Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να επανατοποθετήσει την πολιτική ατζέντα

Θα δοκιμάσω να δώσω κάποιες νηφάλιες προσεγγίσεις γύρω από τη νέα παγκόσμια[1](!) πολιτική κρίση που έφερε η πρόθεση του ΓΑΠ για δημοψήφισμα γύρω από το «κούρεμα» του χρέους και τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.  Όσοι υποστηρίζετε γενικόλογες κραυγές του στυλ «τα `παιξε», «ψάχνει ηρωική διέξοδο» και τα συναφή, δεν χρειάζεται να συνεχίσετε το διάβασμα. Έτσι κι αλλιώς είμαστε σε φάση «πολιτική-οικονομικής κρίσης», οπότε μπορείτε να επαναλαμβάνετε μονότονα «είναι προδότης», «μας οδηγεί στο χάος» για τα επόμενα 20 χρόνια όποιος και να είναι στη θέση του ΓΑΠ.

Αν ξεφύγουμε, λοιπόν, από το προσωποκεντρική ανάλυση του δίπολου «γατζώνεται στην εξουσία-φεύγει τρέχοντας», θα δούμε μια άλλη οπτική που πολύ συχνά μας διαφεύγει: την έννοια της πολιτικής πρωτοβουλίας-πρότασης.  Όχι με την έννοια της προπαγάνδας, αλλά της συγκρότησης πλαισίου που υποστηρίζει την πρόταση σου. Ειδικά ο χώρος της Αριστεράς που είναι επί δεκαετίες εγκλωβισμένος ανάμεσα στην «Ανάλυση» και «Εκτίμηση- Πρόβλεψη», του είναι ακατανόητη η διαδικασία συγκρότησης μπλοκ για τον διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν συνεχίζει να εφαρμόζει το (όποιο) πρόγραμμα διαμορφώνει με την ΕΕ και το ΔΝΤ και επιστρέφει σε κάποιου τύπου πολιτικό διάλογο με την κοινωνία μέσα από το δημοψήφισμα;

Το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού πριν από 2 χρόνια με τις ευλογίες του ΣΥΝΟΛΟΥ του αστικού κόσμου. Ο Καραμανλής παραιτήθηκε ομαλά και του άνοιξε το δρόμο να κυβερνήσει με πλήρη υποστήριξη της ευρωπαϊκής προοπτικής της Ελλάδας.

Από την άλλη η Παναγοπούλια διοίκηση της ΓΣΕΕ επεδίωξε την ελεγχόμενη εργασιακή ειρήνη. Η πρόβα τζενεράλε είχε γίνει επί ένα χρόνο, όταν ακύρωνε διαδηλώσεις και απεργίες και επιτεθόταν ακόμα και σε κομμάτια της εργατικής τάξης για «εξωθεσμικό συνδικαλισμό» (πχ Κούνεβα, συμβασιούχοι ΑΣΕΠ κλπ). Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά το Δεκέμβρη είχε υποταχθεί στην κεντροαριστερή προοπτική συγκρότηση προγράμματος και το ΚΚΕ διαδήλωνε… κάπου άλλου!

Μέσα σε ένα χρόνο, όμως, είχαμε την εμφάνιση αμφισβήτησης όλου του πολιτικού συστήματος!

Στο εργατικό κίνημα: ο «Δεκέμβρης» μεταλαμπαδεύτηκε σε όλη την κοινωνία σε πείσμα της ρεφορμιστικής πολιτικής ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ. Τα ντου στη Βουλή, η Κερατέα, τα λυντσαρίσματα βουλευτών… όλη η τάξη βρίσκεται εδώ και 2 χρόνια σε εξεγερσιακό αναβρασμό. Αν οι αριστεροί συνεχίζουν και ζουν σε μια συντηρητική νιρβάνα περί «κόσμου στους καναπέδες», η ΠΑΣΚΕ παίζει βρωμόξυλα στα συνέδρια της και αυτονομείται από το κόμμα ενώ κομμάτια της τραβάνε απεργίες διαρκείας (ΔΕΗ, Δήμοι κλπ) και αναγκάζουν την κήρυξη πολλών γενικών απεργιών. Μετά από δεκαετίες οι εργατικές διαδηλώσεις γίνονται θέατρο μαζικών συγκρούσεων.

