Εθνικό ή Ταξικό Μέτωπο; Μέρος 2ον…το «πρόβλημα» της αστικής τάξης

Ένα κομμάτι της αριστεράς ξεφεύγει από μια οικονομίστικη αντιπαράθεση με το Μνημόνιο και τα κάθε αποσπασματικά μέτρα της κυβέρνησης και επιχειρεί να δώσει μια «συνολική πολιτική διέξοδο».

Και καλά κάνει! Είναι, πράγματι, προχώρημα να αναζητείς συνολικές απαντήσεις και να ξεφεύγεις από ένα στείρο οικονομισμό «όχι στα νέα μέτρα» ή μια αγωνιστική πλειοδοσία χωρίς σχέδιο. Αρχίζουμε και καταλαβαίνουμε πως δεχόμαστε μια συνολική και αμείλικτη επίθεση και πρέπει να διαμορφώσουμε μια συνολική απάντηση.

Όμως δεν χρησιμοποιεί την «αριστερή» πολιτική απάντηση της εργατικής επανάστασης και του σοσιαλισμού. Την αποφεύγει σαν ο διάολος το λιβάνι, εγκαταλείπει σύμβολα, ιδεολογίες και ανασύρει ένα νέο ενδιάμεσο πολιτικό στόχο.. την εθνική ανεξαρτησία, τη δημοκρατία, τη νέα ή λαϊκή μεταπολίτευση.. κάποιο πολιτικό φτιασίδωμα του ίδιου του καπιταλισμού.

Δεν θεωρεί πως το πρόβλημα της κρίσης είναι η κυριαρχία του κεφάλαιου πάνω στην εργασία, αλλά στη μεταφορά πλούτου από τη μία χώρα στην άλλη.

Υπάρχουν πολλές περιγραφές για την οικονομική – πολιτική – στρατιωτική δύναμη του ελληνικού καπιταλισμού. Πως, δηλαδή, η ελληνική αστική τάξη, όχι μόνο δεν «ληστεύεται» από κάποια ιμπεριαλιστικά κέντρα, αλλά είναι συμμέτοχη σε αυτά και κερδίζει μέσα από τη λήστευση πχ των Βαλκάνιων, αραβικών και αφρικανικών λαών, μεγαλύτερο κομμάτι από την παγκόσμια υπεραξία.  Δεν θα αναλύσω αυτά τα δεδομένα. Δεν θα μπω στην ανάλυση της σημασίας του τραπεζιτικού κεφαλαίου ούτε για το ελληνικό κράτος-χωροφύλακα των Βαλκανίων.

Θα προσπαθήσω να αποδομήσω τα τρία λάθη που κάνει η θεωρία των «λαϊκών, εθνικών μετώπων» πάνω στην υποτίμηση της πολιτικής δύναμης και ευελιξίας του ελληνικού αστικού κόσμου. Μια υποτίμηση που την οδηγεί σε εθνικομετωπικούς ταχτικισμούς, αδιέξοδες προτάσεις και με μαθηματική ακρίβεια σε μια ήττα ή/και ενσωμάτωση από το πολιτικό σύστημα.

Η ελληνική αστική τάξη είναι προδοτική.

 Είναι οικονομικά παρασιτική – δεν αναπτύσσει τις οικονομικές δυνάμεις. Δεν έχει ταξική συνείδηση – δεν έχει ανεξάρτητα συμφέροντα.

Ο πυρήνας αυτής της σκέψης  θεωρεί τους έλληνες αστούς, ανίκανους να διεκδικήσουν σχέδιο εθνικιστικό… πολύ περισσότερο κόντρα ακόμα και στις μεγάλες υπερδυνάμεις. 

