…και 2 ανακοινώσεις από «ΡΕΣΑΛΤΟ» & «ΣΙΝΙΑΛΟ» για την 48ώρη απεργία

Παραθέτω χωρίς δικό μου σχολιασμό τις ανακοινώσεις από τα στέκια «Ρεσάλτο» στο Κερατσίνι και «Σινιάλο» στο Αιγάλεω. Διαβάστε και τη συζήτηση που προέκυψε στο «Σινάλο». Εδώ θα βρείτε ένα ενδεικτικό σπό τα 26.. αυτό του «Κω. από την κατάληψη».

Ίσως κάποτε η Επαναστατική-Αντικαπιταλιστική Αριστερά αποκτήσει ξανά τη σχέση με τα κοινωνικά κομματια που απεμπλέκονται μαζικά από τις διαχειριστικές επιλογές και ξαναβρει τον τρόπο να συζητά πολιτικά έξω από συνωμοσιολογικές και «πραχτόρικες» λογικές.

ΡΕΣΑΛΤΟ

Για την 48ωρη απεργία 19-20 Οκτώβρη και τα γεγονότα στη συγκέντρωση του Συντάγματος την Πέμπτη 20/10

Τη βδομάδα που πέρασε κατατέθηκε προς ψήφιση στη βουλή και ψηφίστηκε το τρίτο κύμα κατεδάφισης των κοινωνικών και εργασιακών κατακτήσεων του τελευταίου αιώνα μετά το μνημόνιο και το μεσοπρόσθεσμο. Το όνομα αυτού: πολυνομοσχέδιο. Η ισοπέδωση και ανοικοδόμηση της κοινωνίας σε νέες βάσεις πιο πειθαρχημένες και αποδοτικές για την οικονομική και πολιτική κυριαρχία συνεχίζεται. Εκτεταμένες απεργίες και καταλήψεις σε όλο τον δημόσιο τομέα προηγήθηκαν της 48ωρης γενικής απεργίας της Τετάρτης και Πέμπτης 19 & 20 Οκτώβρη.Τετάρτη 19 Οκτώβρη: τελικά απ’ ότι φαίνεται δε θα φύγουν με ελικόπτερο
Την Τετάρτη 19 Οκτώβρη εκατοντάδες χιλιάδες απεργοί-διαδηλωτές κατέβηκαν στο δρόμο, στη μεγαλύτερη ίσως πορεία της μεταπολίτευσης. Αυτό που έλειπε, ωστόσο, ήταν η «οργή λαού». Μετά από μια βδομάδα απεργιακής παράλυσης του κρατικού μηχανισμού και κατάληψης σχεδόν όλων των υπηρεσιών-υποδομών του, θα περίμενε κανείς την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης, υπόθεση που τελικά διαψεύστηκε.
Επιθετικές διαθέσεις δεν υπήρχαν, όπως π.χ. στις 5 Μάη 2010 που χιλιάδες διαδηλωτές επιχειρούσαν για ώρες έφοδο στο κοινοβούλιο μαχόμενοι σώμα με σώμα με τα ΜΑΤ. Το ίδιο ισχύει και για τις αριστερές οργανώσεις και κόμματα, κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά, που επενδύουν το τελευταίο διάστημα σε μια ρητορική περί «σύγκρουσης», «ρήξης», «ανατροπής» κ.α., την οποία μπορεί να κρίνει ο καθένας κι η καθεμία πόσο την εννοούν. Εκδηλώθηκαν, βέβαια, από κάποιους εκατοντάδες διαδηλωτές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, με την αμέτοχη επικρότηση κάποιων επιπλέον χιλιάδων συγκεντρωμένων, οι οποίες καταχωρήθηκαν ως ένα είδος εθιμοτυπίας σε μια πορεία-συγκέντρωση που δεν θύμιζε «καζάνι που βράζει».
