Κινηματισμός – Κομματισμός ή Πολιτικό Σχέδιο;

Ο τελευταίος χρόνος έχει αλλάξει πολλά πράματα στη ζωή μας… Τον τρόπο που αντιδρούμε, τις ελπίδες και τα οράματα μας, τις σημαντικότητες μας. Η ζωή μας αλλάζει προς το χειρότερο με καταιγιστικό ρυθμό, χωρίς να υπάρχει ορατό τέρμα στον πάτο του βάλτου που μας σπρώχνουν.

Στην πολιτική σκηνή έχει διαμορφωθεί ένα ομογενοποιημένο «δεξιό» μπλοκ από το ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και τους μαϊντανούς της Μπακογιάννη και της Χρυσής Αυγής που σιγοντάρουν τη ταξική επίθεση του κεφάλαιου.

Η αντιπολίτευση, λοιπόν, από την πλειοψηφία της αριστεράς αλλά και σημαντικού κομματιού από την Αυτονομία και τον Αναρχισμό, διακατέχεται από δύο θανάσιμα αμαρτήματα… τον «Κινηματισμό» και τον «Κομματισμό». Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο αναζητούν απαντήσεις είτε περιμένοντας, γενικώς, τον «κόσμο» αυθόρμητα να «ξεσηκωθεί», είτε περιμένοντας το «μεγάλο» Κόμμα – Μέτωπο – Παράταξη που θα κυριαρχήσει στην κοινωνία.

Και οι δύο απόψεις παραμένουν παθητικά το περιθώριο των εξελίξεων γιατί, πολύ απλά, πάντα θα περιμένουν μια μαγική μέρα που δεν έχει υπάρξει ποτέ στην παγκόσμια ιστορία.. Ποτέ ο «κόσμος» αυθόρμητα δεν συνένταξε μια πολιτική πρόταση, ούτε υπήρξε κόμμα που να πήρε 50 και 60% στις εκλογές και στα σωματεία ΠΡΙΝ ανατραπεί το πολιτικό κατεστημένο.

Προφανώς υπάρχουν κι άλλες μειοψηφίες…  Πχ υπάρχουν αριστεροί σοσιαλδημοκράτες σαν το Κουβέλη, αριστεροδημοκρατικο ΠΑΣόκους και το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ που αναπολούν τη δημοκρατική κοινωνική διαβούλευση που επικράτησε για μισό αιώνα στη Δυτική Ευρώπη.  Αυτοί θα πάνε «σφαγμένοι» μες τη μέση, στα πεδία των ταξικών μαχών που οργώνονται και θα αναρωτιούνται μέχρι το τέλος «τι πήγε στραβά στο Κοινωνικό Συμβόλαιο». Προς το παρόν οργανώνουν εκκλησιασμούς και ευχολόγια να επιστρέψει η «σύνεση» και ο «Ορθός Λόγος» στους κυβερνώντες.. Έμαθα πως προβάλλουν και την ταινία «Οι Γερμανοί Ξανάρχονται» και παίρνουν το ρόλο του τρελού που ψελλίζει «Άνθρωποι, άνθρωποι.. προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Όλοι άνθρωποι είμαστε».  Περισσότερο, δικαιολογίες εφευρίσκουν για την πολιτική υποστήριξη του καπιταλισμού , όμως, παρά προσπαθούν να συντάξουν μια εναλλαχτική πολιτική πρόταση.

Πρέπει να δούμε τα κολλήματα που έχουν οι κύριες λογικές της Αντιπολίτευσης, για να καταλάβουμε που «σκαλώνει» η υπόθεση της αντίστασης.

«Το Κίνημα θα τα κάνει όλα» ή Απελθέτω απ` εμού το ποτήριο τούτο της ευθύνης οργάνωσης και πρότασης

Από αυτή την «αρρώστια» πλήττονται, κυρίως, οι τροτσκιστικές και οι αριστερο-ευρωκομμουνιστικές ομάδες.

Περιμένουν, αφηρημένα, ένα μαζικό κίνημα που θα αγκαλιάσει την κοινωνία και θα διαμορφώσει (ή θα ασπαστεί) ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα. Η καρτερική προσμονή ενός κινήματος, μιας «εξέγερσης», μιας «Ταχρίρ» που θα τα σαρώσει όλα στο πέρασμα της τους οδηγεί σε συντηρητικούς συμβιβασμούς «αφού ο κόσμος είναι στους καναπέδες του». Αναδεικνύει τη στατική, φωτογραφική εικόνα της «συντηρητικής» – σιωπηρής πλειοψηφίας και συμβιβάζεται «αφού δεν τραβάει το κίνημα».

Από την άλλη, η αριστερή εκδοχή των «κινηματικών» ανακαλύπτει την αγωνιστική πλειοδοσία για να μην πέσει στο ρεφορμισμό. Η μία 24ώρη είναι «λίγη», η απεργία διαρκείας «ξεπουλήθηκε», το ντου στη Βουλή δεν ήταν καλοοργανωμένο, η διαδήλωση ΠΡΕΠΕΙ να φτάσει στο ένα εκατομμύριο…  Ποτέ για αυτούς το κίνημα δεν είναι αρκετά δυνατό για να κάνει εξέγερση… παρά μόνο όταν την κάνει μόνο του!

Η τάση αυτή, χρησιμοποιεί ένα ψευδές και άκυρο θεωρητικό σχήμα. Προσθέτει αχλάδια και ψάχνει το σύνολο των μήλων… Ανακαλύπτουν μια «μαγική» θεωρία των αυξανόμενων απεργιών και διαδηλώσεων. Θεωρούν πως αν καταφέρουν και οργανώσουν πχ μια δεκαήμερη απεργία όπου κάθε μέρα θα συμμετέχουν όλο και περισσότεροι εργάτες στις διαδηλώσεις, αυτό θα μετατραπεί σε εξέγερση. Αν βάλουμε ένα εκατομμύριο κόσμο να διαδηλώνει ένα μήνα, θα γίνουν όλοι κομμουνιστές, φαντασιώνονται οι κινηματίες.

Αυτή είναι μια κομπογιαννίτικη εκδοχή της μαρξιστικής άποψης περί συσσώρευσης πολιτικής γνώσης και εμπειρίας από την εργατική τάξη.  Βαστάει στην παλιά σοσιαλδημοκρατία του 19ου αιώνα που θεωρούσε πως η ταξική δημοκρατία και αλληλεγγύη των συνδικάτων είναι  πρόπλασμα σοσιαλισμού.  Η εξάπλωση των συνδικάτων και η δημοκρατική διαπαιδαγώγηση της τάξης, θα φέρει ανώτερη πολιτική συνείδηση.

Οι εργαζόμενοι χρησιμοποιούν ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ με τις απεργίες, πολλές μεθόδους πάλης και όχι με ευθύγραμμο τρόπο. Ειδικά σε μια περίοδο που αυξάνονται οι άνεργοι και οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε επιχειρήσεις με όλο και μειωμένους τζίρους, η ανάγκη ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΤΑΣΗΣ είναι πρωτεύουσα υπόθεση για την αριστερά. Πόσες πολλές απεργίες πρέπει να διοργανώσεις μέσα σε μια «Κατοχή» – «Χούντα» για να φτάσεις στο επιθυμητό επίπεδο να ξεκινήσεις Ανταρτικο ή Πολυτεχνείο `73;

Συμπερασματικά οι «Κινηματικοί» αρνούνται να περιγράψουν ποιο είναι το σημείο βρασμού που θα καλέσουν την «Εξέγερση». Γι` αυτό και την αφήνουν στα χέρια των «Κομματικών» , για να τους κάνουν κριτική «πόσο λάθος απόψεις έχουν».

Οι «Κομματικοί» ή Εγώ ειμί η Μοναδική Άποψη, το Επαναστατικό Υποκείμενο κι ο πολιτικός θεός σου.. Ουκ έσονται σοι θεοί έτεροι πλην εμού

Αυτή είναι μια αρρώστια που ταλανίζει τις σταλινικές, κυρίως, οργανώσεις αλλά είναι ιδιαιτέρως κολλητική. Εξαπλώνεται με κάθε τρόπο και έχει γοργό ρυθμό επώασης που καταστρέφει κάθε κοινωνική λειτουργία.

Οι Κομματικοί θεωρούν μόνο τον εαυτό τους φορέα Αλλαγής. Ότι και να γίνεται στο περιβάλλον, όσο κι αν η Κρίση βαθαίνει  και οι λαϊκές αντιστάσεις μεγαλώνουν, έχουν ένα και μόνο μέτρημα..τον ίδιο τους τον εαυτό. Αυτό το αυτοαναφορικό σύστημα τους οδηγεί τις περισσότερες φορές σε μια μονότονη, συντηρητική επανάληψη του «δεν είμαστε αρκετοί».

Προφανώς και δεν υποβαθμίζω την ανάγκη επαρκών οργανωμένων δυνάμεων. Το αντίθετο, μάλιστα. Όμως δεν έχω ακούσει από κανένα, ποιο είναι το επαρκές μέγεθος οργάνωσης για να προχωρήσει σε αντικαπιταλιστικές τακτικές. Το  5, 10, 30% σε εκλογική επιρροή, όπως σήμερα; Η κυριαρχία στα συνδικάτα; 100-200-500 χιλιάδες κομματικά μέλη;

Το πρόβλημα αυτής της μεθόδου είναι πως χρησιμοποιεί μεζούρα για αν μετρήσει κιλά! Χρησιμοποιεί αστικά εργαλεία μέτρησης επιρροής για να «μετρήσει» την αντικαπιταλιστική-αντικαθεστωτική δύναμη. Αδυνατεί να παράξει νέα εργαλεία πάλης, νέους μηχανισμούς ταξικής πάλης. Μένει προσκολλημένη στην κοινοβουλευτική επιρροή ή στα συνδικάτα και περιμένει πότε θα γίνει πλειοψηφία.. πότε θα «περάσει» το δικό της ψήφισμα.

Γιατί στις εκλογές αυτό που μετριέται, λοιπόν, δεν είναι η δημοφηλία, γενικώς και αορίστως, ενός πολιτικού μηχανισμού, παρα μόνο η χρησιμότητα του στην αναπαραγωγή του συστήματος.  Αυτός που παίρνει, λοιπόν, πολλούς ψήφους ακόμα και σε ένα συνδικάτο είναι αυτός που μπορεί να ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΕΙ αποτελεσματικά με το αφεντικό της επιχείρησης.  Δεν είναι λογικό, λοιπόν, να εκλέγεται στο ΕΝΙΑΙΟ συνδικάτο αυτός που είναι πιο αποτελεσματικός στη διαπραγμάτευση κι όχι στην πόλωση; Δεν είναι λογικό να υπερψηφίζονται κόμματα που αναζητούν τη εύρυθμη λειτουργία του κοινοβουλευτισμού κι όχι την αποδιοργάνωση του;

Τελικά, οι «κομματικοί» μπορούν να μετατραπούν στους πιο ένθερμους υποστηρικτές του κοινοβουλευτισμού, αφού μέσα από αυτόν επιβεβαιώνονται. Κι όταν χάνουν τις εκπροσωπήσεις, εξαφανίζονται από το πολιτικό σκηνικό.

Από την άλλη, η αριστερή εκδοχή τους για να αποφύγουν (;) τη σκόπελο των κοινοβουλευτικών μηχανισμών μέτρησης, πέφτουν σε άλλο σφάλμα… στη θρησκευτική προσήλωση στην Ηγεσία. Εμπιστεύονται μόνο το Καθοδηγητικό Ιερατείο που αυτό και μόνο αυτό θα καθορίσει πότε «παίρνουμε τα όπλα» και πότε «αναδιπλωνόμαστε». Είναι αδύνατο να προκύψει επιστημονική μέθοδος για την πολιτική παρέμβαση και όλα εξαρτώνται από τους συσχετισμούς της Κεντρικής Επιτροπής.  Από το πόσο «ενσωματωμένη» ή «υπεραριστερή» είναι η ηγεσία της ομάδας, από τις συμμαχίες και τις πολιτικές ελπίδες που έχουν κάποιοι σχεδιασμοί, από πολιτικές πιέσεις άλλων κομμάτων, από, από…

Φυσικά, μέχρι, τότε εξαντλούνται σε ένα και μόνο τρόπο δράσης: Επαναστατική ρητορεία και αφηρημένη προπαγάνδα! Θεωρητικά σχήματα και πλαίσια κατατίθονται για «ζύμωση». Η «Λαϊκή Εξουσία», ο «Εργατικός Έλεγχος», το «Έξω από το Ευρώ, ΕΕ, ΝΑΤΟ, Πλανήτη Γη»  δεν αφορούν ένα συνεκτικό σχέδιο πάλης μέσα σε μαζικούς χώρους και γειτονιές. Όλα βαδίζουν στο δικό τους προσωπικό χωροχρόνο των κομματικών… Όλα μπορούν να περιμένουν μέχρι «να πείσουμε», «να γίνουμε πολλές», να, να…

Για ένα πολιτικό σχέδιο Ανατροπής

Πολλοί αναγνώστες θα θεωρήσουν πως αυτές είναι κριτικές που έχουν ξαναειπωθεί στο παρελθόν. Το σημαντικό, όμως, σε κάθε σχέδιο είναι να ταιριάζει στις συγκεκριμένες συνθήκες.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που εκτυλίσσεται τα τελευταία τρία χρόνια και ιδιαίτερα η μετατροπή της Ζώνης του Ευρώ στο Μεγάλο Ασθενή του 21ου αιώνα, επιβάλλει νέα σχέδια και ταχτικές. Τα μίνιμουμ μέτωπα και προγράμματα ανήκουν στο παρελθόν και πάνε παρέα με τις περιόδους «ζύμωσης και ανασυγκρότησης». Τα ιδεολογικά προγράμματα πάνε στο καλάθι των αχρήστων μαζί με τα ενιαία, απολίτικα συνδικάτα.

Ακόμα και η Αριστερά βρίσκεται στα όρια της διχοτόμησης. Όχι στις κλασσικές οργανώσεις, αλλά ανάμεσα στη Μεταρρυθμιστική και στην Επαναστατική. Και μη νομίζετε πως θα χωριστούν «κατά τας γραφάς» και τις παλιές αναλύσεις. Το ποιοι θα βάλουν το «τομάρι» στο πάγκο του ταξικού κρεοπωλείου και ποιοι θα δειλιάσουν, θα αναζητήσουν «νόμιμες μεθόδους πάλης» ή ακόμα και «αστικές πολιτικές λύσεις», δεν έχει γραφτεί ακόμα.  Ψήνεται.. μυρίζει….

Αυτό που χρειάζεται είναι η συγκρότηση ενός δικτύου επαναστατών με κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

1)      Περιγραφή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και του σφαγείου που μας ετοιμάζει. Ο καπιταλισμός για να ξεφύγει από την κρίση του, θα χρειαστεί μαζική καταστροφή κεφαλαίων, δηλ. την υπάρχουσα υλικοτεχνική υποδομή του πλανήτη. Το μέγεθος είναι ασύλληπτο. Πριν από 30 χρόνια, για να ξεφύγει από την οικονομική κρίση η Δύση, χρειάστηκε την διάλυση όλης της Ανατολικής Ευρώπης. Ακόμα, όμως, και αυτή η ανοικοδόμηση των πρώην «σοσιαλιστικών» χωρών προσέφερε μια πρόσκαιρη «ανάπτυξη» μιας δεκαετίας. Για να ξαναμπεί, λοιπόν, ο πλανήτης σε μια νέα φάση ανάπτυξης «δεκαετίας `50» θα χρειαστεί μια διάλυση, μια «Αφγανοποίηση» του πλανήτη, που ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος θα φαντάζει παραμύθι για να τρομάζουν τα μικρά παιδιά.

2)      Το ελληνικό και παγκόσμιο εργατικό κίνημα είναι υπερώριμο να δεχθεί μια Νέα Επαναστατική Αντικαπιταλιστική Φράξια. Δεν είναι μόνο οι αραβικές εξεγέρσεις, δεν είναι η κρισιμότητα της Ελλάδας ως Αδύναμος Κρίκος της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας. Το ίδιο το ελληνικό εργατικό κίνημα βρίσκεται εδώ και 2,5 χρόνια σε διαδικασία επαναστατικού βρασμού. Πως θα περιγράφατε, άραγε, αν διαβάζετε σε ένα βιβλίο ιστορίας για μία χώρα όπου μέσα σε 3 χρόνια, η νεολαία επιτέθηκε σε όλα τα αστυνομικά τμήματα, μία περιοχή της πρωτεύουσας βρισκόταν επί μήνες σε μάχες δρόμου με μολότωφ με το κράτος, έχουν γίνει δεκάδες πανεργατικές απεργίες και διαδηλώσεις εκ των οποίων μία από αυτές οδήγησε σε αυθόρμητη εισβολή στο κοινοβούλιο και μια άλλη σε διήμερη μάχη με τις δυνάμεις καταστολής, συνδικάτα προχωρούν σε απεργίες διαρκείας και καταλήψεις δημοσιών οργανισμών και υπουργείων, ενώ αυτοσχέδιες λαϊκές συνελεύσεις συγκροτούνται σε πλατείες της πρωτεύουσας και σε πολλές γειτονιές και επαρχιακές πόλεις; Σε τι μοιάζει η σημερινή Ελλάδα με αυτή πριν το Δεκέμβρη του 2008; Είναι μια «τυπική κινηματική περίοδος δυτικοευρωπαϊκού, διεκδικητικού τύπου»; Ας συνεχίσετε, όσοι δεν πείθεστε, να κοιμόσαστε τον ύπνο του δικαίου και να προσμένετε τη «Μεγάλη Επαναστατική Νύχτα».

3)      Να αναγνωρίσουν τα μέσα πάλης που χρησιμοποιεί η ίδια η τάξη και να μην μένουν προσκολλημένοι σε ιδεοληψίες.  Οι μεγάλες Επαναστάσεις δεν έγιναν από copy-paste προηγούμενων «έτοιμων» σχημάτων. Ο Μαρξ «ανακάλυψε» την εργατική κομμούνα από τους εργάτες στο Παρίσι το 1871. Ο Λένιν μετέτρεψε σε ένοπλα τάγματα το κόμμα και σε «γιάφκες» τα κομματικά γραφεία ενισχύοντας τις εργατικές ένοπλες πολιτοφυλακές.. και δεν ήταν, φυσικά, ούτε πλειοψηφία ούτε «μαζικές» μέσα στη Ρώσικη αγροτική λαοθάλασσα.  Ούτε έμεινε σε ένα τυφλό εργατισμό. Τα «Σοβιέτ» ήταν μικτές τοπικές συνδιαχειριστικές συνελεύσεις πόλεων και χωριών που λειτουργούσαν επί 10-20 χρόνια, αλλά δεν δίστασε να τα αναγνωρίσει ως «φορέα εξουσίας» .  Η «αυτοδιαχείριση» στον Ισπανικό Εμφύλιο το `36 βασίστηκε σε ζωντανές διαδικασίες της Ισπανικής κοινωνίας, ενώ οι «Διεθνείς Ταξιαρχίες» δεν ήταν και τόσο κομμουνιστική παράδοση, έτσι; Πόσο, μάλλον, το ελληνικό «Αντάρτικο» του `42. Μεμονωμένοι αντάρτες και αγωνιστές το ξεκίνησαν ΠΡΙΝ το ΚΚΕ το ενστερνιστεί και διαμορφώσει τον ΕΛΑΣ. Τίποτα δεν υπήρχε από ΠΡΙΝ γραμμένο σε βιβλία, αλλά παρ `όλα είναι κομμάτι μαχών του παγκόσμιου εργατικού κινήματος που οι Επαναστάτες ΠΡΕΠΕΙ να λειτουργούν και να αξιοποιούν κάθε δυνατότητα.

4)      Οι Κομμουνιστές πρέπει να ακολουθούν ένα δίπολο δράσης…

i.          Αποδιοργάνωση – αποσταθεροποίηση των καπιταλιστικών μηχανισμών ιδιωτικών ή κρατικών. Όχι μόνο σε ιδεολογικό αλλά και σε οργανωτικό-πρακτικό επίπεδο.  Χρησιμοποιούν και ενισχύουν ιδεολογικά-πρακτικά κάθε εργαλείο που προσφέρει η ταξική πάλη. Απεργίες και απεργιακές φρουρές, καταλήψεις,  λυντσαρίσματα καθεστωτικών βουλευτών-διευθυντών-αφεντικών-τροϊκανών. Είναι δυνατόν μαζικά κομμάτια της τάξης να εισβάλλουν σε αστυνομικά τμήματα και στη Βουλή και οι κομμουνιστές να μην προσπαθούν να ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ; Είναι δυνατόν να μη χτίζεις ενιαία δράση με αριστερούς και Πασόκους που απεμπλέκονται από την καθεστωτική, συμβιβαστική πρακτική των κομμάτων τους ; Το σαμποτάζ θα προστεθεί στο πολιτικό οπλοστάσιο. Η αποδιοργάνωση δεν αφορά την αποδυνάμωση των εχθρικών μηχανισμών, μόνο. Πρέπει να ενταθούν οι κοινωνικο-πολιτικές πολώσεις και στοιχίσεις, ώστε να δημιουργηθεί και αντίπαλο στράτευμα απέναντι στο Αντεπαναστατικό μπλοκ Κράτους – Αφεντικών.

ii.          Ενίσχυση μορφών εργατικής αυτοδιεύθυνσης έξω από τους αστικούς μηχανισμούς. Σήμερα μπορεί να επανασυνδέουν το ρεύμα, αύριο  να παρεμποδίζουν εξώσεις… Πιο μετά να απαλλοτριώνουν σουπερμάρκετ και να μοιράζουν τρόφιμα. Πολύ σύντομα θα χρειαστεί να αναλάβουμε τα εγκαταλελειμμένα σχολεία και νοσοκομεία.  Όχι! Δεν πάμε να φτιάξουμε ένα δίκτυο ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ με την καπιταλιστική οικονομία, αλλά να ενθαρρύνουμε κάθε δράση αυτοκυβέρνησης. Κάποια στιγμή.. πολύ σύντομα θα χρειαστεί να πούμε «να αναλάβουν τη διαχείριση τη ζωή μας οι…» και θα είναι τα Εργατικά Κοινωνικά Φόρουμ, οι αμεσοδημοκρατικές ταξικές πλατείες, οι εκλεγμένες επιτροπές Δεν Πληρώνω – Δεν Πολεμάω – Δεν Το Βουλώνω; Η ιστορία θα δείξει..

Τα τρία από τέσσερα χαρακτηριστικά είναι απολύτως απαραίτητα για το Επαναστατικό Υποκείμενο και αλληλοσυμπληρώνονται. Χωρίς την περιγραφή της συντέλειας που φέρνει η σημερινή Κρίση, η κατάσταση Επείγοντος Συνθήκης φαντάζει Δον Κιχωτισμός. Η επαν-ένταξη της Βίας μέχρι και την παρανομία ως στοιχείο της πολιτικής πάλης βάζει το όριο των αγώνων. Δεν είναι δυνατόν να περιγράφουμε πως ζούμε «Κατοχή» ή σε «Χούντα που δεν τέλειωσε το `73» και να αναζητούμε «νόμιμο» δρόμο πάλης. Μπορούσε το ΕΑΜ να ήταν νόμιμο; Το Πολυτεχνείο;  Αλλά και οι αναφορές στη Ιστορία δεν αρκούν. Εν τέλει, οι σύγχρονοι Αγωνιστές θα βγουν από τους πιτσιρικάδες που λιάνισαν τα αστυνομικά τμήματα, από τους συναδέλφους που θα σχηματίσουν τις απεργιακές φρουρές στα αμαξοστάσια των Δήμων, από αυτούς που θα λυντσάρουν με γνήσιο ταξικό μίσος τον όποιο Πάγκαλο, τους Δεητζήδες που θα επανασυνδέουν το ρεύμα, τους υπάλληλους που θα απαλλοτριώνουν τα αφεντικά τους… Όμως και η Νέα Κοινωνία δεν θα έλθει από ένα ταχτικό στρατό. Δεν θα έρθουν «ειδικοί» να μας σώσουν. Ούτε στρατιώτες, ούτε οικονομολόγοι. Θα κυβερνήσουν οι Κούνεβες αυτού του τόπου…

Το μόνο που βρίσκεται υπό συνεχή εξέλιξη είναι το σημείο 2. Η κινηματική διαδικασία στην Ελλάδα μπορεί να εξελιχθεί ευνοϊκά, αλλά και αρνητικά. Η υπάρχουσα ευνοϊκή κατάσταση έχει κατ` αρχήν δυναμώσει το χώρο του αναρχισμού και της αυτονομίας μέσα από τα δεκάδες τοπικά στέκια σε γειτονιές και σχολές, αλλά και σε εργασιακούς χώρους.

Αλλά ακόμα και μια αρνητική εξέλιξη των πραγμάτων μέσα από μια ήττα του κινήματος (πχ εξέλιξη δικτατορίας κλπ) δεν αναιρεί την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός Νέου Πολιτικού Σχέδιου.

Αυτό που είναι προς συζήτηση είναι η μαζικότητα. Ποτέ οι κομμουνιστές δεν μπλόκαραν από πρόσκαιρους αρνητικούς συσχετισμούς. Ακόμα και μέσα σε παγκόσμιους πολέμους με διαλυμένα κόμματα και στην παρανομία, ύψωσαν τη δικιά τους ταχτική. Και το 1914 μια χούφτα κομμουνιστές είπαν όχι στον πόλεμο και βγήκαν στην παρανομία, και το 1942 βγήκαν στα βουνά.

Αυτή η πάστα λείπει σήμερα… Να κάνουμε την Αναγκαιότητα, καύσιμο ανατροπής! 

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s