Is There Life On The Earth – Μ. Χατζηδάκης… για την «Ημέρα των Νεκρών»

Για πρώτη φορά από τότε που κρατώ το μπλογκ, παιδεύτηκα τόσο για το «Τραγούδι της Δευτέρας». Πολλές φορές «κολλάω», δεν έχω έμπνευση, αλλά δεν ήταν αυτό. Ήμουν σε μια περίεργη κατάσταση και δεν μπορούσα να ταιριάξω το mood μου. Δεν μπορούσα να βρω το κατάλληλο τραγούδι.

Για άλλη μια φορά, βρίσκομαι σε κατάσταση transit, με διλήμματα και αποφάσεις που πρέπει να πάρω.

Έτσι μου κίνησε την προσοχή η «Μέρα των Νεκρών» που γιορτάζεται στο Μεξικό και στη Λατινική Αμερική την 1η και 2η Νοέμβρη, κυρίως, αλλά υπάρχει και στις ΗΠΑ και στην Καθολική Ευρώπη.

Η γιορτή αυτή αν και αναφέρεται σε «νεκρούς», δεν έχει μελαγχολική και θλιβερή χροιά. Είναι πραγματική γιορτή! Είναι δοξασία των χαμένων μας ανθρώπων, μια τελετή που τιμούμε τους πεθαμένους μας. Τραγουδάμε, διηγούμαστε τις καλύτερες στιγμές τους, γελάμε με τη χαρά που μοιραστήκαμε. Οι νεκροί αυτές τις δυο μέρες ξαναπερπατάνε στη γη και χορεύουμε παρέα το χορό της Ζωής.

Τι τραγούδι λοιπόν, θα μπορούσε να ταιριάξει με αυτή την αντιφατική συνθήκη; Πως μπορεί ο ευρωπαϊκός πολιτισμός να αντλήσει χαρά και ελπίδα μέσα από το θάνατο;

Την απάντηση μου την έδωσε ο μέγιστος Χατζηδάκης.

Στη σύνθεση του Is There Life On The Earth?[1] (Υπάρχει ζωή στη Γη;) παίρνει κάθε δυσαρεστη (κατά συνθήκη) κατάσταση και τη χρησιμοποιεί σαν πηγή δύναμης, χαράς και ψυχικής ανάτασης.

Ακόμα κι όταν αναρωτιέται αν «Υπάρχει ζωή στη γη; Υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση;», γυρνάει ανάποδα κάθε μιζέρια, κάθε δυσκολία και αντεπιτίθεται.

it`s joy to be alive, good to survive

it`s fun to have nothing, sweet to be hungry

it`s a joy to crazy, it`s good to be sad,

it`s good to be lazy, great to be bad

Τι χαρά να είσαι ζωντανός, να επιβιώνεις..

Τι πλάκα να μην έχεις τίποτα και να πεινάς,

Τι καλά να τρελαίνεσαι, να λυπάσαι

Τι όμορφα που είναι να βαριέσαι, να γίνεσαι κακός

Και στο τέλος να καταλήγει

it`s good to die for a cause, to be alive and to win

Είναι τέλειο να πεθαίνεις για ένα σκοπό,

Ή να ζεις νικητής

Όλοι αυτοί που έφυγαν..

Όλα αυτά που χάσαμε…

Θα γίνουν πηγή Ζωής!

Όλα τα φύλα, τα έθνη, οι ριμαγμένοι όλης της γης

Θα σαλπάρουμε με το καράβι του Κάρολου

..και θα κερδίσουμε όλον τον κόσμο μέσα σε ένα παγανιστικό πανηγύρι…

…αν όχι εμεις… οι επόμενοι..

Αν όχι ζωντανοί, στην επόμενη «Μέρα των Νεκρών»!

Χορεύτε! Γελάστε!

Υ.Γ. Το βίντεο του τραγουδιού είναι από την ταινία Sweet Movie του 1974 για την οποία έγραψε τη μουσική ο Χατζηδάκης. Θα ήθελα να μπορούσα να την εκθειάσω ή, έστω, να την περιγράψω μέσα σε λίγες λέξεις. Απλά…δεν γίνεται! Δείτε την!


[1] Και τραγουδά η Anne Lonnberg… η ξανθιά τουρίστρια στα «Κορίτσια στον Ήλιο» που της φωνάζει ο Βόγλης «Στάσου! `μύγδαλα!», ντε!

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s