Η λύση που φαίνεται να προκρίνεται από όλους τους θεσμικούς παράγοντες, κόμματα εξουσίας, αντιπολιτευτικά δεκανίκια, ΜΜΕ, εξωκοινοβουλευτική αριστερά, είναι οι εκλογές. Εξάλλου, «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», «χρειάζεται μια νέα συμφωνία με τον λαό», «πρέπει να καταγραφούν οι νέοι συσχετισμοί μέσα στην κοινωνία», «απαιτείται νέα λαϊκή εντολή» και άλλα σχετικά. Οι εκλογές πάντοτε λειτουργούσαν (έστω και προσωρινά) ως μέσο χειραγώγησης και αφομοίωσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας και οργής. Πάντοτε αποτελούσαν μέσο αναστολής (έστω και προσωρινά) των κοινωνικών αντιστάσεων με το πρόσχημα του «λαού που μίλησε».
Η απόσυρση των λεγόμενων «αγωνιστικών συνιστωσών» από κάθε σκέψη κορύφωσης της σύγκρουσης και η αποδοχή της «λύσης» των εκλογών δεν είναι τυχαία, παρότι τα ασήμαντα εκλογικά τους ποσοστά δε θα διαφοροποιηθούν και οι προσδοκίες τους για ενιαίο αριστερό αγωνιστικό και εκλογικό μέτωπο θα διαψευστούν. Δεν πρόκειται απλά για μια αναβολή της -πολυπόθητης κατά τα άλλα- «επανάστασης», «ανατροπής» κλπ για του χρόνου. Πρόκειται για το δρόμο της αστικής νομιμότητας και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας πάνω στον οποίο βαδίζουν εδώ και δεκαετίες.Πέμπτη 20 Οκτώβρη: σφυρί καλεί δρεπάνιΗ απόφαση του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ-ΜΑΣ να παραβρεθεί μαζί με τους υπόλοιπους διαδηλωτές στο Σύνταγμα την Πέμπτη 20 Οκτώβρη, μετά από 12 χρόνια απόλυτου διαχωρισμού-απομονωτισμού (σε βαθμό καραντίνας) δεν ήταν τυχαία. Δεν είναι μόνο ότι το «κώμα του λαού» περιφρούρησε το κοινοβούλιο τη συγκεκριμένη μέρα και όχι τη συγκέντρωσή του όπως γελοία ισχυρίζεται. Είναι ότι περιφρούρησε την καθεστωτική ομαλότητα, την ομαλή μετάβαση σε νέα κυβέρνηση μέσα από εκλογές. Μην ξεχνάμε εξάλλου την ένταση και τις μικροσυμπλοκές που εξελίχθηκαν από τους ίδιους την προηγούμενη μέρα με το μπλοκ της ΠΟΕ-ΟΤΑ (υπάλληλοι στους δήμους) και πάλι στο Σύνταγμα.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι το ΚΚΕ έχει αλλεργία στις καταστάσεις «ανωμαλίας» (όπως τις ονόμαζε τη δεκαετία του ΄70) και στους «κύκλους» που την προκαλούν (με βάση αυτά τα εχέγγυα άλλωστε νομιμοποιήθηκε μεταπολιτευτικά από την δεξιά). Γι’ αυτό για τον Περισσό δεν υπήρξε κοινωνική-ταξική εξέγερση τον Δεκέμβρη του 2008 αλλά επρόκειτο για «προβοκάτσια σκοτεινών κέντρων, εγχώριων και ξένων», μέχρι τη μνημειώδη ατάκα ότι «στην πραγματική λαϊκή εξέγερση δε θα σπάσει ούτε τζαμάκι».
