνο του είναι ένα καλοβαλμένο πολιτικό-αστυνομικό θρίλερ.

Η εξαφάνιση μιας κοπέλας πριν από 40 χρόνια, ένας αδιάφθορος δημοσιογράφος, η διαφθορά των «υψηλά ιστάμενων», η συγκάλυψη των φασιστικών καταβολών (ή πεποιθήσεων;) του πολιτικού-επιχειρηματικού κόσμου, θα αρκούσαν να για μια καλοβαλμένη ταινία.

Ο χαρακτήρας, όμως, της Lisbeth είναι που απογειώνει το κόνσεπτ.

Μια αμφί, κακοποιημένη, χακερού, πάνκισσα, καταρρίπτει όλα τα στερεότυπα… ένθεν και ένθεν.

Δεν είναι «προβληματική», αλλά και δεν αυτοπεριθωριοποιείται «ηρωικά» στον δικό της μικρόκοσμο. Διεκδικεί το «χώρο» της με νηφαλιότητα και αυτοπεποίθηση. Εκδικείται, αλλάζει τη ζωή της, χωρίς καμιά παραπανήσια και ανώφελη ένταση.

Our only goal will be the western shore, που λέει και το τραγούδι.

Ο «μετανάστης» των Led Zeppelin αποκτά άλλο συμβολισμό στη σημερινή παρηκμασμένη Ευρώπη.

Ο τρόπος που συναντιούνται οι – φαινομενικά – δύο διαφορετικοί κόσμοι, είναι το ραφινάτο κέντημα της ταινίας. Η Lisbeth μπορεί να αναγνωρίσει κώδικες και διόδους επικοινωνίας με τον «συμβατικό», μεσήλικα δημοσιογράφο. Αλλά και αυτός αποδεικνύει την ικανότητα του να «ξεβολεύεται» από  τον μικροαστισμό του.. . η ταινία ξεκινά με τη φυλάκιση. Μια φυλάκιση που για τον ίδιο είναι η υπεράσπιση των ιδανικών του.

Αλλά χωρίς αυτή τη φυλάκιση δεν θα υπήρχε η δίοδος επικοινωνίας με τη νέα γενιά των Lisbeth.

Δεν ξέρω αν και η αμερικάνικη εκδοχή θα έχει αυτή την καλοδουλεμένη προσέγγιση και ανάπτυξη των δύο χαρακτήρων.

Γι` αυτό δείτε πρώτα την πρώτη version του 2009 και να ελπίσουμε πως η διασκευή της θα είναι τόσο καλή όσο και το τραγούδι του trailer.


Jackson 5 – ABC

Back to the roots!

ABC 
Easy as
one, two, three 
Or simple as
Do re mi 

Ξεκινάμε το 2012 με μαύρη soul από το 1970…

ABC από τους Jacksons 5.. με τον 11χρονο Michael στην πρώτη φωνή.

Όταν όλα μπερδεύονται..

Όταν όλα φαίνονται ακατανόητα…

Όταν έχουν χαθεί οι κοινές γλώσσες και οι κοινοί τόποι..

Πρέπει να ξαναγυρνάμε στα αρχειακά… να ξαναβάζουμε την «αλφαβήτα»… να ξαναγράφομε ένα τρόπο συνεννόησης.

Reading, writing and arithmetic 
Are the branches of the learning tree 
But without the roots of love every day, girl 
Your education ain’t complete 

Bonus το strip-dance της Salma Hayek υπό τους ήχους του ABC στην ιδιόρρυθμη ταινία DOGMA του Kevin Smith στα 1999… Με τους Matt Damon-Ben Affleck σε ρόλους έκπτωτου αγγέλου, την Alanis Morissette σαν «θεό» και τον ίδιο τον σκηνοθέτη «προφήτη» και τη Salma Hayek «μούσα».

Αξέχαστη εμφάνιση!

..μακάρι το 2012 να μας βγει καλύτερο απ` ότι περιμένουμε…

 

 


Sean Spillane – JH2… από το Soundtrack: «The Woman», ένα γυναικείο gore film

Το JH2 είναι μια απλή, σκληρή ροκιά που έγραψε ο Sean Spillane. Είναι ένα τραγούδι από το soundtrack της ταινίας The Woman.

Μια χαρά είναι και το τραγούδι, αλλά και τα υπόλοιπα της συλλογής.

[audio http://www.fileden.com/files/2008/4/7/1855511/Music/04.JH2%20.mp3]

Όμως εγώ θέλω να σταθώ στη ταινία.

