Γιατί η Αριστερά και τα Συνδικάτα δεν καλούν διαδήλωση; Γιατί κρύβουν τις ευθύνες τους πίσω από την ανωνυμία της Αμεσοδημοκρατίας;

Η κυβέρνηση έχει επιλέξει τη βίαιη κλιμάκωση και αντιπαράθεση με το μαζικό κίνημα.

Για τρίτη συνεχόμενη Πανεργατική απεργία, επιτίθεται απροκάλυπτα στους διαδηλωτές των σωματείων.Για τρίτη ημέρα οι μαζικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες απαντώνται με οχυρωματικά έργα, εκατοντάδες δακρυγόνα, ξύλο και κυνηγητά.

Επιτέλους!

Πότε θα αναλάβουν δράση τα σωματεία και η αριστερά και να καλέσουν «στο δρόμο να σπάσουμε τον τρόμο»;

Γιατί δεν καλούνε σήμερα ή, έστω, αύριο το απόγευμα ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ενάντια στην τρομοκρατία; Είναι δυνατόν αυτές της ώρες τις μαζικής καταστολής να περιμένουμε ένα γενικόλογο κάλεσμα «στους δρόμους»;

Τι είμαστε;

Χυμαδιό, ανώνυμος όχλος που πάει όπου θέλει ο καθένας και κάνει «ότι τον φωτίσει»; Μετράμε «αντρίλικια» και προσωπικά «καρύδια» ή είμαστε μέλη κοινωνικού συνόλου;

Η παρατεταμένη άρνηση της Αριστεράς να λειτουργήσει σαν συλλογικός φορέας, κόμματα και συνδικάτα, την ωθεί ολοένα στο περιθώριο της Ιστορίας.

Υ.Γ. Να με συγχωρήσουν οι φίλοι της Άμεσης Δημοκρατίας, αλλά σε πολεμικές συνθήκες λειτουργούν τα πιο συγκεντρωτικά μοντέλα. Και δεν μπορούμε να περιμένουμε πότε το Κράτος θα μας αφήσει να συνεδριάσουμε, ξανά..


Είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι…

Αυτές τις δύο μέρες,

δεν έχει σημασία αν είσαι με την ΓΣΕΕ, το ΠΑΜΕ, τα Πρωτοβάθμια ή συχτιρισμένος με τα σωματεία και τα συνδικάτα…

δεν έχει σημασία αν γουστάρεις την «πλατεία» ή σου γυρνάνε τ` άντερα με τους χίπιδες σκηνίτες, ή τις κυρίες με τις κατσαρόλες

δεν έχει σημασία αν ακούς λυράρη, Rihanna, ή Rage Against  The Machine.

Αυτές τις δύο μέρες κάνουμε ότι μπορούμε να δείξουμε τη δύναμη μας..

Με απεργίες, μπλοκα, συλλαλητήρια, συναυλίες, πέτρες, μπινελίκια και συνθήματα.

Όλοι χωράνε…

Και οι «πασιφιστές» που ετοιμάζουν να επιτεθούν ειρηνικά στα ΜΑΤ με πολιορκητικούς κριούς

Αλλά και οι «βίαιοι» που εξαγγέλουν για χιλιοστή φορά μέσα από τις προκηρύξεις τους τις «επαναστατικές κυβερνήσεις» και τις «λαϊκές ή σοσιαλιστικές» επαναστάσεις

Θα κάνουμε τη σούμα αύριο και θα δούμε πως θα πάμε παρακάτω.

Δυνατά, λοιπόν, και ανυποχώρητα!


Tori Amos – Bouncing Off Clouds

Ένα ρομαντικό, ελαφρό ροκ τραγούδι, σήμερα, από την Tori AmosBouncing Off Clouds

Όπως θα έπρεπε να γίνονται κάποια πράματα..

Με αισθαντικότητα και υψηλές προσδοκίες..

Γιατί δεν όλα «μάχη» και στυγνοί υπολογισμοί»…

Γιατί πρέπει να γεμίζεις για να βρίσκεις οράματα..