Στις αστικές επιλογές: για πρώτη φορά εμφανίζονται κομμάτια της αστικής τάξης να αμφισβητούν τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του ελληνικού καπιταλισμού. Η συγκρότηση της «ΣΠΙΘΑΣ» και η εμφάνιση διάφορων πανεπιστημιακών σαν τον Κασιμάτη και Μαρκεζίνη να αναζητούν «εθνικές» διεξόδους από την κρίση δεν ήταν τυχαίες ούτε περιθωριακές. Είχαν τη στήριξη οικονομικών συγκροτημάτων και επιμελητήριων. Είχαν (και έχουν!) την πρόθεση να αναλάβουν τη Σωτηρία της Πατρίδας μετά την «καταστροφική» ευρωπαϊκή περιπέτεια της Ελλάδας και τις φούσκες που δημιούργησε.

Στην ΕΕ – ΗΠΑ: η κρίση της Ελλάδας δεν αφορά μόνο την ίδια την Ελλάδα. Η κατάρρευση θα συμπαρασύρει στον όλεθρο τις παγκόσμιες αγορές. Γι` αυτό και έχουν πέσει όλες οι δυνάμεις του πλανήτη πάνω της. Προσεύχονται σε κάποιον άγνωστο θεό η κρίση να μην επεκταθεί και αλλού και είναι διατεθειμένες να μας τροφοδοτούν με δις ευρώ επί δεκαετίες με μία και μόνο προϋπόθεση: πολιτική σταθερότητα που να εγγυάται τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Τους επόμενους μήνες πρέπει η (όποια) κυβέρνηση να βγει και να κάνει την εξής εξαγγελία: «Όσο φάγατε, φάγατε.. τώρα ξεκινά το πραγματικό πρόγραμμα λιτότητας που θα αποκαταστήσει τα δομικά σφάλματα της ελληνικής οικονομίας». Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να είναι «αναβαπτισμένη».

Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν πάει σε εθνικές πολιτικές εκλογές;

Γιατί παραμένει ο βασικός πόλος της αστικής πολιτικής σκηνής με τη μοναδική συνεκτική πρόταση εξουσίας!

Η εμφάνιση των Πλατειών ήταν το μεγάλο καμπανάκι. Η πρόσμιξη του «παραδοσιακού» χώρου της αριστεράς και των συνδικάτων με τα μικροαστικά στρώματα της κοινωνίας επέδρασε με ραγδαίες φυγόκεντρες δυνάμεις σε όλο το πολιτικό σύστημα… Η αριστερά έχανε την οργανωτική κυριαρχία του μαζικού κινήματός από τον α/α/α συγκρουσιακό χώρο και τους πασιφιστές χίπηδες των σκηνών του Συντάγματος, ενώ η «ΣΠΙΘΑ» κέρδιζε τους δυσαρεστημένους μικροαστούς που δεν μπορούσαν να ελπίσουν σε ένα διορισμό ή σ` ένα νέο δάνειο… η ΝΔ κινδύνευε να μην είναι η εναλλακτική αστική πολιτική λύση.

Αυτή η κρίση αντιπροσώπευσης έφερε την πρόταση, τότε, για Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας. Το κακό είχε γίνει, όμως. Η βαθειά πολιτική κρίση έχει επιφέρει και στην αντιπολίτευση πανικό.  Η αντιπολίτευση μέσα από τις φυγόκεντρες ροπές που περιέγραψα παραπάνω, κινδυνεύει να χάσει την εκλογική της βάση, τον όρο ύπαρξης της. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την εκτροπή σε ένα λαϊκίστικο αντιπολιτευτικό λόγο… Η Αριστερά θυμήθηκε «Ταχριρ» και «Λαϊκές εξουσίες» και η ΝΔ-ΛΑΟΣ τις αντι-μνημονιακές τους παρόλες.

