Ο Βαλβέρδε το κέρδιζε, ο «Βαλβέρδε» το έχασε και ο Βαλβέρδε θα πάρει το πρωτάθλημα χτίζοντας μεγάλη ομάδα!

Επειδή πολλά θα ακουστούν για τα «αυγά» του Σισέ και το σθένος του ΠΑΟ και τα «εγκλήματα» του Βαλβέρδε. Εγώ εδώ θα υποστηρίξω πως ο Ολυμπιακός που φτιάχνεται πάει για πολύ μεγάλα πράματα.

Το αποτέλεσμα είναι από τις έξυπνες νίκες-κλεψίματα που έχουν πετύχει η μία ομάδα απέναντι στην άλλη όπως οι περσινές του Θρύλου ή αυτή του 0-1 με τον Δ. Παπαδόπουλο στο Καραϊσκάκη.

Στο ματς υπήρχε μόνο μία ομάδα με στόχο και τρόπο να επιτεθεί, αλλά το παιχνίδι «τέλειωσε» στο 60 με την αποβολή του Αβραάμ. Δεν μπαίνω στη συζήτηση για το σωστό ή μη πέναλτι, αλλά δεν είναι εύκολο μια καινούρια ομάδα με δυο μήνες δουλειά να γυρνάει εκτός έδρας ένα παιχνίδι ντέρμπι με παίχτη λιγότερο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Γεμίσαμε γλύφτρηδες: το «Ράδιο Αρβύλα» και ο Κανάκης στηρίζουν Γκιουλέκα

Τελικά «τσάμπα μάγκας» ο Κανάκης «μας» από το Ράδιο Αρβύλα.

Την περασμένη Κυριακή 24/10 οργάνωσε μαζί με το Στέλιο Ρόκκο το πάρτυ νεολαίας του υποψήφιου Δημάρχου Θεσσαλονίκης της ΝΔ, Κώστα Γκιουλέκα.

Φυσικά και δεν είχα καμιά απαίτηση να μου βγει αριστερός ή κάπου εκεί.

Αλλά ένας που μου κάνει κριτική επί παντός επιστητού και μου καταγγέλλει το διεφθαρμένο κράτος και τους δίγλωσσους πολιτικούς του, να μην κάθεται να  προμοτάρει με τόσο άμεσο τρόπο την πιο δεξιά πρόταση για τη Θεσσαλονίκη.

Αλλά τι περιμένεις από κάποιον που θεωρεί φιλανθρωπία, τη διαφημιστική καμπάνια της Wind.

Κλασσικό ποζέρι…

Το βράδυ στην τηλεόραση ακομμάτιστος, πλακατζής κριτικός , την ημέρα αυλοκόλακας του δεξιού αντιδραστικού καθεστώτος της Θεσσαλονίκης.

Αν και βλέποντας το σημερινό «ράδιο Αρβύλα» έχει πάρει στα σοβαρά το ρόλο του. Ξεσπάθωσε κατά του Μπουτάρη, αλλά τουμπεκί για το φιλαράκι του.

Είμαι περίεργος, τι επιχείρημα θα βρει;

Το «Νταλαρικό», όπου θα αισθάνεται πολιτικός απελευθερωτής της πόλης του, διαμέσου Γκιουλέκα;

Ή το «εμπορικό-lifestyleτζίδικο» όπου «πάω όπου με καλούνε»;

Πωωωω.. άλλος  ένας γλύφτρης…

 


δουλεύοντας σε κατάστημα μουσικών ειδών

Ο.Κ…..

Μιλάμε για ανεργία, κρίση και άγριες εργασιακές συνθήκες…

…αλλά ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ την ταλαιπωρία που υφίστανται οι υπάλληλοι μουσικών ειδών.

Δείτε τον φοβερό, αυτόν, τυπά που βιντεοσκόπησε μερικές σκηνές από την καθημερινότητα του.

Απλά…

…ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Καλό ταξίδι Μωχάμεντ

Τον ήξερα, σχεδόν, 20 χρόνια… Καλός άνθρωπος αλλά άτυχος… όπως συνήθως συμβαίνει… γιατί η ζωή δεν είναι παραμύθι.

Μέχρι τα τελευταία ταλαιπωρήθηκε από την ανέχεια και την κατάσταση της υγείας του. Το ένα επιδείνωνε το άλλο.

Μου έλεγε πριν από λίγο καιρό «Γέρασα… έγινα κουτσό άλογο και δεν με παίρνει κανένας για δουλειά».

Κι ήταν ούτε 45 χρονώ… Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα του Μαροκινού μετανάστη στην Ελλάδα . Εδώ, σιγά-σιγά, έτσι θα μοιάζει και ο Έλληνας με την πείνα που θα πέσει.

Αμ δεν ήταν, πάντα, έτσι.  Στην αρχή έπιαναν τα χέρια και δούλευε παντού και πάντα. Ακόμα και στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά πήγαινε στα «κενά» του και έφτιαξε γραφείο υποστήριξης μεταναστών. Αλλά με τον καιρό κι αυτά κόπηκαν. Βλέπετε «γέρασε». Κάτι λίγο η μέση του, κάτι παραδίπλα το κυκλοφορικό και τα δόντια του. Η φτώχεια του φόρτωνε κάθε χρόνο κι άλλους δυο παραπάνω.

Με μεροκάματα της πλάκας, με φαγητό και χαρτζιλίκι που έβγαινε με τσοντάρισμα από φίλους και γνωστούς. Τα νοίκια χρωστούμενα σε ένα χαμόσπιτο που η σπιτονοικοκυρά του – από καλοσύνη – έκανε τα στραβά μάτια … και του πλήρωνε και το ρεύμα, κάπου κάπου.

Κατάφερε πριν από 6 μήνες να γυρίσει στη πατρίδα του.

Στο μυαλό μου το είχα φτιάξει σα λύτρωση. Πως θα βρεθεί ξανά σε έναν οικείο τόπο… φτωχικά αλλά λίγο ήρεμα, λίγο πιο ανάλαφρα.

Απ’ ότι έμαθα χθες, αυτή η «ευτυχία» κράτησε λίγο. Μετά από λίγο καιρό ξαναβγήκαν τα προβλήματα που τον οδήγησαν στην ξενιτιά το ’90. Γυρνοβολούσε για μεροκάματο από πόλη σε πόλη.

Έφυγε από καρδιά την περασμένη Τετάρτη στα 50 του.

Δεν ξέρω αν ήταν από πίκρα ή στεναχώρια…

Δεν θα το μάθω ποτέ.

Δεν υπάρχουν χάπι εντ στη ζωή μας.

 


Off! – I Don`t Belong

Το πιο «μικρό» τραγούδι που έχω βάλει… Μια μονόλεπτη κραυγή από το «νέο» αμερικάνικο πανκ συγκρότημα Off!.

Το νέο το βάζω σε εισαγωγικά γιατί μπορεί αυτή η σύνθεση να είναι ολόφρεσκη, αλλά όλοι τους είναι παλιές μούρες του αμερικάνικου πανκ. Ειδικά ο 55άρης τραγουδιστής τους είναι ο Keith Morris, ιδρυτικό μέλος του Black Flag, συγκρότημα από τα mid 70ies.

Αυτό το ουρλιαχτό, I don’t belong δηλ. «δεν (σας;) ανήκω», το φωνάζουν για το Tea Party και την κωλοΜπουσική τους κοινωνία, και εγώ το λέω όλο και πιο συχνά…

Προς όλες τις κατευθύνσεις..

Κοράκια, χυδαίοι αλλά και οι γλύφτρηδες μπερτόδουλοι.

 


Ποιος θα κάνει την κεντρική προεκλογική του εκδήλωση στον Αγ. Παντελεήμονα;

Ιδού η Ρόδος, ιδού και ο Άγιος Παντελεήμονας…

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, όποιος  θέλει να σπάσει το άβατο που θέλουν να φτιάξουν τα βρωμερά κωθώνια της ακροδεξιάς μπορεί να κάνει ένα απλό πράμα..

Να κάνει την κεντρική προεκλογική του εκδήλωση στη πλατεία, να φωνάξει στην εξέδρα τον Τζαβέντ Ασλάμ (πρόεδρο της πακιστανικής κοινότητας) και τον πάτερ Προκόπιο και να ανοίξουν την ίδια, κιόλας, μέρα το πάρκο και το συσσίτιο της ενορίας.

Αλλιώς ΤΟΥΜΠΕΚΑ

Κάτσε σπίτια και τρώτε τα αυγά σας σε κανένα σουαρέ για «την περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα της ΕΕ και του Μνημονίου».