Γιατί και για να μισείς, για να πολεμάς χωρίς οίκτο..

…πρέπει να αγαπάς χωρίς όρια και προϋποθέσεις…

Φτάνει να ξέρεις ποιον και γιατί…

Well you can stare all day at the sky
But that won’t bring her back
That won’t bring her back
You say you’re waiting on fate
But I think fate is now

Make it easy
Make this easy
It’s not as heavy as it seems

We could be Bouncing off the top of this Cloud


Εθνικό ή Ταξικό Μέτωπο; Μέρος 2ον…το «πρόβλημα» της αστικής τάξης

Ένα κομμάτι της αριστεράς ξεφεύγει από μια οικονομίστικη αντιπαράθεση με το Μνημόνιο και τα κάθε αποσπασματικά μέτρα της κυβέρνησης και επιχειρεί να δώσει μια «συνολική πολιτική διέξοδο».

Και καλά κάνει! Είναι, πράγματι, προχώρημα να αναζητείς συνολικές απαντήσεις και να ξεφεύγεις από ένα στείρο οικονομισμό «όχι στα νέα μέτρα» ή μια αγωνιστική πλειοδοσία χωρίς σχέδιο. Αρχίζουμε και καταλαβαίνουμε πως δεχόμαστε μια συνολική και αμείλικτη επίθεση και πρέπει να διαμορφώσουμε μια συνολική απάντηση.

Όμως δεν χρησιμοποιεί την «αριστερή» πολιτική απάντηση της εργατικής επανάστασης και του σοσιαλισμού. Την αποφεύγει σαν ο διάολος το λιβάνι, εγκαταλείπει σύμβολα, ιδεολογίες και ανασύρει ένα νέο ενδιάμεσο πολιτικό στόχο.. την εθνική ανεξαρτησία, τη δημοκρατία, τη νέα ή λαϊκή μεταπολίτευση.. κάποιο πολιτικό φτιασίδωμα του ίδιου του καπιταλισμού.

Δεν θεωρεί πως το πρόβλημα της κρίσης είναι η κυριαρχία του κεφάλαιου πάνω στην εργασία, αλλά στη μεταφορά πλούτου από τη μία χώρα στην άλλη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Εθνικό ή Ταξικό Μέτωπο; Μέρος 1ον

Μέχρι τώρα το κίνημα βάδιζε σε μια μίνιμουμ «αντι-μνημονιακή» ενότητα.  Αυτή η ενότητα, όμως, είναι σαθρή γιατί πατά σε δύο διαφορετικές βάρκες.

Η μία είναι η «αστική»-συντηρητική. Είναι ο μικροαστός που συνθλίβεται ανάμεσα στις τράπεζες και στα ακριβά μεροκάματα των συνδικαλισμένων εργατών. Είναι ο wannabe φραγκάτος.. ο μικρο-καπιταλιστής που χάνει το όραμα του «χρηματιστηριακού τζόγου-καγιέν-ξανθής μοντέλας»… ο εθνικιστής που έβλεπε την Ελλάδα του Σημίτη να «εισβάλλει» στα Βαλκάνια και να περιθωριοποιεί την Τουρκία, ενώ τώρα αισθάνεται πως είναι το Λαύριο της ΕΕ.

Η άλλη είναι η εργατική… Είναι ο χρόνια άνεργος.. ο «υπο-απόλυση», αυτός που του κόβουν και του ξανακόβουν το μισθό και του ζητάνε να ζήσει και 500-400 € και αύριο με λιγότερα. Ο συνταξιούχος που μετά από 30-40 χρόνιας δουλειάς δεν μπορεί να ζήσει και του διαλύουν και τα νοσοκομεία. Ο no-future πιτσιρικάς που δεν ξέρει αν θα ανοίξει το διαλυμένο σχολείο του το Σεπτέμβρη και δεν μπορεί να βρει έστω ένα σκατομεροκάματο σε ένα καφέ.

Και οι δυο «δεν θέλουν το μνημόνιο».

Όμως η πρώτη στρώνει μια υπέροχη παγίδα για τη δεύτερη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Q Lazarus – Goodbye Horses (transformation part 2)

Μεγάλο τραγούδι – εκπληκτική έμπνευση να μπει «χαλί» σε μια συγκλονιστική στιγμή της ταινίας.

Το Goodbye Horses είναι μια synthpop σύνθεση των 80ies από την μπάσα φωνή μιας πρώην ταξιτζού, της Q Lazarus.

Όμως οι περισσότεροι το ξέρουμε σαν την ατάκα του “Buffalo Bill” από τη Σιωπή των Αμνών.

“Would you fuck me? I`d fuck me. I`d fuck me hard”

Μου αρέσει αυτό που βλέπω… η μετάβαση μου ολοκληρώνεται…

Χαχαχαχα!!


Έσπασε ο αγωγός της ΕΥΔΑΠ και βγήκε ο βόθρος μέσα στο κέντρο του Πειραιά

Μεγάλη βλάβη έπαθε το δίκτυο υπόγειων αγωγών της ΕΥΔΑΠ την Παρασκευή το βράδυ και ξεχύθηκαν σκατά, ξερατά και βοθρολύματα μέσα στο κέντρο του Πειραιά, την πλατεία Κοραή.

Η εικόνα ήταν μια σιχασιά και μισή… ο κόσμος πέρναγε και ξέρναγε βλέποντας αυτήν την άθλια εικόνα.

Γιατί δεν ήταν μόνο οι ακαθαρσίες που είχαν λερώσει τους χώρους που παίζουν τα παιδιά, αλλά είχαν συμπαρασύρει και καμιά 100-150αριά ποντίκια, ερπετά και αραχνοειδή.

Η οικονομική κρίση και η εγκατάλειψη της συντήρησης του αποχετευτικού δικτύου θα έχει ως αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό αυτών των φαινομένων.

Αφού δεν μπορεί η αστική μας δημοκρατία, μήπως θα έπρεπε να αναλάβει «εθελοντικά» μια εργατική ομάδα να «καθαρίσει» τις πλατείες;

Κάτω από τα γραφεία του ΚΚΕ και του ΣΥΝ βγήκαν οι βόθροι…. Περιμένετε να μπούνε μέσα για να αναλάβετε δράση;


Γιατί ακυρώθηκε το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ και δεν μεταφέρθηκε στην πλατεία Συντάγματος;

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Παρασκευής 17/6

«…το Συντονιστικό του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ αποφάσισε τη «μεταφορά» του φετινού Φεστιβάλ από το Πάρκο Γουδή στους δρόμους και τις πλατείες. Γιατί πιστεύουμε πως οι ζωές και η ευημερία όλων μας, ντόπιων και μεταναστών/ριων, κρίνονται φέτος πολύ περισσότερο στους δρόμους και στις πλατείες των πόλεων που ζούμε. Δίνουμε λοιπόν ραντεβού με όλους και όλες που στηρίζουν και συμμετέχουν στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, άτομα, οργανώσεις, συλλογικότητες, μεταναστευτικές κοινότητες, στις πλατείες, για να δυναμώσουμε τον αγώνα ενάντια στο Μεσοπρόθεσμο, για να αναδείξουμε τα αιτήματα και τα προβλήματα των μεταναστών/ριων για να ενισχύσουμε τον κοινό αγώνα όλων των ανθρώπων που κατοικούν σε αυτή τη χώρα για δικαιοσύνη, ισότητα και αξιοπρέπεια.»

Με το φτωχό μου το μυαλό αναρωτιέμαι γιατί σε μια περίοδο με τα γεγονότα της Υπατίας και τα φασιστικά πογκρόμ που συνεχίζονται στην περιοχή της Αχαρνών, αντί να ακυρωθεί το φεστιβάλ…

…γιατί δεν πρότειναν να μεταφερθεί η διοργάνωση του αντιρατσιστικού φεστιβάλ από το πάρκο Γουδή σε ένα τμήμα της πλατείας Συντάγματος;

Χωρίς τα κομματικά τραπεζάκια.. μόνο με τα ταμπλό των προσφυγικών και μεταναστευτικών οργανώσεων..

Ώστε να γεμίσει η συνέλευση με αλβανικές, πακιστανικές, μπαγκλαντεσιανές και αφρικάνικες σημαίες…

Για να αφήσουμε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν… να δούμε την ΑμεσοΔημοκρατική συνύπαρξη Νιγηριανών και Ελλήνων αδελφωμένοι να μουτζώνουν την ελληνική Βουλή.

Δεν πιστεύω, λοιπόν, πως προτάθηκε αυτή ιδέα και απορρίφθηκε από τις μεταναστευτικές οργανώσεις.

Δεν έχω ακούσει να έχει μπει σε ψηφοφορία στη Λαϊκή Συνέλευση και να έχει απορριφθεί..

Άρα…

Απλά ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΥ!…μάλλον…

Είναι κρίμα για μια τέτοια αβλεψία (που προήλθε, φυσικά, από την κούραση του χτισίματος της ελληνικής επανάστασης) να χαθεί μια ευκαιρία ώστε να προβληθεί, σε όλα τα πέρατα της γης, πως μπορούν συναδελφωμένα και αποϊδεολογικοποιημένα,

…και κυρίως..

…ΕΙΡΗΝΙΚΑ…

…να αναδείξουν τον κοινό αγώνα ενάντια στο ΔΝΤ, την Τρόικα και το Μνημόνιο…

…χωρίς κόμματα και διαμεσολαβήσεις..

Μόνο με τις σημαίες μας αγκαλιά!

Γιατί δεν το σκέφτηκε το συντονιστικό;

ΓΙΑΤΙ;

Μήπως προλαβαίνουμε την ύστατη ώρα και τεθεί σε ψηφοφορία το Σάββατο ή την Κυριακή;

Ιδού η Ρόδος…

…ιδού και το Πήδημα!

 


ο Λουκάνικος πρώτη μούρη στο BBC και στα διεθνή κανάλια

Σκύλος χωρίς αφέντη και χωρίς να είναι θύμα «αγέλης», είναι πράμα σπάνιο…πως να το κάνουμε.

Σένιο και το βιντεάκι που του φτιάξανε οι εγγλέζοι, με τον τίτλο «Greece Front-Line Riot Dog»… Ο σκύλος της πρώτης γραμμής στις ελληνικές εξεγέρσεις.

Ουυυυφφφφ!.. Δεύτερο ποστ για σκύλο κάνω.. Λέτε να με πιάσανε τα «συναινετικά» μου; Να κάνω «δεξιά» στροφή;

Νιααααρρρρ!!!


Η κρίση συμπαρασύρει και την πολιτική σκηνή. Ώρα για κλιμάκωση!

Η προσπάθεια δημιουργίας κυβέρνησης εθνικής ενότητας και η αδυναμία συγκρότησης της, δίνουν ένα προσωρινό τρενάρισμα στην σημερινή πολιτική κρίση. Μιας κρίσης χωρίς ορατή διέξοδο.

Ναι! Η αδυναμία απάντησης της οικονομικής κρίσης μετατρέπεται σε ένα βαθύ πολιτικό αδιέξοδο. Τόσο βαθύ, όσο το «πηγάδι» της τρύπας που καλούνται να καλύψουν τα αλλεπάλληλα δανεικά (κι αγύριστα) που ετοιμάζεται να πάρει η κυβέρνηση μας.

Ολοένα και περισσότερο αρχίζει να ξετυλίγεται στα μάτια μας το εφιαλτικό σκηνικό..

Η κρίση «χρέους» της Ελλάδας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κορυφή του παγόβουνου της κρίσης της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας. Μιας ελληνικής οικονομίας, πολύ σημαντικής και κρίσιμης για τη σταθερότητα του πλανήτη, γιατί βρίσκεται μέσα στην καρδιά της ΕΕ και του Ευρώ. Δεν είναι μια περιφερειακή χώρα που μπορούν να εντάξουν σε κάποιο σύστημα εκκαθάρισης, να την κάνουν ένα προτεκτοράτο σαν το Ιράκ και να πάνε παρακάτω. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο κολοσσό που η κρίση της Lehman Bros πριν από 3 χρόνια, φαντάζει παρανυχίδα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Fat Boy Slim – Ya Mama (Push The Tempo)

Ξέφρενο sampling από τον Fat Boy Slim – ξέφρενο βίντεο κλιπ… Δεν είναι μόνο η απίστευτη ενέργεια που βγάζει το Ya Mama (πιο γνωστό ως Push The Tempo), αλλά και το καρτουνίστικο βίντεοκλιπ του τραγουδιού..

10 χρόνια και παραμένει «μάχιμο»…

Μια «κασέτα» να βάλουμε να παίξει, μόνο..

Χιτ Πόιντ: Οι rednecks ως κεντρικοί ήρωες σε περιβάλλον που μοιάζει κάτι μεταξύ Νιγηρίας και Αϊτής.


η εξέγερση στη Ρωσία το `05, οι εργάτες με το σταυρό στο χέρι και… ο Λένιν στη Γενεύη;

Με αφορμή τις ελληνικές σημαίες που σκάνε κατά δεκάδες στην πλατεία Συντάγματος, εμφανίζεται το «ψαγμένο» παράδειγμα των εξεγερμένων ρώσων εργατών στα 1905 με το σταυρό και την εικόνα του τσάρου στο χέρι.

Ας γνωρίσουμε, κατ` αρχήν τα γεγονότα, και ας δούμε τα σχόλια του Λένιν σε άρθρο του 15 μέρες, μόλις, μετά. Στο τέλος θα καταθέσω μερικές παρατηρήσεις.

Η ματωμένη Κυριακή της Ρωσίας

«Μεγαλειότατε – Εμείς οι εργαζόμενοι και κάτοικοι της Πετρουπόλεως, οι γυναίκες, τα παιδιά μας και οι αβοήθητοι γέροι γονείς μας προστρέχουμε σε Σας, Μεγαλειότατε, για να ζητήσουμε αλήθεια, δικαιοσύνη και προστασία. Μας κατήντησαν ζητιάνους. Καταπιεζόμαστε. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα του θανάτου… Εχει έρθει για μας η στιγμή όπου ο θάνατος θα ήταν καλύτερος από την παράταση των αβάσταχτων βασάνων μας. Σταματήσαμε την εργασία και είπαμε στους αφέντες μας ότι δε θα ξαναρχίσωμε αν δε δεχτούν τα αιτήματά μας. Λίγα πράγματα ζητούμε: Να μειωθεί η εργάσιμη ημέρα σε οκτώ ώρες, να καθιερωθεί σαν ελάχιστο ημερομίσθιο το ένα ρούβλι και να καταργηθούν οι υπερωρίες… Κρατικοί λειτουργοί έχουν οδηγήσει τη χώρα σε πλήρη καταστροφή και την έχουν περιπλέξει σ’ έναν επαίσχυντο πόλεμο….»

Μ’ αυτά τα λόγια, που εμπεριέχονταν σ’ ένα μακροσκελές υπόμνημα, οι εργάτες και οι κάτοικοι της Πετρούπολης σκόπευαν να συγκινήσουν τον Τσάρο Νικόλαο Β` και να τον κάνουν να σκύψει πάνω στα πρόβλημά τους για να δώσει λύση. Ηταν Κυριακή 9/22 Γενάρη του 1905, όταν περίπου 200 χιλιάδες εργάτες και κάτοικοι της ρωσικής πρωτεύουσας, με επικεφαλής τους έναν ιερέα, άνθρωπο της αστυνομίας, τον πατέρα – Γκαπόν, ξεκίνησαν από τις εργατικές συνοικίες της πόλης για τα χειμερινά ανάκτορα. Η πομπή ήταν απολύτως ειρηνική.

Ριζοσπάστης 15/1/2006, Η πρώτη Ρώσικη Επανάσταση Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »