όταν ΚΑΙ το «ΠΡΙΝ» ανακαλύπτει την «αντιδραστική μετανάστευση», κλαφ` τα Χαράλαμπε…

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε μια Ισπανική υποχώρηση της αριστεράς προς την καθεστωτική κεντροαριστερά και τη σοσιαλδημοκρατία (γκαγκαν…γκαγκαν!!). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να σκάνε με ρυθμό πολυβόλου απίστευτα κείμενα δεξιάς μετατόπισης .  Οι συνεχείς θεωρητικές αλχημείες και οι πολιτικές κωλοτούμπες με έχουν οδηγήσει να χάνω τα μαλλιά μου τούφες-τούφες… όπως ο συνάδελφος στη φωτο.

Δεν ξέρω από πού να προφυλαχθώ…

Σκύβω να τις αποφύγω, σταματώ να διαβάζω εφημερίδες και sites, αλλά μου έρχονται από κάθε χώρο και με αφήνουν άναυδο.

Όταν, λοιπόν, πρωτοείδα το απίστευτο κείμενο του Γ. Λαουτάρη στο αντι-καπιταλιστικό «ΠΡΙΝ» δεν μπορούσα να αξιολογήσω ποιο είναι το χειρότερο…  Η ανακάλυψη και η ένταξη ξενοφοβικών επιχειρημάτων με αντικαπιταλιστική «καπότα» ή η αποδοχή δημοσίευσης αυτού του κειμένου από τη σύνταξη του «ΠΡΙΝ»;

Μου είναι, πράγματι, αδύνατον να αποκαταστήσω πόντο-πόντο τις υποκριτικές ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ που αραδιάζει ο αρθρογράφος… άσε που είναι και ανθυγιεινό…

Γι` αυτό θα θίξω, απλά, κάποια από αυτά και θα προβάλλω δυο-τρία μεθοδολογικά ζητήματα για τη μετανάστευση… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Όταν το casting ενός έργου, παρα-γίνεται πετυχημενο

Μερικές φορές η οπτική «μεταμόρφωση» των ηθοποιών σε ένα έργο, παρα-γίνεται πετυχημένα, ώστε να προκαλεί ανατριχιαστικά συναισθήματα.

Έτσι, λοιπόν, ετοιμάζονται δύο ταινίες, το “The Iron Lady” (Η Σιδηρά Κυρία) και το “Game Change” (Αλλάζοντας τους Όρους του Παιχνιδιού;) για δύο σημαντικές κυρίες του Πολιτικού σκηνικού.

Στη Σιδηρά Κυρία βλέπουμε τη Μέριλ Στριπ να ενσαρκώνει τη Μάργκαρετ Θάτσερ (σ. G. που έγινε γνωστή με το ψευδώνυμο του τίτλου της ταινίας) και όσοι πρόλαβαν τη δεκαετία του `80 δεν μπορούν παρά να τους έρχονταο όλες οι «μαύρες» θύμησες για την «πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό» που άφησε πολιτικούς κρατούμενους να πεθάνουν από απεργία πείνας στις «πολιτισμένες και ευρωπαϊκές» (μη χέσω) φυλακές, διέλυσε ένα από τα ιστορικότερα συνδικαλιστικά κινήματα μέσα από τη συντριβή της απεργίας των ανθρακωρύχων και επέζησε από το μεγαλύτερο πολιτικο-στρατιωτικό χτύπημα σε δυτικοευρωπαϊκή χώρα, όπου ανατινάχτηκε το ξενοδοχείο Grand Hotel Brighton που γινόταν το συνέδριο του Συντηρητικού κόμματος.

Από την άλλη το Game Change είναι η κινηματογραφική μεταφορά ενός βιβλίου που γράφτηκε για την προεκλογική περίοδο των αμερικάνικων εκλογών  του 2008 και οι φωτογραφίες δείχνουν πόσο πιστά μεταφέρει η Julian Moore στην οθόνη, όλη τη ακροδεξιά βλαχοπουτανιά της Sarah Palin, του νέου ανερχόμενου πολιτικού αστέρα που εκφράζει όλη την επίθεση του αστικού, θρησκευτικού καθεστώτος.

Ως γνωστός μαζόχας, περιμένω με αγωνία και τις δυο ταινίες που

“coming soon, to a theater near you”.


Gill Scott-Heron – The Revolution Will Not Be Televised

Αφίσσα-πανώ έξω από την Καλών Τεχνών Αθήνας

Σαράντα τόσα χρόνια πριν ένας μαύρος αγωνιστής, ο Gill Scott-Heron έγραψε το σημερινό ποίημα το οποίο πλαισιώθηκε με μια λιτή συνοδεία από κρουστά

Το The Revolution Will Not Be Televised έχει δεχτεί αρκετές διασκευές, αλλά η πρωτότυπη κρατά όλη τη μίνιμαλ δύναμη που είχε η αρχική έμπνευση… μια αδυσώπητη κριτική στην αλλαγή που έρχεται.

Τα ονόματα και οι αναφορές μπορεί να μη λένε και πολλά στους σημερινούς ακροατές.. ειδικά αυτών που είναι κάτω από 30 και τα 70ies είναι «αρχαία ιστορία». Το Wikipedia φρόντισε πάντως να κάνει μια σύντομή αναφορά εδώ.

Πάντως η ουσία του παραμένει επίκαιρη..

Η Επανάσταση

δε θα παιχτεί ανάμεσα σε διαφημίσεις

δε θα προβλεφτεί από τα δίκτυα σαν exit poll

δε θα έχει οικονομικούς σπόνσορες

δε θα κηρυχτεί ούτε από τηλεοπτικούς αστέρες ούτε από «διάσημους και καταξιωμένους αγωνιστές»

δε θα έχει replay και slow motion για να δούμε πιο προσεχτικά τις «καλύτερες στιγμές» ή τα «εγκλήματα των αντιπάλων»

η Επανάσταση δε θα είναι βίντεο κλιπ

γιατί….

…την Επανάσταση θα την ζήσουμε, θα είμαστε μέρος της.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Κερατέα και DebtOcracy: Όταν οι πολιτικοί θεωρητικολογούν και τα ντοκιμαντέρ πολιτεύονται

Το τελευταίο δεκαπενθήμερο έχει ξεσπάσει μια συζήτηση για το DebtOcracy. Δεν θα ασχοληθώ ούτε με τις νεοφιλελεύθερες κριτικές, ούτε με κάθε Κωστοπουλικό ανάθεμα.  Όμως, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω πως η Αριστερά, για άλλη μια φορά, αρνείται πεισματικά να παράξει πολιτική και «εκχωρεί» την πρωτοβουλία σε δημοσιογράφους και οικονομολόγους. Μετατρέπεται, έτσι σε σύγχρονο Πόντιο Πιλάτο (σ. G. έχουμε και Πάσχα!), νίπτει τας χείρας της και αφήνει να παρεκτρέπεται μια κρίσιμη διαμάχη, σε καταμέτρηση «πιστών» ή «αιρετικών».

Αυτή ακριβώς η απουσία που «πιέζει» συγγραφείς, επιστήμονες και καλλιτέχνες να μετατραπούν σε «πολιτικούς», παραφουσκώνει τα μπλογκ και τις εφημερίδες σε, δήθεν, «πολιτικές μάχες» και σπρώχνει όλο και περισσότερους ανθρώπους να αναζητούν «λύσεις» και «ταχτική» όχι από τους καθ` ύλην αρμόδιους, τα κόμματα, αλλά το ίντερνετ και τα ντοκυμαντέρ! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΠΡΟΣΟΧΗ: ακολουθεί ΕΝΤΕΛΩΣ «καμένη» δημοσίευση… Αφιέρωμα στη Λίτσα Διαμάντη

Μπορεί να φταίει η κρίση…

Μπορεί να φταίει το Πάσχα…

Μπορεί να φταίει ο ανάδρομος Ερμής…

Μπορεί να το έχω «κάψει», απλά, τελειωτικά..

Αλλά αισθάνομαι να παρακινούμαι από ένα Υπέρτατο Ον, να γράψω για τη Λίτσα Διαμάντη!

Λαϊκό- soft ερμηνεύτρια από τα sixties που μου έμεινε «σκαμμένη» στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου για τα «αριστουργήματα» της στη δεκαετία του `70.

Ναι.. εκεί στη μεταπολίτευση όπου το Λαϊκό τραγούδι συναντά τη ντίσκο και βγαίνει η χαρά του νοικοκύρη μικροαστού.

Τα δυο σημερινά τραγούδια της Λίτσας μπορεί να ακουστούν είτε σε διαφορετικές «φάσεις», είτε σαν να κάνουν «διάλογο» μεταξύ τους… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


φασισμός: το πλιατσικολόγημα αριστερών θέσεων και η εκτροπή τους σε εθνικιστική πολιτική

"Οι Γερμανοί αγοράζουν Γερμανικά προϊόντα" ναζιστική αφίσα της δεκαετίας του `30

Μιλώντας για φασισμό και φασιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα, πάει το μυαλό μας στη Χρυσή Αυγή και τον Καρατζαφέρη. Πράγματι, η ρατσιστική και εθνικιστική τους ρητορεία καλύπτει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στην εμφάνιση του φασισμού και ναζισμού πριν από ένα αιώνα, ήταν η εκμετάλλευση της αντισυστημικής δυσαρέσκεια των μαζών και η προσπάθεια να κρυφτούν πίσω από αριστερό μανδύα.

Στην Γερμανία ο Χίτλερ είχε προτείνει ως όνομα του κόμματος Σοσιαλιστικό Επαναστατικό Κόμμα, ενώ στην Ιταλία ο Μουσολίνι ήταν στέλεχος του Σοσιαλιστικού κόμματος στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο.

Οι φασίστες δεν εμφανίζονταν σαν παράταξη της δεξιάς (όπως το ΛΑΟΣ ή η Χρυσή Αυγή), αλλά σαν εκδοχή του σοσιαλιστικού χώρου. Τσιμπολογούσαν από τα αιτήματα της αριστεράς, τα ανακάτευαν με εθνικές και ρατσιστικές διεκδικήσεις και χαρακτήριζαν τους εαυτούς τους σαν «αντικαπιταλιστές αλλά και αντι-μπολσεβίκοι, σοσιαλιστές».

Η Γερμανία στη δεκαετία του `20 πλήτωνταν από δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα που είχε επιβάλλει η Συνθήκη των Βερσαλλιών.

Οι γερμανοί φασίστες προέβαλλαν την ανάγκη ενός υπερήφανου εθνικά Αρχηγού (Fuhrer), κι ενός πανίσχυρου Κράτους που θα εθνικοποιούσε τις τράπεζες και τα τραστ και θα διέγραφε μονομερώς το εξωτερικό χρέος της. Φυσικά, τα συνδύαζαν με ρατσιστική προπαγάνδα ενάντια στους μετανάστες και εβραίους.

Πράγματι, στα 1932, λίγο πριν αναλάβει ο Χίτλερ, η Γερμανία προχωρεί μονομερώς σε παύση πληρωμών και καταγγελία της Συνθήκης.

Οι φασίστες είχαν καταφέρει να εκμεταλλευτούν την λαϊκή απέχθεια στο παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα και να τη στρέψουν σε μια τυφλή υποστήριξη ενός πιο βάρβαρου, πιο αμείλικτου καπιταλισμού που εμφανιζόταν, τάχα μου, σα Σοσιαλιστική εκδοχή στο εθνικό πλαίσιο της Γερμανίας.

Ήταν η πρώτη φορά, βλέπετε, που εμφανίστηκε «σοσιαλισμός» χωρίς εργατική εξουσία.

Γιατί όλα τα «προγράμματα» μπορούν να αλλοιωθούν, να νοθευτούν, να πλιατσικολογηθούν…

Ο εργατικός δημοκρατικός έλεγχος της παραγωγής και της κοινωνίας, όμως, είναι casus belli για κάθε επίδοξο «Σωτήρα».


Δυτικη διανόηση και ΔΝΤ – Ένα βίντεο του Χάρβεϊ λίιιιιγο διαφορετικό από το DebtOcracy

Αν δούμε το αίτημα για δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, θα παρατηρήσουμε την υποστήριξη από σημαντικές προσωπικότητες της παγκόσμιας αριστερής διανόησης. Ταρικ Αλι, Τσόμσκι και τόσοι άλλοι. Ας βάλουμε ένα αστερίσκο για τον Ντ. Χάρβεϊ τον οποίο δεν βλέπω στις υπογραφές αλλά είναι στους συμμετέχοντες στο DebtOcracy. Ίσως να σημαίνει πολλά, ίσως και τίποτα. Αλλά ας υποθέσουμε πως συμπαραστέκεται και αυτός.

Όταν τόσες μεγάλες προσωπικότητες συμφωνούν με την ίδρυση Ε.Λ.Ε., αυτό από μόνο του δεν είναι ακλόνητο επιχείρημα υπέρ της; Ποιος είσαι εσύ ρε Gatoulea που μονάχος σου τραβάς ζόρι κόντρα σε όλες τις εκδοχές της Αριστεράς;

Γι` αυτό χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί είναι ΛΟΓΙΚΟ να συμφωνούν στην ΕΛΕ, αλλά και να αποδείξουμε πόσο σημαντικές διαφορές έχουν με τις εθνικές και πατριωτικές εκδοχές της Ελληνικής Αριστεράς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Αποκλειστικό: 3 τρόποι για να `ξωφλήσουμε το δημόσιο χρέος, διατηρώντας υψηλό εθνικό βιοτικό επίπεδο και με κύρος στις διεθνείς αγορές!

Τις τελευταίες μέρες έχω αρχίσει και πείθομαι πως ο αντι-καπιταλισμός και η απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής είναι μια απίστευτη ουτοπία. Πράγματι! Είναι αδύνατον να υπάρξει κοινωνία χωρίς αφεντικά, υπουργούς και στρατηγούς… Πως μπορούμε να ζήσουμε χωρίς Χατζηνικολάους, Πάγκαλους και Βγενόπουλους; Και ποιοι θα το κάνουν αυτό; Οι βολεμένοι εργάτες; Οι πνιγμένοι, στις μεσημεριανές εκπομπές, νοικοκυραίοι;

Θέλω ρεαλισμό, πλέον!

Κάθισα με μια παρέα και τα βάλαμε κάτω… Είδαμε πως υπάρχουν έντιμες προσπάθειες απ` όλο το πολιτικό φάσμα να μπορέσουν να φέρουν σε πέρας μια πολύ δύσκολη αποστολή… να συμμαζέψουν το δημόσιο χρέος με το μίνιμουμ κοινωνικό κόστος χωρίς να διαλύσουν την παραγωγική βάση της χώρας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


κι αν διαγραφεί ή «κουρευτεί» το δημόσιο χρέος, θα ανοίξουν οι δουλειές, θα ξαναβρούμε τους μισθούς μας και το κοινωνικό κράτος;

Η συνθηκολόγηση της αριστεράς με διαχειριστικές λογικές του συστήματος, την οδηγούν να κάνει το ένα λάθος πίσω από το άλλο.

Την ώρα που ο παγκόσμιος καπιταλισμός βρίσκεται σε κλιμακούμενη κρίση υπερανάπτυξης, κομμάτι της αριστεράς περιπτωσιολογεί και χάνει τη «Μεγάλη Εικόνα» και τον όλεθρο που μας ετοιμάζουν.

Θεωρεί πως έχουμε κρίση δημόσιου χρέους και την αποκόπτει από την οικονομική κρίση, στις ΗΠΑ, Κίνα, Ιαπωνία κλπ. Έτσι χάνει το δάσος και αδυνατεί να απαντήσει στα καθημερινά ζητήματα του λαού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ο Iggy Pop στο American Idol!!! – Real Wild Child (πάνε όλα πια….)

Μου φαίνεται θα τα δούμε όλα σιγά-σιγά…

Ίσως φταίει η κρίση…

Ίσως κάτι παθαίνει ο ανθρωπος και ξεκουτιαίνει όταν γερνάει…

Τι στο διάλο γύρευε ο Iggy Pop στα 64(!!) του,να τραγουδάει και να χορεύει ξενερουά, με ξεπλυμένες και άνευρες κιθάρες και πλαστικό ήχο στο σαλόνι του American Idol, Real Wild Child, μπορεί να μου πει κανένας;

Τόσο πουρές μπορεί να γίνει το μυαλό από τη ντρόγκα;

Σοβαρά!

Αν έχει κάποιος να μπορεί να το εξηγήσει, καλοδεχούμενος!!

Κατά τα άλλα θαυμάξτε(!!;;;)  το έκτρωμα…


η ακραία επαναστατική ρητορεία και πρακτική, δημιουργεί ασήμαντες γκρούπες;

Δεν πρόκειται να κάτσω να γράψω καμιά μελέτη για την εξαφάνιση της Αριστεράς από τον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη.

Τα αίτια και τα αποτελέσματα βρίσκονται σε μια δυναμική αλληλεπίδραση με την εξέλιξη της Ιστορίας… όσο τα ψάχνουμε και αλλάζουμε τους εαυτούς μας, τόσο αλλάζουμε και την ίδια την Αριστερά.

Αφορμή για το σημερινό σχόλιο είναι μια φράση του Sotiri από το ποστ μου για τη DebtOcracy:

υπάρχουν κομματια της Αριστερας που βαζουν εδω και χρονια το ζητημα της “αντικαπιταλιστικης προτασης του Σοσιαλισμου” και μην σου πω τι παιρνουν εκτοτε

Αυτός είναι ο πυρήνας των αιτιών, που οδήγησε ένα μεγάλο κομμάτι της Επαναστατικής Αριστεράς στην αγκαλιά της Κεντροαριστεράς.

Πιο συγκεκριμένα, εδώ στην Ελλάδα ΔΕΑ, ΚΟΕ κλπ αναζητούν πολιτική διέξοδο μέσα από χτίσιμο κοινού πολιτικού φορέα μαζί με τους Ευρωκομουνιστές, μινιμάροντας και την πολιτική τους πλατφόρμα και πραχτική. Ειδικά οι 4 συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ (ΔΕΑ, Κόκκινο, ΑΠΟ, Οικοσοσιαλιστές) αποχώρησαν το 2001 από το ΣΕΚ για αυτό ακριβώς το λόγο… Θεωρούσαν την τότε ηγεσία του ΣΕΚ ανίκανη να φτιάξει ένα μαζικό κόμμα ανταγωνιστικό του ΚΚΕ και ΣΥΝ, αφού σπαταλούσε τις ευκαιρίες της δεκαετίας του `90.

Το πρόβλημα είναι, πως δέκα χρόνια μετά, καμιά πολιτική ομάδα δεν μπορεί να υπερηφανευτεί πως έχτισε καμιά σοβαρή πολιτική οργάνωση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


DebtOcracy: λιπόψυχα μισόλογα, υπεκφυγές και ανακρίβειες

Βλέποντας προχτές το πολυδιαφημισμένο DebtOcracy, δεν ήξερα τι να πρωτοκάνω…

Να κλάψω ή να γελάσω;

Να κλάψω που πήγε άπατη και στα σκουπίδια η πρώτη σοβαρή προσπάθεια εκλαΐκευσης (αλά Zeitgeist) της μάχης ενάντια στο Μνημόνιο; Να τραβάω τα μαλλιά μου για τη φτώχεια των επιχειρημάτων, τις ανακρίβειες και τις παραχαράξεις του βίντεο; Να λυπηθώ που χρησιμοποιήθηκαν σημαντικά ονόματα (όπως ο Αγγελάκας) για μια ερασιτεχνική συρραφή ανακόλουθων επιχειρημάτων;

Ή αν ξεκαρδιστώ στα γέλια από την αριστερή εκδοχή της ελληνικής κουτοπονηριάς;

Δεν πρόκειται εδώ να αναλύσουμε την πλήρη επιχειρηματολογία των Αριστερών Οικονομολόγων του Συν και της Ανταρσύας που ονειρεύονται να μετατρέψουν την Ελλάδα σε Κίνα. Θα αρκεστώ σε δύο – τρία σημεία της ταινίας… τα πιο χαρακτηριστικά και διασκεδαστικά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »