αναλυτής ή πολεμιστής; βιβλία ή όπλα;

«Βρισκόμαστε σήμερα σε κατάσταση πολέμου» έλεγε ο ΓΑΠ στην κοινοβουλευτική του ομάδα στις 2 του Μάρτη.

«Αλλά βρισκόμαστε ακόμη σε πόλεμο. Δίνουμε καθημερινά μάχες.» υπενθύμησε ο ίδιος 9 μήνες αργότερα.

«Ζούμε όλοι σε συνθήκες ενός άλλου τύπου πολέμου και σε τέτοια περίοδο οι υπουργοί έχουν δύο επιλογές: ένας υπουργός μπορεί να αποδειχθεί ρίψασπις και να πει δεν μπορώ και να φύγει ή να είναι στρατηγός στην πρώτη γραμμή μέχρι το τελευταίο λεπτό.» υπεραμύνθηκε η υπουργός Διαμαντοπούλου στο Έθνος στις 27/11.

Ποιον εμπιστεύεσαι στον πόλεμο: τον αναλυτή ή τον πολεμιστή;

Μπορεί για κάποιους να είναι προκλητικό το δίλημμα.

Όμως ας φέρουμε τον εαυτό μας σε ένα χαράκωμα στο Βιετνάμ στα 1968, ή στο Ιράκ στα 2000.  Με ποιον θα συνεργαζόσαστε; Με αυτόν που θα είχε καλύτερη ανάλυση για τη φύση του πολέμου ή με αυτόν που θα ήξερε πολεμική ταχτική;  Με τον θεωρητικό καραβανά που έχει «σπουδάσει» πολεμικές θεωρίες ή με το στρατιώτη που έχει μάχιμες ώρες στο μέτωπο;

Η άγνοια του ίδιου του πολέμου και της κρισιμότητας της στιγμής στον πρώτο θα του στοίχιζε τη ζωή και, εν τέλει, τη δυνατότητα να υλοποιήσει το «Μεγάλο» σχέδιο.

Με τον δεύτερο θα είχες – πιθανά – λίγο χρόνο παραπάνω να καταστρώσετε κι ένα πιο συνολικό σχέδιο ενάντια στον πόλεμο, κι όχι μόνο μια διαφυγή ή μια μεμονωμένη ανταρσία.

Γι’ αυτό έχω μόνο δύο κριτήρια, πλέον.. όχι αριστερές και επαναστατικές ρητορείες αλλά κοινή (κοινωνική) θέση, κοινό χαράκωμα και εγρήγορση.

Advertisements

6 Σχόλια on “αναλυτής ή πολεμιστής; βιβλία ή όπλα;”

  1. Ο/Η pavlosk λέει:

    Και γιατί να πρέπει να διαλέξω αποκλειστικά ένα από τα δύο;

    Δλδ δεν υπάρχει κάτι, όχι στη μέση, αλλά συνθετικό που να ταιριάζει την εμπειρία της μάχης με τη στρατηγική στόχευση; Εγώ αυτό το κριτήριο θέτω κάνωντας την παραδοχή ότι δεν είμαι απλώς σε ένα χαράκωμα όπου να ναι, αλλα στο όρυγμα ενός Στάλινγκραντ που πρέπει να κερδηθεί…

  2. Ο/Η gatouleas λέει:

    βρε pavlosk, αυτή την αριστεριστικη φαντασίωση, τι θα την κάνουμε; Κι έγω ΘΑ` ΘΕΛΑ να είχαμε συντατεγμένους τους στρατούς του «καλού» από τη μία και του «κακού» από την αλλή, να ήταν αρκούντως μαζική και συνειδητοποιημένη η μεριά μας, ώστε όλα να ήταν ;όλα απλά.
    Αμ έλα μου ντε που ΔΕΝ είσαι στο Σταλιγκραντ, δηλ. δεν έχεις να υπερασπίσεις «κάτι», αλλά στη γραμμή Μαζινό που έχεις μόνο τους συντρόφους-φαντάρους στο πλάι σου και πρέπει να τα ξαναχτισεις όλα από την αρχή;
    Όσο για τη σύνθεση, να μου πεις όχι τι ΘΑ` ΘΕΛΕΣ, πάλι, αλλά που τη βρήκες… αλλιώς το δίλημμα επανέρχεται αμειλικτο… ποιο στοιχείο είναι ΠΡΩΤΕΥΟΝ;

  3. Ο/Η bodyfull λέει:

    Αχ αυτή η στρατηγική στόχευση, αυτά τα φτιάχνουν ετοιμοπόλεμοι στρατοί που οδεύουν αποφασισμένα οργανωμένα συντεταγμένα και εξοπλισμένα σε πολεμικές εκστρατείες. Ποια αριστερά προσομοιάζει έστω και στο ελάχιστο κάτι τέτοιο σήμερα; Γιατί αλλιώς ο ΓΑΠ και οι όμοιοι του θα ήταν χωμένοι στα χαρακώματα, και όχι εμπροσθοφυλακή μίας επέλασης με όλα τα όπλα.
    Αντί για τα χαρακώματα του Στάλινγκραντ, μάλλον είμαστε σκορπισμένες φυλές ινδιάνων στους ινδιάνικους πολέμους στην Β. Αμερική διασκορπισμένες και κυνηγημένες η κάθε μια στην μοίρα της κατατρεγμένες από το ιππικό και τους αποστάτες ινδιάνους που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον εχθρό.
    Και ο καλύτερος στρατός του κόσμου είναι αυτός που μπορεί να εξολοθρεύει τον αντίπαλο που τον κάνει να ματώνει, να υποχωρεί.

  4. Ο/Η pavlosk λέει:

    Φίλε Γατουλέα,

    καλά όλα αυτά που λες. Πατούν πανω στην σκληρή πραγματικότητα, που κάνει να φαίνεται οποιαδήποτε προσπάθεια συγκροτημένης απάντησης φλύαρος «αριστερισμός». Πόσο μάλλον που δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα ο «αναλυτής» και η μαγική συνταγή του, που θα κάνει την σύνθεση πολεμικής τακτικής και στρατηγικής.

    Ωστόσο, ένας πόλεμος ατάκτων ή σκόρπιων εστιών αντάρτικου είναι βούτυρο στο ψωμί τους στην συγκεκριμένη στιγμή. Μπορεί να ικανοποιεί την προσωπική μας διάθεση για μάχη εδώ και τώρα, αλλά με αυτό το σκεπτικό οδηγούμαστε σε σίγουρη ήττα (όπως τα παραδείγματα που αναφέρθηκαν για τους Ινδιάνους και τη γραμμή Μαζινό). Πρέπει να σκεφτόμαστε ότι ο αγώνας αυτός θα τραβήξει σε βάθος χρόνου, προσέχωντας οτιδήποτε οργανώνουμε να ανταποκρίνεται σε αυτό το κριτήριο.

    Πάντως για να μην παίζουμε με τις λέξεις και ανακατεύουμε πόλεμο, πολιτική και ιστορία, όταν ανέφερα το Στάλινγκραντ εννούσα ότι βρισκόμαστε σε μια εξαιρετικά δυσμενή θέση, κάτι σαν τον κόκκινο στρατό(χωρίς να είμαστε καν στρατός) σε μια πλαγιά δίπλα στο ποτάμι της πόλης. Μας την πέφτουν από παντού και με όλα τα μέσα. Το ζήτημα είναι να διασχίσουν όσοι περισσότεροι τον «Βόλγα» και ο στόχος να είναι εκτός από το να «κρατηθούμε» και να διώξουμε τον εχθρό, κάποτε να πάμε και στο Βερολίνο.

    Αν εκτιμάτε ότι αυτά είναι ανεδαφικά σήμερα και δεν μπορεί να τα προσφέρει ο «αναλυτής», δεν έχω πρόβλημα, ας τα σκεφτεί ο φαντάρος! Ας γίνει ο φαντάρος «αναλυτής. Αλλά οποσδήποτε κάποιος πρέπει να τα βάλει σαν σκέψεις και πρόγραμμα στην τακτική του πολέμου…

  5. Ο/Η Άναυδος λέει:

    Ο πρώτος θα σου κάνει καλύτερες αναλύσεις, σε πιο ευρύ ορίζοντα. Ο δεύτερος θα κρατήσει καλύτερα κάποιο μετερίζι, και ίσως επίσης θα σου πει κάποιες πονηρές ιδέες που δεν γράφονται στα εγχειρίδια και άρα είναι καλύτερες.

    Να θυμάσαι, όμως, την βασική θεωρία. Πόλεμος σημαίνει «παραπλάνηση», και χρειάζεται τρία πράγματα: «χρήματα, χρήματα, και χρήματα».

    «… κοινή (κοινωνική) θέση, κοινό χαράκωμα και εγρήγορση …»
    Τόσο εύκολο να το πει κανείς και τόσο δύσκολο να γίνει. Πριν λίγο σχολίαζα σε μια σελίδα όπου ο αρθογράφος κατηγορούσε τους ήδη σχολιάσαντες και καλούσε σε «κοινή λογική σε αυτόν τον τόπο».
    Πολύ αμφιβάλλω αν και ο ίδιος εννοεί ως «κοινή λογική» κάτι πέραν της δικής του, όπως και των προσωπικών ή ομαδικών του συμφερόντων. Άκρη, έτσι, δεν βγαίνει, όλοι είναι αλάθητοι «σαν τον πάπα», ή καμώνονται πως είναι τέτοιοι για εξυπηρέτηση συμφέροντος.
    Δε βαριέσαι.

  6. Ο/Η gatouleas λέει:

    bodyfull, οι Ινδιάνοι του παραδείγματός σου είναι μειοψηφία. Η πλειοψηφία είμαστεσε ένα πόλεμο ξένο από τα συμφέροντα μας.. Γι` αυτό μιλώ για Μαζινό. Σε ένα πόλεμο που είμαστε κρέας για τα κανόνια των ανταγωνιστικών εταιρειών.. Όπου «στους νικημένους ο φτωχός λαός πέθαινε απ` την πείνα, αλλά και στους νικητές παθαινε το ίδιο». Ούτε στα σπάργανα δεν έχει μετατραπεί σε «εμφύλιο».. αυτό αναζητείται…
    pavlosk, έκκληση στα αντανακλαστικά κάνω! Αυτά τα διαβρωμένα… σε αυτους που βλέπουν «πραχτορικες» δράσεις στη λαϊκή αγανάκτηση… σε αυτούς που αναζητούν ένα ιδεοληπτικό, γραμμικό σχέδιο σαν κι αυτό που: αυξανόμενες απεργίες + μαζικότερες συνελέυσεις = άνοδος της συνειδητοποίησης, άρα κυριαρχία του προγραμμάτος «μας». Άραγε με ποιο «κουμμουνιστικομετρο» θα μετράγανε το κίνημα στο 90% του πλανήτη που δεν έχει νόμιμες δημοκρατικές διαδικασίες; Τώρα που μας τελειώνουν κι αυτά εδώ, θα ψάχνουν να βρουν πως θα διακρίνουν τους χαφιέδες από τους Παναγούληδες.
    Άναυδε, όχι! Δε βαριέμαι… Αντίθετα, απέναντι στην απέραντη φαφλατολογία, δεν αναζητώ ένα άλλο «μίνιμουμ πρόγραμμα», αλλά προσπάθεια οριοθέτησης των «εχθρών». Επιχειρηματίες, τραπεζίτες, λαμόγια και κυβερνήτες θα φάνε την οργή μου. Αν είσαι από αυτούς.. φυλάξου! Αν δεν έχεις οργή για αυτούς κανε ότι καταλαβαίνεις.. αργά ή γρήγορα θα έρθεις σε κάποιο από τα δύο μπλοκ….


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s