οι «Αγανακτισμένοι» αμφισβητούν την εξουσία και χρεωκοπούν την παλιά Αριστερά

«Μπορούμε να αναγνωρίσουμε, μόνο αυτά που ήδη ξέρουμε»[1]

Τελικά, τι είναι οι «αγανακτισμένοι» που μαζεύονται στις πλατείες; Μικροαστοί τηλεθεατές του ΣΚΑΙ; Μυστική φάλαγγα ακροδεξιών ομάδων και της ΣΠΙΘΑΣ;  Αυθόρμητο επαναστατικό κίνημα; Λαϊκή εξέγερση; Τρέντιδες που κοπιάρουν τα φάσιον από τη Μαδρίτη; Κουβελικοί ακτιβιστές και ΑΤΕΝΙΣΤΑΣ με σκοπό να «σπείρουν» τις μικροαστικές αυταπάτες μες το κίνημα;

Για άλλη μια φορά οι πολιτικές δυνάμεις αναλώνονται σε fake αντιπαραθέσεις για το «ποιον» των κινητοποιήσεων… Οι μισοί «γλύφουν» τους διαδηλωτές και οι υπόλοιποι τους «καταγγέλλουν».. Μου θυμίζει τις ατέλειωτες συζητήσεις για την «εργατική τάξη» που κάποιοι την ηρωοποιούν σαν τον «περιούσιο λαό», σαν να είναι μια ιδιαίτερη συνομοταξία με αυξημένα πολιτικά και πολιτιστικά κριτήρια, ενώ άλλοι την αντιμετωπίζουν με τον αστικό ελιτισμό τους.. κάτι σαν βάρβαρους υπανθρώπους, άξεστους και αμόρφωτους..

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως ο «κόσμος», η «τάξη», ο «λαός» ή όπως αλλιώς θέλετε να τον πείτε, συνεχίζει να ΠΡΑΤΤΕΙ, να ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ μέσα από τις αντιφάσεις και τις ελλείψεις του.

Ο ίδιος άνθρωπος, μπορεί να παίρνει μια πέτρα και να μπουκάρει στη Βουλή αλλά και μια άλλη πλευρά του (ή ένας συνάδελφος του!) να σιχαίνεται τη «βία» και το «χουλιγκανισμό». Ο «λαός» μπορεί να φωνάζει ταυτόχρονα ΚΑΙ το «όχι βία στα γήπεδα» αλλά ΚΑΙ το «εδώ θα γίνει ο τάφος σας» .

Αυτό που επιτείνει τη σύγχυση και παραλύει κάθε οργανωμένη συζήτηση είναι η παρατεταμένη χειμέρια νάρκη της αριστεράς.

2,5 χρόνια κινητοποιήσεων

Η Ελλάδα ούτε «κοιμόταν» τα τελευταία χρόνια, ούτε μέσα από την πλατεία Συντάγματος πέρασε σε «ανώτερη» φάση κινήματος.

Ο Δεκέμβρης το `08, οι συνεχόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις, τα λυντσαρίσματα πολιτικάντηδων και κυβερνητικών συνδικαιστών, η Κερατέα, οι Ρομπέν των ΣουπερΜάρκετ, οι επιτροπές ΔενΠληρώνω, οι νέες αναρχικές ομάδες αντάρτικου πόλεων και τώρα η «Αγανακτισμένοι» της πλατείας Συντάγματος, διαμορφώνουν ένα πλέγμα κινητοποιήσεων.

Προφανώς καμιά δεν είναι «πλειοψηφική»..  Μεγαλύτερα ή μικρότερα κοινωνικά κομμάτια διαμορφώνουν ένα ετερόκλητο παζλ νέων αγωνιστών με διαφορετικές προσεγγίσεις και επιδιώξεις. Δυστυχώς οι «νίκες» του κινήματος είναι απειροελάχιστες… Μόνο ο Δεκέμβρης και η Κερατέα κατάφεραν να έχουν απτά κέρδη και αυτό θα το δούμε σε επόμενο ποστ αναλυτικότερα.

Τι νέο φέρνουν οι Αγανακτισμένοι»;

Η πλατεία Συντάγματος δε φέρνει νέα ιδεολογία ή θεωρία, ούτε πρωτο-αμφισβητεί το ΔΝΤ η το Μνημόνιο. Δεν είναι η πρώτη λαϊκή συγκέντρωση.. Στην Ισπανία μπορεί αυτό να ξαναεμφανίζεται μετά το χτύπημα της Αλ-Κάιντα και το αντι-παγκοσμιοποιητικό, αλλά στην Ελάδα έχουμε πήξει στα συλαλλητήρια, τα περισσότερα πιο μαζικά από αυτά των «Αγανακτισμένων».

Αυτό που δημιούργείται πιο πειστικά από ποτέ είναι ένα συμπέρασμα με τρία «πλοκάμια».

1)      Καταρρίπτεται ο μύθος για την ανάγκη «μαζικής, ενωμένης αριστεράς». Για άλλη μια φορά μέσα στα τελευταία χρόνια μπορούν μια μικρή ομάδα 30-50 ανθρώπων, έξω από κόμματα ή συνδικάτα να δημιουργήσουν μεγάλα πολιτικά γεγονότα. Θάρρος χρειάζεται, αποφασιστικότητα και όλα είναι πιθανά. …Και δεν είναι η πρώτη φορά… Στα 1973 «300 προβοκάτορες» χωρίς κόμματα, χωρίς συνδικάτα δημιούργησαν το μεγαλύτερο ιστορικό γεγονός της μεταπολεμικής Ελλάδας.

2)         Καθίσταται άχρηστη η αριστερά του «συμβολισμού», της «μαζικής ανυπακοής» και της βόλτας «Ομόνοια – Σύνταγμα και μετά Φιξ ή στα Εξάρχεια για σουβλάκι». Πλέον υπάρχει πιθανότητα ο κόσμος που διαδηλώνει στο Σύνταγμα να θεωρήσει πως δεν έχει ανάγκη διαμεσολαβήσεις ανάμεσα σε αυτόν και στο Κράτος. Μπορεί να διαδηλώνει «μόνος του» (πχ μια φορά το μήνα ή πιο συχνά) χωρίς ΓΣΕΕ, ΠΑΜΕ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ

3)        Επιβεβαιώνεται η αδυναμία των υπαρχόντων κομμάτων να τροφοδοτούν-τροφοδοτούνται από την πολιτική συζήτηση αυτών των κινητοποιήσεων

Το πρόβλημα Εξουσίας και πολιτικής ταχτικής

Σε κάθε πλατεία Συντάγματος, σε κάθε χώρα θα τεθούν ερωτήματα και διλήμματα. Τα ίδια που τίθενται κάθε μέρα σε γειτονιές και χώρους δουλειάς.

«Πιέζουμε» τη Βουλή ή δημιουργούμε εξουσία κόντρα της;  Διεκδικούμε ή αυτοκυβερνόμαστε;

Να την «κάψουμε το μπουρδέλο τη Βουλή»; Και πότε; Σήμερα με ντου και μολότωφ ή αύριο; Ή ποτέ;

Δημιουργούμε «πολλές πλατείες» σε κάθε γειτονιά ή μαζευόμαστε μόνο στο κέντρο; Και την πλατεία του Άγιου Παντελεήμονος; Την καταλαμβάνουμε για να διώξουμε τους μετανάστες ή μαζί με τους μετανάστες; Ή μήπως είναι «νωρίς» και «προώρο» να κουβεντιάσουμε και να αποφασίσουμε – εμείς οι λευκοί Έλληνες – για το τι ρόλο θέλουμε να παίξουν οι φίλοι μας, οι μετανάστες;

Να καλέσουμε σε απεργία διαρκείας ή μίας «καλής»; Και θα διατηρούμε το προσωπικό ασφαλείας του νόμου ή θα πάμε σε «σκληρή» απεργία όπου θα μπλοκάρεται κάθε μηχανογραφικό τράπεζας και κάθε διακόπτης ρεύματος;

Και θα είμαστε μαζί ή κόντρα στα συνδικάτα; Μαζί ή κόντρα σε ΓΣΕΕ – ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ – ΠΟΕ ΟΤΑ; Είμαστε συνεταίροι ή μέρος των συνδικάτων; Ή ανταγωνιστικός μηχανισμός; Διαταξικό, λαϊκό κίνημα ή συνδικαλιστικό με «σωστή» ηγεσία ή πολιτικές εργατικές επιτροπές;

Τα ίδια ερωτήματα που ταλανίζουν το ελληνικό κίνημα, θα αντιμετωπίσουμε και στις συνελεύσεις της πλατείας Συντάγματος.

Αυτό που λείπει από την ελληνική κοινωνία δεν είναι το «κίνημα», να «ξυπνήσουν οι Έλληνες», να «βγούμε στους δρόμους»… Είμαστε ήδη εδώ και χρόνια! Το πραγματικό πρόβλημα είναι πως οι παραδοσιακές πολιτικές ομάδες είναι πιο πίσω, πιο συντηρητικές και ηττοπαθής από τις πραγματικές ανάγκες και απαιτήσεις των καιρών.

Ο Πάγκαλος το έθεσε «χοντρά»[2], όπως όλα του: «Δείτε την Αίγυπτο. Πού οδήγησε το κίνημα του facebook; Στην εδραίωση σκληρού στρατιωτικού ελέγχου της χώρας.»

Η εξουσία θα ρίξει το γάντι της ακυβερνησίας… Θα «προβοκάρει» το κίνημα μα ιδεολογικά στερεότυπα, με πολιτικά διλήμματα, με κατασταλτικές επιχειρήσεις. Στην Ισπανία και Γαλλία δοκίμασαν και εναλλακτικούς τρόπους… Νομίζετε πως θα μπορούμε για πολύ καιρό να συνεδριάζουμε ανεμπόδιστα, ελεύθερα και «δημοκρατικά» στις πλατείες και στους δρόμους;  Θα ξαναπροκύψουν οι παρατάξεις… οι «βίαιοι» και οι «πασιφιστές»… οι «συμβιβασμένοι» και οι «αδιάλλακτοι».. οι «εθνικιστές» και οι «διεθνιστές»… οι «εργατίστες» και οι «πολίτες»… οι «ανυπόμονοι» και οι «άσε-γι`αύριο».

Όπως και το Δεκέμβρη του `08, το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν είσαι μαζί με τους μαθητές ή όχι, «μέσα» στην πλατεία ή «έξω», αλλά πιο δρόμο προτείνεις για τη συνέχεια..

Για μια εμφυλιοπολέμικη αριστερά της κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης

Καταλαβαίνω απόλυτα την εχθρότητα της Αριστεράς στους «Αγανακτισμένους»… Της κόβει το ψωμί και την πελατεία της. Πνιγμένη εδώ και δεκαετίες στη μονότονη επανάληψη «δεν είναι η ώρα, τώρα» ή «δεν μας παίρνει», πως θα ξανακαλέσει επαναστατικούς περιπάτους, μικρότερους, μάλιστα, από αυτούς του facebook;

Προς το παρόν κομμάτια της προσπαθούν να αναβιώσουν την ταχτική του «Φόρουμ», με την πιο δεξιά του βέρζιον, όμως… Χωρίς αντικαπιταλισμούς και παρατάξεις.  Επιμένει να συντηρεί την ταχική «μίνιμουμ ενότητας» στην Ελλάδα του ΔΝΤ, να ανασύρει «ακτιβισμούς» και «ανυπακοές». Όμως μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 2008, ο καπιταλισμός θέτει στρατηγικά, εκβιαστικά διλήματα σε όλα τα επίπεδα  που δεν μπορούν να απαντηθούν με «εύκολα» και «μαζικά» αιτήματα.

Θα υποχρεωθεί, λοιπόν, ή να παράξει ένα σχέδιο βίαιης κατάληψης εξουσίας ή να εξαφανιστεί μέσα από τον κυβερνητισμό της κεντροαριστεράς και των ρεαλιστικών οικονομικών προγραμμάτων κουρέματος του χρέους.

Καταλαβαίνω, πάλι, και την κούραση πολλών συντρόφων και συναγωνιστών που προσδοκούν μια «φρέσκια» πρόταση… Να «τριφτούν» με το κίνημα μπας και παραχτεί κάτι «νέο», μπας και πέσει κάτι εξ ουρανού. Αυτό θα το δεχόμουν από ανθρώπους που παραδέχονται την πολιτική τους αποστρατεία. Όσο, όμως, θεωρούν τον εαυτό τους πολιτικό υποκείμενο τότε αυτό είναι μια απλή υπεκφυγή. Απλά προσπαθούν να βρουν ένα μοτίβο που να επιβεβαιώνουν τις ίδιες αποτυχημένες τους συνταγές.

Δεν υπάρχει κανένα άλλοθι, λοιπόν, για την παραμονή σε εκλογικούς μηχανισμούς καταγραφής μιας αναποτελεσματικής Αριστεράς του Συμβολισμού και του  Βερμπαλισμού.

Χρειάζεται να συνδεθούμε με την μεγάλη ιστορική παράδοση του Αντάρτικου και του Πολυτεχνείου. Μικρές, μεν, αλλά αποφασισμένες ομάδες όπως αυτές που πρωτοπήραν τα όπλα το 1941.. πριν τον ΕΛΑΣ . «Τρελοί», «προβοκάτορες», «τυχοδιώκτες» που κατέλαβαν το Πολυτεχνείο το 1973 παρ` όλο που συντρίφτηκε η ίδια προσπάθεια 6 μήνες πριν στη Νομική.

Δεν δείλιασαν από τις «δυσμενείς συνθήκες του παγκόσμιου κινήματος» μέσα στο 2ο παγκόσμιο πόλεμο..

Ούτε από την ανυπαρξία κομμάτων και μαζικών δημοκρατικών, λαϊκών συνελεύσεων για να (τάχα-μου) νομιμοποιήσουν τη δράση τους.

Μικρές ομάδες, λοιπόν, σαν κι αυτή που κάλεσε στην πλατεία Συντάγματος, που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σαν γρανάζια και εργαλεία του κινήματος. Νόμιμες ή παράνομες.. Βίαιες ή πασιφιστικές… Από αυτό το «διάλογο» πολιτικών προτάσεων μπορεί να προκύψει κάτι μεγαλύτερο.

Βέβαια, φτάνει να έχουν ένα χαρακτηριστικό…

Να θέλουν τον κόσμο και τον θέλουν ΤΩΡΑ![3]


[1] Σημειωτική για αρχάριους: Κώδικες

[2] Έθνος, 29/5/2011

[3] We want the world and we want it NOW! When The Music`s Over – Jim Morrison , 1967

Advertisements

5 Σχόλια on “οι «Αγανακτισμένοι» αμφισβητούν την εξουσία και χρεωκοπούν την παλιά Αριστερά”

  1. Ο/Η markos λέει:

    Σε συμπαθώ και δεν θέλω να εκτείθεσε.
    Οι αγανακτησμένοι θα πρέπει να μείνουν στις πλατείες πολλές ακόμη νύκτες για να καταλάβουν την αξία της οργάνωσης και του σωστού προγράμματος.
    Εχουν δρόμο πολύ μπροστά τους τα πρόβατα μέχρι να βρουν κριάρι.

    • Ο/Η gatouleas λέει:

      φίλε markos, τα πάντα έχουν γυρίσει σε αρχειακό, σχεδόν, επίπεδο… Και τα κριάρια έχουν να ρίξουν πολλές κουτουλιές για να επιβεβαιώσουν το ρόλο τους.
      Είμαστε τυφλοί που αναζητούμε μονόφθαλμους..

  2. Ο/Η markos λέει:

    Στο σχόλιό σου τα διορθωσες και αυτό δείχνει οτι καταλαβαίνεις από τα λάθησου.
    Σωστός χαρακτήρας και εξελίξιμος.

  3. Ο/Η greektroit λέει:

    Πολλά αν και πολλά ίδωμεν. Τα τελευταία που άκουσα δεν ήταν όμως ενθαρρυντικά.

    Επίσης – όσο ξύλινη είναι η αριστερά τόσο ξύλινη μου ακούγεται και η αριστερή κριτική απέναντί της. Δεν θεωρώ κανέναν χαζό. Οι περισσότεροι «απολίτικοι» ένιωθαν τι έρχεται και οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι «το σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» είναι το ερώτημα που τίθεται. Αλλά έχουμε μάθει να είμαστε ραγιάδες – όσο και να μας ξεκουνούσαν οι αριστεροί εμείς κοιτάγαμε αλλού και τους λέγαμε «ξεπερασμένους» και Σταλινικούς (λές και ξέραμε τι στο διάολο σήμαινε αυτό). Έχω κουραστεί να κατηγορείται η αριστερά επειδή η τραγική πλειοψηφία είναι κουφή και χαυνωμένη.

    Ξαναλέω – χαζό δεν θεωρώ κανέναν – που σημαίνει ο καθείς τις ευθύνες του – που σημαίνει αρκετή αριστερή λάσπη έχει φάει η αριστερά.

  4. Ο/Η takis λέει:

    Πάω να γυαλίσω το λιανοντούφεκο του παππού………….


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s