Pink Floyd – Comfortable Numb

Η συναυλία του Waters – Pink Floyd την περασμένη εβδομάδα, μου άνοιξε ένα νέο κομμάτι επεξεργασίας…

Τι γίνονται με τα τραγουδια που κάποτε λάτρεψες, που ίσως και ακόμα «μιλάνε» μέσα σου αλλά δεν σου αρέσουν πια;

Είναι μόνο οι θύμησες του παρελθόντος; Είναι μόνο οι μυρωδιές μιας άλλης εποχής; Είναι αυτοι που έχουν χαθεί από τη ζωή σου αλλά σε στοιχειώνουν σα φαντάσματα;

Ή, μήπως, είναι μια αξία, μια δύναμη που έχουν αυτοί οι ήχοι και εσύ αρνιέσαι να την αναγνωρίσεις;

Μήπως, τελικά, αυτές οι μελωδίες που σιγοσφυρίζεις στα μουλωχτά, ναι.. αυτές που ντρέπεσαι να παραδεχτείς στους φίλους, να έχουν να πουν κατι;

Όχι μόνο σε `σένα αλλά και για σένα;

Το Comfortable Numb φέρνει μια εφηβική μανιοκατάθλιψη..

Κάθε φορά που ξαναέβλεπα το The Wall, όλο και μου φαινόταν πιο γελοίο, πιο επιφανειακό..

Στο τέλος γέλαγα με τις ευκολίες του στη μουσική και στο σενάριο.


2 σχόλια on “Pink Floyd – Comfortable Numb”

  1. Ο/Η ssdfg λέει:

    Μη μιλάς έτσι για πράγματα τα οποία σου άρεσαν παλιά και τώρα δεν σου αρέσουν. Εσύ άλλαξες και όχι η μουσική.

    • Ο/Η gatouleas λέει:

      Δεν διαπραγματευομαι σε αυτό το ποστ μουσικές που έχω – οριστικά και συνολικά – απορριψει.
      Περιγράφω καποια κομμάτια που δημιουργούν ένα κόνφλικτ, μια σύγκρουση. Ένα μέρος σου τα χλευάζει κι από την άλλη τα μισοτραγουδάς..
      Ίσως και να κάνω το αυγουστικο αφιερωμα σε αυτά…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s