Βεργούλες vs Ντρίγκι Μάνα μου – Οι δυο Ελλάδες και ο Νίκος

Φεβρουάριος 1973…

Ένας πρώην κατάδικος πίνει το ουίσκι του σε κάποια μπουζούκια. Μην κολλάτε πως ήταν από οικογένεια κομμουνιστή αντάρτη…  Σημασία έχει η «παραγγελιά». Να χορέψει ο αδερφός «για πάρτη» του ένα ζεϊμπέκικο, του 1938.. τις «Βεργούλες».  Ο Μπιθικώτσης το ζωντάνεψε ξανά 30 χρόνια μετά.

Η «παραγγελιά», λοιπόν… Αυτή η κακιά συνήθεια που ήθελε να ξεμπερδέψει το ελληνικό κράτος. Όπως κυνηγούσε τους τεντιμπόιδες, τις πουτάνες της πειραιώτικης Τρούμπας.. Όλα αυτά που χαλούσαν τη μόστρα της αναβαθμισμένης και ευρωπαϊκής Ελλάδας.

Βλέπετε η «μεγάλη» Ελλάδα χαϊδευότανε με την Ολυμπιακή του Ωνάση, τα στεγαστικά δάνεια, τα γυρίσματα του Τζειμς Μποντ στα Μετέωρα, την τηλεόραση και το ηλεκτρικό ψυγείο…

Η «παραγγελιά», λοιπόν, ήταν ένα καταφύγιο… μια όαση αξιοπρέπειας για τους «εκτός»… αυτά τα λίγα τετραγωνικά της πίστας που μπορούσες να αναπνεύσεις ελεύθερος.

Δεν ξέρω αν οι μπάτσοι στο μαγαζί, τότε, ήξεραν το Νίκο..  Εκτιμώ πως «έσπασαν» την παραγγελιά σαν επίδειξη δύναμης.. θα το έκαναν παντού και σε οποιονδήποτε. Ήθελαν να μοστράρουν πως νικά το «κράτος» και τα κυριλομπουζούκια… πως υπάρχει «τάξις», πλέον.

Φεβρουάριος 1973…

Η Μαρινέλλα συμμετέχει στο διεθνές φεστιβάλ μουσικής Κανών, Midem. Σε λίγους μήνες θα εκπροσωπήσει και την «Ελλάδα» στη Eurovision. Οι γούνες και το ευρωπαϊκό γκλάμουρ, βρίσκουν τη ντόπια τους, ιέρεια. Το «Ντριγκι, Ντριγκι Μάνα μου» γίνεται ο δεύτερος εθνικός ύμνος.

Μη μασάτε από την αντι-χουντική παραμύθα… Ξέρετε πόσοι τουμπέκιασαν; Πόσοι ανακουφίστηκαν κιόλας από τους Παπαδόπουλους πραξικοπηματίες;

Πολλοί περισσότεροι απ` όσους φαντάζεστε…

Όλα αυτά που ακούτε στα ταξί, από γέρους που παραμιλάνε…

«Με τον Παπαδόπουλο, δεν είχαμε κρίση… είχαμε λεφτά και δουλειές»…

«Ποια δικτατορία; Μόνο οι κομμουνιστές περιορίστηκαν.. ΟΙ υπόλοιποι, δεν βγαίναμε; Δε μιλάγαμε ελεύθερα;»

Αν δεν ήσουν προλετάριος, κομμουνιστής, φτωχός η ζωή στη Χούντα ήταν ο «παράδεισος» των μικροαστών.

Φεβρουάριος 1973…

Μερικοί τρελαμένοι φοιτητές καταλαμβάνουν τη Νομική ενάντια στη Δικτατορία.

