Justice – Stress

Το Stress είναι ένα electric τραγούδι του 2008 από το γαλλικό συγκρότημα Justice και είχε προκαλέσει μεγάλη συζήτηση με το προκλητικό video clip που έφτιαξε ο γιος του «δικού» μας Κώστα Γαβρά, Romain Gavras.

Μια διαφυλετική συμμορία πιτσιρικάδων, βανδαλίζει και επιτίθεται σε ότι βρίσκει στο πέρασμα της. Κάποιοι θα σταθούν στα ντου σε μπάτσους και λεφτάδες, άλλοι θα αποτροπιάσουν από τα τυφλά χτυπήματα σε γυναίκες, γιαγιάδες και αθώους περαστικούς.

Κάποιοι έβλεπαν μια φασιστική ομάδα… άλλοι έβρισκαν ένα δυσφημιστικό – για τους μετανάστες – κλιπ. Ο πρώτος στόχος επετεύχθη… Το βίντεο μέσα από τους βίαιους ηλεκτρικούς ήχους του συγκροτήματος ρίχνει γροθιά στο στομάχι… και προκαλεί αναγούλα.

Όταν το είδα τότε που βγήκε, έβλεπα κι εγώ μια ανώφελη βία, σχεδόν προβοκατόρικη.

Μια σκηνή μόνο με διασκέδασε… όταν κλέβουν ένα αυτοκίνητο δοκιμάζουν να ανοίξουν το ραδιόφωνο. Το τραγούδι, ξαφνικά, διακόπτεται από μια απίστευτη ποπ φλωριά και ένας πιτσιρικάς αντί να αλλάξει σταθμό, το κλωτσάει, το σπάει και το πετάει από το παράθυρο.

Το θυμήθηκα αυτές τις μέρες αλλά, με μεγάλη μου έκπληξη, όλα ήταν πιο κατανοητά.

Αυτοί οι πιτσιρικάδες…

…σιχαίνονται τους ανόητους τουρίστες που γυροφέρνουν ανέμελα φωτογραφίζοντας μουσεία και τοπία

…σιχαίνονται τις γκόμενες που φτιασιδώνονται και βάφονται για μια νυχτερινή έξοδο, σα να μη συμβαίνει τίποτα

…σιχαίνονται τους παραιτημένους μεσήλικες που τα πίνουν στα μπαρ

…σιχαίνονται τις κωλόγριες που διαμαρτύρονται για «την κατάντια της κοινωνίας μας»

…σιχαίνονται αυτούς που συνεχίζουν να ανοίγουν τα μαγαζιά τους

…σιχαίνονται αυτούς που κοπροσκυλιάζουν στους δρόμους

….σιχαίνονται τους μουσικούς του δρόμου, γιατί προσπαθούν να τυλίξουν με όμορφα περιτυλίγματα μια πόλη που σαπίζει

Αυτοί οι πιτσιρικάδες είναι σε πόλεμο… Τους φταίνε όλα και όλοι. Και αυτοί που έχουν και αυτοί που δεν έχουν και ζουν «εις βάρος» των άλλων. Η ομορφιά είναι fake… Τα γλυκανάλατα τραγούδια πονάνε τα αυτιά τους… τα κινητά, τα αυτοκίνητα, τα ρούχα, είναι σύμβολα εξουσίας «των λεφτάδων» και πάνε για κάψιμο.

Αυτοί οι πιτσιρικάδες έχουν ένα βλέμμα διαπεραστικό. Πλέον, το κατανοώ απόλυτα. Το βλέπω στις στάσεις των λεωφορείων, στις ουρές του ΙΚΑ, στους φίλους μου που έχουν να δουλέψουν σχεδόν ένα χρόνο. Παλιά νόμιζα πως κοίταζαν εμένα… ταυτιζόμουν με το φρικιό που τραγουδάει στις πλατείες, με το μεσήλικα που κοιτάει από το μπαλκόνι του. Πλέον δεν ξέρω με ποιον είμαι πιο κοντά. Ίσως αυτό το βλέμμα να το βλέπω και στον καθρέφτη του σπιτιού μου.

Κάποιοι πιτσιρικάδες σαν κι αυτούς, κάποιοι φρικαρισμένοι συνταξιούχοι,  κάποιοι εργαζόμενοι που πεινάνε τα παιδιά τους θα μπουκάρουν αύριο στη Βουλή.

Θα βρίσκονται κάτω από μια σημαία; Και τι χρώμα θα έχει;

Αυτή η «δημοκρατία» τους δε σώνεται με τίποτα, πάντως…