 


Ο θάνατος του Λεγάκη, «τέλειωσε» πρόωρα το μοναδικό πετυχημένο (;) στοίχημα του ΣΥΝ

ΓΙΑ ΤΟ ΝΙΚΟ ΛΕΓΑΚΗ

Κατ’ αρχήν ο Νίκος Λεγάκης ήταν αυτό που λέμε, ο ευγενικός, λαϊκός γιατρός που νοιαζότανε για το συνάνθρωπο του και τη γειτονιά του. Και μιλάω για πραγματική «γειτονιά», τα Καμίνια… κι όχι τίποτα ΒΠ προάστια.

Η συνεχής υποβάθμιση της «κάτω μεριάς της Πειραιώς», οδήγησε το Λεγάκη πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, στην ίδρυση μιας τοπικής κίνησης και τον έφερε και στο Δημοτικό Συμβούλιο στις τελευταίες εκλογές. Θα μπορούσε να ήταν στέλεχος του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ…. Και τα δύο κόμματα του πρόσφεραν, αβέρτα, θέσεις και οφίτσια. Προτίμησε ένα δρόμο μακριά από αυτά τα λούκια. Γι’ αυτό και διατήρησε την καλή του φήμη μέχρι το τέλος.

Βοήθησε πολύ κόσμο… Ακόμα και έμενα σε μια δύσκολη περίπτωση υγείας μου. Χωρίς να με ξέρει προσωπικά. Τον ευχαρίστησα πολλές φορές γι’ αυτό..

Το κάνω κι άλλη μια φορά μέσα από το μπλογκ μου…

…αν και θα προτιμούσα να μην ήταν με αυτή την αφορμή.

Ακόμα και τώρα, πάντως, δεν κρύβω τη διαφωνία μου με την επιλογή του σαν κεντρικό εκπρόσωπο μιας αριστερής δημοτικής κίνησης.

Όχι, προφανώς, για την καταλληλότητα ή μη του ίδιου του πρόσωπου, αλλά για τη πολιτική λογική που κρύβεται πίσω από αυτούς που τον προτείνουνε. Βάζουμε ένα αχρωμάτιστο, ηθικό πολίτη για να κρύψουμε κάτω από το χαλί την ανεπάρκεια της πολιτικής μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


τσ τσ τσ… oh mon dieu! ποτέ ξανά εις Παρισίους, αγαπητή μου

Τελικά ο τουρισμός στην Ευρώπη, πρέπει να έχει φτάσει στο ναδίρ.

Μετά τα κλεισίματα της Ακρόπολης και του Πύργου του Άιφελ στο Παρίσι, που να πάει ο δύσμοιρος ο Αμερικανογερμανογιαπωνεζοαγγλοτουρίστας;

Ξέρετε πόσοι Έλληνες έχουν ρίξει μαύρη πέτρα στη Γαλλία, γιατί κάθε τρεις και λίγο κλείνουν οι απεργοί τα μνημεία;

Από πέρυσι λχ αυτοί οι άθλιοι ζητούσαν αυξήσεις ανάλογα με την αύξηση του εισιτήριου και μάλιστα είχαν κλείσει πασχαλιάτικά τον πύργο «σπέρνοντας οργή και απογοήτευση στους πασχαλινούς εκδρομείς», σύμφωνα με τον cosmo.gr.

Εμμμμ….

Τώρα εξηγείται η γαλλική οικονομική κρίση και η άθλια φήμη του Παρισιού τον τελευταίο χρόνο.

 


Phase 2: Προετοιμάζοντας την επόμενη μέρα

Για «παταγώδη αποτυχία» του γερμανικού μοντέλου ένταξης και ενσωμάτωσης μεταναστών κάνει λόγο η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ. Βήμα 16/10/2010

Αν. Λοβέρδος: Φταίνε και οι μετανάστες για τη «τρύπα» των νοσοκομείων. Ελευθεροτυπία 14/10/2010

Συμπτωματική «δεξιά» παρέκκλιση ή υπάρχει και κάτι άλλο;

Προφανώς, στην Ελλάδα, δεν του πολυδίνουμε σημασία γιατί τα ζητήματα των διαφορετικών πολιτισμών, εθνικοτήτων και θρησκειών ήταν πάντα ζήτημα «πολιτισμού» και όχι οικονομίας. Ποτέ διαφορετικές κοινότητες δεν ενσωματώθηκαν στην ενεργή οικονομική και πολιτική ζωή του τόπου, για αυτό και μας ακούγονται απλά σαν ρατσιστικές κορώνες οι τοποθετήσεις του κάθε Λοβέρδου.

Στην Δυτική Ευρώπη της ΕΕ, όμως, τα ζητήματα συμβίωσης με διαφορετικούς πολιτισμούς, όμως, θεωρούνταν «λυμένα».

Αυτή η επίθεση δεν ανήκει στην κατηγορία της δημιουργίας ενός εσωτερικούς εχθρού. Μέχρι τώρα βοήθαγαν οι «βρωμιάρηδες» Αλβανοί και Πακιστανοί, οι τεμπέληδες δημόσιοι υπάλληλοι οι συνταξιούχοι των 45 ετών και οι «κότες» με τα γυναικεία επιδόματα για να ξεγελάμε την πείνα μας.

Σιγά σιγά, μπαίνουμε στην επόμενη «φάση». Η κρίση βαθαίνει και η φτώχια θα δημιουργεί ένταση και παράκρουση.

Πλέον πρέπει να αρχίζει να φτιάχνεται κι ένα εναλλακτικό σενάριο. Ίσως να χρειάζεται και «εξωτερικός» εχθρός.

Αν μέχρι σήμερα ο «παγκοσμιοποιημένος» και αλληλένδετος καπιταλισμός φαίνεται μονόδρομος, οι κυβερνώντες την «ψάχνουν» πλέον και διαφορετικά.

Αν η Μπουσική Αμερική πέταξε, πριν από καμιά 10άρια χρόνια, στα σκουπίδια τους ΟΗΕδες και τις διεθνείς συμβάσεις, η παγκόσμια οικονομική κρίση αρχίζει να δημιουργεί ερωτήματα και σε άλλους.

Η αποκήρυξη της Μέρκελ του πολυπολιτισμικού μοντέλου, δεν είναι μια «απλή» ρατσιστική επίθεση.

Είναι μια ιδεολογική προετοιμασία για μια – πιθανή – εκδοχή όπου θα χρειαστεί να πει «γιατί να ταΐζουμε τους τεμπέληδες Μεσόγειους».

Για πόσο θα συνεχιστεί αυτή η «άοπλη» οικονομική άμιλλα μεταξύ ΗΠΑ – Ρωσίας – Κίνας – Ιαπωνίας με μαζικές κρατικές χορηγίες και άφθονο πληθωριστικό χρήμα;

Για πόσο θα συντηρεί η Γερμανία το Ευρώ, αν αρχίζουν και βαράνε κανόνια στην ΕΕ;

Μου φαίνεται πιο πιθανό να υπάρχει, πλέον, μια «δεξιά» απόρριψη της ΕΕ και του Ευρώ παρά μια «αντι-ιμπεριαλιστική» έξοδος.

Όταν θα μπούμε στην Τρίτη Φάση του Εθνικού Προστατευτισμού, όλα θα είναι πιο ξεκάθαρα..

 


The Breeders – Cannonball

«Πηγμένος» και μισο-άρρωστος όλη την εβδομάδα, κάτι τέτοια ροκάκια με κρατάγανε όρθιο.

Γυναικείο συγκρότημα (όχι μόνο τα «φωνητικά») και με μια διάθεση ανάλαφρη αλλά και επιθετική…

Soooooo 90ies!….


το ξεκάθαρο σχέδιο του ΓΑΠ για την οικονομία

Κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ μας εξηγεί με απλά λόγια, μέσα σε 1 λεπτό, το σχέδιο εξόδου από την κρίση.

Απλά … ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!

Thnx Freddos


Alphabet Soup – Ways Of The Brown

Οι Alphabet Soup είναι ΝεοΥορκέζικο συγκρότημα, από τα πρώτα που δοικίμασαν να παντρέψουν hip hop και jazz. Όχι τώρα… αλλά από τα 80ies… Σκοτεινός αλλά και λαμπερός ήχος. Πολύ πιο μετά ήρθε το Ghost Dog.

Είχαν έρθει Αθήνα πριν από καμιά 15αριά χρόνια και μου είχε πέσει το σαγόνι… Δυστυχώς δεν είχα τη δυνατότητα να ηχογραφήσω το διάλλειμα του μπασίστα… Είχε διασκευάσει το Hey Joe του Hendrix σε rap μόνο με το μπάσο του…

Δυστυχώς κάπου στη διαδρομή χάθηκε το cd που είχα αγοράσει και έτσι μπόρεσα να βρω μόνο το Ways Of The Brown, ένα από τα τραγούδια τους που έχουν στη σελίδα τους….

Πω, πω τι θύμησες….