Δεκέμβρης `08 vs Σύνταγμα `11 – Η πολιτική κληρονομιά δύο κινήσεων

Το κίνημα της «Πλατείας Συντάγματος» δεν  έπεσε από τον ουρανό. Δεν κοιμόντουσαν οι Έλληνες και μας ξύπνησαν οι φωνές της Πραγματικής Δημοκρατίας από την Ισπανία. Αποτελεί ένα κρίκο της αλυσίδας από την διαρκώς αυξανόμενη αγανάκτηση και  αντίσταση στις επιπτώσεις της Παγκόσμιας Οικονομικής Κρίσης που ξέσπασε το φθινόπωρο του`08. Ο απεγκλωβισμός κοινωνικών κομματιών από τα παραδοσιακά μοτίβα και θεσμούς, οδηγούν σε μια διαρκή απονομιμοποίηση του καθεστώτος.  Όσο περνά ο καιρός, τόσο γίνεται πιο κατανοητή η παραίτηση Καραμανλή 8 μήνες μετά το Δεκέμβρη… Ήξερε το πλαίσιο της κρίσης και με τη σφαλιάρα των «Δεκεμβριανών» ήταν αδύναμος-ανίκανος να ηγηθεί αυτής της εκστρατείας ταξικής αντεπίθεσης που ενορχήστρωσε το ΠΑΣΟΚ.

Αν αυτό είναι το γενικό πλαίσιο, η γενική «μυρωδιά» των γεγονότων πρέπει να κάνουμε μια πιο προσεχτική αποτίμηση των παρεμβάσεων μας.

Πρέπει να δούμε τι πολιτικές κληρονομιές αφήνει η κάθε περίοδος και τι πρέπει να αλλάξουμε.

Δεκέμβρης `08

Η μαζική επίθεση της νεολαίας στα αστυνομικά τμήματα, μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, ήταν η αρχή μιας νέας γενιάς αγωνιστών. Τα χαρακτηριστικά τους δεν ήταν καινοφανή αλλά δεν μπορούσαν και να καλυφτούν από το υπάρχον φάσμα του πολιτικού κόσμου.

Η αμφισβήτηση και η απονομιμοποίηση των μπάτσων ως «δημοκρατικά» και «νόμιμα» όργανα ενός κράτος δικαίου και η μετατροπή τους σε όργανα καταστολής, έγινε μέσα σε μια νύχτα. Μετέφερε στην κρατική μηχανή τον κοινωνικό πόλεμο και διαμόρφωσε σπέρματα πόλωσης… Η αστυνομία εγκατέλειψε την προβιά του «ένστολου δημόσιου υπάλληλου» και ξαναβρήκε τις ρίζες της στη μισητή χούντα και στο στρατό κατοχής.

Αυτά τα γεγονότα δημιούργησαν και «γενιά» αγωνιστών, αλλά και «σχολή». Δεν είναι μόνο οι δεκάδες (και «άγνωστες-ανεξέλεγκτες», κατά τους μπάτσους) ομάδες πιτσιρικάδων που ξεπετάχτηκαν σε όλη την Ελλάδα. Η απονομιμοποίηση της αστυνομίας, άρχισε να εξαπλώνεται και στο πολιτικό επίπεδο. Τα λυντσαρίσματα βουλευτών και συνδιαχειριστών συνδικαλιστών μπήκαν στην ημερήσια διάταξη. Οι «συμβολικές» διαδηλώσεις, αμφισβητούσαν και άλλα «σύμβολα». Το «ντου» στη Βουλή τον περασμένο Μάη και η στρατιωτική άμυνα του λαού της Κερατέας με πέτρες και μολότοφ, έφερναν νέο οπλισμό στη σύγχρονη πολιτική φαρέτρα.

Το κοινό χαρακτηριστικά όλων αυτών των κινήσεων ήταν η «ανυπομονησία»… Θέλουν να παλέψουν ΤΩΡΑ και δεν μεταφέρουν τον αγώνα και την αγανάκτηση τους «όταν έχουν πιο ευνοϊκές συνθήκες».

Πλατεία Συντάγματος `11

Αν και βρισκόμαστε μέσα στο ξεδίπλωμα των κινητοποιήσεων των «Πλατειών», θα επιχειρήσω μια πρώτη ακτινογραφία.. εκτίμηση, συνάμα. Αυτή η διαδικασία μπορεί να παράξει νέο δυναμικό, αλλά μπορεί και όχι.. Αυτό θα εξαρτηθεί από πολλά πράματα. Προς το παρόν, όμως, εμφανίζονται κάποια «νέα» χαρακτηριστικά , ώστε να βλέπουμε τι «πάστα» αγωνιστών μπορεί να προκύψει.