Είναι άποψη ανιστόρητη. Χώρες με μικρότερο ειδικό βάρος από την Ελλάδα στην παγκόσμια οικονομία, έχουν αναπτύξει αστικές τάξεις που αντιτίθενται στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Να υπενθυμίσω το παράδειγμα μικροσκοπικού Παναμά όπου ένας δικτάτορας (ο Νοριέγκα) τα έβαλε με τις ΗΠΑ[1], του Ισημερινού, της Σερβίας του Μιλόσεβιτς αλλά και το «δικό» μας, της Νότιας Κύπρου που η ελληνοκυπριακή αστική τάξη αρνήθηκε το σχέδιο Ανάν[2] που επιζητούσαν ΗΠΑ και ΕΕ.

Η ελληνική αστική τάξη μέσα στον 20ο αιώνα έχει διεκδικήσει ουκ ολίγες φορές τη δική της θέση.. Η εκστρατεία στα βάθη της Τουρκίας κόντρα ακόμα και στην Αντάντ[3] στα 1922, ο ελληνοϊταλικός πόλεμος στα 1939[4] και μετά με τη Χιτλερική Γερμανία.. ένας πόλεμος νομοτελειακά χαμένος χωρίς καμία διεθνή υποστήριξη, η αποχώρηση από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ στη δεκαετία του `70 και οι πολύπλευρες διπλωματικές σχέσεις με Ανατολική Ευρώπη – Αραβικά καθεστώτα .

Η πλήρη προσήλωση της Ελλάδας «προς τη Δύση» και ΕΕ τα τελευταία 20 χρόνια είναι αποτέλεσμα του μονοπολικού κόσμου που έχει αναπτυχθεί. Το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, όμως, θα θέσει σε αμφισβήτηση αυτή την παγκόσμια «ευγενή άμιλλα». Η πέτσινη αντί-μνημονιακή γραμμή που χαράζουν ΝΔ – ΛΑΟΣ αλλά και το νέο εθνικιστικό φρούτο της ΣΠΙΘΑΣ, υπενθυμίζουν τη δυνατότητα μεταβολής της γραμμής των ελλήνων αστών. Συγκεκριμένα κομμάτια της ελληνικής αστικής τάξης πληγωμένα από την υποταγή στις τράπεζες, αναζητούν εναλλακτική διέξοδο και πιέζουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Όπου και όποτε η αριστερά θεώρησε την αστική τάξη της «προδοτική» και «ξεπουλημένους πολιτικούς που λαδώνονται από τους ξένους», στάθηκε ανίκανη να αντιπαλέψει όχι μόνο την ουσία της ταξικής επίθεσης ( διάλυση κοινωνικού κράτους, φτώχεια, απολύσεις κλπ) , αλλά στο τέλος παραδόθηκε στο διεθνή ιμπεριαλισμό από την «Κερκόπορτα» που άνοιξε η ίδια.

Το τελευταίο παράδειγμα του Ισημερινού πρέπει να μας γίνει μάθημα. Ένα «εθνικό κίνημα» αντιστάθηκε στο ΔΝΤ και έδιωξε την «προδοτική» κυβέρνηση. Το νέο καθεστώς του Κορέα με άλλοθι τα νέα «εθνικά» ιδεώδη και για να βρει, τάχα μου, δυνάμεις να αντισταθεί στο ΔΝΤ και να επιβάλλει «διαγραφή εξωτερικού χρέους», επέβαλλε την ίδια λιτότητα όπως πριν. Στο τέλος, φυσικά, και αναγνώρισε το μεγαλύτερο μέρος του χρέους το οποίο και πλήρωσε και ξεπουλάει τη γη και τις επιχειρήσεις σε άλλες πολυεθνικές[5].

Ο ελληνικός καπιταλισμός βρίσκεται στο επίκεντρο της ιμπεριαλιστικής επίθεσης.

Μια άλλη κατηγορία επιχειρημάτων είναι πως η Ελλάδα αποτελεί ένα διεθνές εργαστήρι. Υπάρχει ένα διεθνές σχέδιο μέσα από το Μνημόνιο και η ανατροπή του θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στο διεθνές επίπεδο.

«Σαν το Ιράκ, ένα πράμα… Ακόμα κι αν έχεις ανεξάρτητη, δεξιά και αντιαμερικάνικη αστική τάξη, δεν θα όφειλε η αριστερά να πολεμήσει «εθνικά» ενάντια στους Αμερικανούς;» μπορεί να ισχυριστεί κάποιος.

Εδώ, όμως, γίνονται λογικές και συναισθηματικές αλχημείες που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα.

  • Δεν υπάρχει πόλεμος και εισβολή. Μέχρι τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, δεν υπήρχε ούτε  ένα τοις εκατό δημόσια υποστήριξη του Ιράκ στις αντιπαραθέσεις του με τις ΗΠΑ. Αντίστοιχα για την Ελλάδα, δεν υπάρχει η διεθνής εικόνα μιας «φτωχής εργαζόμενης χώρας που δέχεται αναίτια επίθεση».. Κάποιοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν πως, μάλλον, ανάποδη εικόνα δίνουμε.
  • Δεν υπάρχει ενιαίο ιμπεριαλιστικό σχέδιο που να δημιουργεί αντανακλαστικά μια διεθνή απάντηση. Η κρίση και οι ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί δημιουργούν «σχέδια» και «εκδοχές». Το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο είναι, προφανώς, το κυρίαρχο σήμερα. Όμως ήδη η «καρδιά» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού επιτίθεται στις γερμανικές τράπεζες και κατηγορεί τον πυρήνα της ΕΕ ως υπαίτιο της ελληνικής κρίσης. Η Wall Street Journal[6] , μόνο ληστρικούς δεν αποκάλεσε τους όρους του Μνημονίου. Μήπως πρέπει να ενταχτεί και ο Ομπάμα στο αντι-ιμπεριαλιστικό μέτωπο;
  • Δεν υπάρχει μία χώρα σε κρίση (Ελλάδα) και κάποιοι που περιμένουν να κερδίσουν από τη διάλυση της Ελλάδας. Η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει παρόμοια προβλήματα σε όλες τις χώρες του πλανήτη. Με το ένα χέρι «βοηθά» τη διπλανή της χώρα και με το άλλο περιμένει τη «χρεωκοπία» της.

"Δουλειά και ψωμί" Ναζιστική αφίσα του `30. Η αποϊδεολογικοποιημένη εθνικολαϊκή ενότητα, αν συνδυαστεί με συναισθήματα εθνικής ταπείνωσης μπορεί να δημιουργήσει εφιαλτικά σενάρια.

Ένας «εθνικός» αντι-μνημονιακός αγώνας, τελικά, που δεν θα περιλαμβάνει αντι-καπιταλιστικές στρατηγικές, γρήγορα θα αναζητήσει εναλλακτικά (αντίπαλα) ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα για συμμάχους, θα αναζητήσεις «ρεαλιστικές» και «βιώσιμες» αστικές επιλογές και θα εκφυλιστεί σε μια κυβέρνηση τάχα-μου-αριστερή που δε θα εμπνέει ούτε τους πιο φανατικούς υποστηρικτές της.. πόσο μάλλον ένα διεθνές κίνημα.

Η ελληνική αστική τάξη είναι αδύναμη – μπορούμε να ηγεμονεύσουμε πάνω της.

Εδώ μιλάμε για την αποθέωση του ταχτικισμού.

Πράγματι, υπάρχουν ή έχουν υπάρξει «αδύναμα» εθνικά τμήματα αστικής τάξης.. είτε λόγω μεγέθους και σημασίας είτε λόγω συντριπτικής ήττας από αντίπαλο στρατόπεδο.  Δεν θα κάτσω να αναλύσω γιατί η Ελλάδα δεν ανήκει σε καμιά από τις δύο περιπτώσεις… και το μέγεθος της οικονομίας της (μέσα στις 30 ισχυρότερες του πλανήτη) συνηγορούν σε αυτή την άποψη, ούτε η προσφυγή στο ΔΝΤ και στον Ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης σημαίνει πως έχει μετατραπεί κάτι ανάμεσα από Ιράκ και κατοχική Ελλάδα. Οι έλληνες αστοί δεν εφαρμόζουν αντίπαλα σχέδια παρά τη θέληση τους.

Όμως, ακόμα, και αν ίσχυε αυτή η ανάλυση, η προσπάθεια δημιουργίας «Εθνικού Μετώπου», θα ήταν άλλη μια αυτοκτονία του λαϊκού κινήματος.

Ποια ακριβώς κέρδη θα έφερνε ένα «Εθνικό Μέτωπο» πχ στη Λιθουανία ή στο Βέλγιο;  Η ιστορία διδάσκει, πως όσο μικρή και να είναι η αστική τάξη μιας χώρας, η ιδεολογική δύναμη του εθνικισμού πάνω στην εργατική τάξη παραμένει εξίσου δυνατή. Κανένα εργατικό κίνημα δεν μπορεί να χτιστεί αν δεν απεμπλακεί από τις εθνικές ιδεοληψίες της χώρας του. Ένα «αντι-μνημονιακό εθνικό μέτωπο» γρήγορα θα κατέρρεε προς μια αναζωπύρωση του φλαμανδικού εθνικισμού ή της αντι-ρωσικής φοβίας.

Οι ηττημένες, επίσης, αστικές τάξεις αφήνουν πράγματι προσωρινά κενά. Έγινε στη Γερμανία στο τέλος του 1ου και 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και στην Κατοχική Ελλάδα. Και στις δύο περιπτώσεις η αδυναμία της εργατικής τάξης να μετατρέψει τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε σοσιαλιστική κατεύθυνση , έδωσε χρόνο ανασύνταξης του αντίπαλου στρατοπέδου. Στη Γερμανία ανέλαβαν οι Ναζί να υλοποιήσουν την Ανασύνταξη του Έθνους. Αλλά και στην Ελλάδα η προσπάθεια χτισίματος «λαϊκής δημοκρατικής μεταπολίτευσης» οδήγησε στη συμφωνία της Βάρκιζας.

Το ΕΑΜ, λοιπόν, αν ήθελε τον αντι-κατοχικό αγώνα και μόνο.. τότε πέτυχε απόλυτα! Οι Γερμανοί εκδιώχθηκαν. Η παράδοση της Ελλάδας στην αστική τάξη δεν ήταν «λάθος» αλλά εκπλήρωση της στρατηγικής του.  Όσοι ονειρεύονται ένα νέο ΕΑΜ που θα διώξει τους Τροϊκανούς και τη Μέρκελ, μην παραπονιούνται που θα προκύψει μια Ελλάδα της ΕΡΕ και του Εθνικού Στρατού.

Ο σκοπός ΔΕΝ αγιάζει τα μέσα – διαφορετικά μέσα καταλήγουν σε διαφορετικούς στόχους

Υπάρχει μια αριστερά που δημιουργεί «μαξιλαράκια». Νομίζει πως αν αποκρύψει τους στόχους της, θα εξασφαλίσει μαζικότητα , θα ανοίξει διόδους ώστε να βρεθεί στην εξουσία. Όσα κομμάτια της το κατάφεραν χωρίς η εργατική τάξη να έχει αναλάβει την αυτοκυβέρνηση της κοινωνίας, γρήγορα βρέθηκαν στη θέση του διαχειριστή αστικών συμφερόντων.

Αν αναζητείτε ένα «αντι-ιμπεριαλιστικό» αγώνα χωρίς σοσιαλισμό, κόψτε ένα εισιτήριο για την Κύπρο.

Θα βρείτε ένα κομμουνιστικό κόμμα στην εξουσία και μια εθνικά υπερήφανη κυβέρνηση. Τι ωραίο όραμα! Καζίνο, ξέπλυμα χρήματος, σωματεμπορία και κοινό αμυντικό δόγμα με το Ισραήλ!