Χωρίς σχέδιο…

Με την αριστερά να τους καταγγέλλει για προβοκάτσια… πως δίνουν αφορμή στο κράτος να εντείνει την καταστολή. Ο τότε ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ διαπραγματευόταν ένα ελεγχόμενο εκδημοκρατισμό του καθεστώτος.. κάτι σαν κοινοβουλευτισμό χωρίς συνδικάτα και κομμουνιστές…

Η κραυγή «Παραγγελιά, ρε!» του Νίκου ήταν η κραυγή μιας ολόκληρης γενιάς.. αυτή του Πολυτεχνείου και της Νομικής. Αυτής της «προβοκατόρικης» και «τυχοδιωκτικής» γενιάς που χωρίς μαζικά κόμματα και συνδικάτα, χωρίς «απεργίες» και διαδηλώσεις», χωρίς σχέδιο και στρατηγική, εφόρμησε στα ουράνια.

Αυτή κραυγή ξανακούστηκε το Δεκέμβρη του `08… το Μάη του `09 στο ντου στη Βουλή … στη Κερατέα.. στο Σύνταγμα τον περασμένο Ιούνη.

Και θα ξανασυμπαρασύρει στο διάβα της, όχι μόνο τα αφεντικά και τα σκυλιά τους αλλά και τους συμβιβασμένους αριστερο-αναρχούληδες.

Η γενιά του Πολυτεχνείου έχει πιάσει τα πόστα και αναπαράγει τις ίδιες φοβίες και ηττοπάθειες σαν του πατεράδες της.

Ο μυθικός διάλογος Νίκου με τον Εαμίτη πατέρα του θα ξαναπαιχτεί σε κάθε σπίτι.

«Παραγγελιά, ρε!»

Advertisements

2 Σχόλια on “Βεργούλες vs Ντρίγκι Μάνα μου – Οι δυο Ελλάδες και ο Νίκος”

  1. Ο/Η asdas λέει:

    Η απουσία σχολίων περί πολιτικής εδώ και τόσο καιρό μου θυμίζει το «ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΑΛΛΟ…»

    • Ο/Η gatouleas λέει:

      φίλε asdas, είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνομαι την οργανωμένη Αριστερά, τόσο μακρια από τις πολιτικές αναζητήσεις μου. Αυτό μου δημιουργεί ένα πρόβλημα συντεταγμένου διαλόγου.. σα να βρισκόμαστε σε παραλληλα σύμπαντα.. σε άλλες συντατεγμένες…
      …και, προς το παρόν, αισθάνομαι «γέρος» για να ξαναανακαλύπτω νέες γλώσσες με διαφορετικά πολιτικά υποκέιμενα..
      Δεν εγκαταλείπω..
      Έχω στα σκαριά κάποια κείμενα..
      Αλλά, πλέον, δεν μπορούν αν είναι σχόλια..
      Χρειάζονται αρχειακά ντοκουμέντα που να επανακαθορίζουν «άξονες» διαλόγου..
      Αδυνατώ να εμπλακώ σε «γόνιμες» συζητήσεις περί «ΕΛΕ», και διαγραφής χρέους.. Δεν συνομιλώ με Σόιμπλε και Τρισέ γαι το πόσο πρέπει να κουρευτει το ελληνικό χρέος και ποιες τράπεζες θα κρατικοποιηθούν..
      Αδυνατώ να εμπλακώ σε «γόνιμες» συζητήσεις για αφηρημένη προπαγάνδα περί «εργατικού ελέγχου» ή «΄λαϊκής εξουσίας» έξω από προσπάθειες ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ της…
      Αδυνατώ να κουβεντιάζω περί «δημοκρατίας» ή «δημοκρατικών κομμάτων» έξω από την αίσθηση του πολιτικού κατεπείγωντος.. έξω από την ανάγκη στρατιωτικής και πολιτικής αντιπαραθεσης με το καθεστώς.
      Αδυνατώ να φτιάχνω πολιτικές οργανώσεις με τις ιδιες δομές και τη ίδια θεματολογία, σα να βρισκόμαστε στη φάση δημιουργικής αντιπαράθεσης με ένα δημοκρατικό κοινωνικό
      κράτος.. σα να είμαστε 30 χρόνια πριν..Business as usual..
      Ορίστε.. με ε΄κανες να «σπάσω τη σιωπή» .. χαχαχαχα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s