Η δήλωση νομιμοφροσύνης του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Κουβέντιαζα με ένα φίλο για το κείμενο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, Οκτωβριανή Επανάσταση και Σύγχρονη Αριστερά, που δημοσιεύτηκε στο Αριστερό Βήμα και ανάμεσα στα διάφορα γέλια, στο αίσθημα απόγνωσης και στο φρικάρισμα, προσπαθούσα να βρω τι ήταν αυτό που με είχε ενοχλήσει περισσότερο.

Στην αρχή νόμιζα πως ήταν  αυτός ο νέος «ρεαλισμός» που αναδύουν τα κείμενα της φιλοΑλαβανικής «αριστερής» κριτικής στον ΣΥΝ.

Αυτή η μανιώδης προσπάθεια να περιγράψουν ένα οικονομικό πρόγραμμα που να ξεπερνά την κρίση αλλά να μην είναι σοσιαλιστικό, δημιουργεί κάτι εκτρώματα σαν αυτό της Λαμπρινής Αγγελίδης στο No Money – No Debt, που οραματίζεται τη μετατροπή της Ελλάδας σε ευρωπαϊκή Κίνα και θα μας οδηγούσε να γίνουμε οικονομικοί μετανάστες στη Χειμάρρα, στη Τιμισοάρα και στο Δελχί.

Πίστευα, που λέτε, πως αναβίωνε στον Παπακωνσταντίνου το χειρότερο ΚΚΕδικο κομμάτι του… αυτό που μας κουνάει αυστηρά το δάχτυλο και κατακεραυνώνει τις άγριες απεργίες και τα «επεισόδια» θέλοντας να δείξει πως ΚΑΙ αυτή η αριστερά μπορεί να έχει «ρεαλιστικό» πρόγραμμα, μακριά από επικίνδυνες εξεγέρσεις… ναι.. αυτές που μυρίζουν μπρουτάλ μπολσεβικισμό και τρομάζουν τον φίλο μας, τον Ψαριανό.

Δύο σημεία μου χτύπησαν περισσότερο στο μάτι. Και στα δύο προσπαθεί να χτυπήσει την ανοργάνωτη υπερεπαναστατικότητα.

Συγκεκριμένα αναφέρει στη δεύτερη παράγραφο

Εάν ηττηθείς μαχόμενος, αφήνεις τουλάχιστον ένα ιστορικό και ηθικό πρότυπο, έναν ανεξόφλητο λογαριασμό στην επόμενη γενιά που θα πάρει τη σκυτάλη. Αλλά εάν νικήσεις μόνο και μόνο για να τα θαλασσώσεις, να εκφυλισθείς, να απομονωθείς και τελικά να καταρρεύσεις κάτω από το βάρος της αποτυχίας σου, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι συντριπτικό, αμαυρώνοντας την επαναστατική προοπτική στη συνείδηση των μαζών για πολύ μεγάλο διάστημα.

Ενώ πιο κάτω μαλώνει τους ακτιβιστές τρεχαλατζήδες

Ασφαλώς η κρίση, το μνημόνιο, οι απολύσεις, οι αντιασφαλιστικοί νόμοι, τα ρατσιστικά πογκρόμ και τόσα άλλα ζητούν άμεση αγωνιστική απάντηση. Ωστόσο, η Αριστερά δεν έχει λόγο ύπαρξης αν είναι να περιοριστεί στο ρόλο του 166 του μαζικού κινήματος. Οι εργαζόμενες μάζες δεν έχουν ανάγκη την Αριστερά για να παλέψουν για το μεροκάματο, τη δουλειά και την ασφάλιση. Θα το έκαναν, ακόμη κι αν τα κομμουνιστικά και αντικαπιταλιστικά κόμματα εξαφανίζονταν ολοσχερώς αύριο το πρωί από το πρόσωπο της γης, καθώς τίποτα δεν μπορεί να εξαλείψει τη στοιχεική, αυθόρμητη ή οργανωμένη αντίσταση των μαζών, το πρώτο επίπεδο της ταξικής πάλης, πάνω στο οποίο στηρίζονται όλα τα ανώτερα.

Οδηγό του μας εμφανίζει τον Αριστερισμό του Λένιν, ένα κείμενο που γράφτηκε τρία χρόνια ΜΕΤΑ τη ρώσικη επανάσταση.

Έχω μια φυσική απέχθεια να χρησιμοποιώ θέσεις και γραπτά μιας περιόδου και να τα μεταφέρω αυτούσια σαν φωτεινό παντογνώστη 90 χρόνια αργότερα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παραχάραξη, από το να αποκόπτεις ρήσεις, ομιλίες και γραπτά σημαντικών ανθρώπων από το συγκεκριμένο περιβάλλον που τις γέννησε.

Όμως αυτό δε μου αρκούσε….

Κάτι άλλο με ενοχλούσε αφάνταστα και ήθελα να ουρλιάξω..

Και σε αυτό με βοήθησε ένα σχόλιο του Left Liberal Synthesis, στην αντίστοιχη συζήτηση στο You Pay Your Crisis, που αναρωτιότανε

Ενδιαφέρον κείμενο.
Ωστόσο είναι γριφώδης η στόχευση.
Σε ποιον απευθύνεται η υπόμνηση του αριστερισμού;
Σε ποιον απευθύνεται η υπόμνηση για την άστοχη «καθαρότητα»;
Τι σημαίνουν αυτά στην συγκυρία, ως πολιτική πρόταση;
Όλα είναι ασαφή, σχεδόν συμβολικά με πολλές αναγνώσεις

Αυτό μου καθάρισε το νου..

Να ήμασταν σε μια περίοδο έξαρσης αγώνων και επικράτησης «συνδικαλιστικών» απόψεων, να καταλάβω την ανάγκη υπερ-πολιτικοποίησης του αγώνα. Αλλά δεν είμαστε ούτε στην τρέιντ-γιουνίνστικη Αμερική, ούτε έχουν μαζικοποιηθεί η κάθε Greenpeace ή αντιρατσιστικές οργανώσεις, αποπολιτικοποιώντας το κίνημα.

Στην Ελλάδα δεν ηττάται η αριστερά από «συντεχνιακές» ή θεματικές λογικές κινήματος, αλλά από το κράτος και τους εργοδότες… κι αντί να βγάλει το σκασμό και να δουλέψει, κάθεται αφ` υψηλού και κριτικάρει τις λιγοστές Κούνεβες «που δεν έχουν συνολικό σχέδιο». Λες και η αριστερά είναι ο σύγχρονος Μωυσής που θα κατέβει από το βουνό να δώσει τις «λύσεις» που αναζητούν οι κοινοί θνητοί.

Την ίδια αναγούλα μου δημιούργησε και το πρώτο τμήμα.

Ο Λένιν στα 1920 έβλεπε επαναστάσεις να χάνονται και συντρόφους να σφαγιάζονται από έλλειψη σχεδίου. Η αγαπημένη του Ρόζα εκτελέστηκε με τους Σπαρτακιστές μέσα από συνεχόμενες εξεγέρσεις και κομμούνες σε διάφορες Γερμανικές πόλεις, διαλύοντας ένα από τα πιο ελπιδοφόρα κομμάτια του παγκόσμιου κινήματος. Στην Ουγγαρία και στις σκανδιναβικές χώρες ανώριμα και μικρά ΚΚ παρασυρμένα από την ορμή και την αίγλη της Ρώσικης επανάστασης έμπαιναν σε κυβερνήσεις αναζητώντας επιβεβαίωση και εκπροσώπηση. Στην Ιταλία χτιζόντουσαν εργοστασιακές επιτροπές, αλλά δεν υπήρχε η τόλμη και το σχέδιο, αυτές να μετατραπούν σε όργανα εξουσίας. Ακόμα και το νέο ΣΕΚΕ στην Ελλάδα πάλευε ενάντια στον πόλεμο χωρίς σοβαρή προεργασία.. μόνο με τον αυθόρμητο ενθουσιασμό των Παλαιών Πολεμιστών… ο πρώτος γύρος της επαναστατικής έκρηξης έβρισκε, τελικά, μια απομονωμένη και αποδυναμωμένη Ρωσία και ένα Λένιν να αναζητεί καλύτερη προετοιμασία για τον επόμενο.

