Όταν η «πλατεία» φτάνει στο ίδιο αδιεξόδο μαζί με την αριστερά

Το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης στα 2008 έχει διαμορφώσει άλλες συνθήκες ισορροπίας ανάμεσα στις δυνάμεις του κεφαλαίου και της εργασίας. Η ανυποχώρητη και αδιαπραγμάτευτη στάση των αφεντικών καθορίζεται από τις συνθήκες πιέσεις που ασκούνται από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Αυτή η πίεση μεταφέρεται στις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις και τις αναγκάζει σε μεταβολή στρατηγικής. Έτσι η αδυναμία «διαπραγμάτευσης» έχει μετατρέψει το ρεφορμισμό από «δύναμη μεταρρύθμισης» σε «οργανωτή αξιοπρεπούς ήττας».

Η βασική ρεφορμιστική δύναμη στη σύγχρονη Ελλάδα είναι η ΠΑΣΚΕ και η ΓΣΕΕ. Αυτή είναι που εκφράζει την μέση αγανάκτηση μέσα από την οργάνωση των τελευταίων 12 24ώρων απεργιών.. αυτή είναι που «τραβάει» και την απεργία διαρκείας της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. Έτσι, αυτή είναι που, εν τέλει, έχει καθορίσει τη γραμμή υποχώρησης… «Αφού ψηφίστηκε, τι να κάνουμε;».  Αυτή είναι, πάντα, που ανακαλεί απεργίες ή διαδηλώσεις και αφήνει ακάλυπτα δικά της κομμάτια (όπως τις καθαρίστριες της Κούνεβα ή τους έκτακτους).

Η αριστερά σε αυτή τη διετία έχει προσπαθήσει, ανεπιτυχώς, να υπερβεί την υποχωρητικότητα της ΠΑΣΚΕ. Και το έχει προσπαθήσει μέσα από τρεις τρόπους. Το ΚΚΕ θεωρεί πως το πρόβλημα βρίσκεται στην οργανωτική  και ιδεολογική ηγεμονία της ΓΣΕΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΜΕΤΩΠΟ αναζητούν τη λύση μέσα από το «μαγικό σύνθημα».. μέσα από ένα μίνιμουμ πλαίσιο που αυθόρμητα θα ενοποιήσει ένα παλλαϊκό μαζικό μέτωπο. Η δε ΑΝΤΑΡΣΥΑ επενδύει μέσα από μια ιδιόρρυθμη κινηματική/μαθηματική εξίσωση, όπου η αύξηση των εργατοωρών απεργιών και διαδηλώσεων θα επιφέρει και πολιτική μετατόπιση.

Ο αναρχικός χώρος μετά το Δεκέμβρη, προσπαθεί στην οργάνωση της Εξέγερσης. Είτε μέσα από ομάδες «αποφασισμένων» είτε μέσα από κλιμάκωση μαζικής βίας.

Το ξέσπασμα των Πλατειών

Η «πλατεία», λοιπόν, είναι ένα αποτέλεσμα αυτών των διεργασιών. Η έμπνευση της δεν είναι η βίαιη και «πρωτόγονη» Ταχρίρ της Αιγύπτου, αλλά η πασιφιστική αυτοδιαχείριση των Ισπανικών πλατειών.

Θεωρεί πως για να υπερβεί τη συνθηκολόγηση της ΠΑΣΚΕ πρέπει να αντιπαλέψει δύο βασικούς αντιπάλους… την «στενοκέφαλη αριστερά» και τους «μπαχαλάκηδες» αναρχικούς.

Αποδέχεται, λοιπόν, όλη την «αφήγηση» της αριστεράς για το πώς μπορεί να νικήσει το κίνημα… Αποδέχεται το μίνιμουμ αντιμνημονιακό μέτωπο… αποδέχεται τις Αλαβανικές επικλήσεις «για να μείνουμε στην πλατεία»… αποδέχεται την Ανταρσυακή κινηματική κλιμάκωση του «όχι στις πορείες – λιτανείες»… αποδέχεται την πασιφιστική ΚΚέδικη και Συριζιακή εξέγερση(;) που «δε σπάσει ένα τζάμι»… αποδέχεται την προβοκατορολογία.

Ταυτόχρονα, όμως, θεωρεί πως για να τα υλοποιήσει αυτά χρειάζεται άλλο όχημα. Το «πλατύ αντιμνημονιακό» δεν μπορεί να είναι «κομμουνιστικό», «αριστερό» ή «εργατικό». Αναζητεί τον Λαό… Η μυθολογία του κόσμου της πλατείας θεωρεί πως ο λόγος που αριστερά δεν μπορεί να ηγηθεί του οράματος της, είναι γιατί μένει σε ιδεοληπτικούς και οργανωτίστικους ανταγωνισμούς. Έτσι, μέσα από μια δημοκρατική (δηλ. αμεσοδημοκρατική) και παλλαϊκή «ομπρέλα» (το Σύνταγμα) θα μπορέσει να εκφραστεί η σιωπηλή, ανοργάνωτη και διαταξική πλειοψηφία. Η μαζικοποίηση, δε, των κινητοποιήσεων θα αφοπλίσει και τις δυνάμεις εξουσίας και θα εμποδίσει τους 300 γραφικούς μπαχαλάκηδες να καταστρέψουν τον όμορφο αγώνα.

