The Third Degree – Mercy

Αποφάσισα να αλλάξω διάθεση… Κλείνοντας 9 χρόνια από την αναγέννηση μου, φευγω μπροστά…

Ζητώ «έλεος» από αυτούς που.. ξέρουν 😉

Τόσο μακριά αλλά τόσο κοντά..

Advertisements

Οχτώ χρόνια…. Dirty Hands – Baby Life`s Too Short

Οκτώ

χρόνια είναι μια δευτερη ζωή. Δεν φαινόταν από την αρχή, αλλά είναι πλέον ολοφάνερο.

Baby, life `s too short τραγουδάνε οι Dirty Hands.

Είναι πολύ φυσικό που δεν τους ξέρετε. Είναι ένα συγκρότημα που διαλύθηκε to 2011 μετά από λίγους μήνες τζαμάρισμα και κάποια live, χωρίς να προλάβει να βγάλει ούτε ένα cd.

Αυτό το βίντεο το ανέβασε ένα από τα μέλη του και – όπως λέει ο ίδιος – από πρόχειρες ηχογραφήσεις στο δωμάτιο του.

Αλλά, μήπως και οι ζωές δεν είναι ένα άθροισμα «μικρών» ζωών;

Δεν είμαστε κάποιες «οχταετίες» που καθορίζονται από κάποια σημαντικά γεγονότα ή επιλογές μας;

Ναι.. η ζωή είναι μικρή, μωρό μού..γιατί..

Θα είμαστε αλλιώς αύριο…

Διαφορετικοί…

Θα είμαστε αλλού…


Εφτά

7 χρόνια… τόσο μακριά φαντάζουν όλα.

Λες και έγιναν αλλού… κάποτε… σε κάποιον άλλο.

Πόσα πράματα έχω αλλάξει από τότε. Πριν από εφτά χρόνια, δε θα με έκανα παρέα…

Σίγουρα!

Οι αλλαγές δεν προέκυψαν αμέσως. Δεν εσωτερικεύονται αμέσως τα διδάγματα.

Αργά και σταθερά αφήνεις πίσω σου ότι νομίζεις και ξεκινάς ένα φρέσκο ταξίδι προς τα νέα σου λάθη.

Να τους προσέχετε, πάντως, αυτούς τους αναζωογονημένους…

Υπάρχουν πολλοί Ντόριαν Γκρέι ανάμεσα μας. Δεν είναι φυσικό να μην «γράφει» ο χρόνος πάνω μας.

Αυτή η νεανική εικόνα τους, αυτό το ξαναμμένο πνεύμα κρύβει ένα πίνακα καλά κρυμμένο. Εκεί υπάρχουν βαθιές ουλές. Πληγές που τρέχει μαύρο πύον.

Αιώνιες κατάρες που τρώνε τα σωθικά τους.

Το κοντράτο με το διάβολο τρέχει.

7 χρόνια… Μαγικός χρόνος.


6 χρόνια… και ο θρήνος των πιθηκοειδών

6 χρόνια…

Σε αυτό το βίντεο έχουμε τις πρώτες αντιδράσεις της χιμπατζίνας όταν βρίσκει νεκρό το μικρό της.

Υπάρχουν μερικά λιγοστά παραδείγματα από πιθηκοειδή που αρνούνται να συμβιβαστούν με το Θάνατο.

Έχουν καταγραφεί ιστορίες με μαϊμούδες που κουβαλάν για μήνες τα μουμιοποιημένα μωρά τους.

Πάντα αυτή η εβδομάδα του Φλεβάρη μου κάνει «κάτι».

Πήγα και στην κηδεία του πατέρα ενός καλού φίλου πριν από λίγες μέρες και παρατηρούσα…

…πόσο συρρικνωνόμαστε όταν πεθαίνουμε. Άραγε είναι μόνο το νερό που χάνεται ή και κάτι άλλο;

…πόσο ανήμποροι και φοβισμένοι γινόμαστε όταν χάνουμε αυτούς που αγαπάμε.

