Αφιέρωμα: Τραγούδια σε Ταινίες… Jim Morrison – The End και Apocalypse Now

Εδώ συναντιούνται τέσσερα μεγαλοφυή καλλιτεχνικά σχέδια… Η ποιητική και μουσική σύνθεση The End του Jim Morrison, το σκηνοθετικό όραμα του Coppola στο Apocalypse Now, η μοναδική ερμηνεία του Marlon Brando και η μοναδική συγγραφή της «Καρδιάς του Σκότους» από τον Τζόζεφ Κόνραντ  έναν αιώνα πίσω.

Το θέμα τους ΔΕΝ είναι ο πόλεμος… ούτε το The End μιλάει γι` αυτόν, ούτε το βιβλίο. Ακόμα και η ταινία χρησιμοποιεί τον πόλεμο στο Βιετναμ σαν καμβά που αποκαλύπτεται η δυτική, εξευγενισμένη μας υποκρισία.

Δημιουργούμε ένα κόσμο-θύλακα που παριστάνουμε πως η ζούγκλα είναι «αλλού»… σε «άλλους». Βρίζουμε Αφγανούς, Αφρικανούς, Αλβανούς, αλλά «αναγκαστικά»… κάποιοι «άλλοι».. κάποιο μακρινό ΝΑΤΟ, κάποια μακρινή ελληνική φρεγάτα στη Σομαλία κάνει τη βρώμικη δουλειά.

Ξεχνάμε πως τα καρπούζια που τρώμε, οι οικοδομές που κατοικούμε, είναι φτιαγμένα από το αίμα άλλων.

«Εκπαιδεύουμε νέους να ρίχνουν φωτιά σε ανθρώπους αλλά οι διοικητές τους δεν τους αφήνουν να γράψουν «Γαμιέστε» στ’ αεροπλάνα τους επειδή είναι άσεμνο.» αναφέρεται στην ταινία.

Δεν έχουμε πρόβλημα με τα «σφαγεία».. . φτάνει να είναι μακριά από τα μάτια μας και να «σφάζονται» εξευγενισμένα.. με ευρωπαϊκές προδιαγραφές.

Το βιβλίο αναφέρεται σε ένα αποικιοκρατικό εμπορευματικό σταθμό μιας Δυτικής χώρας στην Αφρική. Όσο πιο «βαθειά» στο ποτάμι μπαίνει ο επισκέπτης, τόσο πιο πολύ ξεδιαλύνεται, αποκαλύπτεται η γυμνή αλήθεια στα μάτια του. Τα άλλοθι εγκαταλείπονται, οι δικαιολογίες περισσεύουν, η μάχη επιβίωσης φτάνει στο πιο καθάριο της σημείο.

Ο Κουρτς είναι ο εμπορικός αντιπρόσωπος που «αποδέχεται» τον «πόλεμο» αλλά όχι τις έλλογες δυτικές αιτιολογήσεις του.  Αυτός που θα επιβιώσει στο τέλος δεν θα είναι ο «τεχνικά» καλύτερος, ούτε ο πολυπληθέστερος.

Θυμάμαι όταν ήμουν με τις Ειδικές Δυνάμεις πήγαμε σ’ έναν καταυλισμό για να εμβολιάσουμε μερικά παιδιά.

Φύγαμε απ’ το στρατόπεδο κι αυτός ο γέρος ήρθε πίσω μας τρέχοντας και κλαίγοντας. Γυρίσαμε πίσω…

Είχαν έρθει εκεί και έκοψαν όλα τα εμβολιασμένα χέρια. Ήταν εκεί… ένας σωρός. Ένας σωρός από παιδικά μπράτσα.

Και, θυμάμαι…

έκλαψα και θρήνησα σαν…σαν κάποια γιαγιά. Και τότε ένιωσα σαν να είχα πυροβοληθεί…σαν να είχα πυροβοληθεί μ’ ένα διαμάντι!

Και σκέφτηκα, Θεέ μου, τη μεγαλοφυία του πράγματος. Τη θέληση για να το κάνουν αυτό…

Τέλειο, γνήσιο, ολοκληρωμένο, κρυστάλινο, αγνό.

Και κατάλαβα ότι αυτοί ήταν πιο δυνατοί από μας. Επειδή το άντεχαν. Δεν ήταν τέρατα. Ήταν άνθρωποι, εκπαιδευμένα στελέχη. Άνθρωποι που πολεμούσαν με την καρδιά τους… που είχαν οικογένειες…που ήταν γεμάτοι αγάπη, αλλά είχαν τη δύναμη να κάνουν αυτό.

Αν είχα δέκα μεραρχίες από τέτοιους ανθρώπους τότε τα βάσανά μας εδώ θα είχαν τελειώσει γρήγορα.

Πρέπει να έχεις άντρες που είναι ηθικοί αλλά ταυτόχρονα να είναι ικανοί  να χρησιμοποιήσουν τα πρωτόγονα ένστικτά τους για να σκοτώνουν

…χωρίς συναίσθημα,

…χωρίς πάθος.

Χωρίς κρίση…

Γιατί η κρίση είναι αυτό που μας νικάει.

Ο Κουρτς σκοτώνεται από τον αντικαταστάτη του.. Σφαγιάζεται σαν μια πανάρχαιη τελετή. Δεν αποκαθιστάται η «τάξη», φυσικά.. το ποτάμι συνεχίζει να ρέει στην ίδια κατεύθυνση όποιον επιβάτη και να έχει.

Το The End λέει στον τελευταίο του στίχο..

The end of laughter and soft lies 
The end of nights we tried to die 

This is the end

Το τέλος του γέλιου και ανώδυνων ψεμάτων

Το τέλος των προσπαθειών μας να πεθάνουμε κάποιο βράδυ.

Αυτό το τέλος…

Advertisements

για τα γράμματα του Ρεμπώ…

tichipic176

η αρχή τών χειρογράφων τού Credo in Unam "Πιστεύω σε Μία (Θεά)"

Μάλλον θα φταίει το φθινόπωρο και αυτή η μουντάδα που ανακουφίζει το σώμα και το πνεύμα για τη διάθεση μου, αλλά σίγουρα έπαιξε ρόλο ένα κείμενο της Χάρης για τα γράμματα του Ρεμπώ… όλα ξαναζωντάνεψαν μέσα μου μαζί με τη ζωή κάποιου άγνωστου 2 αιώνες πριν… δεν πρέπει να διαβάζεις γράμματα που δεν απευθύνονται σε σένα, γιατί παραβιάζεις μια ιερή ιδιωτικότητα και γίνεσαι ένας ηδονοβλεψίας στα αισθήματα άλλου… τα δικά μου τα έκαψα στα 23 μου στο Θησείο …μάλλον… κείμενα που τα έγραψα νύχτες ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο… γράμματα σε Εκείνη… σε Μένα… στον Κόσμο… στους Υπηκόους μου… αλλά ποιος δεν γράφει προς το Σύμπαν σε αυτή τη γλυκιά εφηβεία… ..τέλος…. τα έκαψα στα 23 μου… τέλος… ο Ρεμπώ ήταν καλλιτέχνης αλλά και ήρωας καλλιτεχνικού έργου, έγινε Ρωμαίος με διαφορετικό φινάλε, δεν αυτοκτόνησε αλλά έζησε… προσπάθησε να ζήσει .. ήταν νεκρός και πέθανε δυο φορές όταν αρνήθηκε την εφηβεία του, αρνήθηκε την ποίηση και αποφάσισε να ζήσει, τότε πέθανε, όταν αποφάσισε να Ζήσει… ο Ρωμαίος μεταφέρει την κατάρα που δεν αυτοκτόνησε και στα 37 πεθαίνει από αρρώστιες του σώματος, όχι ο Ρωμαίος αλλά ο Ρεμπώ… ακούω φωνές από φίλους να μου λένε γιατί δε γράφω για αυτά που είμαι, αλλά το κάνω με όσες δυνάμεις έχω, ξέρω πως χρειάζομαι παραπάνω αλλά πως να μπεις στην καρδιά αν δε σκίσεις το δέρμα σου, προσπαθώ και γράφω τα «εύκολα», τα δύσκολα θα έρθουν σιγά σιγά, όταν προσπάθησα να δραματοποιήσω Ρεμπώ, όταν μετέφραζα Μόρισον, όταν ανακάλυπτα πως δεν υπάρχει Τέλειος Έρωτας παρά μόνο Θάνατος… ακούω να μιλάνε τα παιχνίδια που έπαιξα και γέλασα, τα αγγίγματα που έκαναν τη ψυχή μου να πετάει, για όλα αυτά που συνέθλιψα για να θραφώ και να γελάσω στη μούρη τους, τα υλικά της ζωής μου… έπρεπε να κανιβαλίσω πάνω τους και έγινα κανίβαλος .. ξανά σε focus… Ρεμπώ… θα διάβαζα κρυφά γράμματα του Σέξπιρ και  του Λόρκα…  θα κρυφοκοίταζα τον βουρκωμένο έφηβο όταν λέει «σ` αγαπώ» ή «μη φεύγεις».. το έχω κάνει στον εαυτό μου… πλέον δεν υπάρχω….