Πρώτη προβολή έγινε στα τέλη Σεπτέμβρη και, τυπικά, είναι ένα splatter θρίλερ.

Μια «Γυναίκα» είναι η τελευταία επιζών μιας πρωτόγονης (;) φυλής που διαλύεται από την αστυνομία των ΗΠΑ. Ζει σε σπηλιές, ουρλιάζει άναρθρα… ζει σαν αγρίμι. Μέχρι που πέφτει θήραμα στα χέρια του λευκού, κυριαρχικού κυνηγού πατερ-φαμίλια.

Την αλυσοδένει και προσπαθεί να την «εκπολιτίσει».

Σιγά-σιγά αποκαλύπτεται μια άλλη βία. Το κυρίαρχο αρσενικό, μετατρέπει σε βιαστή το γιο του και καταστέλλει με κάθε τρόπο τις γυναίκες της οικογένειας του.

Δεν υπάρχουν αμέτοχοι στην «πολιτισμένη» κοινωνία μας. Όσοι προσπαθούν να φερθούν «δημοκρατικά» και «λογικά» μετατρέπονται σε θηράματα.. σε αντικείμενα «εκπολιτισμού».

Στο τέλος – όταν αποκαλύπτονται οι φρικαλεότητες του «άντρα» – η βία της «Γυναίκας» φαντάζει (και ΕΙΝΑΙ!) στο θεατή απόλυτα λογική και δίκαια. Ο σκηνοθέτης δεν θέλει να αφήσει καμία παρερμηνεία… Η κυριαρχική βία του «άντρα» γεννά, πράγματι, βίαια τέρατα… όπως και υποταγμένους συνένοχους. Είναι άλλη η «βία» των εκπολιτισμένων θηραμάτων και , εντελώς, άλλη η στοχευμένη της «Γυναίκας».

Ο καθένας παίρνει τη θέση του.

Αμέτοχος, όμως, δεν υπάρχει κανένας… μόνο θήραμα…

www.thewomanfilm.com


«Another Earth» και «Kepler 22-b»: Μια ταινία, μια ανακάλυψη, μια ιστορία μέσα σε ένα μήνα

“Η NASA ανακοίνωσε ότι εντοπίστηκε ένας πλανήτης με χαρακτηριστικά παρόμοια με εκείνα της Γης.”

In.gr  6/12/2011

“The planet, Kepler 22-b, lies about 600 light-years away and is about 2.4 times the size of Earth, and has a temperature of about 22C.

It is the closest confirmed planet yet to one like ours – an «Earth 2.0».”

BBC  5/12/2011

“On the eve of the discovery of a duplicate earth, tragedy strikes and the lives of these strangers become irrevocably intertwined.”

Από την περίληψη στην επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας “Another Earth”

 

Η ανακάλυψη ενός πανομοιότυπου πλανήτη με τη Γη πριν από μια βδομάδα, μου δίνει την αφορμή να μιλήσω για μια ταινία που είδα λίγες μέρες πριν από αυτή την ανακάλυψη. Το Another Earth έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στις 12 του Οκτώβρη φέτος και έχει σαν κεντρικό πυρήνα του την ανακάλυψη της «Γης 2».

Δεν είναι επιστημονική φαντασία, παρά ένα παραμύθι ..μια αφορμή για να προσεγγίσουμε το δράμα της ανθρώπινης φύσης.

Συνοπτικά:

Μια δεύτερη Γη εμφανίζεται στον ουρανό και είναι ίδια με τη δική μας. Εκεί, καθένας από εμάς έχει τον κλώνο του. Μέχρι να ανακαλύψουμε ο ένας τον άλλο, έχουμε πανομοιότυπες πορείες. Από εκείνη τη στιγμή, όμως, σπάει ο συσχετισμός.

Για τη Rhoda, μια υποψήφια σπουδάστρια αστρονομίας στο MIT, ο νέος αυτός πλανήτης σημαίνει να βγαίνει έξω με φίλους και να μεθάει.

Για τον John, έναν καθηγητή μουσικής στο Yale, σημαίνει να πάρει την γυναίκα του και το παιδί του για μια βόλτα στον νυχτερινό ουρανό που, φυσικά αποκτά μεγαλύτερη ομορφιά πλέον με μια άλλη Γη ανάμεσα στα αστέρια.