Η προσφυγή στις κάλπες θα ενδυνάμωνε τον αφηρημένο καταγγελτικό λόγο, θα έριχνε την κυβέρνηση μέσα σε κύμα λαϊκού ενθουσιασμού και θα διέλυε τη ζώνη του Ευρώ την ίδια κιόλας μέρα. Γιατί, φυσικά, η ΝΔ δε θα μπορούσε να κυβερνήσει με την ίδια «κομπίνα» της κωλοτούμπας που άλλα λέμε πριν και άλλα μετά τις εκλογές… θα την έπαιρναν με τις πέτρες. Ενώ θα υπήρχε μια αριστερά με μεγάλα ποσοστά, αλλά εκατό φορές πιο αδύνατη από το κυπριακό ΑΚΕΛ να βοηθήσει σε κυβερνητικό επίπεδο. Εδώ το «πανίσχυρο» ΚΚΕ τρώει μάπες από ένα χυμαδιό 300 πιτσιρικάδων, δε θα «έλιωνε» όποιο αριστερό κόμμα  έλεγε κάτι αντίστοιχο με τους κύπριους «συντρόφους» πχ  «συνεχίζουμε να συνεργαζόμαστε με ΗΠΑ – Ισραήλ για να μην ανοίξουμε και εθνικό μέτωπο»;

Ο Καραμανλής έκανε εκλογές όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν έτοιμο. Τώρα δεν υπάρχει «έτοιμη» εναλλακτική λύση.

Τι στόχο έχει το δημοψήφισμα;

Το δημοψήφισμα έχει ένα τριπλό ρόλο:

1)      Προσπαθεί να επαναφέρει την πολιτική από το «δρόμο», στις κάλπες. Το ξανακέρδισμα των φυγόκεντρων κοινωνικών κομματιών γύρω από την συντεταγμένη πολιτική συζήτηση και το υπάρχον οργανωμένο κομματικό περιβάλλον, είναι όρος επιβίωσης του τρίπολου «κοινοβουλευτισμός-ΕΕ-Ευρώ».

2)       Να «συνεφέρει» την αντιπολίτευση στο θεσμικό της ρόλο. Κυρίως η ΝΔ, να πάψει να φέρεται σαν «ευρωσκεπτικίστρια». Πρέπει να συμπεριφερθεί ή σαν «συμπολίτευση» αλά Μπακογιάννη στηρίζοντας την κυβέρνηση, ή να αναλάβει την ευθύνη να ηγηθεί την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ και την Ευρωζώνη.  Κι αυτό ΣΗΜΕΡΑ! Όχι σε κάποιες μακρινές εποχές.

Ήδη έχουμε τα πρώτα δείγματα προσαρμογής: Ο Σαμαράς δήλωσε πως «θα κάνει ότι απαιτείται για να μη μπει η χώρα σε κρίση», ενώ ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ ξεχάσανε μέσα σε μία μέρα τις «εξεγέρσεις» και τη «λαϊκή εξουσία» και ζητήσανε βουλευτικές εκλογές!

3)      Να οργανώσει την πολιτική διαδοχή του! Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, ένα καθεστωτικό κόμμα το ενδιαφέρει η συνέχιση του «κράτους». Όταν, λοιπόν, ανοίγουν τα ερωτήματα για την «επόμενη μέρα» και βγαίνουν «πλατείες», «μπάχαλα», «άμεσες δημοκρατίες», «δεν πληρώνω», πογκρόμ σε βουλευτές, και παρελάσεις, καταλαμβάνονται δημόσια κτίρια και αρχίζει να διαμορφώνεται μια κουλτούρα λαϊκής συμμετοχής, είναι βασικό, λοιπόν, να καναλιζάρεται ΚΑΙ η (τάχα μου) εναλλακτική προοπτική.

Τα ερωτήματα στα προαιρετικά δημοψηφίσματα  διαμορφώνονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να εκφράζουν την διαμάχη εντός της αστικής τάξης, κι όχι τις ταξικές αντιθέσεις. Πρέπει το αποτέλεσμα να βρίσκεται ΕΝΤΟΣ αστικού σχεδιασμού.  Όταν δεν μπορείς να «νικήσεις», τότε προσπαθείς να καθοδηγήσεις την ήττα σου προς μια «ανεκτή» κατεύθυνση για να μπερδέψεις-παρεμποδίσεις τις αντι-συστημικές αναζητήσεις. Όποιος και να «νικήσει» πρέπει να εφαρμόσει ένα σχέδιο «εφικτό». Η διαμόρφωση του διλήμματος που θα τεθεί από το ΠΑΣΟΚ θα «εξαναγκάσει» την εργατική τάξη να τοποθετηθεί σε δύο αστικούς σχεδιασμούς, με σκοπό να την παρεμποδίσει να διαμορφώσει ανεξάρτητη πολιτική.  Αν συμμετέχει θα ενδυναμώσει κάποια αστική λύση, αν απέχει θα «κερδίσει» η σημερινή κυβέρνηση… Μονά ζυγά δικά τους. Πολλές φορές ακόμα και ο τρόπος που χάνεις έχει σημασία…

Γιατί «φρικάρουν» οι διεθνείς αγορές και το πολιτικό σύστημα;

Κατ` αρχήν, αυτό θα είναι το μόνιμο σκηνικό.. Δε θα αποτελεί δείγμα αξιοπιστίας η «νευρικότητα» ή η ηρεμία, γιατί η ελεύθερη πτώση της παγκόσμιας οικονομίας θα προκαλεί αλλεπάλληλα σοκ. Πλέον όσοι ανακατεύονται με την πολιτική και το χρήμα δεν θα έχουν να ακούσουν ευχάριστα μαντάτα και οι αϋπνίες και τα καρδιακά επεισόδια θα είναι μόνιμο χαρακτηριστικό τους.

Αν θέλουμε να εξηγήσουμε τη «δυσφορία» των διεθνών κύκλων με πιο συγκεκριμένο τρόπο, είναι γιατί τους ο ΓΑΠ και το δημοψήφισμα του, τους υπενθύμισε πόσο ευάλωτο είναι το σκηνικό ανάκαμψης των διεθνών αγορών. Τους χάλασε το τόσο απαραίτητο cool και υπεράνω στυλάκι που πουλάνε για το πόσο αποτελεσματικα είναι τα προγράμματα τους. Αρκεί ένας πολιτικός ελιγμός σε μια δευτεροτριτης κατηγορίας χώρας για να προκαλέσει πτώση στα διεθνή χρηματιστήρια. Τώρα που μπαίνει και η Ιταλία στο κόλπο, τι έχει να γίνει δηλαδή;

Πρέπει οι Ομπαμα-Σαρκοζί-Μέρκελ και τα μεγάλα οικονομικά κεφάλια, να τραβάνε τα μαλλιά της κεφαλής τους, που η σταθερότητα των χωρών τους, εξαρτάται από τα «καπρίτσια»-εκτιμήσεις του κάθε ΓΑΠ ή Σαμαρά μιας περιφερειακής χώρας. Δεν μπορούν να «χρεωκοπήσουν» την Ελλάδα γιατί αυτό θα σημάνει τη χρεωκοπία του Ευρώ. Αλλά ούτε μπορούν να την ταΐζουν αιώνια, γιατί θα είναι το διεθνές «κακό» παράδειγμα… κάθε χώρα θα το ρίχνει στο σορολόπ αφού «στο τέλος» θα τη διασώσουν. Η Ελλάδα είναι ένα μεγάλο Λαύριο, μια μεγάλη «προβληματική» επιχείρηση, για όσους έχουν ζήσει τη δεκαετία του `80. Μόνο που δεν μπορούν ούτε και να την «κλείσουν», ούτε να την κηρύξουν άγονη ζώνη. Αυτά τα κάνεις όταν έχεις άλλες χώρες που «τραβάνε» την ανάκαμψη και προσελκύουν  τα κεφάλαια και το εργατικό δυναμικό της Ελλάδας. Περασμένα μεγαλεία, διηγώντας τα να κλαις…

Το περιοδικό Forbes δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Πραξικόπημα: η πραγματική (real) λύση στο ελληνικό πρόβλημα»[2]. Σε αυτό περιγράφει ένα πραξικόπημα που δίνει πολιτειακό άλλοθι στην ΕΕ να αποπέμψει την Ελλάδα από το Ευρώ. Έτσι αποφεύγει να παραδεχτεί την οικονομική αδυναμία της να «σώσει» τους Έλληνες και ελπίζει μέσα από την περιθωριοποίηση της να απαλλαχτεί από τη γάγγραινα του ελληνικού χρέους. Λέμε, τώρα…

Δεν είναι μόνο η ελληνική πολιτική σκηνή που ανιχνεύει λύσεις εκτός ευρώ. Ήδη έχουν πέσει στο τραπέζι από τη δημιουργία δύο ζωνών ευρώ, μέχρι την αποχώρηση της Γερμανίας και την επαναφορά του Μάρκου. Όσο, όμως, δεν ανατρέπεται η βασική στρατηγική επιλογή της «ευγενούς άμιλλας» μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων ΗΠΑ-Ρωσίας-Κίνας-ΕΕ, αυτά θα παραμένουν στο στάδιο του  B Plan.

Η δυναμική εμφάνιση ενός έλληνα εθνικιστή αντάρτη τύπου Μιλόσεβιτς-Σαντάμ-Τάσσου Παπαδόπουλου, ίσως είναι και μια κάποια πρόσκαιρη λύση στην ΕΕ, αλλά θα είναι και το πρώτο σημάδι διάλυσης του «κοινού ευρωπαϊκού σπιτιού», της «διεθνούς κοινότητας» και της επιστροφής στους ανεξέλεγκτους εθνικούς ανταγωνισμούς –μεχρι-τελικής-πτώσεως και τον Πόλεμο.

Άνεργος-άστεγος-πεινασμένος μέσα ή έξω από την ευρωζώνη; Ώρα για μια επαναστατική στρατηγική

Ο χώρος της αριστεράς είναι έτοιμος να συνταχθεί πίσω από τα αστικά διλήμματα και να δώσει άλλη μια να πάει στον πάτο της απαξίωσης.

Ήδη από το ξέσπασμα της κρίσης έχει μεταλλαχτεί σε εναλλακτικό think tank της κρατικής μηχανής. Μέχρι τότε κρατούσε μια τσίπα στοιχειώδους υπεράσπισης των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων της εργατικής τάξης..  Υπεράσπιζε δουλειές, μισθούς, συντάξεις, κοινωνικά δικαιώματα.

Από το 2009 και μετά έχει παραδώσει την πολιτική της εκπροσώπηση σε οικονομολόγους και επιστήμονες και το μόνο που την αφορά είναι να βρει μια βιώσιμη, ρεαλιστική λύση για το νόμισμα, το χρέος και τον δημόσιο προϋπολογισμό. Έχει παραχαραχτεί κάθε παράδοση μέσα από την υποταγή των αριστερών επιτελείων στον Μεταρρυθμισμό. Έχετε δει μωρε ένα κείμενο του Λένιν για το πώς να συντάξει πλεονασματικό δημόσιο προϋπολογισμό; Υπάρχει έστω μια αράδα από το ΕΑΜ που να περιγράφει πως θα επανενταχτεί η Ελλάδα στις διεθνείς αγορές μετά την κατοχή και ποια θα είναι η ισοτιμία της δραχμής με το δολάριο;

Αν οι υπερασπιστές του καπιταλισμού κόπτωνται να βρουν ένα λειτουργικό νόμισμα και ένα κρατικό μηχανισμό λειτουργικό για τις επενδύσεις του, η Επαναστατική – Αντικαπιταλιστική Αριστερά διαμορφώνει προγράμματα με δύο βασικά χαρακτηριστικά: τη άμεση βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων και την ενεργό εμπλοκή στην αυτοκυβέρνηση τους μέσα από εξωθεσμικές, από-τα-κάτω συλλογικές λειτουργίες.

Η απαγόρευση εξώσεων, διακοπής ρεύματος-νερού-τηλεπικοινωνιών, η δωρεάν χρήση ΜΜΜ και επιβατηγών πλοίων είναι ένα πρώτο αντιστάθμισμα στην παρηκμασμένη οικονομία τους. Χρειάζονται λαϊκές επιτροπές που να «φρενάρουν» τις τιμές στα σουπερμάρκετ (ειδικά σε μια πληθωριστική δραχμή).. με την πειθώ που ξέρει η μαζική λαϊκή βία…  Ας αφήσουμε κάθε αριστερή καρικατούρα να προσπαθεί να βρει το «νόμιμο» και «βιώσιμο» δημόσιο χρέος και ας προσπαθήσουμε να οικειοποιηθούμε το μίνιμουμ βιώσιμο επίπεδο ζωής μας. Δεν θα κληρονομήσουμε το κράτος «τους», δεν σεβόμαστε καμία «συνέχεια» και θεσμό του… θα το ισοπεδώσουμε.

Η σταδιακή «μετάβαση» από τον καταρρέοντα καπιταλισμό στο σοσιαλισμό διαμέσου μιας «εθνικού δημόσιου τομέα», όχι μόνο έχει αποτύχει ιστορικά, αλλά αφήνει όλο το πεδίο δράσης στον ακροδεξιό λαϊκισμό. Αν η αριστερά προσπαθεί να συντάξει ένα «λελογισμένο» κυβερνητικό πρόγραμμα μέσα ή έξω από το ευρώ, θα αναγκαστεί να παραπέμψει στις καλένδες την όποια βελτίωση του βιοτικού επιπέδου «για χάρη της νέας σοσιαλιστικής ανάπτυξης».  Η «ρεαλιστική» αριστερά κινδυνεύει να βρεθεί εγκλωβισμένη μέσα σε ένα αναβαπτισμένο αντι-ευρώ αστικό μπλοκ.

Το δημοψήφισμα θα χρησιμοποιηθεί από τις αστικές δυνάμεις κατά το δοκούν. Έτσι κι αλλιώς για να είναι «νόμιμο» πρέπει να προσέλθει πάνω από το 40% του εκλογικού σώματος, δηλαδή πρέπει να προσεγγίσει κλίμα εκλογών[3]. Αρκεί ο δισταγμός και η αποχή του 50% των ψηφοφόρων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ για να κηρυχτεί το δημοψήφισμα άγονο και συμβουλευτικό και αυτό θα κριθεί, εν πολύς, από τη στοίχιση του αστικού μπλοκ. Το αστικό μπλοκ έχει δύο μήνες για να επιλέξει αν θα σιγοντάρει ένα φιλοευρωπαϊκό «ΝΑΙ» που θα αναβαπτίσει τον ΓΑΠ ή ένα εθνικιστικό «ΟΧΙ» που θα μοστράρει ένα νέο ηγέτη που θα χρειάζεται περίοδο χάριτος και νέο πρόγραμμα λιτότητα για την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας.

Προφανώς και η Επαναστατική Αριστερά θα απαντήσει και  στα διλήμματα που θα δοκιμάσει να θέσει ο αστικός κόσμος. Όμως θα το κάνει με Ανεξάρτητο πολιτικό κέντρο και στρατηγική και με ένα διπλό ταχτικό στόχο… την απονομιμοποίηση της κοινοβουλευτικής ελεύθερης αγοράς και την προώθηση εργατικών καταχτήσεων κόντρα στο αποθησαυρισμένο εργοδοτικό κέρδος και τα τραπεζιτικά τοκοχρεολύσια.

Μην περιμένετε από εδώ μέσα ένα ρητό «ΟΧΙ» ή αποχή από το δημοψήφισμα. Δύο μήνες είναι πολύ πυκνό διάστημα για την τρέχουσα περίοδο. Και δεν πρέπει να το σπαταλήσει η Επαναστατική Αριστερά σε μια δίμηνη εκλογική μάχη για να καθησυχάσει το μικροαστό είτε με καλύτερες διαπραγματεύσεις και ευρωομόλογα είτε με ρεαλιστική μετάβαση σε βιώσιμη δραχμή.  Όταν (και αν!) φτάσει η ώρα της κάλπης θα δούμε ποιο θα είναι το πρωτεύον ερώτημα. Και το κριτήριο θα είναι ένα και μόνο: τι θα παραλύει περισσότερο την καπιταλιστική κοινοβουλευτική δημοκρατία τους.

Ακόμα, όμως, κι αν δεν μπορούμε να κερδίσουμε τη συγκεκριμένη μάχη, ας τη χάσουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να μείνει κληρονομιά για αύριο. Δε θα κριθούμε από το όποιο δημοψήφισμα, αλλά από τις απαλλοτριωμένες επιχειρήσεις, από την οργάνωση της εργατικής αυτοάμυνας απέναντι στο κράτος και τα αφεντικά.

Ο πόλεμος είναι μακρύς και θα έχει πόνο.. αλλά η Νίκη θα έχει το άρωμα χώματος… Αυτού του χώματος που ανακατεύτηκε αίμα, μνήμες και όνειρα, βροχή και λίπασμα, φωτιά και αέρας…

Το χώμα των καμένων σπαρτών και της Ζωής που αναδύεται μέσα από τις νέες φύτρες.


[1]  Η αναγγελία του δημοψηφίσματος και μόνο, οδήγησε σε διεθνή διάσκεψη στο περιθώριο της διάσκεψης των G20 στις Κάννες.

[2] Μέτα το σάλο που προκάλεσε το άρθρο, διορθώθηκε το Real (πραγματική) με το Appaling (τρομαχτική) με καινούρια δήλωση του συγγραφέα που δήλωνε τον αποτροπιασμό του για μια τέτοια εκδοχή. Είπε πως μετέφερε αστεϊσμούς που «μεταφράστηκαν» με υπερβολική σοβαρότητα.

[3] Οι ευρωεκλογές π.χ. του 2009 είχαν συμμετοχή λίγο πάνω από 50%.

Advertisements

One Comment on “Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να επανατοποθετήσει την πολιτική ατζέντα”

  1. Ο/Η kseeath λέει:

    Μίλησε κανείς για αστική δημοκρατία;
    Ύστερα από μία εβδομάδα συμπύκνωσης της πολιτικής κρίσης κι έπειτα από τις ωμές προτροπές των δανειστών κι ουσιαστικά του κεφαλαίου (εθνικού-διεθνούς) εγένετο μάλλον κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης (κεα) καθώς Παπανδρέου-Σαμαράς κατέληξαν σε συμφωνία. Φυσικά αυτή τη στιγμή συνεχίζονται οι συζητήσεις γύρω από τη μορφή αυτής της συνεργασίας που ισοδυναμεί με κοινοβουλευτικό πραξικόπημα βοναπαρτίστικου τύπου. Η τυπική παραβίαση της συνταγματικής τάξης (νέα κυβέρνηση χωρίς την παραίτηση της προηγούμενης και χωρίς διερευνητικές εντολές του Παπούλια στα λοιπά κόμματα), αλλά και το γεγονός πως οι διαδικασίες δεν εξελίσσονται θεσμικά, απλά επιβεβαιώνει την ουσιαστική μεταλλαγή της αστικής δημοκρατίας την εποχή της κρίσης σε μια σύγχρονη μορφή κράτους έκτακτης ανάγκης. Continue reading →


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s