Με το «Δεκέμβρη» κρατά την αμφισβήτηση των παραδοσιακών μορφών πάλης και των υπαρχόντων πολιτικών δυνάμεων. Παραμένει στο κλίμα αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος και αναζητά αδιαμεσολάβητες ενέργειες αντίστασης. Το πιο σημαντικό κοινό σημείο, όμως, είναι η πιστή ΝΙΚΗΣ απέναντι στο σύστημα και η αίσθηση κοινωνικής ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ του αγώνα.

Από `κει και πέρα, όμως, διαμορφώνει μια ατζέντα με πολλά περισσότερα χαρακτηριστικά…  Η πιο «συνειδητή» συμπεριφορά των «Αγανακτισμένων» έχει φέρει στο προσκήνιο κάποιες «νέες» λογικές. Αυτές δεν είναι ούτε το «αντιμνημονιακό» πλαίσιο, ούτε το «μίνιμουμ πρόγραμμα». Αυτά υπάρχουν στην ατζέντα πολλών οργανώσεων της αριστεράς. Δεν είναι ούτε οι μέθοδοι πάλης… Οι καταλήψεις δημοσίων χώρων και τα συλλαλητήρια δεν είναι άγνωστα στο ελληνικό κίνημα. Άλλες είναι οι «καινούριες» ταχτικές…

1)      Ενάντια στα κόμματα – παρατάξεις – ιδεολογίες. Άραγε αφορά τα «υπάρχοντα» κόμματα; Θα είναι δεκτικοί σε «παρατάξεις» της συνέλευσης[1];

2)      Ενάντια στις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Η συμμετοχή τους στο πανηγύρι της διαφθοράς, η συνδιαχειριστική πολιτική τους και η μετατροπή τους σε προθάλαμο μελλοντικών βουλευτών τα έχει τοποθετήσει στην απέναντι όχθη. Προφανώς και δεν υπάρχει εχθρότητα στον ακομμάτιστο και ασυνδικάλιστο εργάτη..  Αντίθετα διερευνούνται οι σχέσεις με πρωτοβάθμια σωματεία καθώς και τον φορέα που θα υλοποιήσει την «γενική πολιτική απεργία».

3)      Αποδοχή μόνο της εθνικής ή διεθνικής ταυτότητας. Εθνικές σημαίες, όχι πολιτικές. Άραγε χωράνε και οι τουρκικές ή μακεδονικές; Τέσπα… Χώρες και έθνη κόντρα στο ΔΝΤ και στους τραπεζίτες.

4)      Κοινοβουλευτισμός και Άμεση Δημοκρατία. Η Άμεση Δημοκρατία μπορεί να εφαρμοστεί  έξω από τους εργασιακούς χώρους και εκτός εργατικού ελέγχου της κοινωνίας; Και πως αλλιώς θα συμμετάσχει ο εργαζόμενος των 10, 12 και 16 ωρών εργασίας την ημέρα; Η Άμεση Δημοκρατία «δεσμεύει» ή όχι τους χιλιάδες άλλους της Πάνω Πλατείας; Και τι οργανώνει; Κίνημα διαμαρτυρίας, κίνημα «θετικών προτάσεων» προς τα εντεταλμένα και θεσμικά όργανα της πολιτείας, εναλλακτική οργάνωση της καπιταλιστικής κυριαρχίας ή κίνημα αυτοδιαχείρισης ΕΧΘΡΙΚΟ στον κοινοβουλευτισμό;

5)      Νομιμοφροσύνη και περιφρούρηση. Παρουσιάζονται πρωταρχικές δομές όχι με σκοπό την επιβολή αιτημάτων προς το καθεστώς-κυβέρνηση, αλλά προς το εσωτερικό της «Πλατείας». Κόμματα εκδιώκονται, ληστές παραδίδονται στην αστυνομία, μικροπωλητές ελέγχονται αν κόβουν φορολογικά στοιχεία[2]. Και φυσικά ενάντια σε πιθανές «προβοκάτσιες» και βίαιες ενέργειες.

6)      Πασιφισμός – Μη Βία.  Όχι η επίκληση, όχι η στράτευση σε μη-βία… Αυτό δεν είναι «νέο» χαρακτηριστικό. Μόνο η ρητή και περιφρουρημένη αντίθεση με τις λογικές του «Δεκέμβρη».  Βέβαια ένας πασιφισμός που θεωρεί το γιαούρτωμα σε υπουργούς «ειρηνική διαμαρτυρία» και την απαγόρευση κομματικών ομάδων «ειρηνική» και «μη-βίαιη» ενέργεια.

Προφανώς, και παράγονται πολλά και διαφορετικά ερωτήματα. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα και για το πώς «διαβάζει» η Πλατεία τον ίδιο τον εαυτό της και τα μέλη της. Είναι «εργατική», διαταξική συνέλευση, ή δεν υπάρχουν τάξεις στο εσωτερικό της; Θεωρεί τον εαυτό της «πλειοψηφία του ελληνικού ή αθηναϊκού λαού» ή μέρος του; Και δεν υπάρχει κιχ για την ελεύθερη αγορά… Ούτε εθνικοποίηση ούτε αυτοδιαχείριση των μέσων παραγωγής… ούτε καν των τραπεζών. Δεν ξέρω αν θα έχει τον άπλετο χρόνο να επεξεργαστεί από μηδενικής βάσης όλα τα πολιτικά ερωτήματα που ταλανίζουν το «κίνημα» δύο αιώνες τώρα… και αν την ενδιαφέρουν να τα διερευνήσει. Όμως προσπάθησα να καταθέσω κάποια χαρακτηριστικά που βρίσκονται στην «Πλατεία» και κανένας υπάρχον πολιτικός-κοινωνικός χώρος δεν τα προωθούσε.

Αριστερά στη γωνία

Η αριστερά, λοιπόν, παραμένει για άλλη μια φορά στη γωνία λόγω των ιδεοληπτικών, ηττοπαθών εμμονών της και παρακολουθεί αδύναμη να αντιδράσει, να επηρεάσει και για λόγους «άποψης», αλλά και «θερμοκρασίας».

Όλες οι πτέρυγες της από την Κεντροαριστερά ως την Άκρα Αριστερά και τις παρυφές του Αναρχισμού διακατέχονται από τρία θανάσιμα «αμαρτήματα».. Άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο

1)      «Η Κρίση δεν είναι τόσο βαθειά»… «Η κρίση είναι μακρόσυρτη».. «Δεν είναι συστημική, αλλά κρίση δημοσίου χρέους»…  Όσο και να διαφωνούν μεταξύ τους, όλες συμφωνούν πως ο καπιταλισμός μπορεί να την υπερβεί με μια «αναδιάρθρωση» του. Μία συμπίεση του εργατικού κόστους, μία διάλυση του κοινωνικού τομέα και η αγορά θα επανέλθει σε ισορροπία, έστω και με δυσμενέστερες συνθήκες.

2)      «Δεν έχουμε τις υποκειμενικές δυνάμεις»… «Έχουμε λίγα μέλη»… «Υπάρχει συντηρητικοποίηση της κοινωνίας»… «Δεν υπάρχει πρόσφορο διεθνές κλίμα»… «Μείωση των συνδικαλισμένων»… «Άνοδος των ρατσιστικών και ναζιστικών ομάδων και απόψεων»… «Δεν έχουμε την κοινωνική νομιμοποίηση»… «Όλη η παγκόσμια Αριστερά στρίβει δεξιά»… Δεκάδες δικαιολογίες για να αρνηθούν στον εαυτό τους την αντισυστημική δράση. Λες και οι Μπολσεβίκοι το 1914 που κήρυξαν «πόλεμο στον πόλεμο», ο ΕΛΑΣ το αντάρτικο στα 1942 ή οι «300 προβοκάτορες» του Πολυτεχνείου το 1973 είχαν τεράστια κόμματα και «ευνοϊκές» συνθήκες.

3)      «Εμπρός για απεργία γενική»… «Ένα μαζικό και έξυπνο σύνθημα»… «Μία ολοκληρωμένη προγραμματική αντιπρόταση» «Όλοι στο συλλαλητήριο ….» «Να αλλάξουμε τους συσχετισμούς στο συνέδριο της ΓΣΕΕ του παράχρονου ή στο κοινοβούλιο σε εφτά τέρμινα»… Έχουν προσκολληθεί σε συμβατικό τρόπο οργάνωσης και προσπαθούν να παλέψουν με όπλα «διεκδίκησης» ή «θετικών προτάσεων». Κόμμα – συνδικάτο – θεματική παρέμβαση… Την ώρα που τα ζητήματα πολιτικής εξουσίας θα έρχονται στο προσκήνιο, η διαπραγμάτευση και ο «συνδικαλισμός» θα καθίστανται άχρηστα. Αντί να αναζητεί νέες μορφές οργάνωσης της κοινωνίας ΕΞΩ από το κοινοβούλιο και τα συνδικάτα, παραμένει στον αυτισμό «διαδήλωση – απεργία – βουλή (με ή χωρίς δακρυγόνα) – και άντε να είμαστε παραπάνω στην επόμενη φορά».

Όσο η αριστερά θα αναβάλει για «αύριο» την οργάνωση αντίστασης για τον κοινωνικό πόλεμο που ζούμε, όσο θα αναζητεί φαντασιακά επαναστατικά κινήματα κατάλληλα και «σύμφωνα με τις Μαρξιστικές Γραφές», τόσο θα εθελοτυφλεί μπρος στις πραγματικές ευκαιρίες και δυνατότητες.

Τι θα βγει από την «Πλατεία»;

Δεν προσπαθώ να κάνω το μάντη.. Εξ` άλλου υπάρχουν πολλοί και αστάθμητοι παράγοντες που θα διαμορφώσουν τις εξελίξεις.

Το μόνο σίγουρο είναι πως η οικονομική κρίση μεταφέρεται και στο πολιτικό – συστημικό επίπεδο. Η αδυναμία της κυβέρνησης να επαναφέρει την Ελληνική Οικονομία στις Αγορές, λειτουργεί σαν βόμβα στα θεμέλια της ΕΕ και φυσικά θέτει στην Ατζέντα νέες ιδέες για την αυριανή διακυβέρνηση.  Ίσως να αρχίσουν να σκιαγραφούνται και εναλλακτικά σενάρια έξω και κόντρα στην Κοινή Αγορά.. αλλά από τις αστικές τάξεις, πλέον.

Όλα ξανατίθονται στο τραπέζι…

Όμως η «Πλατεία» διαμορφώνει το δικό της πολιτικό προφίλ αγωνιστή.

Συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο, με τα ίδια περιεχόμενα.. Κρατώντας τον πασιφισμό, τον αντι-κομματισμό και την από-ιδεολογικοποίηση, την «αμεσοδημοκρατική» επιβολή του Δίκαιου και της Νομιμότητας, την εμπιστοσύνη μέσα από την εκκαθάριση του κοινοβουλευτισμού από τα «λαμόγια», την εθνικολαϊκή ταυτότητα απέναντι στα υπερεθνικά ιερατεία και τραπεζίτες, μας προκύπτει μια καινούρια κοψιά «ανένδοτου» αγωνιστή, μακριά από τα κλασσικά αριστερά ή ακροδεξιά πρότυπα.

Και αυτός θα έχει ένα θολό πολιτικό όραμα… Όχι σοσιαλισμούς και φασισμούς, αλλά μια κυβέρνηση εθνικής αξιοπρέπειας, που έλεγε και ο Αλαβάνος.

Έναν Ηγεμόνα..

Είτε αποχωρώντας είτε εκδιωκόμενη από τις πλατείες, είτε παραμένοντας και παρακολουθώντας «ειρηνικά» την παρακμή του πολιτικού συστήματος, η μόνη πολιτική διέξοδος που να ενοποιεί το ΟΛΟΝ της πλατείας, είναι ένας άφθαρτος, ακομμάτιστος και «δημοκρατικός» ηγεμόνας… Κάποιος που να μπορεί μέσα ένα λεπτό να μιλάει στις καρδιές του πλήθους. Κάποιος «ειδικός» που να ξέρει τα θέματα.. σαν τους οικονομολόγους που ανάλυσαν το Χρέος προχθές. Κάποιος που να μπορεί να πάρει το ποδήλατο[3] και να κατέβει να μιλήσει στις μάζες.

Όχι! Δεν πιστεύω στις Χούντες «από τα κάτω».. Δεν υποστηρίζω την κοινοβουλευτική Τάξη απέναντι στην Αταξία και Μηδενισμό. Αλλά κάθε κίνηση παράγει κουλτούρα και «τύπο» αγωνιστή. Αν ο «Δεκέμβρης» έχει παράξει μια γενιά «ανταρτών», η «Πλατεία» κινδυνεύει να διαμορφώσει οπαδούς Νέας Τάξης.

Κάποιοι θα ισχυριστούν πως τα πολιτικά χαρακτηριστικά που ανέφερα πιο πάνω μπορούν να αλλάξουν. Θα απομονώσουν την «Άμεση Δημοκρατία» ή θα προβάλλουν τις αντιφασιστικές αποφάσεις. Όμως η πραγματικότητα έχει διαμορφώσει ΑΥΤΟΝ τον συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα. Για κάθε ένα σύντροφο που οραματίζεται μία αυτοδιαχειριζόμενη κομμούνα, υπάρχει ένας σκυλάς σε κάποιο άλλο μέρος της πλατείας που θέλει να πάρουμε πίσω τις Χαμένες Πατρίδες από την Τουρκία. Για κάθε φαντασιακή «διεύρυνση» και «κλιμάκωση» προς μία επαναστατική, εργατική και αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία, υπάρχει και ένας υπερασπιστής του Νόμου και Τάξης…

Η Πλατεία για να «κερδίσει» από αντικαπιταλιστική και εργατική πλευρά, πρέπει να αλλάξει τους ίδιους τους όρους της συγκρότησης της. Και οι αλλαγές δεν μπορεί να είναι αποσπασματικές ή μερικές… Μια αντικοινοβουλευτική κλιμάκωση πχ χωρίς να αγγίζεται η οικονομική εξουσία των αφεντικών ανοίγει εντελώς διαφορετικές προοπτικές. Όμως τότε δε θα μιλάμε για «Κίνημα της Πλατείας Συντάγματος» αλλά για κάτι άλλο. Και δεν έχω δει αυθόρμητα κινήματα με σκοπό την αυτοαναίρεση τους…

Με την αριστερά, λοιπόν, είτε «εκτός» και σε πολιτική αφασία είτε «εντός» αλλά με παρατημένα τα όπλα της «πρωτοπορίας», του «κόμματος», του «σοσιαλισμού» και της ταξικής παρέμβασης μόνο μία «ρεαλιστική» ελπίδα μπορώ να διακρίνω.

Μόνο αν ξαναεμφανιστεί, λοιπόν, δυναμικά η γενιά του «Δεκέμβρη» και ξαναπιάσει το νήμα του κοινωνικού πολέμου, μπορούμε να δούμε ενδιαφέρουσες εξελίξεις.

Μόνο αυτό το κομμάτι που αναγνωρίζει τη Βία ως μαζικό πολιτικό εργαλείο, χωρίς εθνικές σημαίες και Αρχηγούς έχει την μίνιμουμ ικανή συνθήκη να συντάξει ένα κοινωνικό-πολιτικό μπλοκ αντεπίθεσης… Οι ίδιες οι εξελίξεις θα πιέσουν προς αυτή την κατεύθυνση…  Μέσα από την ανάγκη αντι-συστημικής κλιμάκωσης ή μιας αμυντικής αντεπίθεσης σε κατασταλτικές προσπάθειες του κράτους.

Μόνο αυτό έχει σήμερα το ιστορικό δικαίωμα να «πολώσει» την Πλατεία και να το κάνει νικηφόρα και αποτελεσματικά. Και δεν είναι μόνο «δικαίωμα» αλλά και «υποχρέωση» αυτής της γενιάς. Ίσως ξαναανακαλύψουμε τους Πεδινούς και τους Ορεινούς. Μόνο με ένα νέο Γιακωβινισμό[4] που θα ξεχωρίσει την Ήρα από το Στάρι που θα επιβάλλει κοινωνικοπολιτικές παρατάξεις μέσα στη «Συνέλευση». Αλλά «όλοι μαζί» δεν πάμε… Ίσως είναι το μοναδικό που μπορεί να ελιχθεί χωρίς κομματικές ταμπέλες και να διεκδικήσει την ηγεμονία πάνω σε αυτό το ετερόκλητο κοινωνικό μπλοκ.

Έχει Υποχρέωση να κρατήσει το νήμα του αγώνα του Δεκέμβρη.. έχει Υποχρέωση να ωριμάσει… να παραμείνει ανθεκτική και αποτελεσματική στις νέες μάχες. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να πετάμε στα σκουπίδια μια νικηφόρα γενιά. Μέσα από αυτούς θα προκύψει το Νέο… όχι από αυτούς που ξανα-ανακαλύπτουν την πολιτική αλφαβήτα.

Οι εξελίξεις τρέχουν…

Αύριο θα είναι μια νέα ημέρα με νέα διλήμματα και προκλήσεις.

Σήμερα, όμως, δίνω κάθε Ηθικό δικαίωμα στην οργάνωση της Ταξικής Πόλωσης και της Αντεπίθεσης.


[1] Το «πέσιμο» στην προσπάθεια του ΚΚΕ μλ να δημιουργήσει τον πρώτο ακομμάτιστο πολιτικό χώρο, τον «Αριστερά στην Πλατεία», ενεργοποίησε την αντίδραση της Πλατείας και εκδιώχθηκε. Κακό προηγούμενο…

[2] Οι «Αγανακτισμένοι» διώχνουν τους μικροπωλητές.

[3] Αγαπητέ Γιώργο. Γιάνης Βαρουφάκης, Protagon 6/6/2011

[4] Η Εξτρεμιστική – Επαναστατική πτέρυγα της Γαλλικής θνοσυνέλευσης του 1789.

Advertisements

9 Σχόλια on “Δεκέμβρης `08 vs Σύνταγμα `11 – Η πολιτική κληρονομιά δύο κινήσεων”

  1. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    φίλε αυτό που λές ξέχασέ το…Αν επιχειρηθεί κάτι τέτοιο που λές, η πλατεία απλά θα αδειάσει…
    Αν και η ανάλυσή σου είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και εύστοχη, η πρότασή σου μάλλον ανταποκρίνεται στην επιθυμία σου παρά στην πραγματικότητα…Σημασία αυτή την στιγμή έχει ΝΑ ΜΗΝ ΑΔΕΙΑΣΕΙ Η ΠΛΑΤΕΙΑ, κι όχι να περάσει ο καθένας την «ηγεμονία» του…Η πρότασή σου είναι πολύ απλά καταστροφική…Ευτυχώς όσοι αυτόνομοι και αντεξουσιαστές είναι μέσα στην πλατεία, από ότι τουλάχιστον διαβάζω στις ανταποκρίσεις τους, δεν την συμμερίζονται…Ψάξε κάτι άλλο, αυτό που λές δεν περπατάει…

  2. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    Το κείμενο έχει σωστή προσέγγιση στο θέμα, όμως έχει διαποτιστεί λίγο από τον ιό της «πολιτικοποίησης» που φορέας του είναι το σύνολο σχεδόν των πολιτικών σχηματισμών της Αριστεράς. Πρόκεται για ένα μεταλαγμένο και επικίνδυνο ιό που έχει μολύνει τις σχέσεις αυτών των μηχανισμών με τις τις λαϊκές μάζες.

    O Γιάννης Κ. έχει δίκιο σε αυτό που λέει: Σημασία αυτή την στιγμή έχει ΝΑ ΜΗΝ ΑΔΕΙΑΣΕΙ Η ΠΛΑΤΕΙΑ, κι όχι να περάσει ο καθένας την “ηγεμονία” του…. Η ηγεμονία δεν είναι ένα πράγμα που επιτυγχάνεται με οργανωτικούς τρόπους, όπως με το να περάσει ένα ψήφισμα στην συνέλευση που είναι κοντά σε αυτό που πιστεύουμε «σωστή γραμμή» για την συγκυρία.

    Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν στην πραγματικότητα σχεδόν όλες οι «αριστερές» γραμμές για την συγκυρία αφορούν εναλλακτικές διαχειριστικές προτάσεις για την έξοδο από την κρίση του καπιταλισμού, τότε ας λείπει καλύτερα αυτή η αγωνία για ποιά απ’ αυτές θα ηγεμονεύσει.

    ¨Ηδη αυτό το «νεό κίνημα» έχει μερικά σημαντικά πολιτικά αποτελέσματα, αφού το πολιτικό σκηνικό έχει αλλάξει ριζικά μετά την εμφάνισή του. Περισσότερα για αυτό το ζήτημα εδώ: Έχει πολιτικούς στόχους το κίνημα των “αγανακτησμένων”;

  3. Ο/Η gatouleas λέει:

    Φίλε Γιάννη Κ. δεν «ψάχνω» σώνει και καλά μια διέξοδο για την «Πλατεία»… Δεν έχω φετιχιστικό άγχος για το μέσον. Αν τα μέλη τα ίδια της «Πλατείας» δεν «ψάχνουν» πως να μην γίνουν αγέλη σε κάθε εθνικο-μπολεσεβίκο λαϊκιστή, δεν τους σώνει καμιά «έξυπνη» ιδέα.
    Αν «Σημασία έχει να μην αδειάσει η πλατεία» ΧΩΡΙΣ πολιτικά και κοινωνικά προαπαιτούμενα, τότε μιλάμε άλλη γλώσσα.. Προτιμώ τους 300 του Πολυτεχνείου του`73 παρά τους 300.000 του Συντάγματος των εθνικιστικών συλλαλητηρίων.
    Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ μάχη της ηγεμονίας για μένα είναι το άλφα και το ωμέγα.
    Αμεσοδημοκρατία χωρίς απεργίες και εργατικό έλεγχο είναι δημοκρατία των εισοδηματιών και επαγγελματιών της πολιτικής.
    Αντι-κοινοβουλευτισμός και αμεσοδημοκρατία χωρίς ΡΗΤΗ κοινωνική και πολιτική ηγεμονία της εργατικής τάξης και κατάργηση είναι αριστοκρατική αρχαιοελληνική δημοκρατία.
    Λαϊκές «πολιτοφυλακές» και περιφρούρηση χωρίς ΡΗΤΗ στοχοποίηση της αστικής τάξης και της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, είναι «λαϊκά» φασιστικά τάγματα υποστήριξης του ΑΝΤΙΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ καπιταλισμού.
    Γιάννη, αν δεν «ψάχνεσαι» εσύ για το πώς να μη γίνεις χώρος στρατολογιών της ΣΠΙΘΑΣ, εμένα δε μου πέφτει λόγος.
    Φίλοι από την ΕΟΣ, η «Πλατεία» ΜΟΝΟ σε οργανωτικά ζητήματα προσπαθει να χτίσει την επιχειρηματολογία της (αμεση δημοκρατία, συνελευσεις κλπ). Το πλαίσιο της είναι πιο «δεξιά» κι από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι σαν ΔΗΑΡΙ φέρνει, περισσοτερο.
    Η Πλατεία δεν έχει φέρει αποτελέσματα (προς το παρον). Παράγωγο της συστημικής κρίσης είναι περισσότερο.. Η πολιτική κρίση και η πιθανή κρίση ακυβερνησιας, υπάρχει και χωρίς πλατείας. Προς το παρόν η Κατω Πλατεία (ΣΑΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ κι όχι σαν υποκειμενικές επιθυμίες) μοιάζει με συμμετοχική δημοκρατία του Γιωργάκη που κριτικάρει «γιατί δεν δανειστήκαμε με χαμηλότερο επιτοκιο» (όπως λέει η ομάδα νομικών και οικονομολόγων της Συνέλευσης) και η Πάνω Πλατεία με προεκλογική σύναξη ΣΠΙΘΑΣ – Κανέλλης – Ζουράρη και Καραμπελιά.

  4. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    φίλε γατουλέα
    ανοίγεις πολλά ζητήματα

    συμφωνώ σε αρκετά, διαφωνώ σε άλλα.

    Το να μιλάς για «πολιτική ηγεμονία της εργατικής τάξης», έτσι γενικά, δεν σε κάνει λιγότερο λαϊκιστή απο την Σπίθα, τον ΓΑΠ ή τη ΔΗΜΑΡ. Σκέφτεσαι με όρους ταξικούς, και σωστά, αλλά παραγνωρίζεις την πολιτική και την ιδεολογία. Όλες οι εξεγέρσεις έχουν κάτι το χαοτικό μέσα τους. Η αγωνία όλων των οργανωμένων δυνάμεων είναι να βάλουν τάξη στο χάος. Η τάξη αυτή συνήθως προ-υπάρχει στο κεφάλι τους, στις ερμηνείες και τις θεωρίες τους. Όμως η κρίσιμη μάζα των εξεγερμένων δεν διαθέτει καμμιά προ-ιούσα τάξη στα κεφάλια της, παρα μόνον αυτή που έχει καταλυθεί οριστικά από αυτούς που αντιπαλεύουν. Μιλάς για ηγεμονία της εργατικής τάξης, αλλά ποιός σου είπε πως αυτοί που τραγουδούν τον εθνικό ύμνο στην πάνω πλατεία ΔΕΝ είναι εργατική τάξη;
    Σε κάθε μείζον κοινωνικό-πολιτικό γεγονός, αυτό που συμβαίνει είναι η μεταστροφή των συνειδήσεων μέσω της αλλαγής της κοινωνικής εμπειρίας, και αυτών που είχαν τις έτοιμες ιδέες, πριν το γεγονός, αλλά και αυτών που δεν είχαν πρίν καμμιά ιδιαίτερη ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα. Η «επιτυχία» της πάλης κρίνεται από την δημιουργική αλλαγή και των δύο μερών. Εσύ προτείνεις (αν κατάλαβα καλά) «εμείς» (οι αναρχο-αριστεροί) να μείνουμε προσκολημένοι στις απο πρίν βεβαιότητές μας, και με βάση αυτές να ηγεμονεύσουμε…

    Διαφωνώ

    η θέση μου είναι να εμπιστευτούμε το χάος και να το περιφρουρήσουμε απέναντι στην τάξη, είτε αυτή είναι «πατριωτική» είτε «αριστερή»…Ας αφήσουμε το χάος να ηγεμονεύσει…Το χάος και όχι η τάξη είναι με την δική μας πλευρά…

    • Ο/Η gatouleas λέει:

      Ένας άνδρας, λευκός, εθνικότητας ελληνικής, γεννημένος στο Μόναχο από γονείς μετανάστες καταγωγής Κρήτης, βαφτισμένος Χ.Ο., ομοφυλόφιλος, ηλεκτρολόγος και με μισθωτή σχέση αλλά και σαν «μαύρος» ελεύθερος επαγγελματίας, αεκτζής, ροκάς και κομπιουτεράς δεν είναι διχασμένη προσωπικότητα.. Δεν έχει πολλαπλές ταυτότητες. Το αν θα οργανωθεί μια κοινωνία με βάση την «εθνικη», «θρησκευτική» ή «ποδοσφαιρική ταυτότητα» είναι μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ επιλογή. Είναι και μια προσωπική επιλογή κριτηρίων και αναγνώρισης του ΕΓΩ μέσα στους άλλους.
      Η διεκδίκηση της κοινωνικής συγκρότησης με βάση την ΤΑΞΗ και όχι το έθνος είναι μια πολιτική επιλογή που ΧΤΙΖΕΤΑΙ. Και μπορεί και να χτιστεί ΚΟΝΤΡΑ σε άλλους εργάτες που αναζητούν τη συγκρότηση με βάση πχ το χρώμα. Το γιατί η Ταξική συγκρότηση είναι «καλύτερη» από την «εθνική» είναι μια ολόκληρη συζήτηση που αφορά και ζητήματα οικονομικής βάσης αλλά και ηθικής και δίκαιου.
      Όσο για το Χάος.. κι εγώ είμαι υπέρ.. Αλλα ποιανού «χάους»; Το Χάος είναι η πραγματικότητα που ζούμε ήδη.. Όχι μόνο το συμπαντικό αλλά και το οικονομικό – πολιτικό.. Πιστεύεις πως οι κυβερνώντες έχουν την δική μας ανάγκη να κάνουν ένα πλανήτη «κώλο»; Τον έχουν κάνει ηδη! Ζητώ να απορρυθμίσω την οικονομία ΤΟΥΣ, τον κοινοβουλευτισμό ΤΟΥΣ, την εθνική ΤΟΥΣ οργάνωση στα οποία είμαι εκ γενετής και αναγκαστικό μέλος.
      Αρά με ενδιαφέρει μια πιο «επιστημονική» αναζήτηση του. Αναζητώ τη ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ πεταλούδα που σε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ χρόνο θα προκαλέσει σεισμό και θα ριξει τον Λευκό Οίκο με τον Ομπάμα μέσα.. Αλλιώς οι πεταλούδες βαράνε έτσι κι αλλιώς τα φτερά τους…
      Αν, λοιπόν, δεν χρησιμοποιήσεις ΥΠΑΡΚΤΑ κοινωνικά μπλοκ, υπαρκτές ιδεολογίες, την Υπαρκτη πολιτική ιστορία, αν δοκιμάσεις να ξαναγράψεις την ιστορία από την αρχή, θα επιστρέφεις στα ίδια αρχειακά λάθη που έκαναν οι πρόγονοι μας.
      Να απορρίψεις τα ιδεολογήματα.. προφανώς… Δεν ζητώ από τον άντρα του παραδείγματος να ηγηθεί του Μαύρου Αφρικάνικου Εθνικισμού… Σου ζητώ όμως να ξεκαθαρίσεις τα κριτήρια φίλων και εχθρών… Να καθορίσεις ποιοι έχουν δικαίωμα συμμετοχής στη σημερινή ή αυριανή αμεσοδημοκρατική συνέλευση. Εγώ λέω πως δεν χωράνε «όλοι»
      Πάρε κι ένα mind game… Αν είσαι τόσο «χαοτικός», δε σα χαλά η «ταξη» της συνέλευσης του Συντάγματος; Τα αυστηρά 1,5 λέπτα, ο απόλυτος σεβασμός της Μη-Βίας και του ακομμάτιστου; Ένας χαοτικός θα διεκδικούσε για μισή ώρα το μικρόφωνο και θα ζήταγε την ίδρυση κόμματος με ΚΕ και ΠΓ χωρίς συνελεύσεις και συνέδρια (χαχαχαχα)