Ποιες αποτυχημένες επαναστάσεις και εξεγέρσεις στα 2010 βλέπει το θολωμένο μυαλό του Παπακωνσταντίνου και ανασύρει το μπαμπούλα της «υπερεπαναστατικότητας». Που τις βλέπει τις «νίκες»; Λες και το πρόβλημα της κοινωνίας είναι πως δεν μπορεί να διαχειριστεί τις επιτυχημένες κόντρες της με τις τρόικες και τα ΔΝΤ. Σε ποιο παράλληλο σύμπαν κυκλοφορεί ο Παπακωνσταντίνου και έχει τρομάξει από τις υπερεπαναστατικές ηγεσίες;

Από λόγια και συμβιβασμένους χέστηδες έχουμε πήξει..

Αυτό που παρακολουθούμε τα τελευταία 30 χρόνια είναι ελάχιστες εξαιρέσεις να σπάνε το «κανόνα» της υποχωρητικότητας και ατολμίας να διεκδικήσουν ένα δράμι παραπάνω.

Να σου πω εγώ, λοιπόν, που απευθύνεται φίλε Left Liberal Synthesis, αφού δεν υπάρχουν αυτές οι συνθήκες και τα κινήματα.

Στις ενοχές του και στη συνείδηση του..

Να προσπαθήσει να πείσει τον εαυτό του και τους αντίστοιχους του  πως δεν είναι συμβιβασμένοι και υποταγμένοι..

Να δημιουργήσει άλλοθι για τις μελλοντικές «καταγγελίες» του στους «ξεβράκωτους , απείθαρχους που εξεγείρονται χωρίς σχέδιο».

Δηλώσεις νομιμοφροσύνης είναι …

Advertisements

6 Σχόλια on “Η δήλωση νομιμοφροσύνης του Πέτρου Παπακωνσταντίνου”

  1. Ο/Η Left Liberal Synthesis λέει:

    Φίλε Γατουλέα
    Φαίνεται ότι τα ιστολόγια, κάποτε δημιουργούν και γόνιμες επεκτάσεις.Το σημειώνω γιατί πολύ συχνά αμφιβάλω πολύ και για πολλά ιστολογικά.
    Τέλος πάντων
    Διαβάζω με προσοχή την ανάλυση σου για το κείμενο του ΠΠ, αλλά επίτρεψε μου να διατυπώσω μια δική μου άλλη οπτική
    Είναι σαφές ότι ο ΠΠ είχε μια επιμελημένη ασαφια για το που απευθύνεται.
    Ωστόσο στην δική μου ανάλυση αυτό δεν είναι ουσιαστικό πρόβλημα
    Εδω και καιρό ο ΠΠ διατυπώνει μια πλατφόρμα την οποία εγώ θα αποκαλούσα «υπευθυνο αντικαπιταλισμό» σε αντίστιξη προς ένα ρητορικό, σχεδόν τελετουργικό αντικαπιταλισμό του οποίου τα απόνερα είδαμε στην Μαρφιν
    Εχω κάνει μια ολόκληρη ανάλυση εδώ
    http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/2010/04/blog-post_26.html
    Στην δικιά μου έννοια της «πολλαπλής αριστεράς» νομίζω οτι ο ΠΠ δρά πολύ θετικά.
    Ως πολλαπλή αριστερά εννοώ το εξής απλό
    Τα προτάγματα της αριστεράς σήμερα είναι αναγκαστικά πολλά και παράλληλα
    Και μεταρρύθμιση, και εξέγερση, καί προσοχή για το σήμερα και προσοχή για το αύριο και το μεθαύριο.
    Ολα άυτά δεν γίνονται από καποια μοναδική δύναμη ,αλλά απο διαφορετικές .
    Ας πουμε ένας καταμερισμός εργασίας.
    ΠΧ\
    Αν ο Κουβέλης θελει μεταρρυθμίσεις θα τον κρίνω για αν τελικά τις επιτυγχανει και οχι γιατί δεν κάνει εξεγέρσεις.Δεν θέλει, δεν του πάνει, δεν είναι «εκει»
    Ομοίως αν η Ανταρσυα θελει αντικαπιταλιστικούς αγώνες θα κριθεί για το πως τους κάνει,και όχι για μεταρρυθμισεις που δεν γίνονται.
    Εντός αυτου του «καταμερισμού εργασίας» ο ΠΠ θεωρώ οτι γραφει σωστα πράγματα,γιατί προσπαθεί να προστατεύσει τον χώρο του από άσκοπες εκκενώσεις.
    Δεν υπεισερχομαι παραπέρα γιατί νομίζω είναι καθαρό.
    Αυτά ως μια απλή ελπίζω εμπλουτιστικη διευκρίνηση.
    Καλή συνέχεια,και συχνές ιστολογικές συναντήσεις

  2. Ο/Η gatouleas λέει:

    Left Liberal Synthesis, απλά μια δική σου φράση λειτούργησε σαν καταλύτης ξεκαθαρίσματος μου. Μια δική σου αναζήτηση, έβγαλε δικές μου σκέψεις, προς άλλη κατεύθυνση, βέβαια.
    Έχω διαβάσει τα κείμενα σου και συμφωνώ 100% πως ο καθένας κρίνεται με βάση τους ΔΙΚΟΥΣ του στόχους. Γι` αυτό και η ελληνική αριστερά είναι ΤΟΟΟΟΣΟ αποτυχημένη. Όχι γιατί είχε εσφαλμενο σχέδιο, αλλά γιατί και ο επαναστατισμος ήταν μόνο στα λόγια και η μεταρρύθμιση γρήγορα εξαργυρωνότανε με ένα οφίτσιο. Ούτε «εξωθεσμικές» διαδικασίες επιχειρηθηκαν τα τελευταία 30 χρόνια, αλλά ούτε καμιά προγραμματική αντιπολίτευση για να δούμε πόσο διαφορα από το «έντιμο» ΠΑΣΟΚ έχουν όλοι αυτοί οι κεντροαριστεροί. Οϋτε «εξέγερση», ούτε συγκυβέρνηση όπως στη Γαλλία ή στην Ιταλία.
    Μία ένσταση και προβληματισμό για την πολλαπλή αριστερά. Για να υπάρξει πρέπει ο καθένας μας να υποστηριξει με σθένος και σαφήνεια ΚΑΠΟΙΑ εκδοχή της. Δεν μπορεί να ανήκουμε σε μία σύνθεση που δεν έχει μέρη.
    Και το ερώτημα είναι σε ποια πτέρυγα ανήκει ο Παπακωνσταντίνου για να κριθεί; Πόσες «άσκοπες εκκενώσεις» (υπερεπαναστατισμού, φαντάζομαι) έχουν πλήξει το χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ και της άκρας αριστεράς, ώστε να χρειάζεται φωνή ηρεμίας, νηφαλιότητας και μακρόπνοου σχεδιασμού;
    Αν αύριο πάνε εργαζόμενοι και απαγάγουν το διευθυντή μιας επιχείρησης για την πτώχευση ή τους χρωστούμενους μισθους, όπως κατα κόρον συμβαίνει στη Γαλλία, θα αρχίζουν να λιποθυμάνε οι διαφοροι Παπακωνσταντίνου για την «πρόωρη επαναστατική ανυπομονησία της μάζας»;

  3. Ο/Η left liberal synthesis λέει:

    Φίλε Γατουλέα
    Δεν μπορώ να μπω ακριβώς στο μυαλό του ΠΠ και να κρίνω το συγκεκριμμένο
    Ωστόσο το γεγονός ότι προσπαθεί εδω και καιρό ,να συνδέσει μια πιο δραστηρια αντικαπιταλιστική αριστερά με τις θεωρητικές παραδώσεις μου φαίνεται πολύ γόνιμο.
    Και μεταξύ μας εντος αριστεράς η πλατφορμα της Ανταρσυα που φαινεται συνεπής ως προς τα προταγματα της.
    Ο ΠΠ μου φαίνεται να εμπλουτιζει αυτην την πλατφορμα παρά να την αναιρεί

  4. Ο/Η greek rider λέει:

    gatoulea η άγνοιά μου για το τι συμβαίνει και το τι έχει συμβεί στην αριστερά είναι ανακουφιστική.

    Θέλω μόνο να σημειώσω ότι ο Παπακωνσταντίνου δεν μου φαίνεται και τόσο συμβιβασμένος όσο αναφέρεις ή όσο δείχνει σε αυτά του τα λόγια. Τουλάχιστον με την πρώτη παράγραφο δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω καθόλου.

    Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι πρόσφατα καταργήθηκε ο κατώτατος μισθός και σύντομα ο ΣΕΒ θα πιέσει για την μείωση ή κατάργηση του ταμείου ανεργίας αφού όπως θα πούνε είναι διαστρεβλωτικός παράγοντας για τους μισθούς (!!)…με την έννοια ότι δεν μπορούν οι επιχειρήσεις να προσφέρουν μισθούς μικρότερους του ταμείου ανεργίας σε βραχυπρόθεσμα άνεργους γιατί δεν θα τους δεχτούν και θα προτιμούν το ταμείο ανεργίας (σε μακροχρόνια που δεν λαμβάνουν τα 470 ευρώ μπορούν)….

    Ήδη κάποιοι λένε ότι καλύτερα να πέσουν οι μισθοί, μέχρι που άραγε; Ακόμη και στα 100 ευρώ; Γιατί έτσι λέει μειώνεται η ανεργία.

    Υπό αυτές τις συνθήκες τίθεται θέμα άμεσης επιβίωσης και ως γνωστόν ο πεινασμένος κάνει τα πάντα για ένα πιάτο φαγητό που ο ΣΕΒ νομίζω πάντα θα είναι διατεθειμένος να δίνει. Ποτέ ο ΣΕΒ δεν θα αφήσει τους δούλους του να πεινάσουν.

    Συνεπώς καλές οι μαζικές επαναστάσεις αλλά ας αφουγκραζόμαστε και την κατσαρόλα ή το στομάχι της επαναστατικής μάζας που αυτή την στιγμή είναι στοιβαγμένη σε τρένο με κατεύθυνση το Άουσβιτς.

    Δεν μπορεί να είναι όλα ή του ύψους ή του βάθους. Ειρήνη ημίν….

  5. Ο/Η gatouleas λέει:

    LLS, αν έγραψε ένα κείμενο που να «χτυπά» τον υπο διαμόρφωση αναρχοσυνδικαλισμό της Ροσινάντε ή τους θεματικούς αχτιβιστές του Δίκτυου τότε αρχίζει και σκιαγραφείται το παράλληλο σύμπαν που ζει. Αλλά τον «επαναστατικό» βερμπαλισμό των διάφορων μεταπτυχιακών πιτσιρικάδων που νομίζουν πως η επανάσταση είναι ολοένα και αυξανόμενο διάβασμα μαρξιστικών κειμένων, αδιαλειπτη πώληση εφημερίδας και καθημερινή επανάληψη της πρωινής προσευχής «όχι στην ΕΕ, στο μνημόνιο και στο ευρώ», δεν τον αντιμετωπιζεις με συντηρητικό πατερναλισμό, αλλα με τη λογική της φύσης… «Πέσε και κολύμπα»… «Δοκίμασε στην πράξη αυτά που έχεις στο νου σου».. όσο ακραια κι αν είναι . Να αρχίσουμε να έχουμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ υλικό συζήτησης.
    Greek Rider, η πρώτη παράγραφος είναι ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ σωστή … ή λάθος. Αν είχαμε πάρει στο κυνήγι το ΣΕΒ και το ΔΝΤ σε κάμποσες χώρες, θα αντιλαμβανόμουνα μια ανάγκη συζήτησης «ρε, παιδιά.. δεν αρκεί να αντιδράμε, μόνο, αλλά να έχουμε και μια καλύτερη πρόταση. Να δούε στην πράξη ποιος ειναι καταλληλοτερος τρόπος να κερδίσεις.»
    Αλλά, όπως σωστά περιγράφεις, είμαστε σαν τους φυλακισμένους που κάθε βραδυ περνανε οι νταβάδες και τους «παίρνουνε» στη σειρά.. στεγνά ή με σάλιο. Και σου λένε πως τις επόμενες μέρες θα έρχονται ΚΑΙ τα μεσημέρια μαζί με γαϊδούρια και σκυλιά.
    Ε, δε μπορώ να κουβεντιάζω , μην τυχόν και χρησιμοποιήσουμε «υπερβάλλουσα βία» ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ που αντισταθούμε.
    Συμπερασματικιά..
    Δε θέλω να μου λέει κάποιος τι να ΜΗΝ κανώ.. αλλά τι ΝΑ κανω. Αν πιστεύει πως είναι επικινδυνες, αυτή την περίοδο, οι επαναστατικές αναζητήσεις, τότε
    1) σωστά τον κατατάσσω στην ευρύτερη συνθηκολογημένη αριστερα, και
    2) αναμένω τις δικές του (όπως και του Τσίπρα – Κουβέλη -Αλαβάνου) ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες προτάσεις.
    Αυτό που δε δέχομαι όμως, είναι οι «συντροφικές» συμβουλές περί «ακραίων αναζητήσεων».
    Ο καθένας στο μετερίζι του, που λέγαμε με τον LLS.

  6. Ο/Η Βασίλης λέει:

    Άθλιος «άθλος» να γράφει ο Π.Π άρθρο για την επέτειο της ρώσικης επανάστασης και να το «τελειώνει» διακηρύσσοντας την αξία της μεταρρύθμισης, έστω και δια στόματος Λένιν. Καλή αρχή λοιπόν για τον σύντροφο, αν το φετινό άρθρο μας προσγείωσε στις αξίες της μεταρρύθμισης, το επόμενο, με αφορμή την επέτειο της ρώσικης επανάστασης μπορεί να μας κάνει «κοινωνούς» του γαλλικού γκωλισμού και το μεθεπόμενο να μας απαριθμήσει τα προτερήματα της ελεύθερης αγοράς………γενικά το βαρέλι δεν είχε ποτέ πάτο.
    Το βιβλίο που χρησιμοποιεί ο Π.Π δεν είναι τυχαίο. Ο «Αριστερισμός» του Λένιν έχει δυστυχώς ευδόκιμη «παρουσία» 80 ετών στο ζόφο του σταλινισμού και χρησιμοποιήθηκε «εργαλειακά», όπως τον χρησιμοποιεί ο Π.Π εδώ, για την καταγγελία και την καταδίκη της «αριστερίστικης παρεκτροπής» στα Κ.Κ. Τελευταία φορά χρησιμοποιήθηκε στην Ελλάδα για τη «δίωξη» αντιφρονούντων το 1989, μαζικά από τις στήλες του Ριζοσπάστη και της ΚΟΜΕΠ. Τότε βέβαια ο Π.Π ήταν από την άλλη μεριά, είχε «ανέβει στα κεραμίδια» καταγγέλλοντας τον «τζανετακισμό» και εισέπραττε απαντήσεις μέσα από τις στήλες του Ριζοσπάστη, με τσιτάτα από τον «Αριστερισμό», σαν αυτές που δίνει αυτός σήμερα. Φαίνεται ζορίστηκαν οι «στρατηγοί» του ΝΑΡ από τα ερωτήματα που τους έθεταν νεολαίοι του κόμματος τους, π.χ για πιο λόγο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν κάνει την κεντρική της συγκέντρωση στον Αγ. Παντελεήμονα. Αντί να τους απαντήσει λοιπόν κόσμια και συντροφικά, ο πρώην κνίτης(Κ.Σ ΚΝΕ) τους τρίβει στη μούρη τον «Αριστερισμό», λέγοντας χαρακτηριστικά ότι η αριστερά δεν είναι το 166 του κινήματος. Αυτόν τον υποκριτή «αριστερό» του κώλου να τον ρωτήσω, αν το βράδυ που σκοτώθηκε ο Τεμπονέρας στη ανακατάληψη του σχολείου είχε πάει για να δημιουργήσει πολιτικό γεγονός ή για να πλέξει κάλτσες;
    Σε ότι αφορά την οικονομία, ο Π.Π και οι «κνίτες» φίλοι του επαναλαμβάνουν τις κοινοτοπίες της «οικονομικής σχολής της εξάρτησης». Ολίγη από Βαλερστάιν, ολίγη από Μαρξ, ολίγη από Κέυνς, ολίγη από Σαμίρ Αμίν και ολίγη από παλιό αντιιμπεριαλιστικό ΠΑΣΟΚ. Αυτά τα ολίγα για σήμερα, προσοχή πίσω από τις λέξεις, η ιστορία είναι σπουδαία επιστήμη.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s