Ωραίο παραμύθι… αν είχε και δράκο θα πούλαγε σα τρελό…

Η «πλατεία» ανακαλύπτει τα αδιέξοδα του «οράματος» της

Οι ιδεολογίες, τα κόμματα και οι οργανώσεις δεν αποτελούν καμουφλάζ για να κρυφτούν από πίσω προσωπικά «μαγαζάκια» και μικροπολιτικοί ανταγωνισμοί (όσο κι αν αυτοί είναι υπαρκτοί). Ακόμα και οι γραφειοκρατικές εκδοχές τους ή οι συμβιβαστικές και ηττοπαθής αντιλήψεις, δεν οφείλονται από «προδότες» και «πουλημένους», αλλά έχουν πραγματική κοινωνική βάση. Δυστυχώς, δεν υπάρχει μια μυστική συνωμοσία που παρεμποδίζει το «ένα εκατομμύριο πολίτες» να κατέβουν σε συλλαλητήριο. Γρήγορα, λοιπόν, αρχίσανε οι κωλοτούμπες…

Η ανάγκη οργανωτικότητας και η προσπάθεια σύνταξης πολιτικού πλαίσιου, οδγεί στις γνωστές μήτρες. Η «Άμεση Δημοκρατία» ανακαλύπτει τη γοητεία της αντιπροσώπευσης, οι αριστερές οργανώσεις έστησαν τα τραπεζάκια τους και ανέλαβαν όλα τα πόστα και επιλέγονται οι πρωινές απεργίες του τριτοβάθμιου συνδικαλισμού ως μέρες κορύφωσης της πάλης.

Φυσικά στις 29 του Ιούνη, μετά την 24ώρη και 48ώρη απεργία της ΓΣΕΕ, την παταγώδη αποτυχία περικύκλωσης της Βουλής και το κλείσιμο της απεργίας διαρκείας της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, η πλατεία ανακαλύπτει την ίδια αίσθηση αναποτελεσματικότητας της αριστεράς.

Το «πλήθος» όχι μόνο δεν προσέγγισε τον υπερφίαλο στόχο του «Ενός εκατομμυρίου» αλλά ήταν και λιγότερος από άλλες απεργίες ή Κυριακάτικα συλλαλητήρια. Οι απεργίες έγιναν και «διαρκείας» και «48ώρη» μετά από 20-τόσα χρόνια, αλλά το Μνημόνιο δεν κουνήθηκε ρούπι. Είτε με ομπρέλες «ΓΣΕΕ», είτε «ΠΑΜΕ», είτε «Πρωτοβάθμιου συντονισμού», είτε «Πλατείας» ο «κόσμος» ούτε απέργησε, ούτε διαδήλωσε…

«Με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα βάζω.. Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;» αναρωτιέται ο τσοπάνης του ανέκδοτου.

Μετά τις πλατείες, τι;

Μετά το κλείσιμο αυτής της περιόδου θα μπορούσαμε να καταλήξουμε σε μερικά συμπεράσματα…

–          Θα μπορούσαμε να επιστρέψουμε στις ρίζες των «πλατειών». Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε πως η ήττα των πλατειών ήταν η ανεκτικότητα απέναντι στην αριστερά και στα συνδικάτα. Να περιγράψουμε τα μαζικά Κυριακάτικα συλλαλητήρια ως όργανο πάλης και κηρύξουμε ανένδοτο αγώνα απέναντι σε καθετί αριστερό και «ταξικό». Να πεταχτούν κάθε τραπεζάκια, κάθε εφημερίδα της αριστεράς, κάθε μεταναστευτική ή σωματειακή οργάνωση εκτός συνέλευσης και πλατείας. Να τονιστεί η εθνολαϊκή ενότητα, να σκύψουμε στην κατσαρόλα του μικροαστού για να τον ξανακερδίσουμε.

–          Βέβαια, θα μπορούσαμε να επιμείνουμε στο ίδιο σχέδιο. Να βάλουμε να παίζει το V for Vendetta κάθε μέρα μέχρι να μαζευτεί αυτό το ένα εκατομμύριο πολίτες που θα μπουκάρει ειρηνικά στο κοινοβούλιο και θα κάνει τον αντίπαλο στρατό να ρίξει τα όπλα και να βάλει τα κλάματα από συγκίνηση. Αυτή η πολιτική εξέλιξη της «Πλατείας» θα δώσει νέες θέσεις δίπλα στον Τσίπρα για να περιμένουμε «το αυθόρμητο κίνημα αντίστασης και διεκδίκησης»[1] που θα ανατρέψει το Μνημόνιο.

Θα μπορούσαμε, όμως, να δούμε και κάποια άλλα χαρακτηριστικά που παραμένουν αναπάντητα.

1)      Στις 29 Ιούνη είχαμε την εξής αντίφαση: η συμμετοχή στην απεργία και στο συλλαλητήριο ήταν μικρότερη από προηγούμενες, αλλά για πρώτη φορά μετά δεκαετίες έχουμε μαζική εμπλοκή εργαζομένων σε οδομαχίες.

2)      Στη 48ώρη απεργία της 28-29 Ιούνη έχουμε την 4η!!!  εξεγερσιακή συνθήκη στην Ελλάδα την τελευταία διετία (μετά το «Δεκέμβρη», την αποτυχημένη απόπειρα εισβολής στη Βουλή στην περσινή απεργία του Μάη και την Κερατέα).

3)      Ο αναρχικός χώρος είναι ο μόνος χώρος στην Ελλάδα που δοκιμάζει επαναστατική ταχτική, δηλαδή ταχτική εξέγερσης. Τα τελευταία δύο χρόνια έχει πάψει να είναι «γύρω από τα Εξάρχεια» ή κάποιες μαθητικές ομάδες. Συμμετέχει στις απεργίες, έχει συνδικαλιστική παρέμβαση, ομάδες παρέμβασης στα ΑΕΙ και ΤΕΙ και πανελλαδική δικτύωση μέσα από διάφορα στέκια. Μέσα σε 2 χρόνια ξεπερνά τον ιστορικό αρνητικό προσδιορισμό του και αποκτά κοινωνική νομιμοποίηση. Αν στη Μαρφίν «ηττήθηκε», αυτό του έδωσε εμπειρίες να το κάνει καλύτερα στην Κερατέα. Πολύ περισσότερο να δημιουργήσει ατζέντα που πόλωσε την «Πλατεία» και πλέον απευθύνεται στο μαλακό υπογάστριο της Αριστεράς. Το δίπολο «όχι στην εθνική ενότητα – όχι στον πασιφισμό»  έχει γίνει άξονας χτισίματος των αναρχικών, αφού η αριστερά πάει να αποβάλλει κάθε διεθνιστική και βίαια παράδοση της.  Δεν ισχυρίζομαι μια σφριγηλή και ομογενοποιημένη πολιτική δύναμη, αλλά ένα χώρο που μάχεται με τις αδυναμίες του, ξεπερνά ιστορικά «κολλήματα» και εμπόδια… τίποτα περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο ή τυχαίο.

Η περίοδος που ζούμε θα απαιτήσει Επαναστατική Αριστερά. Ένα χώρο όχι αντιπολίτευσης, αλλά διεκδίκησης ηγεμονίας. Δεν χρειαζόμαστε «αυθόρμητα» κινήματα, αλλά κόμματα που διεκδικούν εξουσία, κόμματα που να ξαναθυμηθούν την «Τέχνη της Εξέγερσης», κόμματα που δεν κρύβονται πίσω από τον κόσμο και το αυθόρμητο αλλά οργανώνουν επαναστάσεις.

Οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ δεν θέλουν άλλη απεργία διαρκείας, αυτή τη φορά 20ήμερη ή 1000μερη. Μία μέρα αρκεί…

Μία 24ώρη μόνο…

Μια 24ώρη, όμως, που επανασυνδέει τα απλήρωτα ρεύματα των φτωχών εργατικών οικογενειών και θα μπουκάρει στη διανομή ρεύματος για να κατεβάσει τους ρελέδες από τα κυβερνητικά κτήρια. Ίσως ούτε καν μία απεργία… αλλά μια επιτροπή εργατικού ελέγχου που θα υλοποιήσει το σχέδιο έξω και κόντρα σε όποια διστακτικότητα της ηγεσίας της ΓΕΝΟΠ.

Εεεεμμ!!

Αν δεν το κάνει η αριστερά θα το κάνει άλλος χώρος…


[1] Εισήγηση Τσίπρα στη 4η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Advertisements

10 Σχόλια on “Όταν η «πλατεία» φτάνει στο ίδιο αδιεξόδο μαζί με την αριστερά”

  1. Ο/Η Γρηγόρης,Θεσσαλονίκη λέει:

    Γατουλέα διαβάζω τα κείμενά σου,πρώτη φορά σχολιάζω εδώ,και ομολογώ ότι κάθε φορά είναι ένα βήμα μπροστά.Ίσως όχι από τα ερωτήματα και τα κάπως συγκεχυμένα συμπεράσματα που έχουν πολλοί αγωνιστές και ηγεσίες(;) της αντικαπιταλιστικής αριστεράς,αλλά σίγουρα από τις τακτικές που (δεν) εφαρμόζουμε στην πράξη.
    Το σημείο με την αστική τάξη που θα παραδώσει από συγκίνηση τα όπλα,αλλά ειδικά αυτό με «την πολιτική εξέλιξη της πλατείας που θα δώσει νέες θέσεις δίπλα στον Τσίπρα» είναι απολαυστικό.Όχι μόνο για το λεπτό χιούμορ,αλλά κυρίως γιατί περιγράφει γλαφυρά την «πολιτική ψυχολογία» που διατρέχει την ηγεσία κάθε ρεφορμιστικής αριστεράς,και κάθε προαλειφόμενους ηγετίσκους συνιστωσών παρά τω προέδρω.
    Είναι προφανές πως διαταξικά μέτωπα σε περιόδους που καινούργιος στην πολιτική κόσμος αναζητά λύσεις ή αναρωτιέται «μετά τον καπιταλισμό τί;» ή «πώς;» δεν μας οδηγούν μακριά.Και σύντομα θα δείξουν και τα όριά τους.Ιστορικά μάλιστα συνήθως κατέληγαν προς τα δεξιά.
    Διαφωνώ μόνο στην τελευταία πρόταση.Προσωπικά πιστεύω πως «ή θα το κάνει η αριστερά,ή θα το επιχειρήσει με άτσαλο τρόπο άλλος χώρος με λιγότερες πιθανότητες ολοκληρωμένης επιτυχίας».
    Ας είμαστε τυπικοί ως άτομα στα καθήκοντά μας και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να πάρει στα σοβαρά και να μη διστάσει να αρπάξει το ρόλο που της δίνουν οι οικονομικές,πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις.

