Κερατέα και DebtOcracy: Όταν οι πολιτικοί θεωρητικολογούν και τα ντοκιμαντέρ πολιτεύονται

Το τελευταίο δεκαπενθήμερο έχει ξεσπάσει μια συζήτηση για το DebtOcracy. Δεν θα ασχοληθώ ούτε με τις νεοφιλελεύθερες κριτικές, ούτε με κάθε Κωστοπουλικό ανάθεμα.  Όμως, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω πως η Αριστερά, για άλλη μια φορά, αρνείται πεισματικά να παράξει πολιτική και «εκχωρεί» την πρωτοβουλία σε δημοσιογράφους και οικονομολόγους. Μετατρέπεται, έτσι σε σύγχρονο Πόντιο Πιλάτο (σ. G. έχουμε και Πάσχα!), νίπτει τας χείρας της και αφήνει να παρεκτρέπεται μια κρίσιμη διαμάχη, σε καταμέτρηση «πιστών» ή «αιρετικών».

Αυτή ακριβώς η απουσία που «πιέζει» συγγραφείς, επιστήμονες και καλλιτέχνες να μετατραπούν σε «πολιτικούς», παραφουσκώνει τα μπλογκ και τις εφημερίδες σε, δήθεν, «πολιτικές μάχες» και σπρώχνει όλο και περισσότερους ανθρώπους να αναζητούν «λύσεις» και «ταχτική» όχι από τους καθ` ύλην αρμόδιους, τα κόμματα, αλλά το ίντερνετ και τα ντοκυμαντέρ!

Η πολύμηνη μάχη της Κερατέας και η απέραντη μπλαμπλαδολογία της αριστεράς

Σύσσωμη η αριστερά βροντοφωνάζει είτε για «μαζική ανυπακοή» είτε «για ελικόπτερα που θα διώξουν τον ΓΑΠ». Η πολιτική, όμως, είναι η επιστήμη της εφαρμοσμένης θεωρίας και ιδεολογίας.

Στην Κερατέα, λοιπόν, είχαμε (και έχουμε!) μια τοπική, μεν, αλλά μαζική κίνηση που αμφισβητούσε έμπρακτα την αστική νομιμότητα. Έχοντας δημιουργηθεί ένα κοινό, μια «πρώτη ύλη» αμφισβήτησης, τι πιο ιδανικό πεδίο δράσης κάθε αντισυστημικής θεωρίας και πραχτικής!

Κι όμως!

Η αριστερά αρκέστηκε σε ένα «καθ` έδρας» διανοουμενίστικο «συμπαρίσταμαι» και δεν δοκίμασε κανένα σχέδιο εξάπλωσης της κοινωνικής πόλωσης σε άλλους χώρου. Για άλλη μια φορά μετά το Δεκέμβρη του 2008 αποξενώνεται από τα ΥΠΑΡΚΤΑ κοινωνικά υποκείμενα και ξεγυμνώνεται από την έλλειψη στοιχειώδους  σχέδιου.

Την ώρα που οι αντι-εξουσιαστές «πρότειναν» την εξεγερσιακή μολότοφ, η αριστερά το μόνο που είχε να αντιπαρατάξει είναι η λεκτική «συμπαράσταση»  και την υπόσχεση για κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Όμως, για άλλη μια φορά, η αντι-εξουσιαστική μολότοφ φαντάζει νικηφόρα.

  DebtOcracy, Michael Moore και πολιτική ταχτική

Αυτή η έλλειψη συγκροτημένου σχέδιου νίκης και ανατροπής είναι που δημιουργεί τις στρεβλές συζητήσεις γύρω από το DebtOcracy.

Η απάθεια της αριστεράς, η οργανωτική και ιδεολογική της φτώχεια και η φοβισμένη στάση της, έχει απαξιώσει από ευρύτερα κομμάτια την ουσία της ύπαρξης της…

Έτσι την αναζητούν αλλού….

Όμως δεν εκτιμώ πως οι μπλογκερ, οι δημοσιογράφοι, οι σκηνοθέτες ή οι διανοούμενοι πρέπει να κάνουν «ταχτική». Οφείλουν να κάνει ο καθένας τη δουλειά του, να σχολιάζουν , να αποκαλύπτουν και να τεκμηριώνουν όσο καλύτερα μπορούν το αντικείμενο τους.

Αν ο Michael Moore στο Sicko έδινε ψευδή στοιχεία για τη νοσοκομειακή περίθαλψη στην Κούβα, αν προσπαθούσε να περιγράψει ένα πλασματικό παραδεισένιο τοπίο, δεν θα καθιστούσε όλο το ντοκιμαντέρ του ευάλωτο στη δεξιά προπαγάνδα των ΗΠΑ; Και τι θα έπρεπε να κάνει η αριστερά; Να προσπαθεί να το κουκουλώσει ή να αναζητήσει μια εναλλακτική πρόταση;

Υποψιάζομαι και ο ίδιος ο Χατζηστεφάνου οδηγήθηκε σε μια «ρεαλιστική» προσαρμογή των ιδεών του, γιατί αισθάνθηκε όχι σαν σκηνοθέτης ενός ντοκιμαντέρ, αλλά σαν πολιτικός που πρέπει να περιγράψει δρόμους και ταχτικές για το στόχο. Γι` αυτό και «οδηγήθηκε» στις πολιτικές απόψεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για την ΕΛΕ, σε έν πιο soft πολιτικό λόγο  και απέκρυψε κάθε νύξη για αντικαπιταλισμό και εργατικό έλεγχο, μιας προσέγγισης της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ αρκετά διαφορετικής.

Το DebtOcracy, εν τέλει, σηκώνει ένα σταυρό (σ. G. Πάλι Πάσχα, γαρ!!!) πολύ μεγαλύτερο από αυτό που του αρμόζει…

…και αυτή η ενσωμάτωση και μαλθακότητα της αριστεράς δεν «κινδυνεύει» από  την κριτική του Gatoulea για να αποδομηθεί…

…έχει ηττηθεί ήδη.

Advertisements

6 Σχόλια on “Κερατέα και DebtOcracy: Όταν οι πολιτικοί θεωρητικολογούν και τα ντοκιμαντέρ πολιτεύονται”

  1. Ο/Η trolling around λέει:

    Λίγο άσχετο, αλλά μπορείς να αφαιρέσεις το κόκκινο φόντο. Έχουμε κάποια ηλικία και δυσκολευόμαστε στο διάβασμα. Θα σου επιτρέψω να το βάλεις μετά, αφού έχει γίνει επιτυχώς η επανάσταση, εννοείτε. Ή να κάνεις τα γράμματα άσπρα, κίτρινα, κάτι τέτοιο. Ευχαριστώ.

    • Ο/Η gatouleas λέει:

      Το κόκκινο δεν είναι λόγω επανάστασης… Αλλάζω συχνά το χρώμα στο φόντο.. Μόνο το τελευταίο διάστημα είχα ξεχάσει ν ατο αλλάξω και σ` ευχαριστώ που μου το υπενθύμισες.. 🙂

  2. Ο/Η Lefteris P. λέει:

    …η αριστερά ούτε έχει αποδομηθεί, ούτε έχει ηττηθεί.
    …η αριστερά παίζει καίριο και καθοριστικό ρόλο. Αδρανοποιεί τους αριστερούς.

  3. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε gatouleas,

    Δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε αρκετά σημεία από την ανάρτησή σου. Πολύ περισσότερο, επειδή, απ’ όσο έχουμε καταλάβει, δείχνεις να εμπιστεύεσαι περισσότερο την αυθόρμητη πολιτική μαζική δράση παρά την επεξεργασμένη από οργανωμένες δυνάμεις.

    1) Γράφεις στην αρχή, σχολιάζοντας την απουσία παραγωγής πολιτικής από την Αριστερά:

    «Αυτή ακριβώς η απουσία που «πιέζει» συγγραφείς, επιστήμονες και καλλιτέχνες να μετατραπούν σε «πολιτικούς», […]».

    Δηλαδή, η πολιτική είναι κάτι που αφορά μόνο τις οργανωμένες συλλογικότητες, τους «καθ’ ύλη αρμόδιους», όπως γράφεις παρακάτω; Εμείς δεν είμαστε που λέμε «να μπορεί να διευθύνει το κράτος και μια πλύστρα»; Να διευθύνει το κράτος, αλλά να μη κάνει πολιτική;

    2) Είσαι σίγουρος πως μόνο το γεγονός ότι η Αριστερά δεν παράγει πολιτική ωθεί τους ανθρώπους πέρα από τα κόμματα, αλλά τους κατευθύνει στο ίντερνετ και τα ντοκυμαντέρ; Δεν ξέρεις ότι το ίνερνετ είναι το βασίλειο των μικροαστικών και σχετικά μορφωμένων στρωμάτων; Και δεν ξέρεις τι εστί ‘μικροαστός’; Πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι αυτοί που στρέφονται στο ίντερνετ αναζητούν την Αριστερά κατά κύματα;

    3) «Όμως δεν εκτιμώ πως οι μπλογκερ, οι δημοσιογράφοι, οι σκηνοθέτες ή οι διανοούμενοι πρέπει να κάνουν ‘‘ταχτική’’. Οφείλουν να κάνει ο καθένας τη δουλειά του, να σχολιάζουν , να αποκαλύπτουν και να τεκμηριώνουν όσο καλύτερα μπορούν το αντικείμενο τους».

    Δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι έγραψες κάτι τέτοιο! Ας αφήσουμε τους άλλους, κι ας μιλήσουμε για πάρτη μας. Εμείς είμαστε μπλόγκερς. Και είμαστε και πολιτικοποιημένοι. Για ποια πράγματα θα γράφουμε; Για γκόμενες ή για μπάλα;

    Κι έπειτα, εσύ είσαι επίσης μπλόγκερ και πολιτικοποιημένος. Δεν σε βλέπουμε όμως να γράφεις ούτε για γκόμενες, ούτε για μπάλα! Τι κάνουμε τώρα;

    4) Στην ανάρτηση που είχες ανεβάσει πριν λίγες ημέρες για το Debtocracy, άλλα πράγματα είχαμε καταλάβει ότι σε ενόχλησαν. Τελικά, αυτό που σε ενόχλησε είναι ότι προωθεί τις απόψεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ κι όχι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

    5) «Η αριστερά αρκέστηκε σε ένα ‘‘καθ’ έδρας’’ διανοουμενίστικο ‘‘συμπαρίσταμαι’’ και δεν δοκίμασε κανένα σχέδιο εξάπλωσης της κοινωνικής πόλωσης σε άλλους χώρους».

    Μα εσύ ο ίδιος δεν γράφεις πως στερείται σχεδίου; Να βοηθήσει να εξαπλωθεί η κοινωνική πόλωση για να κάνει τι;

    6) «Στην Κερατέα, λοιπόν, είχαμε (και έχουμε!) μια τοπική, μεν, αλλά μαζική κίνηση που αμφισβητούσε έμπρακτα την αστική νομιμότητα. Έχοντας δημιουργηθεί ένα κοινό, μια ‘‘πρώτη ύλη’’ αμφισβήτησης, τι πιο ιδανικό πεδίο δράσης κάθε αντισυστημικής θεωρίας και πραχτικής!».

    Ε, όχι και «αμφισβητούσε την α σ τ ι κ ή νομιμότητα»!!! Μας δημιουργείται η εντύπωση ότι εκτιμάς πως βρεθήκαμε ένα τσακ από την εξουσία!

    Φίλε gatouleas, λίγο περισσότερο προσοχή όταν ασχολείσαι με την «ταχτική», ως μη όφειλες αφού είσαι ένας απλός μπλόγκερ και όχι «καθ’ ύλη αρμόδιος». Κυκλοφορεί ένας συνονόματός σου με το ίδιο χόμπι και μπορεί να σου ασκήσει κριτική! Τουλάχιστον, να σου ασκήσει κριτική μόνο επειδή παίρνεις το λόγο για να πολιτικολογήσεις. Όχι και επειδή φάσκεις και αντιφάσκεις ή εκτιμάς λάθος τα πράγματα! 😉

    Τα λέμε

  4. Ο/Η jianpaps λέει:

    Φίλε Left G700

    1) Δυστυχώς ή ευτυχώς μόνο οι οργανωμένες συλλογικότητες μπορούν να παράξουν ΤΑΞΙΚΗ πολιτική.Συγγραφείς, επιστήμονες και καλλιτέχνες δυστυχώς είναι από την φύση τους μικροαστοί με αποτέλεσμα να «σέρνονται » πολιτικά τη μια πιο «αριστερά» και την άλλη πιο «δεξιά» ,ανάλογα με τις κοινωνικές και ιδεολογικές απόψεις που εκφράζονται την κάθε εποχή.Πχ. σε περιόδους ανθησης του κινήματος επιρρεαζονται και εκφράζουν καλλιτεχνικά την Αριστερά και στην αντίθετη περίπτωση συγκυβερνούν με τον Μητσοτάκη (Μίκης,Σαββόπουλος,Ελύτης κ.α.) ή γλύφουν τον Σημίτη (Αδρουλάκιδες,Τσίμες,Λαζόπουλος κ.α.). Εξηγούμαι ότι με την εννοια Μικροαστός εννοώ την ταξική θέση στην οποία βρίσκεται κάποιος (έτσι η διανόηση και από τον Μαρξ θεωρήται Μικροαστική) και δεν βρίζω (πχ. μικροαστέ μ@λ@κ@ κλπ.)Αυτό δεν του απαγορεύει να «κάνει πολιτική» όμως άλλο «η συμπόνοια προς την αδικιμένη τάξη» και άλλο η ταξική επιλογή που θα κάνουν οι Κούνεβες μέσα από τις συλλογικότητες τους.
    2) Το ότι, «το ίντερνετ είναι το βασίλειο των μικροαστικών » είναι η άποψη που είχε η Αριστερά εδώ και 10 τουλάχιστον χρόνια ,όταν ήταν πανάκριβο και δυσπρόσιτο για τους περισσότερους εργαζόμενους.Τώρα πια δεν ισχύει εκτός κι αν το Debtocracy απευθύνεται σε μικροαστούς αποκλειστικά (η προβολή του μόνο μέσω ιντερνετ έγινε ή κανώ λάθος ;;;;;).
    3) Άλλο η παραγωγή πολιτικής και άλλο η προτροπή σε «εύκολες»τακτικές που είναι και ολίγον απολίτικες.Αυτό ταυτίζεται με το
    4)την επιλογή της τρίπλας και όχι της σύγκρουσης που επιλέγει ο ΣΥΡΙΖΑ πάντα.Έτσι πχ. με τον ίδιο τρόπο που αντί να «καλεί» και να «καλύπτει» πολιτικά τις απεργείες και τις υπόλοιπες κινητοποιήσεις ΚΑΛΕΙ σε ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ (που μας εξηγεί ότι το αποτέλεσμα του δημοψιφήσματος μπορεί να βοηθήσει και την κυβερνηση) ανακαλύπτει την «νέα κολυμβήθρα του Σηλοάμ» ,το Debtocracy που «όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει».Αυτό συμβαίνει γιατί
    5)Η «Επίσημη» αριστερά στερείται σχεδίου ακριβώς γιατί δεν θέλει να εξαπλωθεί η κοινωνική πόλωση. Τέλος
    6)προφάνώς και στην Κερατέα το κίνημα των πολιτών «αμφισβητούσε την α σ τ ι κ ή νομιμότητα».Αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν «ένα τσακ από την εξουσία», όπως άλλωστε και οι 300 μετανάστες που επίσης τα έβαλαν με το «Αήττητο κράτος (μέχρι τότε) του ΓΑΠ» και νίκησαν.Από εκεί μέχρι να είμαστε «ένα τσακ από την εξουσία» είναι δρόμος πολύς και απαιτεί συλλογικότητες που να μπαίνουν μπροστά και όχι να κρύβονται πίσω από το κάθε ντοκιμαντέρ αρνούμενες κάθε ευθύνης.

    Τέλος ο gatouleas έχει απόλυτο δίκιο όταν λέει ότι «Το DebtOcracy, εν τέλει, σηκώνει ένα σταυρό (σ. G. Πάλι Πάσχα, γαρ!!!) πολύ μεγαλύτερο από αυτό που του αρμόζει…».Αυτό είναι δουλειά άλλων φίλε Left G700 που κάποτε πρέπει να δικαιολογήσουν τον τίτλο τους (ΣΥ-ΡΙΖΑ) γιατί μέχρι στιγμής μόνο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παράγει πολιτική (με τις όποιες αδυναμίες της).
    Lefteris P δυστυχώς συμφωνώ

  5. Ο/Η gatouleas λέει:

    Left G700, την ειλικρινή μου συγγνώμη για τον καθυστερημένο σχολιασμό μου. Έμπλεξα με το Πάσχα και με πήρε «μπάλα» η αδράνεια…
    Τώρα
    1) Για μένα πολιτική (ειδικά αντικαπιταλιστική) είναι η επιστήμη της εφαρμοζόμενης θεωρίας και ιδεολογίας. Και εφαρμοζόμενη θεωρία μπορούν να παράξουν σχήματα και θεσμοί… Κείμενα, σχόλια και μεμονωμένες δράσεις ΜΠΟΡΟΥΝ να είναι «πολιτική» μόνο αν είναι σαν προπαγάνδα ή αγκιτάτσια, δηλ. μέσα σε ένα σχεδιασμό εκπλήρωσης γενικότερου στόχου.
    Η αστική δημοκρατία έχει δικά της συλλογικά πλαίσια που παράγει ιδεολογία.. Τα πανεπιστήμια, τα μίντια όπου με επαγγελματικές σχέσεις ελέγχει και «καλουπώνει» – λογοκρίνοντας ή δημιουργώντας ενοχική και αυτοδεσμευόμενη αυτολογοκρισία – τη διανόηση.
    Η πολιτική ΣΥΖΗΤΗΣΗ που διεξάγεται εκτός οργανωμένων χώρων (καφενεία, μπλογκ, σπίτια και παρέες) προφανώς, είναι αναπόσπαστο τμήμα της λογικής έμμεσης εκπροσώπησης της αστικής δημοκρατίας. Μπλα-μπλα χωρίς δεσμεύσεις και τρόπους υλοποίσης. Αλλά ανατρεπτική πολιτική υπάρχει μόνο με τη συγκρότηση μηχανισμών υλοποίησης.
    2) Άλλο πράγμα η κοινωνική καταγωγή, άλλο η πολιτική συνείδηση. Η «ακραία» μπολσεβίκικη Πράβδα του Λένιν, νομίζεις πως διαβαζόταν από εργάτες και αγρότες; Πόσοι ήξεραν να διαβάζουν στη Ρωσία πριν από 1 αιώνα;
    3) Το μπλογκιν (καθ` εαυτό) είναι «πάρλα».. συζήτηση και συγγραφή.. για πολιτική, γκόμενες, αθλητικά. Φυσικά και για κάποιους είναι και επαγγελματικό εργαλείο.. Βγάζουν λεφτά, υποστηρίζουν το συγγραφικό ή δημοσιογραφικό επάγγελμα, ή το εντάσσουν σε μια συλλογική πολιτική διαδικασία – δραστηριότητα (βλέπε σχόλιο 1). Ο Γκοντάρ είχε πει για το Μάη του `68 «ή κρατάς κάμερα ή κρατάς πέτρα».
    4) Τα προβλήματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ είναι διαφορετικού τύπου από του ΣΥΡΙΖΑ. Η διολίσθηση, όμως, ενός ακόμα κομματιού (μετά από ΔΕΑ, ΚΟΕ κλπ) της Άκρας Αριστεράς σε μεταρρυθμιστικές λογικές πλαδαρής και «σουπέ» ιδεολογικοπολιτικής ενότητας με το ΣΥΝ (βλέπε, η συζήτηση με Λαφαζανικούς, Αριστερούς Οικονομολόγους, Debtocracy, Επιτροπές Δεν Πληρώνω κλπ) ανοίγει μια Κερκόπορτα στην, ήδη προβληματική, ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η οργανωτικής αυτοτέλεια, η (λεκτική έστω) επίκληση του αντικαπιταλισμού και της ταξικής απεύθυνσης, δημιουργούν κάποια αναχώματα, έστω πρόχειρα και αδύναμα.
    5) Προτιμώ την Λουξεμπουργκική «αυτοκτονική» διάχυση στο κίνημα, παρά τη Μπεναρόγεια «μακρά νόμιμη ύπαρξη» μέχρι να βρούμε τι θα κάνουμε. Η πρώτη δημιουργεί παραδείγματα, η δεύτερη ηττημένους και ενσωματωμένους ΠΡΩΗΝ αριστερούς. Ο Μπεναρόγιας έγινε στο τέλος Σιωνιστής, ως γνωστών.
    6) Ο jianpaps με κάλυψε πλήρως σε αυτό το θέμα.
    Καλά.. Αυτό το βρωμερό «Γατουλέα» που κυκλοφορεί, έτσι και τον πιάσω θα τον σκίσω… Ξέρεις πως με κυνηγά κάθε βράδυ και με κοροϊδεύει μες τη μούρη μου;
    Jianpaps, μακάρι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να παρήγαγε «πολιτική» κι όχι απλή πολιτική προπαγάνδα γενικόλογων συνθημάτων. Η συνδικαλιστική δουλειά πχ ΔΕΝ είναι πολιτική.. αυτή γίνεται και χωρίς φορέα (βλέπε Κούνεβα). Ελπίζω να ολοκληρώσω σύντομα για αυτό το θέμα κάποια ποστ που ετοιμάζω…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s