The Avengers – We Are The One

Πανκ από την Καλιφόρνια της δεκαετίας του `70… Πολλά συγκροτήματα μαζί με τους Dead Kennedys δοκίμαζαν να βγάλουν με θράσος τη γλώσσα τους στο σύστημα..

Μου λείπει αυτός ο τσαμπουκάς που έβγαζαν οι τότε πιτσιρικάδες..

Που έλεγαν

We are the Leaders of tomorrow
We are the ones to have more fun
We want control , We want the power
Not gonna stop until its comes

We are not Jesus
We are not Fascists
We are not Capitalists
We are not Communists
We are the One

Όπου να `ναι θα μας ξανάρθουν… με τα φλεγόμενα μάτια…και θα φτύσουν την ηττοπάθεια μας… στους τάφους της συνθηκολόγησης μας…


Διαμαρτυρία στο Δημαρχείο Πειραιά τη Δευτέρα

Έπεσε στα χέρια μου μια καταγγελία επαγγελματιών της πλατείας Κοραή, στον Πειραιά, για την άναρχη ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων.

Η κατάσταση στον Πειραιά είναι τραγική.

Κάθε πεζόδρομος, κάθε πλατεία, κάθε τετραγωνικό καταλαμβάνεται από καρέκλες, πέργκολες, διαχωριστικά και πάσης φύσεως «κινητά» συμπράγκαλα του κάθε καφέ.

Στο Πασαλιμάνι, στην πλατεία Κοραή, στη μαρίνα Ζέας, στο Τουρκολίμανο αλλά και σε κάθε πεζόδρομο (όπως στην Καραΐσκου, Κολοκοτρώνη κλπ) ξεφυτρώνουν τερατουργήματα.

Τελευταίο «πεσκέσι», η πιτσαρία στη διασταύρωση Καραΐσκου και Β. Γεωργίου, κάτω από το Δημαρχείο. Όπου στην κυριολεξία έχει «χτίσει» την πρόσβαση στην πλατεία από ένα σύμπλεγμα βιδωμένων τραπεζιών, διαχωριστικών, διαχωριστικών, φωτιστικών και γλαστρών, αφήνοντας ένα υποτυπώδη διάδρομο 1,5 μέτρου!! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


όταν το κίνημα ενάντια στα διόδια εμπλουτίζεται με χιούμορ…και πρακτικότητα!

Χρήσιμο μαραφέτι (με κόστος γύρω στα 2€) για να βγάζεις τη μπάρα, χωρίς να βγαίνεις από το αυτοκίνητο…

..και φυσικά δεν πληρώνουμε γιατί το γκολ που μας ακύρωσαν, δεν ήταν οφσάιντ… (Γάυρος γαρ, για το ακυρωμένο γκολ του Τόρο με τον Εργοτέλη).

Τι λέει το άτομο 🙂


πρόταση για λειτουργικά φανάρια κυκλοφορίας

Κι όμως.. μπορούν να υπάρξουν εύχρηστα και λειτουργικά φανάρια.

Τρομερή πρόταση ενάντια στο καθημερινό άγχος, ώστε και οι οδηγοί και οι πεζοί να ξέρουν πόσο θα περιμένουν.

Με τη μέθοδο της κλεψύδρας θα γνωρίζεις να φτάνει η ώρα να «ανοίξει» το φανάρι ή πόσο κοντά είναι το «κόκκινο».

Designer:  Thanva Tivawong

 


Sophie Watson – The Boy Who Murdered Love (ποπ και εφηβεία…συντηρητισμός και «παιδεία»)

Σε αυτό το θέμα μπορούν να υπάρξουν ακραίες και στερεοτυπικές απαντήσεις, αλλά και μια θολούρα που μπορεί να καταπίνει τα πάντα αμάσητα..

Η ιστορία όπως έχει καταγραφεί στα αγγλικά ταμπλόιντ

Η 14χρονη Sophie Watson, έχει «προκαλέσει» τα μεσημεριανά talk show αφού, σε τόσο μικρή ηλικία, χτυπά τατουάζ, τραγουδά σε τοπική παμπ και έχει κερδίσει εφηβικά καλλιστεία. Έχει πρότυπα τηλεοπτικές περσόνες σαν την Katie Price και Cheryl Cole και έχει πλήρη σεξουαλική ζωή, αλλά, όπως λέει η μάνα της:

«Δεν μου πολυαρέσει που κάνει σεξ» δηλώνει «αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι παίρνει προφυλάξεις!».Και συνεχίζει: «Ξέρω ότι πολλοί μπορεί να μην επικροτούν το πώς διαπαιδαγωγώ την κόρη μου. Αυτό που έχω να απαντήσω είναι ότι πολλά 14χρονα κάνουν κρυφά αυτά που κάνει η Sophie. Εγώ τουλάχιστον θέλω να τα ξέρω». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


να μη χάσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη δική της ευκαιρία

Κατ` αρχήν, μήπως δεν υπάρχει «ευκαιρία» και όλες αυτές οι σκέψεις και συζητήσεις αφορούν μόνο πωρωμένους και «ψυχάκιες» της άκρας αριστεράς που έχουν καταπιεί τα LSD τους και βλέπουν διεξόδους και πόρτες εκεί που δεν υπάρχουν; Μήπως κάνουμε την τρίχα-τριχιά και, σαν τον ξεθεωμένο από πείνα και δίψα μέσα στη Σαχάρα, βλέπουμε οάσεις, ενώ όλα αυτά είναι οφθαλμαπάτες;

Υπάρχουν μερικά βασικά επιχειρήματα που κυκλοφορούν και προσπαθούν να μικρύνουν τα αποτελέσματα των εκλογών.

1)      Η ψήφος σε ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Μέτωπο είναι περίπου το άθροισμα, περίπου, των Τσιριγώτη – Σπανόπουλου, οπότε δεν έχουμε κανένα νέο δεδομένο. Αυτό θα ήταν πανίσχυρο επιχείρημα, αν δεν υπήρχαν δύο ακόμα παράμετροι..

a.      Τα φετινά ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ ήταν, σχεδόν, πανελλαδικά, ενώ είχαν προκύψει και κάποια «ανταρτικά» του ΣΥΡΙΖΑ (πχ Στερεά κ.α.). Η εκλογική καταγραφή ήταν εντυπωσιακά ομοιόμορφη, με ομοιογένεια συμπαγούς κόμματος. Αν υπήρχε τεχνικός – νομικός τρόπος να κατέβαζε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ψηφοδέλτια και στις υπόλοιπες δύο περιφέρειες, έστω και χωρίς κανένα υποψήφιο, έχει κανείς αμφιβολία πως δεν θα έπαιρνε 1,5- 2 %;

b.      Ακόμα και στην περιφέρεια της Αθήνας, στις φετινές εκλογές, ο ψηφοφόρος είχε πολύ περισσότερες διαθέσιμές επιλογές απ ‘ότι το 2006. Φέτος, παρ’ όλα τα αντάρτικα του ΠΑΣΟΚ, τον Κουβέλη και τους Οικολόγους, τη διευρυμένη διάθεση για άκυρο-αποχή, αλλά και το Μέτωπο που συσπειρώνει το ριζοσπαστικό ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συγκεντρώνει ένα εντυπωσιακό 2,5%.

2)      Η ψήφος σε ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι, περίπου, το άθροισμα των παλαιότερων κατεβασμάτων, μαζί με τους διάφορους ψήφους των μ-λ σχημάτων. Θα μπορούσα, απλά, να ισχυριστώ πως η αποχή ενός σχήματος δεν μεταφέρει αυτόματα τους ψήφους του σε κάποιο, θεωρητικά, όμορο σχήμα. Πράγμα που δεν είναι και μακριά από την αλήθεια, μιας και δεν επαληθεύεται σε προηγούμενες «αθροίσεις». Όμως το πιο σημαντικό είναι η διαφορά ειδικού βάρους της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ από τα μ-λ σχήματα. Χωρίς καμία διάθεση να υποτιμήσω την αξία τους, χωρίς να αμφισβητώ πως συμπεριλαμβάνουν αξιόλογους αγωνιστές στο εσωτερικό τους, η εκλογική τους εμβέλεια βασίζεται περισσότερο στην ιστορική απεικόνιση της παρουσίας του «μ-λ χώρου» της μεταπολίτευσης, παρά στη σημερινή τους συνεισφορά στη σημερινή ταξική πάλη. Θα ήταν σαν κάποιος να προσπαθούσε να εξηγήσει τη Χρυσή Αυγή με βάση τους ψήφους των παραδοσιακών ακροδεξιών σχημάτων (όπως πχ η ΕΠΕΝ) που διατηρούν την αίγλη τους στις σχέσεις με τα χουντικά και βασιλικά κομμάτια της Επταετίας.

3)      Η ψήφο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Μέτωπο είναι ψήφος διαμαρτυρίας. Κατ’ αρχήν αυτό δεν είναι κακό. Όμως, και πάλι, έχουμε το πρωτόγνωρο φαινόμενο, η «ψήφος διαμαρτυρίας» να μην ανακυκλώνεται ανάμεσα σε ΚΚΕ – ΣΥΝ και αντάρτες, αλλά ένα σημαντικό κομμάτι να βλέπει και «τρίτες» λύσεις. Ακόμα και στις «χαλαρές» ευρωεκλογές του 1999 όπου ο δικομματισμός είχε κινηθεί οριακά στο 70%, η άκρα αριστερά δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το 1%.

4)      Ταυτόχρονα, «ξεχνάνε» πως τα περισσότερα δημοτικά σχήματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με μια παράδοση παρέμβασης, ξεπερνάνε κατά πολύ το «εθνικό ποσοστό» και φτάνουν κοντά σε διψήφια νούμερα, και

5)      υποτιμούν και παραβλέπουν ένα πρωτόλειο σύστημα εκπροσώπησης με 16 δημοτικούς συμβούλους  και 7 περιφερειακούς. Ποτέ η άκρα αριστερά δεν είχε τόσους πολλούς συμβούλους, και μάλιστα όχι κάτω από ασύνδετες τοπικές παρεμβάσεις, αλλά κάτω από την ίδια «στέγη» .

Δυστυχώς, πολλά από αυτά τα επιχειρήματα αρχίζουν και «πείθουν» κάποιους συντρόφους των δύο σχηματισμών  και τους οδηγούν σε μια απαθή στάση στις σημερινές απαιτήσεις.

Μερικά «πρέπει» και «δεν πρέπει» για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

1)      Το 2% δημιουργεί παραπάνω απαιτήσεις. Δεν πρέπει να το θεωρήσουν «τυχαίο» και να συνεχίσουν τη ζωή τους «as usual». Μία παράταξη του 2-3% ΟΦΕΙΛΕΙ να δημιουργήσει ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ σε κεντρικό επίπεδο. Ας σκεφτούν τι απαιτήσεις βάζουν στο ΣΥΝ του 3% και τις ίδιες να βάλουν στον εαυτό τους. Πλέον δεν μπορεί να φέρεται σα μια «γκρούπα» ιδεολογικής διαμαρτυρίας, αλλά πρέπει να αρχίσει να συγκροτεί αντικαπιταλιστικέ – εξωθεσμικές οργανώσεις, που να ενδυναμώνουν την αυτενέργεια και την αυτοπεποίθηση του κόσμου.

2)      Πρέπει να αποφασίσει ένα σχέδιο αξιοποίησης του συστήματος εκπροσώπησης. Θα γράψω ένα ξεχωριστό ποστ για τις διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά δεν μπορείς, πλέον, να φέρεσαι σαν να μην έχουν εκλεγεί. Αν υπάρχουν αντιλήψεις στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αδιαφορούν για τους εκλεγμένους, τότε θα πρέπει να αναρωτηθούν κατά πόσο θεωρούν τις εκλογές, πολιτική μάχη. Αν το παραγόμενο αποτέλεσμα των εκλογών «σου κάνει το ίδιο» είτε παίρνεις 0,2 είτε 2, είτε 22… αν «δεν έχει σημασία αν εκλέγεις 1, 10 ή κανένα δημοτικό σύμβουλο» τότε γιατί συμμετέχεις στις εκλογές;

3)      Δεν πρέπει να αντιμετωπίσει τον κόσμο που «κοιτάει» την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, «κατά μόνας». Δεν μπορούν οι 5- 10 σύντροφοι σε κάθε δήμο, όχι να οργανώσουν αλλά ούτε να συνομιλήσουν, καν, με τους χιλιάδες ψηφοφόρους τους. Χρειάζεται ένας μαζικός φορέας που να δώσει τη δίοδο σε αυτό τον κόσμο.

4)      Πρέπει, να απορρίψει το αποτυχημένο μοντέλο των «συνιστωσών» του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί ένας ανένταχτος να είναι «λιγότερο» μέλος, από ένα οργανωμένο σε «συνιστώσα», αφού δεν μπορεί να συνδιαμορφώνει την πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ.

5)      Δεν πρέπει να περιμένει το Μέτωπο να «ξεκαθαρίσει» ή και να διαλυθεί, περιμένοντας να κληρονομήσει τον «κόσμο» του. Όταν καταρρέει μια προσπάθεια, υπάρχουν πολλές αντίρροπες δυνάμεις… και συνήθως η απογοήτευση τροφοδοτεί τις πιο συντηρητικές εκδοχές.

6)      Πρέπει να διαμορφώσει συγκεκριμένη σχέση συνεργασίας με το ΜΕΤΩΠΟ. Δεν είναι άλλο ένα «ρεφορμιστικό» σχήμα, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι που σπάει πολιτικά και οργανωτικά από τα θεσμικά κόμματα της αριστεράς… Έχει τις δικές του οργανώσεις και πρέπει να το αντιμετωπίσει με σεβασμό και συντροφικότητα.

7)      Πρέπει να βάλει στην μπάντα τις όποιες προσωπικές διαμάχες που υπάρχουν ανάμεσα σε πρόσωπα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του Μετώπου. Δεν μπορούν να καθορίζουν τις σημερινές πολιτικές εξελίξεις διαφορετικές προσεγγίσεις και έριδες που υπήρξαν πριν από 10 και 20 χρόνια.  Αν κάποιος διαφωνεί, ας δοκιμάσει να γράψει ένα άρθρο, ή να εξηγήσει με πολιτικούς όρους σε ένα φοιτητή, σε κάποιον εκτός «του χώρου», γιατί η αντίθεση Χάγιου – Αλαβάνου και Γκαργκάνα – Νταβανέλου, είναι τροχοπέδη για την ενότητα ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ – Μετώπου.

8)      Δεν πρέπει να υπερτονίζει τις σημαντικές, πράγματι, διαφορές μεταξύ των οργανώσεων των δύο χώρων, ούτε να παραπέμπει τις αναγκαίες κοινές πρωτοβουλίες σε μια αφηρημένη «κοινή δράση στους κοινωνικούς αγώνες». Αντίθετα, πρέπει να αντλήσει από την ίδια της την εμπειρία. Πρέπει να θυμηθεί πως «τα βρήκαν» ΣΕΚ και ΝΑΡ και φτιάχτηκε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρ’ όλες τις χαοτικά διαφορετικές προσεγγίσεις τους σε όλους τους τομείς. Από το αντιπαγκοσμιοποιητικό και το μεταναστευτικό ως την αντίληψη για τη σωματειακή δουλειά και τη σχέση με τα συνδικάτα. Η πολιτική βούληση και η ανάγνωση της αναγκαιότητας οδήγησε σε μια ένωση χωρίς μακρόχρονη προετοιμασία… χωρίς μάλιστα να υπάρχει ούτε ένα κοινό κοινωνικό σχήμα σε οποιοδήποτε «κινηματικό επίπεδο».

Για επίλογο, θα θυμίσω τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2002. Τότε τα δύο τροτσκιστικά κόμματα η LCR και η LO πήραν από 5%, ενώ το ΚΚ μετά βίας 3,4%. Η αδυναμία τους να παράξουν ένα ενιαίο αντικαπιταλιστικό σχέδιο, οδήγησε και τα δύο κόμματα στο 1,5% μόλις 2 μήνες μετά, στις βουλευτικές εκλογές. Το ΚΚ ξαναήλθε στο προσκήνιο ενώ και τα δύο βολοδέρνουν στα ίδια ποσοστά, αδυνατώντας να κεφαλαιοποιήσουν ακόμα και μεγάλες κινηματικές συγκυρίες όπως οι επιτροπές ενάντια στο ευρωσύνταγμα στα 2006, αφού δημιουργούν ή καταργούν, ταχτικίστικα και προσχηματικά, «κοινά» εκλογικά κατεβάσματα που δεν εμπνέουν καμιά προοπτική.

Αν δεν μπορείς να εκμεταλλευτείς το σημερινό 2+2%, τότε αυτό θα βαραίνει το παρελθόν σου και θα καθιστά πιο σπάνιες τις επόμενες «ευκαιρίες»…


Παγκόσμιο σύμβολο αισιοδοξίας και αγωνιστικότητας ο μικρός γάτος που νικάει αλιγάτορες!