Η μεθυσμένη Rhoda συγκρούεται (κυριολεκτικά) με τον John και σκοτώνει τη γυναίκα και το παιδί. Μπαίνει φυλακή αλλά επειδή είναι ανήλικη, η ταυτότητα της δεν γίνεται γνωστή κι έτσι ο John δεν μαθαίνει ποτέ ποιος σκότωσε την οικογένεια του.

Μετά την αποφυλάκιση της, έχοντας διαλυθεί κάθε προοπτική καριέρας, πιάνει δουλειά σαν καθαρίστρια στο σπίτι του διαλυμένου John, χωρίς αυτός να γνωρίζει το ρόλο που έχει παίξει στη ζωή του. Έτσι κι αλλιώς, έχει εγκαταλειφθεί σε μια δίνη αλκοολισμού, ανίκανος να ξεπεράσει το χαμό της οικογένειας του.

Η ταινία πραγματεύεται την προσπάθεια της Rhoda, να αναζητήσει δίαυλο επικοινωνίας με τον John, να βρει τρόπο να συγχωρεθεί, να εξιλεωθεί…

Η «Γη 2» αποτελεί μια κρυφή ελπίδα… Μήπως η “Rhoda 2” τα έχει καταφέρει στη ζωή της καλύτερα από εκείνη; Μήπως έχει κάνει καλύτερες επιλογές;

Στο βίντεο που σας παραθέτω είναι μια μικρή ιστορία-παραμύθι για τον πρώτο Ρώσο κοσμοναύτη. Για το πώς μπορούμε να (προσπαθήσουμε, τουλάχιστον) να αντιστρέφουμε και τις πιο δυσάρεστες συνθήκες.

Ανάθεμα κι αν γνωρίζω, μερικές φορές, τι θέλω να πω σε κάποια ποστ μου…

 


The Future: μια αφορμή για να μιλήσουμε για την επαφή της γάτας

Το  The Future είναι μια ταινία ειδικού κοινού.. Δεν το αποκαλώ «γατοφιλικού», γιατί αυτό ταυτίζεται με μια αποξενωμένη σχέση με τα μικρά αυτά αιλουροειδή.. μια σχέση μπιμπελό… προσωρινού διακοσμητικού στοιχείου. Μάλλον για αυτούς που κατέχουν τη «γατική»[1]  γλώσσα, αφορά αυτό το κόνσεπτ.

Οι λιγοστοί μονόλογοι του γάτου της ταινίας είναι ο καταλύτης… μια «ζωντανή» παρέμβαση σε ένα τελματωμένο ζευγάρι που ζει από συνήθεια.

Μόνο η προοπτική να υιοθετήσουν έναν ετοιμοθάνατο γάτο τους ανατρέπει την ανύπαρκτη καθημερινότητα. Συνειδητοποιούν πως πρέπει να μάθουν να νοιάζονται.. για τους άλλους.. για τον εαυτό τους.

Φυσικά δεν αρκεί μια εξωτερική παρέμβαση και παρ` όλες τις αλλαγές στο μικρόκοσμο τους, η μελαγχολική αυτή ταινία θα καταλήξει σε ένα ακόμα πιο καταθλιπτικό φινάλε..

Δεν είναι καμιά φοβερή ταινία..

Ένα ανοιχτό διάλογο κάνω με την «μαύρη», μαζοχιστική κατάθλιψη που περνώ ώρες – ώρες και με κάνει ένα ζυμάρι, λιωμένο στο πάτωμα.

Αφού την είδα, έβαλα κανα-δυο spatterιές για να έρθω στα ίσα μου.. Δεν αντέχεται τόσο σκληρή ταινία…


[1] «Μιάο – Μίαο.. Όχι στον αντι-γατικό ρατσισμό» Μια πρωταρχική προσέγγιση (με την αντίστοιχη ελληνική μετάφραση) μπορείτε να βρείτε σε αυτό το ποστ μου προ διετίας.


American Horror Story και New Girl: δύο νέα σήριαλ

Ένα από τα λίγα πράματα που μου ξεκουράζουν το νου είναι να βρίσκω μια ταινιούλα, ένα σηριαλάκι και να ταξιδεύω.. έστω και εδώ κοντά.. στα Σούρμενα.

Δεν χρειάζομαι την Υψηλή Τέχνη, πάντα, για να «απογειώνομαι»…

Ένα χαμόγελο, ένα mind-game, μια δυναμική ερμηνεία μου αρκούν για να ξεφύγω λίγες ώρες…

Φέτος, μαζί, με τις σειρές που παρακολουθώ ανελλιπώς, μου έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον δύο εντελώς αντίθετα σήριαλ…

Το American Horror Story και το New Girl.