Αμμμ… θέλει θυσίες η πατρίδα!


[1]Πρόεδρος του Παναμά στη δεκαετία του `80 ο οποίος εκδιώχθηκε μετά την εισβολή του Αμερικάνικου στρατού. Βρίσκεται φυλακισμένος σε γαλλικές φυλακές, πλέον, μετά από 20ετή κράτηση στην Αμερική.

[2] Σχέδιο του ΟΗΕ με συμπαράσταση ΗΠΑ- ΕΕ για την πολιτική – οικονομική ενοποίηση της Κύπρου. Καταψηφίστηκε στη Νότια Κύπρο από το 75% και με, σχεδόν, ομόθυμη αρνητικότητα από το σύνολο του πολιτικού κόσμου.

[3] Πανίσχυρη πολιτική – διπλωματική συνεργασία στα τέλη 19ου και αρχές 20ου αιώνα μεταξύ Αγγλίας- Γαλλίας – Ρωσίας.

[4] Η μυθολογία της ελληνικής αριστεράς έχει ανακηρύξει τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1939 σε μοναδικό ιστορικό παράδοξο. Η αριστερά, τα συνδικάτα και, γενικά, το λαϊκό κίνημα ήταν σε βαθύτατη διάλυση. Κι όμως! Με ένα μαγικό τρόπο (με νεφελίμ, άραγε;) αυτή η διαλυμένη αριστερά επέβαλε στο δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά την πολιτική του «ΟΧΙ» κόντρα στις επιλογές του κεφάλαιου και του πολιτικού συστήματος!.. Στην χειρότερη εκδοχή, ένας μισητός δικτάτορας του αστισμού μπορεί να εκπληρώνει «προοδευτική, πατριωτική» πολιτική. Ο πλήρης αφοπλισμός των δυνάμεων της εργασίας…

[5] Δες τις αναλυτικές παρατηρήσεις μου στο ποστ για το DebtOcracy.

[6] «η ευρωζώνη τιμωρεί την Ελλάδα με επιτόκιο σχεδόν διπλάσιο από αυτό που πληρώνει το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για να δανείζεται, ή αυτό που χρεώνει το ΔΝΤ- δυσχεραίνοντας έτσι το έργο της Ελλάδας. Αυτό είναι παράλογο.» Wall Street Journal 21/6/2011 “Don`t Believe These Greek Myths”. Μετάφραση του άρθρου στις «Ειδήσεις και Μόνο Ειδήσεις».

Advertisements

9 Σχόλια on “Εθνικό ή Ταξικό Μέτωπο; Μέρος 2ον…το «πρόβλημα» της αστικής τάξης”

  1. Ο/Η markos λέει:

    Μπράβο αγόρι μου. Η ανάλυσή σου είναι εξαιρετική.
    Βεβαίως δεν καταλήγει σε κάτι το συγκεκριμμένο-που δεν υπάρχει αυτήν την στιγμή- αλλά αποκλείει συστηματικά τα επικινδυνα ολισθήματα.
    Τελικά μάλλον η μουσική σου είναι χάλια, Στην πολιτική είσαι πολύ καλλίτερος.

  2. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    ρε Μάρκο εσύ είσαι οπαδός του ΣΥΝ…Ο ΣΥΝ είναι επαναστατικό εργατικό κόμμα και δεν το ξέραμε; ή μήπως η στρατηγική εντός Ευρώ και εντός ΕΕ είναι ταξική πολιτική;

    • Ο/Η markos λέει:

      Γιάννη κ. Ο ΣΥΝ είναι ένα ρεφορμιστικό κόμμα. Δεν γνωρίζω κανένα επαναστατικό να πάω. Μήπως μπορείς να με βοηθήσεις?
      Το ΚΚΕ έχει οραμα να γίνουμε μια Βουλγαρία του Ζιβκωβ.
      Η Ανταρσύα, Σπίθα, Μετωπο κλπ συνοθύλλευμα οραματίζονται να γίνουμε μια περηφανη Αλβανία του Χοτζα.
      Ο ρεφορμιστικός ΣΥΝ είναι προσανατολισμένος σε μια Ευρώπη των εργαζομένων.
      Σιγουρα δεν εννοεί εξουσία των εργατων αλλά κατι σοσιαλ-δημοκρατικό εντος του καπιταλισμού.
      Εγώ που θέλω μια Ευρώπη των εργατών που θα ανατρέψει τον καπιταλισμό που να πάω?