Alles In Ordnung…

Θα ` θελα να ήξερα την κατάσταση μου…

…Παρακαλώ, μη με περιγελάτε:

Είμαι ένας ανόητος,

Ξεμωραμένος γέρος,

…και, για να είμαι ειλικρινής,

Φοβάμαι πως δεν είμαι στα καλά μου.

Μη με κοροϊδεύετε…


Σέξπιρ… Βασιλιάς Ληρ

Πράξη 4η, Σκηνή 7η


Η Κόλαση του Δάντη

«Εσείς που μπαίνετε, ξεχάστε κάθε ελπίδα»

Το καλοκαίρι διάβασα ένα βιβλίο που στριφογύριζα γύρω του χρόνια τώρα… την Θεία Κωμωδία του Δάντη και δει το πρώτο του βιβλίο, την Κόλαση. Το αγόρασα από τις εκδόσεις ΤΥΠΟΘΗΤΩ σε μετάφραση Α. Ριζιώτη, μια καλαίσθητη έκδοση που παραθέτει και το ιταλικό πρωτότυπο κείμενο. Τις τελευταίες 20 μέρες έψαχνα ένα τρόπο να μιλήσω για αυτό το θέμα που μου έχει προκαλέσει ανάμικτα συναισθήματα. Θεωρείται από τα κλασσικά αριστουργήματα της μεσαιωνικής ιταλικής λογοτεχνίας. Γράφτηκε το 13ο αιώνα με ποιητικό, έμμετρο τρόπο και με χρήση έντονων, οπτικών εικόνων. Χωρίζεται σε 3 μέρη βιβλία: Κόλαση – Καθαρτήριο – Παράδεισος, και το καθένα σε Άσματα, περιγράφοντας την πορεία του ανθρώπου προς τον εξαγνισμό του, την προσπάθειά του να προσεγγίσει τη θεία διάσταση.

Προς το παρόν δεν έχω διαβάσει καμιά ανάλυση αν και υπάρχουν από σημαντικούς ανθρώπους όπως ο Γκράμσι και ο Λούκατς. Είχα πάντως 2 λόγους και 3 ερωτήματα, όλα ικανά να με σπρώξουν να διαβάσω Δάντη. Οι λόγοι ήταν η κλασσική του αξία και η ενασχόληση του με την ηθική. Ανάλογα και τα ερωτήματα… α) Γιατί Θεία Κωμωδία; Δεν νομίζω να προκαλεί γέλια η ανάγνωσή του β) Μετά από 700 χρόνια έχει λογοτεχνική αξία; Όχι πως δε γίνεται, αλλά…, και το πιο σημαντικό γ) ο κώδικας αξιών του, τι μπορεί να σημαίνει σήμερα;

Για να προβοκάρω και τις ίδιες μου τις πεποιθήσεις, τελικά οριστική απάντηση δεν πήρα σε κανένα από 3 ερωτήματα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Η Μαύρη Ήπειρος

«για να πουμε τη ΜΑΥΡΗ αλήθεια…»

Εδώ υπάρχει σε pdf 22mb για free κατέβασμα το εξαντλημένο βιβλίο του Δ. Λιβιεράτου «Η Μαύρη Ήπειρος» εκδ. «ΔΙΦΡΟΣ» 1962, μία πρωτότυπη εργασία για την ιστορική αποκατάσταση της Αφρικής. Είναι αποθηκευμένο σε rapidshare. Αν κάποιος/α δεν γνωρίζει πως λειτουργεί, ας στείλει σχόλιο κι εγώ θα δώσω πιο αναλυτικές οδηγίες.

Μετά από πολλά ερωτήματα και μπερδέματα, βρήκα ένα πιο βολικό host… ελπίζω η mediafire δε θα μας δημιουργει πλέον προβλήματα. Ούτε κωδικους, ούτε αναμονές… απλά κατεβάζετε από την παρακάτω διεύθυνση…

Η Μαύρη Ήπειρος

Ο Δημήτρης Λιβιεράτος γεννήθηκε το 1927. Είναι ιστορικός και ένας από τους σημαντικότερους ερευνητές της ιστορίας του ελληνικού εργατικού κινήματος. Τα κυριότερα έργα του είναι: 1) Κοινωνικοί αγώνες στην Ελλάδα (1918-1936), τέσσερις τόμοι, Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2) Παντελής Πουλιόπουλος. Ένας διανοούμενος επαναστάτης, Γλάρος, 1992. 3) Τα Συνέδρια της ΓΣΕΕ, Προσκήνιο, 1997. 4) Η εργατική πρωτομαγιά στην Ελλάδα, Προσκήνιο, 1999. 5) Το αόρατο εργοστάσιο της επανάστασης (1959-1962), Μαύρη Λίστα, 2001.