Την Πέμπτη, λοιπόν, οι αριστεροί στυλοβάτες του συστήματος ανέλαβαν εργολαβικά τη διασφάλιση της Τάξης και της Ομαλότητας μπρος στο φόβο του αστικού καθεστώτος για ανεξέλεγκτο ξεσηκωμό στο απεργιακό διήμερο, για εκτεταμένες συγκρούσεις και εφόδους προς την βουλή, για αποσταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού. Γι’ αυτό και πήραν τα εύσημα από τον πρωθυπουργό, τα υπόλοιπα κόμματα, τα κανάλια και τις εφημερίδες, με μπροστάρηδες του βουλευτές του ΛΑΟΣ και μεγαλοδημοσιογράφους τύπου Χατζηνικολάου και Πρετεντέρη. Γι’ αυτό με περίσσεια χυδαιότητα έφτασαν στο σημείο να σκυλεύουν ακόμα και τον νεκρό οικοδόμο Δημήτρη Κοτζαρίδη, συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ, που έπαθε ανακοπή καρδιάς εξαιτίας των χημικών των μπάτσων ενώ εκείνοι αποδίδουν το θάνατό του στις «συγκρούσεις με τους προβοκάτορες παρακρατικούς κουκουλοφόρους», σε ένα όργιο σκόπιμης διασποράς της σύγχυσης και αθώωσης της άρχουσας τάξης και των δυνάμεων καταστολής της για τη δολοφονία του διαδηλωτή.
Συνηγόρησαν, βέβαια, και άλλοι λόγοι προφανώς στη συγκεκριμένη επιλογή τους. Πιθανές πιέσεις από τη βάση του ΠΑΜΕ για παραμονή έξω από το κοινοβούλιο στις απεργιακές πορείες και διασταύρωση με τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Επίδειξη ηγεμονικής θέσης στη βάση των κρούσεων για «αγωνιστική και εκλογική συμπόρευση» που δέχονται από άλλα τμήματα της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Εσωτερικό «τσιμέντωμα» του μηχανισμού από διαρροές και εκροές οπαδών και μελών με παράλληλη (ψηφοθηρική) απεύθυνση σε ένα όλο και πιο συντηρητικό ακροατήριο.
Τελικά, οι εκτιμήσεις -καθεστωτικές και αντικαθεστωτικές- για εκτεταμένες συγκρούσεις διαψεύστηκαν. Δεν υπήρχε εκείνη η ζωντάνια, η οργή, η επιθετικότητα, η αποφασιστικότητα, η εκβολή μιας σειράς χειμάρρων σε ένα ορμητικό ποτάμι που είναι ικανό να περάσει πάνω από κάθε καθεστωτικό σχεδιασμό και κάθε επίδοξο υπερασπιστή του. Έτσι, μείναμε την Πέμπτη 20 Οκτώβρη με μια άνευρη συγκέντρωση στο Σύνταγμα με σαφώς λιγότερο κόσμο απ’ ότι την Τετάρτη και τις ροπαλοφόρες αλυσίδες του ΠΑΜΕ -στραμμένες προς τους υπόλοιπους διαδηλωτές με πλάτη στην βουλή- αποφασισμένες να ματώσουν οι ίδιες και να αιματοκυλήσουν οποιονδήποτε αμφισβητούσε την περιφρούρηση του κοινοβουλίου. Έτσι κι έγινε.