      • Ο/Η bodyfull λέει:

        καλώς ήρθες στο κλαμπ των μοναχικών καρδιών

        • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

          γιατί μια «Ευρώπη των εργατών» αντί μια «Μεσόγειο των εργατών», έναν «κόσμο των εργατών» ή μια «άνω-κάτω Μαγουλινίτσα (φανταστικό όνομα κάποιου χωριού ή κάποιας γειτονιάς) των εργατών»; Αυτή η καραμέλα περι Ευρώπης πότε επιτέλους θα τελειώσει; Δεν καταλαβαίνουμε οτι όλοι αυτοί οι υπερεθνικοί σχηματισμοί, είναι, το ίδιο όπως και οι εθνικοί, δημιουργήματα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και καμμιά σχέση δεν έχουν με την πάλη για την απελευθέρωση της εργασίας απο τα δεσμά του κεφαλαίου;

  3. Ο/Η soulatsadoros λέει:

    Το ΚΚΕ κάνει πολλά λάθη αυτό το καιρό αλλά εάν δεις αποφάσεις συνεδρίων αλλά και δηλώσεις και την τακτική που εφαρμώζει μου φαίνεται πως δεν επιδιώκει να γίνουμε Βουλγαρία του Ζιβκώφ. Το θέμα είναι πως το ΚΚΕ βάζει διλλήματα και μονόδρομους( η υποστιρίζεις δικτατορία του προλεταριάτου ή είσαι θύμα και θύτης του αστισμού) οι οποίοι δεν βοηθάνε την αλλαγή των συνειδήσεων που επιδιώκει. Ακόμα φοβάμαι πως φλετράρει έντονα με τον μικροαστισμό. Ο Συν πιστεύω πως έχει συγκεκριμένο σχέδιο. Εκπροσωπεί μία κοινωνική ομάδα που σε λίγο θα χαθεί απο την χώρα. Την ομάδα των μεσοαστών που έχει μπεί ηθελημένα η μη στον πάγκο της παραγωγής και συντηρείται με διάφορους τρόπους. Για αυτό πέφτει συνεχώς σε αντιφάσεις και κωλοτούμπες ( Προγραμματική αντιπολίτευση, Λαικό Μέτωπο και λοιπά)
    Η αλλαγή του κόσμου θα φέρει την επικράτηση μίας πολιτικής που θα εξυπηρετεί αυτό και όχι το αντίθετο (όπως φαίνεται να υποστιρίζει το σταλινικό κομμάτι του ΚΚΕ) . Ένα καλό βήμα σε αυτή την κατεύθυνση είναι τα συλλογικά παζάρια που οργανώνουν λαικές συνελεύσεις.
    ΥΓ. το μεγάλο πρόβλημα του όλου κινήματος των πλατειών κατα την άποψή μου είναι η αποκοπή του απο τους χώρους εργασίας. Ελάχιστοι αναφέρουν τις εργασιακές του συνθήκες σχεδόν κανείς δεν ξεμπροστιάζει τα αφεντικά του. Ακόμα φοβούνται για αυτό. Δεν βλέπω προσπάθειες για συντονισμό των αγανακτισμένων στους χώρους δουλίας και αυτό με κάνει απο απαισιόδοξο μέχρι καχύποπτο

  4. Ο/Η markos λέει:

    Γιάννη Κ. Ο ίδιος ο καπιταλισμός στην εξέλιξή του δημιουργεί τα όπλα που θα τον αποτελειώσουν και συσπειρώνει τους εργάτες σε διεθνιστικά πλαίσια.
    Μας στρώνει το δρόμο με την παγκόσμια αγορά , το σβήσιμο των εθνών και την κατάργηση των συνόρων.
    Το βλεπεις κάθε μέρα.