Είναι στα πρώτα επεισόδια και θα τους ένα περιθώριο να με κερδίσουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


η πρώτη αίσθηση της «Μελαγχολίας» του Τρίαρ

Η Ζωή έχει τελειώσει.. κι εμείς δεν το ξέρουμε.

Μου αρέσει πάντα η πρώτη προσέγγιση μιας ταινίας.. η πρώτη αίσθηση που σου αφήνει μόλις βγεις από την αίθουσα. Σίγουρα, η «ώριμη» άποψη που σχηματίζεις μέσα στο χρόνο είναι και η πιο ορθή, αλλά, στο φινάλε, δεν υπάρχει και η «αξία» της δίωρης διασκέδασης;

Λίγες ώρες, λοιπόν, αφού είδα τη νέα ταινία του Τρίαρ «Μελαγχολία», θέλω να μοιραστώ τη γεύση που μου άφησε.

Το post ίσως να περιέχει και spoilers οπότε συνεχίζεται την ανάγνωσή του at your own risk…

Κατ` αρχήν υπάρχει μια τεράστια παραπληροφόρηση του κοινού για τη θεματολογία της ταινίας.

Όλοι νομίζουμε, όπως πχ στο Αθηνόραμα αλλά είχα αναπαράξει και εδώ, πως πραγματεύεται ένα γαμήλιο γλέντι την ώρα που η γη βρίσκεται σε πορεία πρόσκρουσης προς ένα πλανήτη, τον «Μελαγχολία». Το πραγματικό θέμα, όμως, είναι η πεισματική ΑΡΝΗΣΗ της Γης πως βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση!

Επιστήμονες, media.. όλο το καθεστώς διαρρηγνύει τα ιμάτια του πως η Ζωή δεν τελειώνει.. πως ο Μελαγχολία θα περάσει δίπλα μας, πως για άλλη μι αφορά θα την γλιτώσουμε!

Η γη, λοιπόν, συνεχίζει να καταρρέει και εμείς ζούμε πεισματικά μέσα στις ιδεοληψίες μας. Ο αστρολόγος της ταινίας (Κίφερ Σαδερλαντ) δικαιολογεί συνεχώς αυτή την πτώση.. Το ρεύμα κόβεται, το οξυγόνο μειώνεται, τα νερά φουσκώνουν, τα σκουλήκια ξεφυτρώνουν μέσα από τα χώματα, αλλά «όλα αυτά είναι μεμονωμένες παρενέργειες»… Ήδη από το πρώτο πλάνο του πρώτου μέρους έχουμε πάρει μια πρόγευση.. Μια γιγάντια λιμουζίνα κολλημένη μέσα σε ένα στενό, ερειπωμένο χωματόδρομο…

Η καταστροφή, λοιπόν, του πλανήτη γίνεται «κοινός νους» μόνο στα τελευταία λεπτά της ταινίας. Είναι αυτό ακριβώς το σημείο που αντιστρέφονται οι ρόλοι. Στις δύο προηγούμενες ώρες έχουμε μια αυτοκαταστροφική Κίρστεν Ντανστ που διαλύει το γάμο της και βυθίζεται σε μια ακατανόητη(;) κατάθλιψη. Ανίκανη να φάει, να πλυθεί, μεταμορφώνεται τις τελευταίες στιγμές σε «κολώνα».  Οι εξωτερικές συνθήκες βρίσκονται σε αρμονία με την εσωτερική της κατάσταση. «Η ζωή στη γη δεν είναι ωραία» λέει στην αδερφή της (Σάρλοτ Γκαινγκσμπουργκ)«και γι` αυτό δε θα λείψει σε κανένα.»  Η Σάρλοτ αναζητεί μια τελευταία διέξοδο «Τις τελευταίες στιγμές, θα ήθελα να μου κρατάς στο χέρι στη βεράντα!» και η Κίρστεν αναρωτιέται «Να κρατάμε κι ένα ποτήρι κρασί; Να βάλουμε και μουσική; Την ενάτη του Μπετόβεν; Ακόμα και τώρα αναζητείς κάτι ‘ωραίο’; Στη τουαλέτα στριμωγμένοι, μας αξίζει να είμαστε».