Η παντελώς άστοχη και αδικαιολόγητη χρήση μολότοφ στις συμπλοκές, όπως και ο πετροπόλεμος (που σύντομα έγινε αμοιβαίος), δεν επιτρέπει ίσες αποστάσεις και συμψηφισμούς Αποκλειστικά υπεύθυνο πολιτικά και ηθικά για τις συμπλοκές που εκδηλώθηκαν είναι το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ-ΜΑΣ. Αλλά και επιχειρησιακά ο σχηματισμός τους ήταν προμελετημένα τραμπουκικός αφού είχαν υπολογίσει ότι η στάση τους θα προκαλούσε εντάσεις και πιθανώς συγκρούσεις. Τα δεκάδες βίντεο που έχουν κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο είναι αδιάψευστος μάρτυρας των διαδοχικών εφορμήσεων τους ως λυσσασμένες αγέλες, των αδιάκριτων χτυπημάτων τους με ρόπαλα, των ανοιγμένων κεφαλιών, της ομαδικής ποδοπάτησης πεσμένων ανθρώπων, της αδιάκριτης εκτόξευσης μαρμάρων εντός της πλατείας Συντάγματος, του πετάγματος ανθρώπων στο κενό από ύψος 4 μέτρων, της παράδοσης στα ΜΑΤ όσων έπεσαν στα χέρια τους. Επιθέσεις, βέβαια, που αναχαιτίστηκαν επιτυχώς, με αρκετές όμως απώλειες.
Από την άλλη, οι μολότοφ ιστορικά στο πεδίο του αγώνα έχουν χρησιμοποιηθεί σε επιθέσεις κατά κρατικών και καπιταλιστικών στόχων και στις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής. Κάθε άλλη χρήση τους -ακόμα και υπό τις συνθήκες τέτοιας κλίμακας επιθέσεων από ροπαλοφόρα ΚΝΑΤ- είναι εκτός συζήτησης. Ανάλογος προβληματισμός και σκεπτικισμός απαιτείται και για τις πέτρες.
Τα κυρίως ζητήματα όμως βρίσκονται στην πολιτική διάσταση του θέματος. Με εμφανή την απροθυμία του πλήθους να αμφισβητήσει πολιτικά και πρακτικά την «κόκκινη ζώνη» απαγόρευσης προσέγγισης της βουλής, η επιλογή της σύγκρουσης μοιάζει μετέωρη ως προς τον βαθμό της κοινωνικής της πρόσληψης και της πολιτικής της λειτουργικότητας-σκοπιμότητας. Μια επιλογή αυθόρμητη και αυτοσχέδια, που παρότι απηχούσε έναν διαχρονικά δίκαιο σκοπό (αυτόν του τσακίσματος της σταλινικής επιβολής), είναι σημαντικό να μη διεκπεραιώνεται με αντανακλαστικές κινήσεις (που δεν έχουν ζυμωθεί πολιτικά, δεν έχουν προταχθεί κοινωνικά και δεν έχουν οργανωθεί πρακτικά), οι οποίες αφήνουν τη σκιά της «εργολαβικής» ανάληψης εκκαθάρισης κάθε είδους φράγματος από συγκεκριμένα κοινωνικά-πολιτικά κομμάτια του κόσμου του αγώνα. Παρόλα αυτά, η στάση των διαδηλωτών/τριών που υπερασπίστηκαν τον εαυτό τους και τον δρόμο είναι κομμάτι της έμπρακτης θέσης και αυτοάμυνας του ριζοσπαστικού κινήματος απέναντι σε επίδοξους ηγεμόνες του αγώνα και θιασώτες της ομαλότητας. Η όποια συνέχιση της σύγκρουσης στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς (τόσο με το ΚΚΕ όσο και με διάφορες άλλες αριστερές οργανώσεις) πρέπει να επικεντρωθεί στην πολιτική αντιπαράθεση.
Τα γεγονότα της Πέμπτης 20/10 δεν πρέπει να λειτουργήσουν αποπροσανατολιστικά σε σχέση με τα διακυβεύματα της περιόδου, που αφορούν στην αδιάκοπη κυριαρχική επέλαση και στα επόμενα βήματα επίθεσης και λεηλασίας που ετοιμάζει η πολιτική και οικονομική εξουσία.

ΣΙΝΙΑΛΟ

Πατρίς, Κόμμα, Οικογένεια…

Στις 20/10/11 οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ δεν περικύκλωσαν τη Βουλή αλλά την περιφρούρησαν. Με πρόσχημα την περιφρούρηση του μπλοκ τους (που με ηγεμονικό τρόπο είχε τοποθετηθεί μπροστά από τη Βουλή, αφήνοντας ελεύθερα τα πεζοδρόμια μπλοκάροντας όμως κάθε πρόσβαση στους δρόμους) και σε σαφέστατη συνεργασία με την αστυνομία, εγγυήθηκαν την απρόσκοπτη λειτουργία των κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Η ίδια τακτική χρησιμοποιήθηκε από το Κόμμα και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Δεν είναι τυχαίες οι ευχαριστίες από όλους τους ομιλητές της Βουλής (μηδέ του Άδωνι εξαιρουμένου)  λίγο μετά το μεσημέρι για την αποτελεσματική περιφρούρηση.

Από την προηγούμενη ημέρα, την 19/10/11, το μπλοκ του ΠΑΜΕ δημιουργούσε προβλήματα στο Σύνταγμα καθώς δεν επέτρεπε σε κανένα άλλο μπλοκ να κινηθεί πάνω στην Αμαλίας για αρκετή ώρα. Οι τριβές με το μπλοκ της ΠΟΕ-ΟΤΑ από θαύμα δεν εξελίχθηκαν σε ανοιχτή σύγκρουση.

Χιλιάδες άνθρωποι αυτές τις δύο απεργιακές ημέρες  αντιλήφθηκαν τόσο τις ηγεμονικές ασκήσεις όσο και τις χυδαίες επιδιώξεις του ΠΑΜΕ. Οι επιδιώξεις αυτές δεν είναι άλλες από την επιβολή μιας πολιτικής σταθερότητας και την προάσπιση των αστικών δημοκρατικών επιλογών  μέχρι τις εκλογές. Πολλές χιλιάδες διαδηλωτών σε αντίθεση με τις παράτες περί πρωτοφανούς ενότητας των πολιτικών δυνάμεων (ΠΑΜΕ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, «πλατείας συντάγματος») είδαν ξεκάθαρα το ΚΚΕ να παίζει για μια ακόμη φορά το ρόλο του νταβατζή κάθε λαϊκής κινητοποίησης.

Από κει και πέρα πρέπει να δούμε τι ρόλο έπαιξαν οι συγκρούσεις. Ήταν δεδομένο από την Τετάρτη ότι οι χιλιάδες διαδηλωτές, ακόμη και χωρίς την παρουσία του ΠΑΜΕ, δεν είχαν καμία διάθεση να μπουν στη Βουλή (τέτοια διάθεση είχαν διατυπώσει με σαφήνεια την 5η Μάη του 2010 όταν έπαιζαν ξύλο σώμα με σώμα με τα ΜΑΤ μπροστά στον «άγνωστο στρατιώτη»).  Η εικόνα μερικών δεκάδων ανθρώπων που ξεδίπλωναν κάθε λίγο και λιγάκι επιθέσεις στα ΜΑΤ από αριστερά της Βουλής και μιας διαρκούς αλλά αδρανούς επιδοκιμασίας από μερικές χιλιάδες ανθρώπων που βρίσκονταν επί της Αμαλίας, κατέληξε σε μια βαρετή επανάληψη που σύντομα εκφυλίστηκε. Και, παραπέρα, το πρωί της Πέμπτης δεν είχε διατυπωθεί καμία επιπλέον διάθεση από το πλήθος δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών.

Άρα, η επικέντρωση στην χυδαία στάση του ΠΑΜΕ που περιφρουρούσε φανερά τη Βουλή δεν είχε τη λογική ενός φυσικού φράγματος η οποία εμπόδιζε κάποια γενικευμένη συγκρουσιακή διάθεση. Θεωρήθηκε επί τόπου, μια και δεν υπήρχε προφανώς και κρίνοντας εκ του αποτελέσματος κανενός τέτοιου τύπου «σχέδιο» από κανέναν, ότι το ΠΑΜΕ έπρεπε “να πληρώσει για την ξεπουλημένη του αυτή στάση”. Το ΚΚΕ, ωστόσο, καθώς έχει πάντα έτοιμα τα σχέδιά του μαζί με τις εναλλακτικές τους, φάνηκε όχι μόνο έτοιμο και με διάθεση να αιματοκυλήσει κάθε εναντίον του κίνηση (με αιχμή τις παντελώς άστοχες και φονικές μέσα σε πλήθος μολότωφ και εφαρμόζοντας την αρχή της συλλογικής ευθύνης επιτιθέμενο σε ό,τι κινούνταν έξω από το μπλογκ του) αλλά και να εισπράξει την πολιτική υπεραξία ακόμη και από τον ενδεχόμενο θάνατο (το κάνει ήδη με τον οικοδόμο από τον Βύρωνα…) και τους τραυματισμούς των αναλώσιμων -για το ίδιο το ΚΚΕ- στελεχών του.

Οι «κουκουλοφόροι», που στο προκείμενο ήταν χιλιάδες άνθρωποι αγανακτισμένοι με το ΠΑΜΕ, επί ώρες άγονταν και φέρονταν από την κυρίαρχη αλλά και την αριστερίζουσα προπαγάνδα για να καταλήξουν τελικά σήμερα να αποτελούν σημείο κοινής αναφοράς για κάθε πολιτική μανούβρα. Για μια ακόμη φορά, οι  «κόκκινοι μπάτσοι» δεν βρίσκονταν μόνο στην Αμαλίας με κράνη, παλούκια και σημαίες του ΠΑΜΕ αλλά και με τη  μορφή wannabe στα «μετόπισθεν» με τα τύμπανα και τις ντουντούκες των διάφορων αριστερών και αριστερίστικων αιρέσεων.

Είναι αλήθεια ότι όλοι και όλες είχαν αντιληφθεί το ρόλο του ΠΑΜΕ αυτό το απεργιακό διήμερο. Ήταν κάτι παραπάνω από δυνατό να καταδειχτεί και να προεκταθεί παραπέρα στην κοινωνική συνείδηση αυτός ο ποδηγετικός ρόλος χωρίς την φυσική σύγκρουση -και μάλιστα με αυτούς τους όρους- με τον μηχανισμό του. Με δεδομένες, ωστόσο, τις συγκρούσεις βρισκόμαστε με ένα ΚΚΕ να προσπαθεί να εκτρέψει  τον απολογητικό του λόγο σε μια επιθετική μαρτυρία για την κοινωνική ειρήνη με έναν νεκρό και 40 τραυματίες. Επιπλέον, η ψήφιση του πολυνομοσχεδίου βυθίστηκε στις οθόνες κάτω από την επιφάνεια των «εντυπωσιακών» εμφυλιακών μαχών σώμα με σώμα…

Την Πέμπτη το μεσημέρι, μία καθαρά βολονταριστική απάντηση στον χειραγωγικό ρόλο του ΚΚΕ δόθηκε με αυτόν τον τρόπο…. με αυτόν τον αποσπασματικό, αποτυχημένο και πολιτικά μετέωρο τρόπο.

