Μια πρωτοβουλία που «κάηκε» και το χαρακίρι του Μετώπου

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν από καμιά 15αριά μέρες, αλλά λίγο οι τοπικές κινητοποιήσεις στην πλατεία Κοραή, λίγο τα προβλήματα που αντιμετώπισα στο ίντερνετ, με καθυστέρησαν στη δημοσίευση του. Αυτές οι 15 μέρες που κύλησαν, πάντως, επιβεβαίωσαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την συνθηκολόγηση του Μετώπου. Η τελευταία σύσκεψη του έβαλε ταφόπλακα σε κάθε συζήτηση, σε κάθε οργανωμένη αναζήτηση. Πλέον μιλάμε για μια de facto και άνευ όρων επιστροφή στις διαθέσεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και στις καμαρίλες της Γραμμματείας.

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

Τις τελευταίες 15 μέρες Τον περασμένο μήνα είχα προσπαθήσει να δημιουργηθεί μια διαδικτυακή πρωτοβουλία για την Αριστερά, την οποία και απέσυρα οριστικά μετά την αυτοκτονική προσκόλληση του Μετώπου στο ΣΥΡΙΖΑ. Πιο συγκεκριμένα, στις 15 του Νοέμβρη απέστειλα σε μερικούς μπλόγκερ το παρακάτω μέιλ:

Subject: Πρόταση για διαδικτυακό κάλεσμα

Σου στέλνω ένα mail για να δούμε αν υπάρχει δυνατότητα να παρθεί μια διαδικτυακή πρωτοβουλία για το άνοιγμα της πολιτικής συζήτησης μεταξύ ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ και ΜΕΤΩΠΟΥ. Έχω αρχίσει μια αρθρογραφία για την ευκαιρία που παρουσιάζεται στη Ριζοσπαστική Αριστερά, ώστε να συγκροτήσει ένα μεγάλο πόλο έξω από τα παραδοσιακά σχήματα ΚΚΕ και ΣΥΝ.

Καταλαβαίνω πως υπάρχουν πολλές ενστάσεις και προβληματισμοί…

Για το αν μπορούν οι υπάρχοντες σχηματισμοί και πρόσωπα να «υπερβούν» τον εαυτό τους…

Για το αν είναι εφικτό ή, ακόμα, και πρέπον ένα ενιαίο πολιτικό κόμμα…

Για την αναβάθμιση του «μέλους» στα ήδη υπαρκτά (ή στα όποια μελλοντικά) σχήματα και η σημασία των «συνιστωσών»…

Για την «προγραμματική» ή «ιδεολογική» συμφωνία… η κρίση και οι προτάσεις της αριστεράς…

Για δεκάδες ακόμα πολιτικά και οργανωτικά ζητήματα.. μικρότερα ή μεγαλύτερα…

Όμως θεωρώ πως είναι εφικτό να υπάρξει, κατ’ αρχήν, ένα κάλεσμα μπλόγκερ που να έχει δυο-τρεις φράσεις μόνο…

«Οι τελευταίες εκλογές δείχνουν την κριτική και την απομάκρυνση πολλών πολιτών από το παραδοσιακό αστικό σύστημα του ΠΑΣΟΚ – ΝΔ και ΛΑΟΣ.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, θα ήταν ελπιδοφόρα η έναρξη ενός διαλόγου ανάμεσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στο ΜΕΤΩΠΟ, για να διερευνήσουν τη πιθανότητα ύπαρξης ενός μεγάλου Αντικαπιταλιστικού φορέα.

Κάνουμε έκκληση σε αυτά τα σχήματα να συγκροτήσουν μια επιτροπή διαλόγου και να οργανώσουν από κοινού μια σειρά ανοιχτών, τοπικών εκδηλώσεων σε πανελλαδική κλίμακα για το μέλλον της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.»

Το mail αυτό το στέλνω ταυτόχρονα σε πολλούς παραλήπτες, αλλά κρατώ «κλειστές» τις διευθύνσεις τους για να μην αισθανθεί κανένας «υποχρεωμένος» ή «εκτεθειμένος». Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς, θα ήταν καλοδεχούμενο ένα σύντομο σχόλιο… και φυσικά, αυτές οι δύο αράδες είναι πρόταση που περιμένει τις διορθώσεις σου.

Σε ευχαριστώ και sorry για το «φόρτωμα’ του ηλ. ταχυδρομείου σου

ΥΓ 1 Το κάλεσμα, θεωρώ, πρέπει να είναι όσο πιο σύντομο γίνεται… Δεν πρέπει να βάζει πολλά προαπαιτούμενα και προϋποθέσεις

ΥΓ 2 Το κάλεσμα πρέπει να έχει αυτούς τους δύο σχηματισμούς ΜΟΝΟ σαν παραλήπτες. Μόνο αυτοί έχουν, εμπράκτως, διάθεση απεγκλωβισμού από ΚΚΕ και ΣΥΝ.

ΥΓ 3 Αυτή η κίνηση καλό είναι να γίνει, σχετικά, άμεσα.. Μέσα σε μια βδομάδα, ίσως; Στη βράση κολλάει το σίδερο.

ΥΓ 4 Όσοι συμφωνούμε, κάνουμε «ανοιχτούς» τους παραλήπτες, καταλήγουμε στο τελικό κείμενο και σε μια ταυτόχρονα μέρα δημοσίευσης και, φυσικά, το προτείνουμε σε όσους θεωρούμε πως ήθελαν να συμμετέχουν.

Gatouleas

Όπως περιγράφω και στο μέιλ, η πρωτοβουλία περιείχε μερικά χαρακτηριστικά – προϋποθέσεις:

  1. Είχε την αίσθηση του «επείγοντος»…  Η πρωτοβουλία «κάλπαζε» με το timing των αποτελεσμάτων των εκλογών. Δεν είναι μια άποψη που πρέπει να ζυμωθεί, μια «πάγια» θέση που θα έχει χρησιμότητα πχ και του χρόνου
  2. Αφορούσε ΕΚΚΛΗΣΗ συνεννόησης πολιτικών ηγεσιών. Κοινωνικά μέτωπα – κινήσεις – γεγονότα μπορούν να προκύψουν ΚΑΙ «από τα κάτω». Όταν όμως μιλάμε για πολιτικές συγκροτήσεις, αυτές αφορούν συνθέσεις «υποκειμενικών» ομάδων με συγκεκριμένη οργάνωση και δομή. Η έκκληση για «από τα κάτω» συμφωνίες είναι υπεκφυγή και ιδεοληπτική επίκληση στη δημιουργία φαντασιακών πολιτικών χώρων. Ποτέ κόμμα ή παράταξη δεν συγκροτήθηκε «από τα κάτω».
  3. Είχε αποκλειστικούς δέκτες την ΑΝΤΥΑΡΣΥΑ και το ΜΕΤΩΠΟ, όχι για την αριστεροσύνη τους και μόνο, αλλά γιατί είναι τα μόνο εκλογικά σχήματα που καταγράφηκαν εκτός των παραδοσιακών ΚΚΕ και ΣΥΝ.
  4. Ο πολιτικός στόχος αυτού του διάλογου αφορούσε ΡΗΤΑ τη συγκρότηση ενός ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ χώρου. Το αν αυτός ο αντικαπιταλιστικός χώρος θα έβαζε σαν στόχο την «πολιτική ενότητα όλης της αριστεράς» ή θα διαμορφωνόταν ανταγωνιστικά με τους υπάρχοντες, θα ήταν θέμα της ατζέντας, θα ήταν προς επίλυση.

Προφανώς και είχα πλήρη συναίσθηση των περιορισμένων πιθανοτήτων επιτυχίας αυτής της κίνησης. Περισσότερο ήταν μια προσπάθεια πίεσης, μια προσπάθεια «διεξόδου» της πραγματικής ανάγκης ενός μεγάλου κομματιού ανένταχτων, που θα έβλεπαν με ελπίδα τη συγκέντρωση ενός ικανοποιητικού στελεχικού δυναμικού της αριστεράς σε μια «φρέσκια» προσπάθεια, αλλά παραμένουν σκεπτικιστές βλέποντας τις πεπερασμένες δυσκολίες της κάθε μεριάς.

Αυτή η δυναμική κινδυνεύει να χαθεί «άνευ αγώνα» στην περίπτωση επόμενης εκλογικής αποτυχίας. Γιατί το 4,5% (αθροιστικά) των δύο παρατάξεων δεν αντιστοιχεί σε μια πραγματική κοινωνική τους γείωση, αλλά σε ένα εκλογικό τους φούσκωμα από την επιμονή ενός κόσμου να αναζητεί την «Αριστερά».  Το 4,5 % δεν αντιστοιχεί σε ένα πραγματικό πανελλαδικό συντεταγμένο στελεχικό δυναμικό σε συνδικαλισμό και αυτοδιοίκηση. Θα χρειαστεί απίστευτη δουλειά και  προσαρμοστικότητα για να μπορέσουν να εκπληρώσουν τις προσδοκίες αντίστοιχες με τον ΟΛΟΝ ΣΥΡΙΖΑ του 2004 . Τυχόν επανάληψη επιχειρημάτων «δεν είμαστε πολλοί» θα οδηγήσει στην επιστροφή στα αντίστοιχα ποσοστά του 0,1 και 0,2 και το πουλάκι θα έχει πετάξει.

Η πρωτοβουλία αυτή είχε μία και μόνο ελπίδα… ένα πιθανό «ταρακούνημα» των ηγεσιών και μια προσπάθεια ανταπόκρισης στις ευκαιρίες. Χρειαζόταν να έρθουν και οι δυο παρατάξεις φάτσα με φάτσα με τα προβλήματα τους και να μην τα παραπέμπουν συνεχώς σε συνδιασκέψεις και συνέδρια μερικούς μήνες αργότερα.

Με βαθιά πίστη στη θεωρία του Χάους, έλπιζα (… και ελπίζω) σε μια πεταλούδα που θα προκαλούσε ένα σεισμό στο χώρο της Αριστεράς.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: από την εφηβεία στην ενηλικίωση

Παρακολουθώντας την ιντερνετική συζήτηση αλλά και κάποιες τοπικές εκδηλώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ διαπιστώνω πως ο προβληματισμός των συντρόφων αφορούν μια «συνηθισμένη» θεματολογία… Το «πλάταιμα» της δουλειάς, τις κινηματικές συμμαχίες μέσα στους κοινωνικούς χώρους, το βάθαιμα της δημοκρατίας στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τις διαφορές «πολιτικής» ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ και των αυτοδιοικητικών της σχημάτων κλπ. Αυτή η συζήτηση μπορεί να γίνεται ασχέτως πολιτικού πλαισίου. Βάζουμε τις παράμετρους «κυβέρνηση ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ», «πολύ κίνημα ή λίγο κίνημα» και μας βγάζει ένα εντατικόμετρο για το πόσο ντούροι και πεισμένοι θα είμαστε για το δίκιο των απόψεων μας.

Η συγκεκριμένη συγκυρία, όμως, για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει δύο ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΥΣ παράγοντες… και αυτοί δεν είναι ούτε «η διάθεση του κινήματος», ούτε «η μαζική αποστροφή στον δικομματισμό». Αυτά επαναλαμβάνονται αρκετά συχνά. Πέρυσι πχ είχαμε εκλογές οχτώ μήνες μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, το ’07 ήταν αμέσως μετά το «άρθρο 16», ενώ στις ευρωεκλογές του ’99 είχαμε το ιστορικό low του δικομματισμού στο 70% και την αριστερά + (τότε) ΔΗΚΚΙ στο +20%.

Αυτό που καταγράφηκε στις εκλογές είναι αφ’ ενός μία τάση μαζικού πολιτικού απεγκλωβισμού από τους παραδοσιακούς μεταρρυθμιστικούς πυλώνες της αριστεράς και τη στροφή του σε ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΑ ψηφοδέλτια και, αφ’ ετέρου, τη διαμόρφωσή ενός πανελλαδικού δικτύου εκπροσώπησης.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πλέον, έχει δύο ΑΜΕΣΑ πολιτικά καθήκοντα: να διαμορφώσει μια πολύ συγκεκριμένη ταχτική προσέγγισης αυτού του μαζικού δυναμικού που απεγκλωβίζεται και να παράξει αντιπολιτευτική τακτική στα συμβούλια που συμμετέχει.. και αυτά δεν είναι εύκολο να απαντηθούν.

Ισχυρίζομαι πως η δυναμική του πολιτικού απεγκλωβισμού, είναι πιο ισχυρή ακόμα και από τη διάσπαση του ΝΑΡ από το ΚΚΕ το 1989. Μπορεί το (τότε) δυναμικό να ήταν πιο αποφασισμένο, πιο οργανωμένο, η, τότε, διάσπαση δεν δημιούργησε ένα κάθετο κοινωνικό ρεύμα. Έμεινε εγκλωβισμένο στη νεολαία με πολλές ιδεολογικές συγγένειες με το ΚΚΕ. Έπρεπε να περάσουν χρόνια ώστε να πάψουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ως «τη γνήσια ΚΝΕ».  Έτσι παρ’ όλο που κληρονόμησαν ακόμα και ευρωβουλευτή στις εκλογές του 1993 δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τις 8000 ψήφους σε πανελλαδικό επίπεδο. Ακόμα και τα μέλη του ψήφισαν ΚΚΕ.

Αντίθετα σήμερα, υπάρχει ένας θολός, μεν, αλλά συνολικός επαναπροσδιορισμός μαζικών κομματιών. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε 2% σε πανελλαδικό επίπεδο με απίστευτα ομογενοποιημένο τρόπο. Είτε στην Αθήνα που είχε και τα περισσότερα μέλη είτε και στην πιο αδύναμη περιφέρεια. Είμαι σίγουρος πως αν δεν υπήρχε εκλογικό κώλυμα, αν κατέβαζε ψηφοδέλτια και στις άλλες δύο περιφέρειες πάλι 2% θα έπαιρνε… φτάνει να είχε ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη μόστρα.. ακόμα κι αν δεν είχε ούτε ένα όνομα από κάτω.

Όμως και στις εκπροσωπήσεις θα τα βρούνε «μπαστούνια». Θα βρεθούν πολύ γρήγορα σε μια σκληρή πραγματικότητα, όπου οι «προτάσεις» τους δεν θα είναι και τόσο πιο αριστερές από των άλλων παρατάξεων. Πχ ο Διαβολάκης στον Πειραιά θα έχει να πει πιο «αντικαπιταλιστικά» στο δημοτικό συμβούλιο από το ΚΚΕ και το ΣΥΝ για την απεργία των ναυτεργατών ή τις πέργκολες των πεζόδρομων; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει, πλέον, να σχηματίσει υπαρκτές κοινωνικές αντιστάσεις που να διαφέρουν από ΚΚΕ και ΣΥΝ. Πρέπει να υπάρξει ένα μπλοκ δυνάμεων που να έχει διαφορετικό τρόπο παρέμβασης-οργάνωσης αγώνων.

Τυχόν υποτίμηση αυτών των ΑΜΕΣΩΝ καθηκόντων θα σημαίνει στην οριστική αποδοχή της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ πως δεν πρόκειται για μαζικό φορέα, αλλά για ιδεολογική γκρούπα που εξαγγέλλει θεωρίες «πως θα μπορούσαν να είναι τα πράματα αν…». Η επιστροφή στα ποσοστά του 0,1 και 0,2 θα είναι απόλυτα φυσιολογική για ομάδες ιδεολογικής διαφώτισης.

ΜΕΤΩΠΟ: όταν αρνείσαι να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα

Η κατάσταση στο Μέτωπο είναι, πάντως, άκρως απογοητευτική και γι’ αυτό με ώθησε στην εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας.  Η ηγετική ομάδα του είναι προσκολλημένη σε ένα αποτυχημένο ιδεοληπτικό σχέδιο της «Παναριστεράς, αλλά με εξασφαλισμένη την ηγεμονία». Αποτυγχάνει σε κάθε προσπάθεια εφαρμογής του και αντί να υπάρξει μια ρεαλιστική προσαρμογή στην πολιτική πραγματικότητα, συνεχίζεται με απίστευτη επιμονή δημιουργώντας τραγελαφικά αποτελέσματα.

Μέχρι το 2007 η ιδέα σύμπραξης των ριζοσπαστικών δυνάμεων σε ένα μίνιμουμ πολιτικό πλαίσιο, φάνταζε νικηφόρα. Ένα τόξο δυνάμεων από την αντικαπιταλιστική αριστερά ως την κεντροαριστερά δημιουργούσε μια υπαρκτή ελπίδα διεμβολισμού της σοσιαλδημοκρατίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργούσε ατζέντα… ήταν ο λόγος ίδρυσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ, το ΚΚΕ έπρεπε να αντιμετωπίσει κύμα πιέσεων στο εσωτερικό του. Τότε είναι που η ηγεσία του ΣΥΝ μαζί με ΚΟΕ – ΔΕΑ αποδέχτηκαν το σχέδιο της «Παναριστεράς με εξασφαλισμένη ηγεμονία».

Η πρώτη του εμφάνιση έγινε με την απίστευτη πολιτική αντιμετώπιση της Ανανεωτικής πτέρυγας. Τότε εμφανίστηκε το γελοίο δίπολο «Σας θέλουμε, αλλά μην φραξιονίζετε»!. Οι ανανεωτικοί ήταν μια χαρά να φέρνουν τους ψήφους τους φτάνει «να μη μιλούσαν ανοιχτά για τις διαφωνίες τους». Αντιδρούσε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν υπερψήφιζαν το Ευρωσύνταγμα, αλλά συμφωνούσαν να μην επιβληθούν κυρώσεις στους αντάρτες. Εκτιμούσαν πως το πρόβλημα θα λυνόταν με νουθεσίες, με κρύψιμο της σκόνης κάτω από το χαλί. Όλα στο βωμό των δημοσκοπικών 18αριών. Είχε κυριαρχήσει η άποψη του Αλαβάνου για «κληρονομιά του χώρου του ΠΑΣΟΚ σαν ώριμο φρούτο» . Όσο έλεγχαν (Αριστερό Ρεύμα – ΚΟΕ – ΔΕΑ) την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κάθε διεύρυνση και προσαρμογή ήταν θεμιτή.

Η αποτυχία αυτού του σχεδίου – που φάνηκε από το Δεκέμβρη του ’08 και μετά – οδήγησε στην αντεπίθεση των ανανεωτικών. Η συντριβή των ευρωεκλογών που οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε πανωλεθρία στις επερχόμενες εκλογές, οδηγεί το ΣΥΝ σε επανακαθορισμό των συμμαχιών του. Αναβαθμίζει σε στρατηγικό σύμμαχο την κεντροαριστεράς και τους Οικολόγους. Εδώ παρουσιάζεται άλλη μια ευκαιρία στη Ριζοσπαστική αριστερά να συντάξει ένα μπλοκ δυνάμεων. Είτε μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, αποδεχομένη το μειοψηφικό αντιπολιτευτικό της ρόλο, είτε αποχωρώντας από τη δεξιά προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ.

Η μεταφορά της συζήτησης από την πολιτική στο οργανωτικό σχέδιο ηγεμονίας του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί ολοένα και περισσότερες στρεβλώσεις. Η πολιτική μεταφέρεται στην καμαρίλα, οι συνιστώσες συμφωνούν ομόφωνα στα πολιτικά κείμενα αλλά σφάζονται στα πρόσωπα. Οι εκλογές του ’09 διαμορφώνουν μια πολύ σκληρή πραγματικότητα. Η παλιά ομάδα της ΕΑΡ (σ. G. Ανανεωτικοί)  παίρνει την πλειοψηφία και της κοινοβουλευτικής ομάδας πετώντας έξω κάθε αντιπολίτευση.

Η Ριζοσπαστική Αριστερά έχοντας χάσει απανωτές πολιτικές μάχες την περασμένη διετία, αντί να στρώσει «κώλο» και να δει τα λάθη της, ξεκινά την απογείωση σε φαντασιακούς τόπους. Επιμένοντας στην Παναριστερά, προσπαθεί να διαμορφώσει οργανωτικά τερτίπια ηγεμονίας. Επειδή δεν μπορεί να συγκρουστεί με τον Μεταρρυθμισμό, ανακαλύπτει μια νέα διαχωριστική τομή… τα μέλη. Προσπαθεί να πετύχει τον «ΣΥΡΙΖΑ των Μελών» για να ξαναβγεί στην ηγεσία διαμέσου της Συνδιάσκεψης.

Επειδή ούτε αυτό πιάνει, ανακαλύπτουν μια παγκόσμια πολιτική πατέντα… το Μέτωπο! Για πρώτη φορά μέρος πολιτικής μονάδας θεωρεί τον εαυτό μεγαλύτερο της μονάδας. Η αποτυχία κεφαλαιοποίησης της δημοσκοπικής έκρηξης δεν έχει διδάξει τίποτα στην παλιά ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Αντί να προσπαθούν να χτίσουν κοινωνικές και πολιτικές δικτυώσεις, αντί να επεξεργάζονται διαφορετικά πολιτικά προγράμματα από τον ΣΥΝ, ξεκινάνε μια «εφόρμηση στους ουρανούς»… χωρίς να έχουν, όμως, όχι πυραύλους αλλά ούτε ένα λειτουργικό μοτοσακό.

Φαντασιώνονται ΕΑΜ και μεγάλες κοινωνικές συσπειρώσεις, οι οποίες , όμως, δεν πατάνε σε κανένα υπαρκτό συσχετισμό δυνάμεων. Η ΚΟΕ παραβιάζοντας κάθε κανόνα της πολιτικής, καλεί σε ενότητα όλη την αριστερά, λες και είναι ισοδύναμος πολιτικός φορέας που μπορεί να θέσει όρους σε ΚΚΕ και ΣΥΝ. Ακόμα ζουν το όνειρο της «Παναριστεράς με εξασφαλισμένη ηγεμονία». Ο Αλαβάνος θεωρεί πως το ΠΑΣΟΚ θα συντριφτεί γιατί… «έτσι πρέπει»… από ένα εκλογικό πινγκ πονγκ που δε χρειάζεται κοινωνικές συσπειρώσεις παρά μόνο μια έξυπνη εξαγγελία. Όλο το Μέτωπο φαντασιώνεται ένα αποτέλεσμα που θα το φέρει κυρίαρχο στην Αριστερά, ένα ποσοστό που να εκπληρώνει την Προφητεία.  Και μετά όλοι θα συρθούν γύρω από το νέο ΕΑΜ του Αλαβάνου. Αν πάρει 5-7 % θα ηγεμονεύσει στο ΣΥΡΙΖΑ, αν πάρει 10-12, θα ηγεμονεύσει και στο ΚΚΕ… και αν πάει στο δεύτερο γύρο διχοτομεί και το ΠΑΣΟΚ. Για όλους έχει ο μπαξές!

Αλλά όταν ξεχνάς την πολιτική σε ξεχνά κι εκείνη. Τα μέλη του Μετώπου έχουν βρεθεί χωρίς πολιτικό σχέδιο. Μέλη της ΔΕΑ ή της ΚΟΕ αδυνατούν να ξεχωρίσουν τις οργανώσεις τους από το Μέτωπο και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ρωτήστε ένα μέλος για οποιοδήποτε θέμα πχ ΓΣΕΕ, μνημόνιο, MARFIN, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και να του ζητήσετε να οριοθετήσει τα τρία διαφορετικά πολιτικά επίπεδα συμφωνιών πχ της ΚΟΕ με το Μέτωπο και το ΣΥΡΙΖΑ. Θα φάει έξι εγκεφαλικά και θα κρασάρει ο σκληρός.  Οι ρόλοι έχουν τόσο μπερδευτεί  στο παιχνίδι της οργανωτικής ηγεμονίας που το πρόγραμμα και οι κοινωνικές συσπειρώσεις περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Μετά το στραπάτσο των εκλογών έλπιζα σε μια στοιχειώδη επαναφορά στην πραγματικότητα. Να συνειδητοποιήσουν ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ πως είναι μια μικρή συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ που οφείλει να αποφασίσει σε ένα πραγματικό και μόνο δίλημμα.

Εφ’ όσον επιμένουν στην πολιτική αναγκαιότητα ενός παλλαϊκού μετώπου, θα πρέπει να δεχτούν πως τους ΥΠΑΡΚΤΟΥΣ όρους αυτή τη στιγμή τους καθορίζουν άλλοι, το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ. Αν αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα του μετώπου, τότε αυτή θα γίνει όντας μειοψηφία σε ΠΑΜΕ ή ΣΥΡΙΖΑ. Η ηγεμονία θα ανήκει σε άλλους και θα πρέπει να παίξουν το ρόλο  της αντιπολίτευσης. Αυτό που κάνει πχ η ΑΝΑΣΑ και η ΑΚΟΑ.

Θεωρούσα, πάντως, είτε λόγω εγωισμού είτε λόγω συμβιβασμού με την πραγματικότητα, θα επέλεγαν την προσπάθεια συγκρότησης παράταξης εκτός ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή την επιλογή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα μπορούσε να χρησιμεύσει στην απόπειρα διαμόρφωσης προγράμματος. Ακόμα κι αν δεν κατέληγαν σε κοινό φορέα, θα μπορούσαν να γίνουν ορατοί οι πραγματικοί πολιτικοί όροι συγκρότησης. Να διαπιστώσουμε αν υπάρχει «χάος» στην διαφορετική ανάλυση για την κρίση ή για την οργάνωση του συνδικαλιστικού κινήματος.

Η εισήγηση του Αλαβάνου, όμως, σε συνδυασμό με την πολιτική απόφαση της συνέλευσης έκαναν σαφές πως πρώτα θα βγει η ψυχή του Μετώπου και μετά το χούι.

Βρε δε πα να παίρνει 2%, το οποίο αυτή τη στιγμή θεωρείται και «ταβάνι» για τυχόν επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, το σχέδιο της «Παναριστεράς με εξασφαλισμένη ηγεμονία» δεν εγκαταλείπεται. Το Μέτωπο μετονομάζεται σε «Πρωτοβουλία για Μέτωπο» και… καθαρίσαμε. Η μεγαλομανία συνεχίζεται και αντί να βάλουν τα πράματα σε μια σειρά βγάζουν και  καθήκοντα για τις διαφορετικές πτέρυγες. Τι θα κάνουν οι Συριζικοί , τι οι Πασοκογενείς και τι οι ΑΝΤΑΡΣΥΑκοι.

Όμως, επειδή η πραγματικότητα είναι άλλη και τα μέλη του Μετώπου θα έχουν  αντιμετωπίσουν τους συντρόφους τους στο ΣΥΡΙΖΑ, η γραμμή είναι ξεκάθαρη και δεν έχει καμιά αμφισβήτηση. Την ώρα που τα «πασοκογενή» και τα «ανταρσυακά» μέλη πρέπει να παλεύουν (γενικά και αφηρημένα) για την ενότητα της αριστεράς, στον ΣΥΡΙΖΑ και μόνο σε αυτόν τον πολιτικό σχηματισμό αναγνωρίζουν πως υπάρχει ακόμη δυνατότητα ανασυγκρότησης και δημιουργικής προσφοράς του ΣΥΡΙΖΑ σε μια μετωπική σύγκλιση ευρύτατων δυνάμεων

Σύμφωνα με το Μέτωπο, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο πολιτικός σχηματισμός που μπορεί να συνεισφέρει στο πολιτικό όραμα, φτάνει να καθοδηγηθεί, προφανώς, από τις δυνάμεις του Μετώπου. Για να διαλύσει, μάλιστα, κάθε υποψία ταχτικισμού ο Αλαβάνος με μια φράση απέρριψε τις καταγγελίες της Αυγής πως το Μέτωπο έχει άλλη στρατηγική διεξόδου από την Κρίση.

«Δεν θα βρείτε ούτε μία φράση σε κείμενα του Μετώπου για έξοδο από ΕΕ, Ευρώ και στάση πληρωμών», δήλωνε με σταθερή φωνή ο Αλαβάνος στην τοποθέτηση του στην παναττική συνέλευση.

Ερωτήματα προς απάντηση

Το Μέτωπο, λοιπόν, μετά την οργανωτική και πολιτική δήλωση πίστης του στο μεταρρυθμιστικό όραμα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, προδίδει την τάση των ίδιων των ψηφοφόρων του. Πλέον θα παρακολουθούμε απίστευτες φυγόκεντρες και διαλυτικές κινήσεις. Δύο + ένα ερωτήματα με απασχολούν…

Θα μπορέσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να φάει ένα πολιτιστικό σοκ και να αντιδράσει θετικά σε αυτές τις εξελίξεις;

Θα υπάρξει ένα τμήμα, έστω, του Μετώπου που θα σώσει την αξιοπρέπεια του χώρου για να μη μεταμορφωθεί σε «επαγγελματίες αντάρτες», σε «Δημαράδες του ΣΥΡΙΖΑ»; Γιατί ένα δεύτερο εκλογικό κατέβασμα ξέχωρο του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να έχεις σπάσει οργανωτικά, θα σημάνει τον πανελλαδικό περίγελο του εγχειρήματος.

Το έξτρα ερώτημα είναι άκρως μεταφυσικό και το καταθέτω υπό την επήρεια αθεράπευτης κομμουνιστικής υπεραισιοδοξίας:

Προλαβαίνει το Μέτωπο το Γενάρη να οργανώσει την πανελλαδική και συντεταγμένη αποχώρηση από το ΣΥΡΙΖΑ;

Advertisements

8 Σχόλια on “Μια πρωτοβουλία που «κάηκε» και το χαρακίρι του Μετώπου”

  1. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    Η πρωτοβουλία αυτή έχει ένα δομικό πρόβλημα: Απευθύνεται στα “επιτελεία” και θεωρεί την τοποθέτησή του καθοριστική για την επιτυχία της. Όμως την διαφορά, τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν την έκαναν τα “επιτελεία”. Την έκανε ο ξέμπαρκος κόσμος της αριστεράς που έριξε την ψήφο του, συμμετείχε και “επιβιβάστηκε” σε αυτά τα εγχειρήματα για να ξεκινήσει το ταξίδι του προς το άγνωστο. Χωρίς αυτόν τον κόσμο ο “βασιλιάς” είναι γυμνός. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε σε ξέρες, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ουσιαστικά τώρα ξεκινάει.

    Επίσης η τοποθέτησή σου απέναντι σε αυτά τα εγχειρήματα υποτιμά τις εσωτερικές αντιθέσεις και την δυναμική τους. Δεν νομίζω ότι ούτε στο ΜΕΤΩΠΟ, ούτε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ούτε και σε άλλους χώρους της αριστεράς οι διαφορές και οι αντιλήψεις που συγκρούονται είναι τόσο καθαρές όπως τις βάζεις. Διάφοροι μηχανισμοί έχουν την τάση της αυτοσυντήρησης και της αναπαραγωγής μπροστά στο άγνωστο, γιαυτό αντιδρούν σε προοπτικές που εμπεριέχουν στοιχεία υπέρβασης και ριζικού επαναπροσδιορισμού. Η θέση για παράδειγμα “ένα μέλος – μία ψήφος” είναι καταλυτική προς αυτή την κατεύθυνση και γιαυτό βρίσκει σημαντικές αντιδράσεις σε όλους τους χώρους της Αριστεράς όπου κυριαρχούν οι πολιτικές πρακτικές των μηχανισμών.

    Το μόνο σίγουρο είναι ότι για να προχωρήσει κάποιο εγχείρημα στην κατεύθυνση που το τοποθετείς, προϋποθέτει την ενεργητική συμμετοχή του κόσμου που στρατεύεται σε αυτό. Και είναι δεδομένο σήμερα ότι αυτός ο κόσμος στην πλειοψηφία του δεν υποτάσσεται στους μηχανισμούς, από τους οποίους αναμένεις ανταπόκριση. Μήπως αξίζει να ξανασχεδιαστεί αυτή προσπάθεια, αφού λάβει σοβαρά υπόψη της αυτόν τον κόσμο, που είναι η πραγματική δύναμη της Αριστεράς;

  2. Ο/Η bodyfull λέει:

    Και το πιστόλι στον λαιμό να τους έβαζες πάλι τα ίδια, προτιμούν να αυτοκτονήσουν παρά να κουνήσουν τον κώλο τους, έτσι και αλλιώς ο εγκέφαλός τους έχει καταστραφεί από το alzheimer.
    Και στον κόσμο του χάους χρειάζεται ο ελκυστής.

  3. Ο/Η δημητρης λέει:

    eos στην ανταρσυα το ενα μελος μια ψηφος ηδη αρχισε να εφαρμοζεται σε πολλες περιοχες και σε λιγο θα ειναι επισημος τροπος λειτουργιας …το θεμα ειναι τι θελεις να υπηρετει αυτο το μορφωμα (τι πολιτικες σε συγκεκριμενα πραγματα π.χ. εε , ευρω , συνδικατα , κτλ.) και εδω ειναι η διαφορα με το συριζα ο οποιος ειχε τον μικροτερο βαθμο πολιτικης ομοιογενειας που μπορει κανεις να συναντησει σε ενα συμμαχικο σχημα (προσεξτε οχι ενιαιος χωρος γιατι εκει αν παμε ..μιλαμε για πραγματικο φιασκο) με αποτελεσμα να φτασει εκει που εφτασε.
    γατουλεα συντροφε το προβλημα με το μετωπο θα οξυνθει οσο δεν αποφασιζουν να παρουν θεσεισ ξεκαθαρες σε βασικα θεματα (εε , ευρω , χρεος , ακροατηρια κτλ) και η προβλεψη μου ειναι οτι θα διασπαστει εκ νεου μολις σταματησει η αγιοποιηση του αλαβανου.
    Δυστυχως καποιοι εχουν εγκαταλειψει την πολιτικη και λειτουργουν τελειως συνδικαλιστικα και επικοινωνιακα.
    δημητρης λαρισα

  4. Ο/Η gatouleas λέει:

    ΕΟΣ, κάθε ευκαιρια είναι μοναδική και ανεπανάληπτη.. και το ΜΕΤΩΠΟ τις πετάει τη μία πίσω από την άλλη. Καλο το παραμύθι της επίκλησης του «κόσμου», έχει και «δράκο» (τις κακές ηγεσίες), αλλά είναι μόνο για καληνύχτισμα μωρών. Τα κόμματα είναι οργανωμένες κοινωνικές μειοψηφίες με δομή και βασισμένες στον υποκειμενισμό. Ο «καλός ΣΥΡΙΖΑ» του 2004 φτιαχτηκε από αυτές, τις «κακές ηγεσίες». Δεν περιμένω μνια «καλή ηγεσία», ένα «καλό κόμμα» για να παρέμβει στις εξελίξεις….
    Αυτά έχω, με αυτα θα παλέψω, με αυτά θα…. χάσω.
    Σε λίγους μήνες το Μέτωπο, απλά δε θα υπάρχει σαν χώρος. Δες πχ τον Πειραιά και τα αυτοδιοικητικά, τις απεργίες της ΓΣΕΕ κλπ. Το Μέτωπο παραιτήθηκε από τη διαμόρφωση πολιτικής και ο καθένας θα επιστρέψει στα οικεία σχήματα. Ο Μπελαβίλας στο Λιμάνι, οι υπόλοιποι στα αυτοδιοικητικά σχήματα του ΣΥΝ, οι συνδικαλιστές στην Αυτονόμη Παρέμβαση, η ΔΕΑ στη ΔΕΑ και σύντομα θα ενσωματωθει στο «ΣΥΝ και οι φίλοι».
    Δημήτρη, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προσπαθεί να λύσει τις εσωτερικές της αναζητήσεις και αδυνατεί να αντιμετωπίσει το μαζικό εκλογικό της φούσκωμα. Η διαμόρφωση ενός κοινωνικο-πολιτικού μπλοκ με διαφορετικές προτάσεις χρειάζονται άλλες λογικές δράσης. Πχ στον Αγ. Παντελεήμονα, υπάρχει το δίπολο καθεστωτικής αρτιστεράς και αναρχικών. Η θεσμολαγνική αναμονή «καλύτερων συνθηκών» και η στρατιωτική σύγκρουση μειοψηφιών, έχιε βαλτώσει την πολιτική σκηνή.
    Αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν παράξει ενα ΥΠΑΡΚΤΟ σχέδιο με μαζική παρέμβαση κόσμου που να διώξει τους φασίστες, γρήγορα θα ενσωματωθεί στο υπάρχον δίπολο και θα καταστήσει τη υπαρξη της ανούσια.. στις επόμενες εκλογές θα επιστρέψεις στα 0,1 μέχρι να μάθεις να ΚΑΝΕΙΣ πολιτική και όχι να ΕΞΑΓΓΕΛΕΙΣ «τι θα έκανα αν είχα κόσμο».

  5. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλε gatouleas,

    Απ’ όσο έχουμε αντιληφθεί εμείς, η ιδέα του πλησιάσματος μέχρι και συνύπαρξης του Μετώπου με την Ανταρσύα μέχρι και συνδημιουργίας ενός νέου σχήματος, η ιδέα δηλαδή που βασικά εκφράζεις εδώ, μπήκε σε πολλούς από το κομμάτι της Ριζοσπαστικής αριστεράς μετά τις εκλογές.

    Κατ’ αρχήν μια διαπίστωση/σκέψη/ερώτημα: Τι έγινε και προέκυψε τόσο δυναμικά αυτή η ιδέα; (Δεν θα αναφερθούμε στους παράγοντες που την «προετοίμασαν», για να μη πάει πολύ μακριά η βαλίτσα). Εμείς τείνουμε να πιστεύουμε πως ήταν δυο πράγματα: Το αποκαρδιωτικό εκλογικό αποτέλεσμα του Μετώπου και η μίνι έκπληξη των καλών αποτελεσμάτων για την Ανταρσύα. Αν είναι έτσι, οι ψήφοι που πήγαν στην Ανταρσύα, δεν είναι και ψήφοι αποδοκιμασίας, όχι μόνο προς το σχήμα Μητρόπουλου, αλλά και προς το σχήμα (πρόσωπο) Αλαβάνου. Νομίζουμε πως ναι. Γιατί λοιπόν θεωρήθηκαν τόσο μεγάλη ευκαιρία τα αποτελέσματα των εκλογών για τον αρραβώνα μετώπου – Ανταρσύα; Εννοούμε ευκαιρία για το αριστερό ριζοσπαστικό κίνημα, γιατί για τα δυο σχήματα, το κόντεμα του ενός και το ψήλωμα του άλλου τους έφεραν περίπου στο ίδιο ύψος και από αυτή την πλευρά το «ζευγάρι» θα ήταν ταιριαστό.

    Ας έρθουμε σε κάτι πιο βασικό που για μας είναι τ ο βασικό:

    Το κείμενό σου, το οποίο περιέχει και σωστές επισημάνσεις και ειλικρινή διάθεση συνεισφοράς στον αριστερό προβληματισμό, έχει ένα κοινό σημείο με πολλές ιδέες και προτάσεις που ακούγονται από πολλούς δικούς μας. Είναι γραμμένο λίγο εκτός …εποχής. Τι εννοούμε;

    Εννοούμε φίλε gatouleas ότι εδώ καταρρέει το σύμπαν! Και, κατά πάσα πιθανότητα, η κατάρρευση θα πάρει ισοπεδωτική μορφή, ίσως και μέσα στο 2011. Πιστεύεις ότι υπάρχει ο χρόνος για τέτοιου είδους ζυμώσεις και διαδικασίες; Πιστεύεις ότι αν υλοποιείτο η «συγχώνευση» Μετώπου – Ανταρσύα θα ήταν ένα πράγματι big deal; Τι θα άλλαζε; Εννοούμε τι θα άλλαζε μέσα στα χρονικά περιθώρια που έχει η Αριστερά να παίξει κάποιο ρόλο;

    Υποθέτουμε, πιστεύεις ότι θα δυνάμωνε το αντικαπιταλιστικό ή αντισυστημικό ή όπως αλλιώς θέλει να το πει κανείς κομμάτι της Αριστεράς. Οk, αυτό θα συνέβαινε. Αλλά θα συνέβαινε περισσότερο ως «εσωτερική υπόθεση» της Αριστεράς, «μεταξύ μας» που λένε. Πόσο θα συγκινούσε τον πολύ κόσμο; Τις μάζες, που λέγανε κι οι παλιοί; Πιστεύεις ότι οι έλληνες εργαζόμενοι, τώρα, εδώ, έχουν αναπτύξει ως δια μαγείας αντικαπιταλιστική συνείδηση και περιμένουν με αγωνία να φτιαχτεί ένας τέτοιος ισχυρός πόλος για να τον στηρίξουν μαζικά; Πιστεύεις ότι ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη στην Αριστερά, παρά την κρίση, παρά τα βουνά που βλέπει να τον πλακώνουν, επειδή η Αριστερά δεν είναι αρκετά «αντικαπιταλιστική»; Δεν το ξέρουμε, σε ρωτάμε.

    Εν πάση περιπτώσει, μια και το έφερε η κουβέντα, να πούμε εμείς τη δική μας άποψη γι’ αυτό. Ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη στην Αριστερά γιατί δεν θεωρεί ότι μπορεί να του δώσει λύσεις. Δεν έχει δίκιο; Εμείς νομίζουμε ότι έχει. Γιατί, πρώτα – πρώτα και χωρίς να πάμε σε λεπτομέρειες, ο κόσμος καταλαβαίνει πολύ καλά ότι, αν, για να κάνουμε μια υπόθεση εργασίας, ο Παπούλιας καλούσε αύριο όλες τις αριστερές ηγεσίες και τους ανέθετε να σχηματίσουν διαπαραταξιακή κυβέρνηση της Αριστεράς θα αδυνατούσαν να σχηματίσουν κυβέρνηση και θα κατέθεταν την εντολή πριν περάσουν 24 ώρες!

    Βλέπουμε στα σχόλια ότι σου γίνεται κριτική επειδή η ιδέα σου προσανατολίζεται στις κορυφές. Άλλη πληγή αυτή! Ώρες-ώρες έχουμε την εντύπωση ότι όλοι οι Έλληνες αριστεροί έγιναν αναρχικοί! Πρώτο κόμμα η αναρχία πια, όχι οι ανέντακτοι! Εδώ έχουμε τη μυθολογία της «υγιούς βάσης» που τάχα μου, την προδίδουν οι ηγεσίες. Οι οποίες βέβαια ηγεσίες έχουν τα μαύρα τους τα χάλια, δεν το συζητάμε. Όχι όμως και να τους φορτώσουμε όλες τις αμαρτίες μας και να βγάλουμε την ουρά μας απ’ έξω. Δηλαδή οι ηγεσίες προέκυψαν από το κεφάλι του Δία, όπως η Αθηνά, δεν βγήκαν από τη βάση; Αφελή πράγματα. Που καταλήγουν στην άποψη ότι δεν χρειαζόμαστε ηγεσίες, δεν χρειαζόμαστε οργάνωση. Χρειαζόμαστε μόνο …αυτοοργάνωση! Η οποία, κατά μυστηριώδη τρόπο, είναι κάτι διαφορετικό από την οργάνωση, μόνο και μόνο επειδή έχει το ‘αυτό-’ μπροστά. Η δε πλάκα είναι ότι οι αντιεξουσιαστές, καταλαβαίνοντας τα όρια του ‘αυτό-’, αποφάσισαν να οργανωθούν! Ένα βήμα μπροστά αυτοί, δυο πίσω εμείς!

    Για να καταλήγουμε φίλε gatouleas:

    Ως «ενωτικοί», δεν μπορούμε να έχουμε αντίρρηση για το πλησίασμα δυο σχημάτων της Αριστεράς. Από την άλλη όμως, πάλι ως ενωτικοί, δεν μπορούμε παρά να έχουμε αντίρρηση γιατί αυτή η ιδέα είναι αποκλειστική και όχι περιεκτική.

    Υπάρχει έδαφος για μια ευρύτερη συνάντηση. Εμείς νομίζουμε ότι υπάρχει. Είναι το ζήτημα του χρέους. Υπάρχει δύναμη της Αριστεράς που το δέχεται ως έχει και ευρίσκεται; Όχι.

    Ας αρχίσουμε λοιπόν από εκεί. Τι έχει να προτείνει η Αριστερά για το ζήτημα του χρέους, λαμβάνοντας υπ’ όψη τη συνολική κατάσταση της χώρας εσωτερικά και διεθνώς και τις κοινωνικές πραγματικότητες, τώρα, αυτή τη στιγμή, στην Ελλάδα.

    Ας αρχίσουμε από εκεί.

    Τα λέμε

  6. Ο/Η gatouleas λέει:

    LeftG700, δύο μονάχα παρατηρήσεις στο σχόλιο σου…
    Α) Ισχυρίζομαι πως μια διάσπαση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και η δημιουργία ενός αντικαπιταλιστικού χώρου διαλόγου (κατ` αρχήν) από δυνάμεις που αθροιστικά πήραν 4,5% στις εκλογές θα δημιουργούσε αλυσιδωτές αντιδράσεις πολύ μεγαλύτερες από απλό ενδο-αριστερό ανταγωνισμό. Μάλιστα, επειδή συμφωνώ πως «καταρρέει το συμπάν» το θεωρούσα ΑΠΑΙΤΗΣΗ του ΧΘΕΣ και όχι αποτέλεσμα μακράς ζύμωσης, γι` αυτό απέσυρα την πρωτοβουλία μετά τη συνθηκολόγηση του ΜΕΤΩΠΟΥ. Κάθε μέρα που περνά ανεβαίνει ο πολιτικός πήχης και θα απαντάμε σε άλλα δεδομένα.
    Β) Η πρώτη σου παράγραφος αντιφάσκει με την τελευταία. Δεν είναι δυνατόν «να καταρρέει το σύμπαν» και να ζητάς από την αριστερά να βηματίζει σαν να βρίσκεται σε αναπτυσσόμενο καπιταλισμό του 19ου αιώνα. Στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο η αριστερά δεν ενώθηκε με βάση ένα «μίνιμουμ πρόγραμμα διεκδικήσεων», αλλά διασπάστηκε.. και αυτή ήταν η πιο υγιής διάσπαση ever. Τα ερωτήματα που ΠΡΕΠΕΙ να απαντηθούν δεν είναι η αποδοχή ή όχι του χρέους. Τον τελευταίο πολίτη να ρωτήσεις θα σου πει πως «τα έφαγαν λαμόγια, πλούσιοι και πολιτικοί». Το πραγματικό ερώτημα που ΤΕΜΝΕΙ την αριστερά είναι αν υπάρχει υπέρβαση της κρίσης μέσα στον καπιταλισμό ή όχι, αν μπορείς να αρνηθείς την πληρωμή του χρέους μέσα στον καπιταλισμό. Κι εδώ δεν μπορεί να υπάρξει ενότητα. Αυτό δεν είναι μόνο θεωρητική απάντηση… Σιγά σιγά δημιουργούνται συνθήκες απόρριψης του πολιτικού συστήματος από μαζικά κοινωνικά κομμάτια. Σήμερα υπάρχει μία αριστερά που σέβεται αυτούς τους κανόνες.. αυτή που καταδικάζει την επίθεση στον Χατζηδάκη… Ώρα να υπάρξει και μια αριστερά που να θεωρεί δίκαια την επίθεση και να δηλώνει πολιτικός συμπαραστάτης αυτών που τον έδειραν, μια αριστερά που να οργανώνει άλλες μορφές δράσης, άλλες μορφές αυτοοργάνωσης της κοινωνίας.. έξω από κοινοβούλια, δημοτικές κινήσεις και συνδικαλισμό.

  7. Ο/Η yiannis63 λέει:

    Εντάξει….τώρα το είδα….
    Θέλει διάβασμα…θα επανέλθω…

  8. Ο/Η bhoy λέει:

    Κανονικά θα έπρεπε να τα γράψω σε κάτι «ιστολόγους» (που απλώς αναπαράγουν ειδήσεις και ρεπορτάζ με πολλές ανακοινώσεις), αλλά εσύ θεωρείς ως σοβαρά δείγματα την συγκρότηση μετά τις Περιφ. Εκλογές των σχημάτων αυτών; Με την αιτιολογία πως αποτελούσαν έως τώρα συνδυασμοί ψηφοδελτίων;
    Αστεία πράματα! Αναμένεις,λοιπόν εσύ,να σε λάβουν στα σοβαρά και να σου απαντήσουν;

    Τέλος,για την Κερατέα δεν θα έπρεπε κάποια άτομα από τον ανάλογο Τομέα της Περιφέρειας Αττικής να βρίσκεται εκεί; Εγώ δεν είμαι,αλλά αυτοί…που είναι γιατί δεν έχουν κάνει κάλεσμα και σε άλλους κατοίκους; Στην τελική γιατί δεν μπορώ να βρω την όποια αντικαπιταλιστική παρέμβαση που διεξάγεται εκεί; (Αν την έχεις εντοπίσει,αναμένω να την παρουσιάσεις)
    Αστειότητες και μικρομεγαλισμοί που απλώς λόγω της συγκυρίας εκτοξεύτηκαν πολύ παραπάνω από τα μέτρα και τα σταθμά τους.
    Ούτε καν αυτό το «παλιομοδίτικο» αλλά σωτήριο μότο «συσπειρώσεις γειωμένες στα προβλήματα του κάθε χώρου» δεν βλέπω να υλοποιείται.
    Οκ,»αντιμνημόνιο» , «αντίΕΕ» αλλά αυτά ο μέσος πολίτης θέλει να τα δει γειωμένα κι εκφρασμένα στην καθημερινότητά του.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s