The Future: μια αφορμή για να μιλήσουμε για την επαφή της γάτας

Το  The Future είναι μια ταινία ειδικού κοινού.. Δεν το αποκαλώ «γατοφιλικού», γιατί αυτό ταυτίζεται με μια αποξενωμένη σχέση με τα μικρά αυτά αιλουροειδή.. μια σχέση μπιμπελό… προσωρινού διακοσμητικού στοιχείου. Μάλλον για αυτούς που κατέχουν τη «γατική»[1]  γλώσσα, αφορά αυτό το κόνσεπτ.

Οι λιγοστοί μονόλογοι του γάτου της ταινίας είναι ο καταλύτης… μια «ζωντανή» παρέμβαση σε ένα τελματωμένο ζευγάρι που ζει από συνήθεια.

Μόνο η προοπτική να υιοθετήσουν έναν ετοιμοθάνατο γάτο τους ανατρέπει την ανύπαρκτη καθημερινότητα. Συνειδητοποιούν πως πρέπει να μάθουν να νοιάζονται.. για τους άλλους.. για τον εαυτό τους.

Φυσικά δεν αρκεί μια εξωτερική παρέμβαση και παρ` όλες τις αλλαγές στο μικρόκοσμο τους, η μελαγχολική αυτή ταινία θα καταλήξει σε ένα ακόμα πιο καταθλιπτικό φινάλε..

Δεν είναι καμιά φοβερή ταινία..

Ένα ανοιχτό διάλογο κάνω με την «μαύρη», μαζοχιστική κατάθλιψη που περνώ ώρες – ώρες και με κάνει ένα ζυμάρι, λιωμένο στο πάτωμα.

Αφού την είδα, έβαλα κανα-δυο spatterιές για να έρθω στα ίσα μου.. Δεν αντέχεται τόσο σκληρή ταινία…


[1] «Μιάο – Μίαο.. Όχι στον αντι-γατικό ρατσισμό» Μια πρωταρχική προσέγγιση (με την αντίστοιχη ελληνική μετάφραση) μπορείτε να βρείτε σε αυτό το ποστ μου προ διετίας.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s