Ο Τρίαρ , όλο και περισσότερο, συνεχίζει να εκφράζεται διαμέσου των γυναικείων του ρόλων. Οι άντρες παραμένουν ημιτελής, ρηχοί και μονοσήμαντοι. Ο γαμπρός που «αγαπά» και θέλει το καλό της νύφης, το σκληρό αφεντικό, ο συναισθηματικά ανάπηρος και δειλός πατέρας, ο πιτσιρικάς-σεξουαλικό εργαλείο, ο καθεστωτικός-ιδεοληπτικός και κυριαρχικός Πάτερ-Φαμίλιας.

Αντίθετα οι γυναίκες ψάχνουν.. αναζητούν.. Αμφισβητούν τα «όλα βαίνουν καλώς». Ακόμα και όταν εθελοτυφλούν, κάπου το «ξέρουν» πιο βαθειά, μέσα τους. Αναζητούν  μια πραγματική «Ιθάκη», πραγματικές συνθήκες κατανόησης και αγάπης, όχι σχήματα και κατασκευάσματα του μυαλού.

Ζούνε και πεθαίνουν μέσα σε αυτή την πορεία εξερεύνησης. Παλεύουν σα λιοντάρια για τα «όνειρα» τους αλλά και συνθλίβονται όταν συνειδητοποιούν αυτή τη ματαιότητα.

Συγκλονιστικό το πέρασμα της Σάρλοτ Ραμπλινγκ σα τη κυνική, διαζευγμένη μητέρα της Νύφης. Στα τελειώματα του γάμου (ΠΡΟΣΟΧΗ: όχι της ταινίας!) η Κίρστεν Ντανστ αναζητεί συμβουλή από τη μάνα της. Μέσα σε κατάσταση φθοράς, έχοντας ξεσκίσει το νυφικό κατουρώντας μες στο γκολφ, απορρίπτοντας τα όνειρα του γαμπρού για τα κτήματα με τις Αυτοκρατορικές μηλιές, καθυστερώντας όλα τα τελετουργικά, σέρνοντας το κορμί της ανάμεσα σε μπάνια και κρεβάτια, βλέπει εφιάλτες να βρίσκεται δεμένη στη γη από χιλιάδες νήματα.

«Τι να κάνω;» ουρλιάζει τη μάνα της «Δεν μπορώ να φύγω. Αισθάνομαι ανίκανη να προχωρήσω». «Μπορείς, έστω, να τρεκλίσεις;» αποκρίνεται η Σάρλοτ «Παράτα τα όνειρα σου και προχώρα τρεκλίζοντας» .


Nurse.. με την Paz de la Huerta

Και μια ταινία που περιμένω πως και πως…

Nurse σε 3d με βασική πρωταγωνίστρια την Paz de la Huerta, τη «Γυμνή» στο The Limits Of Control του Jarmusch.

Δεν ξέρω τίποτα παραπάνω έξω από την πρόμο αφίσα, αλλά μου αρκεί… Κλισέ, θα πουν κάποιοι, αλλά τόσο ωραίο!

Λίγο υπομονή και σε κανα-δυο χρόνια θα βγει στις αίθουσες..


Οι 250 εθελοντές στη Φουκουσίμα. Πόσες Αξίες αναγνωρίζετε στην κίνηση αυτή;

Εθελοντική ομάδα που αποτελείται από 250 μέλη, μέχρι στιγμής, ηλικίας άνω των 60 ετών, οι οποίοι θέλουν να εργαστούν στο μολυσμένο από τη ραδιενέργεια εργοστάσιο, αντικαθιστώντας τους εργαζόμενους στη Φουκουσίμα και προσφέροντας τα τελευταία χρόνια της ζωής τους για να έχουν οι νεότεροι ένα καλύτερο αύριο.

‘Πρέπει να δουλέψουμε εμείς αντί για αυτούς’, υποστηρίζει ο 72χρονος Yasuteru Yamada, μέλος του Σώματος Ειδικευμένων Βετεράνων, αναφερόμενος στους 1.000 περίπου εργαζόμενους στο εργοστάσιο Daiichi. ‘Οι ηλικιωμένοι είναι λιγότερο ευαίσθητοι στη ραδιενέργεια. Συνεπώς, εμείς πρέπει να δουλέψουμε’.

Πηγή: Capital.grBBC news

Υπάρχουν κάποιες ελάχιστες στιγμές στη ζωή μου που ξανα-ανακαλύπτω το μεγαλείο του ανθρώπινου είδους. Κάποιες ενέργειες που συμπυκνώνουν την ουσία και τη σημασία της ύπαρξης μας.

Πόσες Αξίες εμπεριέχονται μέσα σε αυτή την προσφορά; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »