Ρετρό: τι είδα 6 μήνες στο «Λιμάνι της Αγωνίας»

Αυτή συζήτηση έχει, περισσότερο τοπικό και συναισθηματικό χαρακτήρα. Αφού, πλέον, η αποστέωση και δεξιά προσαρμογή του «Λιμανιού» και κατ’ επέκταση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι κάτι παραπάνω από ολοφάνερη. Αλλά έχει ένα ενδιαφέρον για το πώς μπορεί να υπάρξει ένα σχήμα που να διακηρύσσει τα «πιο αριστερά» σε πάνελ και «κεντρικά» φόρουμ αλλά να πραγματώνει ένα αποστεωμένο κεντροαριστερό, συνδιαχειριστικό πρόγραμμα με μόνη κοινωνική αναφορά σε εκλεπτυσμένους και «προβληματισμένους» μικροαστούς.

Εγώ, δυστυχώς, έβλεπα μόνο τις κεντρικές τοποθετήσεις τους. Όταν ξεκίνησε πριν από 12 χρόνια είχε αναφορές στα κοινωνικά κινήματα και ήταν η μοναδική δημοτική κίνηση που συμμετείχε ενεργά στο αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα… από τη διαδήλωση της Γένοβας ως και ΕΚΦ. Μου εξηγούσαν τα στελέχη του πως συνδέουν το διεθνές αντικαπιταλιστικό αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα με τα κινήματα πόλης, χρησιμοποιώντας άλλο λόγο και άλλες λογικές… και εγώ τα έχαφτα αμάσητα… Έτσι προσχώρησα το καλοκαίρι του 06′.

Αμέσως μετά τις εκλογές, όμως, έχοντας εντοπίσει διγλωσσίες και πολιτική υποχωρητικότητα, διαβλέποντας και ένα απολίτικο ανταγωνισμό «διαδοχής» του Θ. Δρίτσα μιας και ήταν 1000% πως θα πήγαινε προς βουλευτής, κατέθεσα μια πρόταση νέας, ανανεωμένης πολιτικής συμφωνίας[1] η οποία θα επικεντρωνόταν στη δημιουργία μία μάχιμης αντίστασης στο δίπολο: Αναθεώρηση του Συντάγματος (δηλ. το περίφημο άρθρο 16 αλλά και το άρθρο 24 για την αναθεώρηση της δημόσιας γης), αλλά και του (τότε) νέου Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων που προωθούσε τη νομική κατοχύρωσης του ιδιωτικοποιημένου Δήμου.

Ο Θ. Δρίτσας, τότε, ως επικεφαλής της δημοτικής κίνησης είχε προτείνει κάτι εντελώς διαφορετικό. «Να επεξεργαστούμε προγραμματικές συμμαχίες και συνεργασίες με όρους και όρια που δεν μπορούμε να αποσαφηνίσουμε ακόμα».. μία πρόταση η οποία άνοιγε διάπλατα τον δρόμο στην συνδιοίκηση του Δήμου με το Φασούλα.

Η δικιά μου πρόταση, απορρίφτηκε από όλες της πλευρές του «Λιμανιού» και κατακεραυνώθηκα σαν «ακραίος». Τότε, ακόμα πίστευα πως υπήρχε αριστερά στο ΣΥΡΙΖΑ… Πίστευα πως υπήρχαν σύντροφοι που θα προσπαθούσαν να υλοποιήσουν, έστω, τις μίνιμουμ πολιτικές συμφωνίες μας.

Όμως, μέσα σε 6 μήνες τα πράγματα είχαν γίνει, κατ’ εμέ, ξεκάθαρα.

  • Στις εκλογές προεδρείου του δημοτικού συμβουλίου, οι Δρίτσας-Καρδαράς καταπατώντας τη απόφαση του Λιμανιού για αντιπροσωπευτικό προεδρείο, υπερψηφίζουν το δικομματικό «ως δείγμα καλής θέλησης»»
  • Για το ζήτημα της αναθεώρησης του Συντάγματος αρνείται να πάρει την παραμικρή πρωτοβουλία. Ακόμα και για το «άρθρο 24» κάνει εκδήλωση ο ΔΣΠ αλλά η «αριστερή» ηγεσία του Λιμανιού περί άλλων τυρβάζει.
  • Όταν αρχίζει να ξεσπά το κίνημα για το άρθρο 16, προτείνω το «Λιμάνι» γίνει η ραχοκοκαλιά της κοινωνικής συμπαράστασης στην αγωνιζόμενη εκπαιδευτική κοινότητα. Η πρόταση απορρίπτεται (όχι από το ΣΥΝ, αλλά από την «αριστερή» πλειοψηφία δηλ. ΑΚΟΑ, Δρίτσας και σημερινοί «Αλαβανικοί») «γιατί αυτό είναι δουλειά των κομμάτων»
  • Το «Λιμάνι» είχε την τιμή να έχει μέλη της δύο κορυφαίες μορφές της περιόδου: το Νίκο Μπελαβίλα μέλος της αγωνιστικής διοίκησης της ΠΟΣΔΕΠ και την Μαρία Ρεπούση κορυφαίο στέλεχος των «αριστερών» λακέδων της Γιαννάκου και της ιδιωτικοποίησης των πανεπιστημίων. Τι έκανε το Λιμάνι; Με αφορμή, τάχα μου, το βιβλίο της 6ης δημοτικού έβγαλε κείμενο υπογραφών συμπαράστασης στη Ρεπούση και έκανε ανοιχτή εκδήλωση για αυτή! Την ώρα που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται μια στοιχειώδη αγωνιστική-κοινωνική ενότητα της Εξ. Αριστεράς – ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ – Αριστερού ΠΑΣΟΚ κόντρα σε ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και στους «τσάτσους της Γιαννάκου», το «Λιμάνι» θυμάται να καταγγείλει το ΚΚΕ και διαμαρτύρεται για την κατασυκοφάντηση – λυντσάρισμα της Ρεπούση. Φυσικά, δεν κούνησε ούτε το μικρό του δαχτυλάκι, όταν το κράτος «λυντσάριζε» το Νίκο…

Έτσι διαπίστωσα πως κανένας αριστερός σχηματισμός όχι μόνο δεν είχε σκοπό να επεξεργαστεί μια αριστερή πολιτική στα αυτοδιοικητικά σχήματα, αλλά ούτε θεωρούσε ευκαιρία το κίνημα για το άρθρο 16 ώστε να προκαλέσει μια «αριστερή» συγκρότηση στο ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρούσα πως ήταν ιδανική ευκαιρία αν όχι, να «διαγραφούν» οι ανανεωτικοί αλλά να φτιαχτούν ξεχωριστές κοινωνικές οργανώσεις. Θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθεί το παράδειγμα της ΠΟΣΔΕΠ και τα ξεχωριστά συνδικαλιστικά σχήματα, ώστε να φτιαχτεί μια κάθετη τομή στην Αυτοδιοίκηση και στο συνδικαλισμό. Θεωρούσα αυταπάτη να προσπαθείς να βρεις μια συμφωνία με τον «όλο ΣΥΝ» και το άρθρο 16 σου έδινε μια ανεπανάληπτη ευκαιρία. Όμως όλοι τότε έβλεπαν το «μεγάλο» κόλπο.. τις επερχόμενες εκλογές του 2007 όπου αυτά τα ζητήματα «θα τα βλέπαμε πιο μετά» και σε πιο κεντρικό πολίτικο επίπεδο. Η «αντικαπιταλιστική» αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ είχε εγκαταλείψει την προσπάθεια συγκρότησης αντίπαλου πόλου στο ΣΥΝ.

Παρ’ όλο που δεν έβλεπα ένα πολιτικό χώρο που να κάνει παρόμοιες εκτιμήσεις επιχείρησα κάτι «ακραίο». Να διεκδικήσω μέσα από συγκεκριμένη πολιτική μάχη τις απόψεις μου μέσα σε «Λιμάνι» και Συριζα. Όμως, δεν μπορούσα να προβλέψω τα χτυπήματα κάτω από τη μέση.

Περίμενα μια λειτουργία «δημοκρατικού διαλόγου» αλλά αυτό που έλαβα ήταν προσωπικές ύβρεις. Όταν ΚΕΝΤΡΙΚΟΤΑΤΟ στέλεχος του «Λιμανιού» και του ΣΥΡΙΖA με αποκαλούσε δημόσια «στημένο», αφήνοντας υπόνοιες για προσωπικό πολιτικό όφελος, βρέθηκα σε ένα σκληρό δίλημμα. Αν συνέχιζα μια μοναχική πολιτική αντιπαράθεση (αφού θα ήμουν και υποψήφιος βουλευτής) χωρίς ΚΑΜΙΑ πολιτική συμμαχία και διακηρύσσοντας στα τέλη του 2007 τη «δεξιά προσαρμογή» του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα στο κλίμα των δημοσκοπικών 18αριών, θα ακουγόμουν σαν παρανοημένος, σαν τραγικά γραφικός… ίσως να φαινόταν πως επιβεβαίωνα τις κατηγορίες για προσωπική ματαιοδοξία και εμπάθεια. Επέλεξα την αποχώρηση και τη διαφύλαξη της προσωπικής μου αξιοπρέπειας κερδίζοντας, τουλάχιστον, τη δημόσια και γραπτή συγγνώμη καθώς και την ανάκληση των κατηγοριών.

Σιώπησα για ένα χρόνο… Ακόμα κι όταν άνοιξα το μπλογκ μου επέλεξα τους πρώτους μήνες να μην έχω καμία απολύτων αναφορά σε κόμματα.  Μου λέγανε «τώρα που πάμε καλά φεύγεις;». Απαντούσα: «Αν πηγαίνουμε καλά, δεν με χρειάζεστε. Αλλά τα 18άρια είναι πέτσινα. Είναι καταγραφή ελπίδας. Στα γκάλοπ παίρνουμε 25% στη νεολαία, αλλά την ίδια ώρα οι φοιτητικές κάλπες μας δίνουν 4-5. Ο κόσμος υποστηρίζει αυτό που τάζεις, αλλά απορρίπτει την ΥΠΑΡΚΤΗ σου εικόνα και συμπεριφορά στην κοινωνία.»

Πραγματικά, έλπιζα να είχα κάνει λάθος… Να ήμουν, πράγματι, «τρελός».

Πλέον μπορούμε να δούμε σήμερα ποια είναι η σύνδεση του Λιμανιού με τα υπαρκτά κοινωνικά κινήματα της πόλης.

Τη τελευταία τετραετία υπήρχαν τα εξής σημαντικά κοινωνικά ζητήματα στον Πειραιά, μιας που τα τοπικά ζητήματα ήταν σε ύφεση. Η προσπάθεια εκποίησης της ΧΡΩΠΕΙ και του Δηλαβέρη πήγε πίσω λόγω και της οικονομικής κρίσης που δεν επιτρέπουν μεγαλόπνοες επενδύσεις. Οπότε ο Πειραιάς «καθορίστηκε» από:

  • Το κίνημα ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16, το χειμώνα του 2007
  • Την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ στην Cosco
  • Την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008
  • Την επίθεση στην Κούνεβα που δούλευε στον ΗΣΑΠ, σωματείο Πειραιά
  • Τις απολύσεις των δημοτικών συμβασιούχων και τα κλεισίματα των ΚΕΠ
  • Τη μεγάλη απεργία των ναυτεργατών, το περασμένο καλοκαίρι

Μόνο για την Cosco θα βρείτε αναφορά στο «Λιμάνι» τα υπόλοιπα δεν αφορούσαν τα «αριστερά» στελέχη του. Και αυτό, εκτιμώ, όχι από καμιά κινηματική ευαισθητοποίηση αλλά γιατί ο Δήμος Πειραιά διατηρεί μέλος στο ΔΣ του ΟΛΠ και είναι θεσμικά «υποχρεωμένοι» να έχουν «θέση».

Άραγε, αν δεν βγάλουν έδρα στο Δημοτικό Συμβούλιο, μπορούν να ξανα-ανακαλύψουν την πολιτική;

Κρίμα..

Πραγματικά… κρίμα…


[1] Κείμενο παρέμβασης που κατέθεσα το Νοέμβρη του 2006. Το ανεβάζω, αλλά πρέπει να διαβαστεί μέσα στο «κλίμα» του 2006 λίγους μήνες μετά το ΕΚΦ και πριν το «ξέσπασμα» του «άρθρου 16». Φυσικά δεν παύει να είναι μια αναζήτηση  για τη δημιουργία τοπικού αυτοδιοικητικού σχήματος και με αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις του Πειραιά.

Advertisements

One Comment on “Ρετρό: τι είδα 6 μήνες στο «Λιμάνι της Αγωνίας»”

  1. Ο/Η bodyfull λέει:

    το κείμενο είναι κάτι σαν βόμβα, μόνον που δυστυχώς τίποτα δεν ταράζει τον βούρκο του λιμανιού


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s