Σήμερα παίρνω ηθικό και δυνάμεις για να αντισταθώ στο Μνημόνιο, στα μέτρα, στην κρίση του συστήματος, στον ίδιο τον καπιταλισμό και σ` ότι μου φαντάζει τεράστιο κι ανίκητο, από αυτό το σύντροφο γάτο που βρίσκεται κάπου στη Λουιζιάνα των ΗΠΑ.

Αν αυτός μόνος του μπορεί και τσακίζει στο ξύλο δίμετρους αλιγάτορες, τότε όλα είναι δυνατά.

Απ` ότι φαίνεται αυτός ο γάτος είναι θρύλος γιατί κυκλοφορούν διάφορα βίντεο από τουρίστες . Συχνάζει κοντά σε ένα ποταμόπλοιο στο Μισισιπή και του τραβούν βιντεάκια την ώρα των κατορθωμάτων του.

Εδώ είναι ένα μικρό κυνηγητό ..

Στο επόμενο, ο ηττημένος αλιγάτορας επιστρέφει με ενισχύσεις! Δύο δίμετροι αλιγάτορες κάνουν συγχρονισμένη επίθεση από δύο πλευρές στον ήρωα μας! Δείτε το αποτέλεσμα της μάχης γύρω στο 1 λεπτό…

Υπάρχει, στο τέλος, και αυτή η καταπληκτική λεπτομέρεια των αιλουροειδών. Αφού κατατροπώνει τα δύο ερπετά, γυρνάει να χαϊδευτεί στον μπόμπιρα πιο δίπλα…

My Hero!!!


4 σχόλια για τις εκλογές: «Πράσινη» Ελλάδα – ήττα Μίχα και αριστερή ψήφος & Πειραιάς

Για το «πρασίνισμα» του χάρτη

Το «πρασίνισμα» των δύο κεντρικών δήμων Αθήνας και Θεσσαλονίκης (και, γενικά, του «χάρτη») κόντρα στη ΝΔ, δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που είχα περιγράψει και την περασμένη εβδομάδα:

Η νεοφιλελεύθερη και φιλο-ιμπεριαλιστική σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ, παραμένει ο κεντρικός «παίχτης» και εκφραστής του κεφαλαίου.

Αυτό που έγινε ακόμα πιο ξεκάθαρο είναι, πως το ΠΑΣΟΚ καθορίζει το πολιτικό πλαίσιο όλου του χώρου από την Κεντροαριστερά του Κουβέλη, διαπερνά τη δεξιά της Μπακογιάννη και βρίσκει ερείσματα μέχρι την άκρα δεξιά του ΛΑΟΣ. Χωρίς τις αμφίπλευρες διευρύνσεις – στηρίγματα από αυτούς τους χώρους η μάχη των εκλογών δεν θα μπορούσε να κερδηθεί. Γενικεύοντας, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να προχωρήσει στην επέκταση της αστικής αντεπίθεσης χωρίς παπαγαλάκια, χωρίς αριστερά και δεξιά δεκανίκια.

Κι αν η ΝΔ αποδέχεται το συμπληρωματικό της ρόλο, αυτό που έχουμε είναι την ενδυνάμωση όλων των απόψεων και ταχτικών της αριστεράς.

Από το ΔΗΑΡΙ ως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ όλοι μπορούν να επικαλεστούν νίκες και επιτυχίες. Είναι προφανές, πως δεν υπάρχει ούτε «το τέλος της κεντροαριστεράς», ούτε ο «μπολσεβικισμός» – που τόσο τρέμουν Γεωργιάδηδες και Ψαριανοί – βρίσκονται εκτός πλαισίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


The Vyllies – Purple Gorilla

Τις Vyllies μου τις θύμισε ένας φίλος… Girly dark «new wave» band από τα 80ies…

Έβγαλαν κανα δυο «δίσκους» και εξαφανίστηκαν…

Με αυτό το ράθυμο, ποζάτο ύφος μας τραγούδαγαν το Purple Gorilla κι εμείς λιώναμε μέχρι τα ξημερώματα..

Αληθεύει πως δεν πουλάνε ποτά στα μπαρ στους μαθητές;

Δεν μπορω να φανταστώ τα μαθητικά μου χρόνια χωρίς μπύρες και ουίσκια στα Εξάρχεια…

Πάλι χάνομαι σε αναμνήσεις…

Γιατί η μουσική με μεταφέρει και σε άλλους χώρους και χρόνους;


να μη χάσει το Μέτωπο και τη δεύτερη ευκαιρία

Υπάρχουν δυο λογιών αναγνώσεις στα εκλογικά αποτελέσματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ.

Η πρώτη τα υποβαθμίζει, τα θεωρεί μια φούσκα.. ένα άθροισμα «Τσιριγώτη – Σπανόπουλου» των προηγούμενων εκλογών… πολύ περισσότερο αν ανήκουν σε αυτούς που βλέπουν μόνο «αριστερά αφεντικά και συστημικούς χειροκροτητές του κοινοβουλευτισμού». Προφανώς, αφού δεν «βλέπει» κάποιο σημαντικό αποτέλεσμα, κατανοώ και την απάθεια τους.  Όλα τα ίδια παρέμειναν και δεν υπάρχει ανάγκη «έκτακτου» σχεδίου.  Αυτή θα προσπαθήσω να την αποδομήσω πόντο – πόντο σε άλλο ποστ.

Αν όμως, εκτιμά κάποιος πως υπάρχει ένα νέο στοιχείο στο πολιτικό χάρτη, τότε πρέπει να χαράξει κι ένα νέο σχέδιο.  Ένα νέο σχέδιο πχ θα ήταν μια ενοποίηση ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ – Μετώπου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Μαύρο στους εκπροσώπους της «νύχτας», των μπάτσων και των χριστιανών μουτζαχεντίν

Στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών η Αριστερά είναι εκκωφαντικά απούσα. Στη συντριπτική πλειοψηφία των δήμων (και, πολύ περισσότερο, στις περιφέρειες) η μονομαχία διεξάγεται από τους συστημικούς εκπροσώπους του δικομματισμού.

Πριν από 30 χρόνια η Αττική πλημμυριζόταν από μια θάλασσα «κόκκινων» δήμων που περικύκλωναν τα μεγάλα αστικά κέντρα του Πειραιά και της Αθήνας. Όμως η διαχειριστική λογική των «κόκκινων» δημάρχων, ξέφτισε τα επιχειρήματα και απομόνωσε τις, ΔΗΘΕΝ, διαφορετικές προτάσεις.

Φυσικά, ούτε μπόρεσε να αναπτυχτεί και μια «κινηματική» αμφισβήτηση των αυτοδιοικητικών εκλογών. Κανένας αυτοδιαχειριστικό όργανο δεν έχει προκύψει ως αντίπαλο δέος στα κοινοβουλευτικά όργανα διαχείρισης.

Αυτή η χρόνια αποξένωση της από κάθε ζωντανή αμφισβήτηση του αστικού καθεστώτος την κάνει παντελώς ευάλωτη σε κάθε προβοκάτσια… Αν εξαγγείλει «μαύρο και στους δυο εκπροσώπους του αστισμού» θα κατηγορηθεί για ιδεοληπτική ισοπέδωση και για αναβίωση του Τζανετακισμού. Αν εξαγγείλει στήριξη σε κάποιο εκπρόσωπο της σοσιαλδημοκρατίας, θα λοιδορηθεί για κεντροαριστερή υποχώρηση, για κούφια μεγαλοστομία και «εξαπάτηση» των ελπίδων των ψηφοφόρους της. Αν μάλιστα διανοηθεί να βάλει και όρους σε κάποιον υποψήφιο (πχ μίνιμουμ πολιτική συμφωνία με τον Καμίνη για τον Αγ. Παντελεήμονα), τότε θα κινδυνέψει με διάλυση, αφού θα θεωρηθεί ύψιστη κατάπτωση.

Το βεβαρυμμένο παρελθόν της Αριστεράς  είτε της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ είτε με την κεντροαριστερή εκδοχή ΚΚΕ του `80 (αλλαγή δεν γίνεται χωρίς το ΚΚΕ) και του Δαμανακηκού ΣΥΝ του `90, την αφήνουν ευάλωτη σε κάθε κατηγορία… Όποια απόφαση και να πάρει, ο καθένας από μας θα «διαβάσει» την προαποφασισμένη άποψη του για αυτή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


…κι ένα βίντεο από την αυριανή πεινασμένη Ελλάδα