…πόσο εύκολο είναι να «αποχωρήσεις». Ένα κλικ, ένα τίποτα και είσαι μνήμη μόνο. Μία φευγαλέα εικόνα που ζει σε κρυφά κουτάκια κάπου μέσα σε άλλους.

6 χρόνια…

Πλέον ξέρω ακριβώς τι έφταιξε.

Γιατί είχα φτάσει στα μισά του δρόμου… ή, μάλλον, στο «95%» όπως έλεγαν οι Ειδικοί.

Ξέρω και ποιοι με κράτησαν. Ποιοι μου τράβαγαν το μανίκι.. ποιοι μου φώναζαν στο αυτί.

Αυτό που δεν έχω βρει ακόμη είναι πως άλλαξα γνώμη και γύρισα πίσω. Τι συνέβη αυτές τις τρεις μέρες; Άκουσα αυτές τις φωνές και πείστηκα; Υπήρχε ακόμα ένα κομμάτι μου που ήθελε μια δεύτερη ευκαιρία;

Γιατί αυτό που έγινε πριν από 6 χρόνια δεν ήταν «κατά λάθος», ούτε «τυχαίο», ούτε «παρά τη θέληση μου».

Δεν γυρνάω απονεκρωμένος στις πλάτες και μνήμες άλλων.

I’m back, i’m new, i’m better….

…αλλά…

…with a little help from my friends


five years…

Υπάρχουν «ευχαριστώ» που δεν έχουν ειπωθεί με την ένταση και την καθαρότητα που αισθάνομαι. Δεν με προβληματίζει αυτό… Εχω πολλά χρόνια μπροστά μου να πείσω και να γίνω κατανοητός.

Πέντε χρόνια έχουν περάσει… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


all tomorrow`s party

Είμαι από την ευλογημένη φάρα των ανθρώπων που έχει δύο γενέθλια. Σήμερα κλείνω τα τέσσερα μου και πάω ολοταχώς για το προνήπιο… Ο.Κ. είμαι λίιιιιιιιγο πιο ώριμος για την ηλικία μου, αλλά κι αυτό είναι υπό αμφισβήτηση.

Για άλλη μια φορά θέλω να ευχαριστήσω όσους ήταν κοντά μου στη δύσκολη εκείνη «γέννηση» μου. Ξέρω κάποιοι με διαβάζουνε και κάποιοι  όχι. Λυπάμαι που μεγαλώνω και είναι μακριά μου. Ξέρω τα κουσούρια μου και για άλλη μια φορά έδιωξα κόσμο μακριά μου. Υποψιάζομαι πως αυτή η ευλογία πρέπει να συνδυάζεται με μια κατάρα, μια παραλλαγή του Σίσυφου. Έστω κι έτσι είμαι ευγνώμων. Έστω κι έτσι θεωρώ πως, αργά μεν-σταθερά δε, γίνομαι καλύτερος . Θα δείξει… Εδώ (χαχα) θα ‘μαστε…

absinthe4

σε συσκευασία των 4, 12 ή 36...

Προς το παρόν αφού δε μπορώ να διακτινιστώ στα ’60ies μαζί με τη Μπε-Μπε, τουλάχιστον θα προσπαθήσω να διοργανώσω ένα ψυχεδελικό πάρτι με μουσική και ύφος ανάλογο του Contact. Θα παραγγείλω τα γλειφιτζούρια αψέντι και θα φροντίσω τουλάχιστον κάθε κοριτσάκι, να έχει ένα. Ξέρω πως κάποιοι θεωρούν πως με τα γλειφιτζούρια κολλάει περισσότερο το Les Sucettes, αλλά το φιλάω για ένα αφιέρωμα στον θρυλικό Γκένσμπουργκ. Στο κάτω-κάτω προτιμώ το space κλίμα. Ειδικά αν συνοδεύεται και με αντίστοιχες θηλυκές υπάρξεις, να περιφέρουν ράθυμα τη νεανική τους φρεσκάδα…

Είσαστε όλοι και όλες καλεσμένοι…. Το πάρτι είναι παντού και δεν έχει έναρξη, ούτε τέλος…