  5. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    μην μου βάζεις τόσο εύκολα ρε φίλε…

    στην συνέλευση χωράνε ΟΣΟΙ ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ….

  6. Ο/Η Xanadu λέει:

    Ας απαξιώσουμε λοιπον τους συνδικαλιστικους αγωνες (οι οποιοι ευθυνονται για τη συντριπτικη πλειοψηφια των δικαιωματων που εχουμε σημερα) και το συνδικαλιστικο κινημα, επειδη ΕΜΕΙΣ εχουμε επιτρεψει σε μερικους παναγοπουλους να λυμαινονται τα σωματεια

    ρε τι χαζομαρες ειναι αυτες; τα υπολοιπα δεν μπαινω καν στον κοπο να τα σχολιασω γιατι εχει μαλλιαζει η γλωσσα και τα χερια μου να τα λεω και να τα γραφω αυτες τις μερες….

    λοιπον ας το παρουμε χαμπαρι, για να αλλαξει-καταρρευσει το υπαρχον συστημα εξουσιας θα πρεπει να προβουμε σε μετωπικη συγκρουση σε ολα τα επιπεδα με την εξουσια και τα μαντροσκυλα της

    ενα πεδιο μαχης ειναι αυτο της εργασιας, και ενα απο τα κατεξοχην πεδια συνειδητοποιησης, ριζοσπαστικοποιησης και χωρος διεκδικησης

    1+1=2

  7. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    στο 1+1=2 τείνω να συμφωνήσω…

    ας μην συζητάμε για τα αυτονόητα…

  8. Ο/Η soulatsadoros λέει:

    Γιάννη Κ. Το χάος ποτέ δεν βρίσκεται στα μυαλά ολονών. Κανείς δεν αισθάνεται την ίδια ένταση και κάποιοι έχουν μεγαλύτερη νηφαλιότητα. Συνήθως αυτοί με τη νηφαλιότητα επικρατούν. Είτε ο <,<,,καλός( Μπολσεβίκοι 17 όταν έγιναν πλειοψηφικό ρεύμαμε΄σα σε 2 χρόνια) είτε ο κακός( Χίτλερ που εκμεταλλεύτηκε τις ταξικές αντιθέσεις για να επιβληθει με γνωστή τη συνέχεια ) είτε ο άσχημος( Καραμανλής 74) μετά τη πτώση της Χούντας. Επειδή κάποια δε΄ιγματα με κάνουν να πιστεύω οτι ο <> θα επικρατήσει του χάους ναι θα πρέπει όλοι εμείς ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ(όσο και αν συχαίνομαι την λέξη) έναν δρόμο έστω και χωματόδρομο! Δηλαδή τόσο δύσκολο είναι να γίνει ένα χαριστικό παζάρι στο σύνταγμα ή ένα συμβολικό κλέισιμο των MAC Mierda? Αλλιώς επιβάλλουν την λύση τους οι άλλοι( απο τεχνοκράτες μέχρι Χ.Α. Και τότε τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα
    ΥΓ. Είχα γράψει <> αλλά πάντα όλα για κάποιον λόγο γίνονται και η ιστορία τελικά δείχνει να πηγαίνει κάπου πάντα. Αν και δεν φαίνεται είμαι αισιόδοξος)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s