  5. Ο/Η gatouleas λέει:

    Marko, οι οικονομικές ή πολιτικές ενώσεις των καπιταλιστών δεν έχουν τίποτα «αντικειμενικά» βοηθητικό για την σοσιαλιστική επανάσταση. Όπως ή Αντάντ, παλαιότερα ή το ΝΑΤΟ, ΔΝΤ, ΠΟΕ, ΟΗΕ. Ο ΣΥΝ ανακαλύπτει «χρήσιμα» εργαλεία ακολουθώντας τη ρεφορμιστική του παράδοση. Πριν από 90 χρόνια κάποιοι αντίστοιχοι του εξυμνούσαν την Κοινωνία των Εθνών (το αντίστοιχο του ΟΗΕ). Γνωρίζεις έστω ένα γεγονός, μία ενέργεια που η ΚτΕ να έπαιξε «προοδευτικό» ρόλο για τους εργαζόμενους; Δίκιο έχει ο Γιάννης Κ. Do you remember «Σοσιαλιστικά Βαλκάνια»; Γιατί ξαφνικά το Βέλγιο ή η Νορβηγία είναι πιο «κοντά» μας απ `ότι η Τουρκία ή η Αλβανία; Τι σόι διεθνισμός είναι αυτός που δεν ασχολείται με τους γείτονές μας; Είναι , τελικά, ο «διεθνισμός» των καπιταλιστών.. Των ελλήνων αστών που αναζητούν την ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ συναλλαγή με συνέταιρους τους.. Marko, πραγματικά δυσκολεύομαι να πιστέψω πως είσαι μέλος του ΣΥΝ. Δεν χρειάζεται να είσια μέλος κάποιου κόμματος, σώνει και καλά… Αλλά καλύτερα να την ψάξεις εκτός ΣΥΝ – ΚΚΕ…
    Soulatsadore, οι πλατείες είναι μία μορφή κινήματος… Δεν είναι εύκολο να είναι τα κινήματα ταξικά προσανατολισμένα. Το πρόβλημα είναι με τις πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν τις «πλατείες».. Έχουν δώσει τροφή στο ιδεολόγημα πως «χωρίς αριστερά και σωματεία, ο κόσμος συμμετέχει πιο ζεστά». Απαισιόδοξος να είσαι για τις υπάρχουσες πολιτικές συλλογικότητες.. Όχι, όμως και για το κίνημα. Αυτό έχει κάνει σημαντικά πράματα παρ` όλο το βαθύ ύπνο των κομμάτων. Ίσως μας προκύψει και κάποια στιγμή και καμιά επαναστατική οργάνωση…

  6. Ο/Η markos λέει:

    Αγαπητέ, μην παραποιείς αυτά που γράφω. Ο καπιταλισμός στην εξέλιξή του σβήνει τις εθνικές βιομηχανίες, τα σύνορα, τις εθνότητες και έτσι δημιουργεί τις προυποθέσεις για μαζική ενότητα των εργατων.Το γιατί είμαστε πιο κοντά στους ευρωπαίους εργαζόμενους και όχι στους Σύριους κλπ δεν το καθορίζουμε εμείς αλλά η ιστορική εξέλιξη του καπιταλισμού.
    Η ανατροπή του καπιταλισμού για να είναι αυτή την φορά επιτυχήμένη πρεπει να αρχίσει στις προηγμένες χώρες όπως ο Μαρξ είχε εξηγήσει.
    Ναί είμαι στέλεχος του ΣΥΝ και υποψ, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.
    -θα δω πότε θα μου βάλεις να ακούσω το Nobunaga theme song-


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s