Bonus: Κω. από την κατάληψη

Το ΚΚΕ είναι ένα πολιτικό μόρφωμα με τις κοινωνικές του αναφορές και τα ριζώματά του. Δεν πρόκειται για έναν πολιτικό αντίπαλο που αντιμετωπίζεται με τα ίδια “εργαλεία” που χρησιμοποιούνται για τους φασίστες. Η βία του βρίσκεται στην άκρη των πολιτικών του επιλογών, δεν καταναλώνεται, δεν προκρίνεται, δεν είναι απότοκη κανενός θυμικού και ελέγχεται από έναν κεντρικό σχεδιασμό που έχει ενσωματώσει όλες τις πολιτικές προεκτάσεις της.
Τη βία του ΚΚΕ θα την πολεμήσεις με πολιτικά εργαλεία πρώτιστα γιατί από αυτα και μόνο καταλαβαίνει. Το Κόμμα έχει τη δυνατότητα να ανανεώνει τις περιφρουρήσεις του και να τις ενισχύει με τους χιλιάδες αναλώσιμους πιστούς του αν αυτό που θα έχει απέναντι στις πολιτικές του επιλογές είναι απλά μια φυσική απειλή από ένα διάτρητο πολιτικό μωσαϊκό.
Η παρουσία του ΠΑΜΕ ήταν απωθητική στο Σύνταγμα και τις δύο απεργιακές ημέρες πανθομολογούμενα (δέχτηκε και εσωτερικές κριτικές). Το διακύβευμα ωστόσο δεν ήταν το ΠΑΜΕ στο βαθμό που δεν υπήρχε η διάθεση για γενίκευση της σύγκρουσης. Οι αναρχικοί μπορεί να ήταν ο μόνος πολιτικός χώρος που θα μπορούσε να φέρει σε πέρας μια αναμέτρηση με τις περιφρουρήσεις του ΠΑΜΕ αλλά δεν είναι και πολιτικός “εργολάβος”. Η αδιαφορά του α/α “χώρου” για τους πολιτικούς χειρισμούς δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπολογίζει τις πολιτικές παραμέτρους των επιλογών του.
Η αποτυχία αυτής της βολονταριστικής κίνησης δεν είναι ότι σύντροφοι/ισσες καλώς έδωσαν την μάχη με τα λυσσασμένα σκυλιά του ΚΚΕ αφότου ξεκίνησε (δεν γινόταν και αλλιώς) ούτε ότι δεν ανατράπηκε ο σχεδιασμός του ΚΚΕ για τον έλεγχο της κινητοποίησης (τελικά έφυγε όταν αυτό γούσταρε από το Σύνταγμα έχοντας μετατοπίσει τις εντυπώσεις μακριά από αυτό που γινόταν μέσα στη Βουλή) αλλά ότι του δόθηκε η ευκαιρία να κάνει παιχνίδι με κάτι για το οποίο ήταν έτοιμος, να επιμερίσει τις ευθύνες για την θλιβερή του στάση και τις δύο ημέρες και να θέσει την ατζέντα για την παρουσία στο δρόμο (“περιφράξεις” πορειών) με τους δικούς του όρους.
Η κατάπτυστη στάση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα (που εκ των υστέρων φαίνεται ότι θα είχε επιφέρει δυνατούς εσωτερικούς τριγμούς και που δειλά δειλά εμφανίζουν κάποια ισχνά δείγματα με φόντο τις “χτυπημένες περιφρουρήσεις” και τον πολιτικά σκυλεμένο νεκρό) έπρεπε να στηλιτευτεί στο έπακρο με όρους κοινωνικής προπαγάνδας ούτως ώστε να αντιμετωπιστεί εν ευθέτω χρόνω με όρους μαξιμαρισμένων κοινωνικών αναφορών και συγκεκριμένο πολιτικό και τακτικό σχεδιασμό.


One Comment on “…και 2 ανακοινώσεις από «ΡΕΣΑΛΤΟ» & «ΣΙΝΙΑΛΟ» για την 48ώρη απεργία”

  1. Ο/Η kseeath λέει:

    Μια χαμένη ευκαιρία με ένα πικρό τέλος
    Τα γεγονότα της Πέμπτης (σύγκρουση ΚΚΕ αναρχικών με δεκάδες τραυματίες και ο θάνατος του 53χρονου άνεργου οικοδόμου Δημήτρη Κοτσαρίδη μέλους του ΚΚΕ, από ανακοπή που το πιθανότερο σχετίζεται όχι τόσο με την ένταση των γεγονότων όσο με τα χημικά που εισέπνευσε ο άτυχος εργάτης από αυτά που σωρηδόν έριξε η αστυνομία στο χώρο του Συντάγματος) και ο κύκλος που άνοιξε μετά από αυτά έκλεισαν με πολύ άδοξο τρόπο την μεγαλύτερη λαϊκή κινητοποίηση στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση. Μαζί του έκλεισε και το ξέσπασμα των «άγριων» απεργιών και καταλήψεων που άνοιξαν τις προηγούμενες μέρες. Το κίνημα έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να αντιπαρατεθεί τελειωτικά με την κυβέρνηση του ΓΑΠ μεταθέτοντας τις εκκρεμότητές για έναν επόμενο γύρο. Continue reading →


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s