  2. Ο/Η gatouleas λέει:

    Γρηγόρη, δεν με απασχολούν σήμερα οι «πιθανότητες επιτυχίας». Δεν είμαστε σε φάση που να έχουμε την πολυτέλεια πολλαπλών επιλογών. Ας αρχίσουμε να τραβάμε μια διαφορετική ρότα, ας φύγουμε από την Προπαγανδιστική Παρέμβαση και ας πάμε στη Τέχνη της Εξέγερσης ώστε να μπορούμε να κουβεντιάζουμε σε άλλη βάση. Κατ` αρχήν χρειαζόμαστε «ήττες»… «Ήττες» σαν το `05 στη Ρωσία ή το Πολυτεχνείο το `73… «Ήττες» που να βάλουν στην ημερήσια διάταξη την Επανάσταση… Κι ας μην έχουμε και δυνατό κόμμα ή σαφή σχέδιο.
    Ίσως χρειάζονται και «επαναστάσεις» στα εσωτερικά των κομμάτων και μετώπων.. να μην αρκούμαστε στα τυπικά μας καθήκοντα και να μην προσμένουμε μια Δευτέρα Παρουσία των φωτισμένων μας ηγεσιών.

  3. Ο/Η markos λέει:

    Αν εκτιμάς οτι βρισκόμαστε σε προεπαναστατική περίοδο, τότε δεν θα αργήσει να φανεί το κόμμα νέου τύπου.
    Αν η κρίση γίνει πιο έντονη στην Ευρώπη , θα επιταχύνει τις εξελίξεις στην Ελλάδα.
    Ομως όσες φορές μίλησα στην πλατεία-τα λόγια μου τα υποδέχονταν με μεγάλο ενθουσιασμό-όταν έφευγα είχα πάντα την εντύπωση οτι οι περισσότεροι δεν ήταν ικανοί για δέσμευση μακροχρόνια και οργάνωση. Δεν έχουν τα κότσια. Είναι μκροαστούληδες που μόλις βγήκαν από τον καναπέ τους.Ως συνήθως η μαχητικότητά του ςείναι έντονη αλλά κρατάει λίγο.
    Μακάρι να αλλάξουν γρήγορα.

  4. Ο/Η Γρηγόρης,Θεσσαλονίκη λέει:

    Γατουλέα δε νομίζω ότι διαφωνούμε σε πολλά,απλώς όταν δεν είμαστε συγκεκριμένοι δημιουργούνται παρανοήσεις.Θα ξεκινήσω αντίστροφα.

    1)Καταρχήν θεωρώ (και εγώ) επικίνδυνη και λανθασμένη την αντίληψη περί πεφωτισμένων ηγεσιών.Έχουμε τις ηγεσίες που έχουμε,δεν είναι ούτε τέλειες,ούτε άχρηστες.Συνήθως η διόγκωση του κινήματος και η περεταίρω συνειδητοποίησή του γεννά νέους ανθρώπους,ικανούς,που θα σταθούν στο πλάι ή/και θα ξεπεράσουν τις υπάρχουσες.Αλλά και απ’την αρχή πρέπει να καλλιεργείται αυτή η αντίληψη.Ο νέος φοιτητής/εργαζόμενος που μπαίνει στο κίνημα/μέτωπο/κόμμα πρέπει να μάθει «να παράγει» πολιτική και όχι να αντιγράφει ή να θαυμάζει την εκάστοτε ηγεσία.Από πατερούληδες το εργατικό κίνημα έχει πικρές εμπειρίες..

    2)Υποψιάζομαι τί επιθυμείς λέγοντας «χρειαζόμαστε ήττες σαν αυτές του ’05 ή του ’73».’Ομως ας μην ξεχνάμε ότι οι ήττες μπορεί να έχουν και κόστος.Από κόστος ατομικό π.χ. σε ανθρώπινες ζωές,έως κόστος συλλογικό σε πτώση της αγωνιστικής αυτοπεποίθησης και σε απογοήτευση.Υπάρχουν ιστορικά παραδείγματα όπου οι «ήττες» δεν οδήγησαν πουθενά,ενώ υπηρξαν νίκες χωρίς προηγηθείσες ήττες.

    3)Αυτό που θα ήθελα περισσότερη διευκρίνηση είναι η προπαγανδιστική παρέμβαση (που πρέπει να ξεπεράσουμε) και η τέχνη της εξέγερσης (που πρέπει να υιοθετήσουμε).Αν δε βαριέσαι,γίνε λίγο πιο αναλυτικός με 2-3 παραδείγματα-αντιπαραδείγματα.

  5. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    Βιάζεσαι Gatoulea να «ξεμπερδέψεις» με το κίνημα της 25ης Μάη!

    1. Γράφεις «Η «πλατεία», λοιπόν, είναι ένα αποτέλεσμα αυτών των διεργασιών» αναφερόμενος σε διαδικασίες «εντός» των χώρων της αριστεράς και της αναρχίας. Όμως η «πλατεία» είναι η υπέρβαση αυτών των πολιτικών διαδικασιών που αναφέρεσαι. Γιαυτό εξάλλου κατάφερε και κινητοποίησε κόσμο που ποτέ δεν είχε καταφέρει να αγγίξει μέχρι σήμερα η αριστερά και η αναρχία…

    2. «δράκους» έχουν τα παραμύθια της Αριστεράς. Μην μπερδεύεις την Αριστερά με τις «πλατείες» και την δυναμική του κινήματος της 25ης Μάη. Η αξία αυτού του κινήματος βρίσκεται ακριβώς στις ρήξεις, στις διαφοροποιήσεις και στα νέα χαρακτηριστικά που έφερε σε σχέση με την Αριστερά. Και αυτά τα δεδομένα δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά, αν χρησιμοποιούμε τα παλιά και σκουριασμένα εργαλεία που κουβαλάει η αριστερά μαζί της από τον προηγούμενο αιώνα. Ή για να το πω διαφορετικά: δεν μπορείς να αντιληφθείς πολιτικές οντότητες και πρακτικές που η ίδια η ύπαρξή τους βρίσκεται σε ρήξη ή αναιρεί με παραδοσιακά πρότυπα της κομμουνιστικής αριστεράς με τα θεωρητικά εργαλεία που στηρίζουν αυτά τα πρότυπα…. Όπως, πολύ σωστά γράφεις: Η ανάγκη οργανωτικότητας και η προσπάθεια σύνταξης πολιτικού πλαίσιου, οδηγεί στις γνωστές μήτρες. Όμως αυτές οι ανάγκες δεν είναι οι ανάγκες των «πλατειών», αλλά οι ανάγκες τις αριστεράς που παρευρίσκεται και παρεμβαίνει στις πλατείες…

    3. Το κίνημα των πλατειών εμπεριέχει αντιφατικά και ανταγωνιστικά στοιχεία στο εσωτερικό του. Εκεί βρίσκεται και η δύναμή του αλλά και η γοητεία του. Καθαρά και σίγουρα πράγματα δεν υπάρχουν παρά μόνο στα «παραμύθια» που συγκροτούν τα εικονίσματα των κομματικών μηχανισμών της αριστεράς. Και σε αυτά τα «εικονίσματα» κάνεις και εσύ τα τάματα σου, όταν γράφεις: «Η περίοδος που ζούμε θα απαιτήσει Επαναστατική Αριστερά» . Νομίζω ότι θα χρειαζόσουν πολλαπλάσιο αριθμό λέξεων από τον αριθμό των λέξεων αυτού του κειμένου σου, για να περιγράψεις αυτόν τον όρο «Επαναστατική Αριστερά», ώστε να γίνει κατανοητός…

  6. Ο/Η Γρηγόρης,Θεσσαλονίκη λέει:

    Tους τελευταίους μήνες,κάθε ομάδα,ομαδούλα,συνιστωσούλα,έως και μεμονωμένα άτομα,ανακάλυψαν στην «πλατεία» -όπως αυτοί την εννοούν και τη φαντάζονται βεβαίως- το ελντοράντο της πολιτικής τους αυτοεπιβεβαίωσης.Συνιστώσες που αδυνατούσαν ή αρνούνταν να παρέμβουν στον έξω κόσμο,αρκούμενες σ’ένα χαμόγελο ή μια επιδότηση από τον χαμογελαστό και νέο αρχηγό,έσκισαν τα βιβλία 100 χρόνων εμπειρίας και διαλαλούν πως ανακάλυψαν την Αμερική.Τους κατανοώ.Έχουν απόλυτη ΑΝΑΓΚΗ την πλατεία.

    Η εργατική τάξη,η νεολαία,ο διαμαρτυρόμενος πολίτης της πλατείας ωστόσο,δεν τους έχει καμμία ανάγκη.Αντιθέτως χρειάζεται και θα ανακαλύψει ή θα δημιουργήσει εκείνη την επαναστατική-ή όπως αλλιώς προτιμάτε-αριστερά,που θα μπορέσει να δώσει υλοποιήσιμη και ουσιαστική διέξοδο στα προβλήματά του.

    Η διαμαρτυρία ή η διαδήλωση είναι εύκολο να επιτευχθεί.Το να μετατραπεί σε κοινωνικοπολιτικό κίνημα με σαφείς επαναστατικούς στόχους απαιτεί μεγάλη προσπάθεια σε συνδυασμό με τέχνη και εμπειρία.

    Όσοι βιάστηκαν να πετάξουν στη θάλασσα μαζί με τους σκουριασμένους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς και τα θεωρητικά εργαλεία και πρότυπα μιας κομμουνιστικής αριστεράς,που στη γέννησή της ήταν όντως επαναστατική,έχουν δύο επιλογές: Ή θα βουτήξουν μετανοιωμένοι στα βαθειά και θα βραχούν θέλοντας και μή,ή θα παραμείνουν θεατές της ιστορικής εξέλιξης βλέποντας την ίδια την πλατεία να τους προσπερνάει.

  7. Ο/Η gatouleas λέει:

    Marko, τα κόμματα είναι αποτελέσματα βούλησης. Δεν προκύπτουν αντικειμενικά. Ούτε τη δεκαετία του `30 είχαμε ούτε τη δεκαετία του `60 – `70. Και η πλατεία είναι ΕΝΑ κοινωνικό υποσύνολο.. Δεν είναι ούτε το παν, ούτε το Όλον.
    ΕΟΣ, μπερδεύεις το Κοινωνικό Όλον με τις πολιτικές προτάσεις. Η πλατεία (ως κοινωνικό υποσύνολο) δεν είναι ομογενοποιημένη αλλά διακατέχεται από διαφορετικές, μέχρι και αντίθετες απόψεις.
    Κομμάτι της πλατείας είναι και οι αναρχικοί και οι φοβικοί μικροαστοί, οι Σπιθικοί, οι Χρυχαυγίτες, οι Συριζαίοι, και δεξιοί δημοκράτες, η Ανταρσυακοι, και, γενικά, όλα τα φρούτα της κοινωνίας; Το να εκθειάζεις αυτή τη συνεύρση είναι σα να εκθειάζεις πχ τις φοιτητικές συνελεύσεις, την εργατική τάξη ή τους Πολίτες.
    «Χώρος», είναι η πλατεία (με την εννοια του κοινωνικού) που έχει ανάγκη διαμόρφωσης στόχων και μέσων. Δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαμορφώσει ένα ευνουχισμένο πολιτικό δυναμικό που αρνείται να προτείνει κάτι, εκθειάζει τις μίνιμουμ πολιτικές συνθέσεις και κρύβεται πίσω από το «λαό» και το «αυθόρμητό» του.
    Δεν μπορεί να είναι σωστή η πλατεία
    – ΚΑΙ όταν εκδιώκει τα σωματεία ΚΑΙ όταν προσπαθεί να συντονιστεί μαζί τους.
    – ΚΑΙ όταν εκδιώκει τις συλλογικότητες και όταν τις αποδέχεται
    – ΚΑΙ όταν καταδικάζει τους μπαχαλάκηδες που βαράν τη περιφρούρηση ΚΑΙ όταν χαιρετίζει τους μπαχαλάκηδες που βαρέσανε το κοπρεμί περιφρούρησης – φασιστών
    – Και όταν επιδιώκει τον «ειρηνικό» χαρακτήρα της συγκέντρωσης ΚΑΙ όταν τον αφαιρεί από το κείμενο της
    – ΚΑΙ όταν οργανώνει τη ΒΙΑΙΑ παρεμπόδιση των βουλευτών ΚΑΙ όταν καταδικάζει τους προβοκάτορες που παρεμπόδισαν βουλευτές
    – ΚΑΙ…ΚΑΙ… ΚΑΙ.. τόσα άλλα πολιτικά προχωρήματα που έγινα ή δεν έγιναν.. Και τόσες πολιτικές μάχες που πρέπει να δωθούν μέσα και ΕΞΩ από την πλατεία.
    Επιτέλους πάψτε να θαυμάζετε τα πάνω και τα κάτω του αγώνα της τάξης. Προτάσεις και δέσμευση προς κάποια κατεύθυνση θέλουμε κι όχι γλύψιμο και επίκληση. Αν αναζητούμε «Δεκέμβρηδες» τότε τους ΧΤΙΖΟΥΜΕ!
    Τέλος, Επαναστατική Αριστερά είναι αυτή που αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως πολιτικό όργανο εξέγερσης. Δηλαδή μια οργάνωση που ιδεολογικά – οργανωτικά και πολιτικά προσπαθεί να «διαβάσει» τις αδυναμίες του συστήματος και να προωθήσει θεσμούς αντεξουσίας, διαδικασίες και όργανα που αναλαμβάνουν την οικονομική και πολιτική ζωή της κοινωνίας έξω από το Κοινοβούλιο, κόντρα στα αφεντικά. Δεν επεκτείνομαι παραπάνω, γιατί θα πρέπει να περιγράψω διαφορές με την αναρχική αποδόμηση, με τις ρεφορμιστικές – πασιφιστικές αυταπάτες για κινηματική και συνδικαλιστική κλιμάκωση που «περικυκλώνει» το κράτος (σοσιαλιστές Γερμανίας στις αρχές του αιώνα, Ευροκομμουνιστές), καθώς και τις εσωτερικές διαφορές της Επ. Αρ. για το ρόλο της εργατικής δημοκρατίας ή του κόμματος (Τροτσκιστές, Γκεβαριστές κλπ).
    Όμως, ένα βασικό κοινό των ρεφορμιστών είναι που ζούσαν και πεθαίνανε με το ρητο «δεν είναι η ώρα τώρα για επανάσταση, δεν έχουμε τις συνθήκες ώριμες».
    Γρηγόρη, δεν υποτιμώ την ανθρώπινη ζωή, αλλά αλήθεια πιστεύεις πως μετά από 40 χρόνια νόμιμης, κοινοβουλευτικής δράσης της Αριστεράς στη Δυτική Ευρώπη, θα περάσουμε στην περίοδο των Εξεγέρσεων χωρίς χοντροκοπιές και σφάλματα; Βου και Α, «βα» πρέπει να ξαναπιάσουμε.
    Όσο για παραδείγματα έθεσα ένα για τη ΔΕΗ. Μη νομίζεις, πάντως, πως κρατώ και κανένα λυσάρι στα χέρια μου. Αυτό που περιγραφώ και πρέπει να διερευνηθεί είναι η συγκρότηση υποκειμένων σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Όχι διαμόρφωσης «αιτημάτων» αλλά αυτοοργάνωσης και διεκδίκησης εξουσίας. Αναζητούμε ταχτικές απονομιμοποίησης, αποσταθεροποίησης θεσμών και τη ενίσχυση κοινωνικών και πολιτικών κέντρων αυτοδιαχείρισης. Τα σοβιέτ στη Ρωσία υπήρχαν 5 χρόνια πριν ως τοπικές, συμβουλευτικές συνελέυσεις. Οι Μπολσεβίκοι ΟΡΓΑΝΩΣΑΝ και ΔΙΕΚΔΙΣΑΝ τη μετατροπή τους σε δημοκρατικά και ταξικά κέντρα εξουσίας. Θα μπορούσαν να ήταν τα Κοινωνικά Κέντρα ή τα Κοινωνικά Φόρουμ; Θα μπορούν να είναι οι «πλατείες»; Ας φτιάξουμε κόμματα που να αναζητούν τέτοιες λύσεις και να τα δούμε στην πράξη…

  8. Ο/Η ΚΩΣΤΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ λέει:

    Yπάρχει πρόβλημα με την πολιτική κατεύθυνση των λαικών αγώνων.Χωρίς την ανάλυση του σύ-
    γχρονου ιμπεριαλισμού καθώς και της κοινωνίας που στην θέση του θέλουμε να δημιουργήσουμε
    είναι δύσκολο να γίνουν σοβαρά βήματα μπροστά.Ο αναρχισμός παρ’όλες τις προσπαθειές του
    έχει ανεπάρκεια μεθοδολογικών εργαλείων για την κατανόηση της πολιτικής πραγματικότητας.Η
    <>(όρος που με βρίσκει εντελώς ασύμφωνο)δεν στέκεται ούτε στο ελάχιστο στο ύψος
    των περιστάσεων.Εχω πικρή πείρα απο τους <>.Η θεωρία του Τρότσκι μπορεί να
    αποτελέσει ένα σωστό υπόδειγμα μελέτης και πολιτικής δράσης υπό τον όρο οτι άνθρωποι που
    θα αναφέρονται στο έργο του δεν θα έχουν τίποτα το κοινό με τις μικροομαδούλες που υπάρχ-
    ουν σήμερα και οι οποίες παρά τις επιμέρους προσπάθειες που καταβάλουν δεν ανταποκρίν-
    ονται στο ύψος των καθηκόντων της εποχής μας.Χρειάζεται πολύ δουλειά(θεωριτική και πρακτι-
    κή) ευσυνειδησία και διάθεση για αυτοθυσία όπου χρειάζεται.Χαρακτηριστικά που στην παρ-
    ούσα συγκυρία απουσιάζουν απο το ευρύ φάσμα της <>.Ενας ή μερικοί κούκοι
    δεν φαίρνουν την άνοιξη.Οψόμεθα.

  9. Ο/Η Αντώνης λέει:

    Σημαντικό κείμενο-παρέμβαση και μερικά εξαιρετικά σχόλια. Μπράβο.

    Μια απορία:

    Πώς συμβιβάζεται η διαπίστωση ότι «ο αναρχικός χώρος είναι ο μόνος χώρος στην Ελλάδα που δοκιμάζει επαναστατική ταχτική, δηλαδή ταχτική εξέγερσης» με το πρόταγμα «Δεν χρειαζόμαστε «αυθόρμητα» κινήματα, αλλά κόμματα που διεκδικούν εξουσία»; Φαίνεται να υπάρχει ένα αγεφύρωτο θεωρητικό και πολιτικό κενό ανάμεσα στην επιδοκιμασία των τακτικών του αναρχικού χώρου και την απαίτηση για κόμματα που να διεκδικούν εξουσία.

    Επίσης, μπορείς να υποδείξεις παραδείγματα της «επαναστατικής τακτικής» του «αναρχικού χώρου»; Προφανώς το ότι «συμμετέχει στις απεργίες, έχει συνδικαλιστική παρέμβαση, ομάδες παρέμβασης στα ΑΕΙ και ΤΕΙ και πανελλαδική δικτύωση μέσα από διάφορα στέκια» δεν συνιστά ακριβώς επαναστατική τακτική.

  10. Ο/Η gatouleas λέει:

    Κώστα Κεφαλα, ας έχει ο καθένας τα «εργαλεία» που προτιμά ή εμπιστεύεται.. κι εγώ έχω τα δικά μου. Φτάνει όμως να δοκιμάζονται στην πράξη.. Εκεί κρίνεται η ορθότητα και η χρησιμότητα… κι εκεί πρέπει να έχουμε μάτια και αυτιά ανοιχτά ώστε να διδασκόμαστε κι από άλλες σχολές…
    Φίλε Αντώνη, το ζήτημα της πρότασης εξουσίας αφορά τον αριστερό χώρο και μόνο. Δε σημαίνει πως δεν μπορούν να υπάρξουν και άλλες επαναστατικές πολιτικές που να το προσπερνούν. Να σου υπενθυμίσω μόνο το παραδειγμα του Ισπανικού εμφύλιου. Η αποτυχία του δε σημαίνει και την οριστική εγκατάλειψη αυτής της στρατηγικής.. Με αυτή την έννοια ένας αναρχικός θα μπορούσε να ισχυριστεί το ίδιο για τη Σοβιετική Ένωση ή τη στρατηγική του αντάρτικου του ΕΛΑΣ.
    Όλοι θα κριθούμε στην πράξη… Ξέρεις πόσοι έχουν αλλάξει στρατόπεδο κατά τη διάρκεια που καίει το ατσάλι; Όχι μόνο αυτοί που «λύγισαν», αλλά είτε αναρχικοί που προσέγγισαν το μπολσεβικισμό είτε αριστεροί που εναντιώθηκαν στα κράτη που έστησαν αριστερά κόμματα. Είμαι σίγουρος πως πολλοί «σοσιαλιστές» ή «κομμουνιστές» του σαλονιού θα εναντιωθούν με τρόμο στη δικτατορία της εργατικής τάξης.. όπως και πολλοί αναρχικοί θα αναγνωρίσουν τη χρησιμότητα του ξεριζώματος του αστικού κράτους, της Κόκκινης Τρομοκρατίας, της τρομοκρατίας των νέων ξεβράκωτων.
    Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδήμονα του αναρχικού χώρου.. δεν τον γνωρίζω.. δεν αποτελώ κομμάτι της κουλτούρας του. Δεν μπορώ, όμως, να μην παρατηρήσω τα σημαντικά βήματα προόδου που έχουν κανει τα τελευταία χρόνια. Η αριστερά πχ αναζητεί τη χρυση ισορροπία ανάμεσα στη μαζική – λαϊκή δουλειά και στην προωθητική πρόταση της Πρωτοπορίας. Ο χώρος των αναρχικών (που επαναλαμβάνω, δεν είναι ενιαίος) ΚΑΙ συντηρεί μαζικά σχήματα παρέμβασης ΚΑΙ συγκροτεί «σκληρούς» πυρήνες, χωρίς να «καπελώνει» κινητοποιησεις, αλλά χωρίς να διαχέεται στη «σούπα», στο γενικό «μικροαστισμό». Αν στην Κερατέα, κατάφερε να συμβαδίσει μαζί με το λαϊκό συναίσθημα, στην πλατεία Συντάγματος έδωσε «ρεσιταλ».
    Παρ` όλο τη «δεξιά» εκκίνηση των πλατειών, ούτε αποχώρησαν καταγγέλλοντας, ούτε όμως «εσκυψαν» πάνω στον μικροαστικό εθνολαϊκισμό. Δημιούργησαν ατζέντα θεμάτων (όχι στον πασιφισμό – εθνικισμό) και απέφυγαν είτε πρόωρη κλιμάκωση είτε «κομματική» καταγραφή. Δεν διεκδίκησαν τις μαύρες σημαίες με το «Α» σε κύκλο ούτε έφτιαξαν ομάδες κρούσης απέναντι στους μπάτσους. Ούτε, όμως, έμειναν στην αφηρημένη προπαγάνδα. Όσο τα εθνίκια έφτιαχναν ομάδες περιφρούρησης που έδιωχναν μετανάστες και κόκκινες σημαίες, ο «χώρος» έφτιαχνε θύλακες που τσάκιζε φασίστες. Το ξύλο που έπεσε στον Άγνωστο Στρατιώτη στην πανεργατική της 15 Ιούνη, έκανε ένα σημαντικό «κλικ» στην ιστορία. Τώρα η ιστορία γράφει για «φασίστες που εκδιώχθηκαν από τη συγκεντρωση». Αν αποτύχαινε το πέσιμο όλοι θα λέγαμε «για την οργανωμένη περιφρούρηση που απώθησε τους προβοκάτορες και διαφύλαξε τον ειρηνικό χαρακτήρα του συλλαλητήριου». Ακόμα και η «λάιτ» επιθετικότητα του αναρχικού μπλοκ που χρησιμοποίησε μόνο πέτρες και όχι μολοτωφ, ήταν για να συμβαδίσει με τη λαϊκή αγανάκτηση…
    Για μένα όλα αυτά είναι μαθήματα..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s