Διασκεδάζουμε με το ΣΥΝ: βρείτε τις διαφορές στις εκλογές 2006 – 2010

Δεν είναι λίγο θλιβερές οι ομοιότητες της συζήτησης του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για τις αυτοδιοικητικές υποψηφιότητες του 2006 και του 2010;

Σαν να μην πέρασε μια μέρα…

Ίδια μονότονη αναζήτηση υποψήφιων συμβολών…

Για «ριζοσπαστικό» συμβολισμό ή για διεισδυτικότητα στο «σοσιαλιστικό χώρο».  Όπως στην «οικονομία» αναζητείται ο «σωστός» και άτεγκτος πολιτικός που θα δανειστεί με το «σωστό» και όχι το «ληστρικό» επιτόκιο, έτσι και στην «πολιτική» ψάχνουμε τον υποψήφιο που θα διαγράψει τα λάθη του παρελθόντος και θα δώσει νέα πνοή στο μέλλον..

Μπλιαχ…. Μια αράδα κοινοτυπιών και μου γύρισαν, ήδη, τα άντερα…

Τεσπα…

Αλλού είναι το θέμα…

Τη μεγαλύτερη πλάκα μου τη δίνει η πλήρη αντιστροφή ρόλων των ίδιων προσώπων.

Ας ξαναθυμηθούμε μαζί το 2006 και στο τέλος ας γελάσουμε παρέα.

2006

Στα τέλη του 2005 ο ΣΥΝ είχε επιλέξει τη σοσιαλιστική διεύρυνση του χώρου και ο, τότε, πρόεδρος του πρότεινε με επιμονή το δίδυμο Παπαγιαννάκη – Πανούση για Δήμο Αθηναίων και Νομαρχία Αττικής.

Τότε όλη η αριστερή αντιπολίτευση είχε συσπειρωθεί γύρω από τη νεανική υποψηφιότητα του Τσίπρα που συμβόλιζε τη γενιά των φορουμιτών και το 4ο Ευρωπαϊκό Φόρουμ  που θα γινόταν στην Αθήνα.

Ο Αλαβάνος δέχεται, κατόπιν σκληρών αντιπαραθέσεων στη Γραμματεία, τον Τσίπρα και έτσι είχαμε στις αυτοδιοικητικές εκλογές τη μεν «αριστερά» να έχει στελεχώσει την Ανοιχτή Πόλη του Τσίπρα και την δε «δεξιά» το κατέβασμα Πανούση.

Οι πιο πλακατζήδες είχαν τονίσει πως ο ΣΥΝ κατέβαζε το «σωστό» Πανούση (δηλ. τον Τζίμη), τότε η νίκη στη Νομαρχία θα ήταν συντριπτική.

2010

Ίδια συζήτηση, ίδια επιχειρήματα, μόνο που οι πρωταγωνιστές έχουν αλλάξει θέσεις.

Πλέον ο Τσίπρας είναι ο αρχηγός του ΣΥΝ που αναζητεί τη σοσιαλιστική διεύρυνση μέσω Μητρόπουλων και Σακοράφας.

Η «αριστερά» μετά από 4 χρόνια δεν έχει καταλάβει γρι από τα γραφειοκρατικά παιχνιδάκια και συνεχίζει να αναζητεί υποψήφιο από το χώρο του ΣΥΝ που θα την βγάλει στον αφρό. Αυτή τη φορά, θα αλλάξει σύμμαχο και ο Αλαβάνος είναι αυτός που συμβολίζει το «νέο» κόντρα στο συντηρητισμό του Τσίπρα.

Βέβαια, ακόμα και σήμερα οι γνωστοί πλακατζήδες θα ξαναδιασκεδάσουν με την εσφαλμένη επιλογή του ΣΥΝ για περιφερειάρχη. Πάλι θα τονίσουν πως αν κατεβάσει τον «σωστό» Μητρόπουλο (δηλ. τον γάβρο Τάσαρο) θα σαρώσει στις εκλογές. Ξέρεις τι είναι να έχεις στο στελεχικό σου δυναμικό τον Πρόεδρο του Παναθηναϊκού και τον Γενικό αρχηγό του Ολυμπιακού; Αυτοδυναμία από τον πρώτο γύρο χτυπάς..

2016;

Θα δοκιμάσω μία πρόβλεψη για τις επόμενες εκλογές του 2016.

Όχι.. δεν πιστεύω πως ο Αλαβάνος θα είναι ξανά αρχηγός του ΣΥΝ και ο Τσίπρας προτεινόμενος από την «αριστερά». Δεν νομίζω η Ιστορία να δοκιμάσει ένα τόσο εφιαλτικό σενάριο πάνω μας…

Μάλλον κανένας Χ. Παπαδόπουλος θα είναι ο ηγέτης και η «αριστερά» θα στηρίζεται σε μια «ριζοσπαστική» υποψηφιότητα του Κορωνάκη που θα κοντράρει το Τσιπρέικο για «κεντροαριστερή ενσωμάτωση».

Η πρόταση της ηγεσίας του ΣΥΝ θα είναι για τον Θανάση Λεβέντη που θα συμβολίζει την επανένωση του ανανεωτικού χώρου .

Αααα..

…και οι πλακατζήδες θα ζητάνε το «σωστό» Λεβέντη… το Βασίλη! Μπας και δούμε καμιά αξιοπρεπή προεκλογική καμπάνια..

Οι άγγλοι έχουν ένα σοφό ρητό για αυτές τις προεκλογικές «πολιτικές» (χα!) αναζητήσεις..

Fool me once, shame on you

Fool me twice, shame on me!

(Ντροπή σου να με κοροϊδέψεις, αλλά.. ντροπή δικιά μου να με ξανακοροϊδέψεις)

Advertisements

11 Σχόλια on “Διασκεδάζουμε με το ΣΥΝ: βρείτε τις διαφορές στις εκλογές 2006 – 2010”

  1. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    Μάλλον θα πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που υπάρχουν και αυτοί γιατί τουλάχιστον μας …»διασκεδάζουν». Μόνον με την ντούρα και συνεπή «ταξική γραμμή» που εκφράζει το ΚΚΕ και η ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ δεν μπορούμε ούτε καν να χαμογελάσει το χειλάκι μας. Με το ΚΚΕ, για να είμαστε δίκαιοι, υπήρξε και μια εξαίρεση κάποτε που επιβεβαιώνει τον κανόνα, η υποψηφιότητα του Λ. ΑΥΔΗ

    Επίσης, αφού τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα θέλουμε, μπορούμε να «διασκεδάσουμε» και με τους φορτηγατζήδες, που ήταν αυτοί που έκαναν τα «ΙΟΥΛΙΑΝΑ» του 2010, σε αντίθεση με τους ΚΚΕδες, οι οποίοι, αφού έδωσαν την «μάχη στο λιμάνι» πήραν μετά τα καράβια και πάνε διακοπές….

    Όσο για τον νέο ΔΕΚΕΜΒΡΗ που περιμένουμε – όπως πάνε τα πράγματα – θα τον κάνουν αυτοί που θίγεται η περιουσία τους, η ιδιοκτησία τους και η συντεχνία τους και όχι η «εργατική τάξη»…

    Με αυτά τα δεδομένα, το να «διασκεδάζουμε» με αυτά που συμβαίνουν στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στις περιφερειακές και δημοτικές είναι πολιτική διαστροφή, γιατί κλείνουμε τα μάτια μας στο διαφαινόμενο αποτέλεσμα αυτών εκλογών. Τουλάχιστον ο χώρος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μεγάλο βαθμό έχει την συναίσθηση του πραγματικού ταξικού συσχετισμού, των αδυναμιών και των ορίων της υπαρκτής Αριστεράς. Στην αντίθετη μπάντα είναι κάποιοι άλλοι που δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους και νομίζουν πως βρίσκονται στα πρόθυρα της …επανάστασης! Και με αυτούς πράγματι δεν μπορούμε ούτε καν να …διασκεδάσουμε!….

  2. Ο/Η gatouleas λέει:

    Σύντροφοι από την ΕΟΣ πράγματι με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ διασκεδάζω γιατί με την υπόλοιπη αριστερά θλίβομαι με την ηττοπαθή μονοτονία της.
    Μόνο στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν απόψεις που η υποψηφιότητα – και μόνο – του σχήματος καθορίζει τα πολιτικά του χαρακτηριστικά. «Με Μητρόπουλο είμαστε δεξιοι, με Αλαβανο αριστεροί». Αλλά και αυτή η σοσιαλδημοκρατική παράδοση (γιατί στα σταλινικά κόμματα υπάρχουν φερετζέδες πλακώματος με πολιτικές πλατφόρμες), δε θα μου ήταν αρκετη για ένα ποστ.
    Μου κέντρισε την προσοχη η εναλλαγή θέσεων και απόψεων Τσίπρα – Αλαβανου 4 χρόνια μετά…. και ο εγκλωβισμός ΞΑΝΑ των ριζοσπαστικών δυνάμεων του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ γύρω από τα ίδια πρόσωπα, με τις ίδιες λογικές.
    Όσο για τους ταξικούς συσχετισμούς, πρώτος εγώ λέω πως είναι δυσμενέστατοι.
    Το προβλημα με το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι η ΤΑΧΤΙΚΗ προς την επανάσταση;
    Δηλαδή ο Λαφαζάνης, Τσίπρας, Αλαβάνος, Χ. Παπαδόπουλος, Παπαδημούλης, Νταβανέλος, Ρούντι αναζητούν μια επαναστατική ΤΑΧΤΙΚΗ για την περίοδο και έχουμε να αντιμετωπίσουμε τη συμβιβαστική ΠΑΣΟΚΙΚΗ σοσιαλδημοκρατία;
    Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι το δυσμενές πλαίσιο, αλλά πως οι ριζοπάστες του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έχουν εγκαταλέιψει την προσπάθεια διαμόρφωσης αυτόνομης επαναστατικής ταχτικής και το έχουν θεωρητικοποιήσει πως, τάχα μου, «δεν είναι η ώρα της»;
    Γιατί άλλο «είμαστε στα πρόθυρα επανάστασης» και άλλο δεν υπάρχει η πολιτική αναγκαιότητα ξεχωριστής πολιτικής.
    Υπάρχουν οι δυνάμεις, τα φυσικά πρόσωπα ξεχωριστής σοσιαλιστικής προοπτικής; Εφ` όσον υπάρχουν 13 συνιστώσες και 4-5% στις εκλογές, ας αυτοπροσδιοριστεί , στο φινάλε, όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά κατα πόσο μπορεί να παίρνει φράγκα, να διεκδικέι βουλευτές, να εκδίδει εφημερίδα αλλά «να μην έχει υλικούς όρους αυτόνομης πολιτικής».
    Όταν η Ρόζα έλεγε δεν μπορω να έχω αυτόνομη πολιτική δεν έφτιαχνε μαγαζάκια…
    ΤΟ ΕΚΛΕΙΝΕ και έμενε στη Γερμανική σοσιαλδημοκρατία μέσα σε πόλεμο. Αν το πρόβλημα είναι η ποσότητα, ας το κλέισουμε να πάμε στην ΠΑΣΚΕ μπας και «γειωθούμε κοινωνικα».
    Ντεμι-αυτονομία, όμως, είναι υποκριτική…

  3. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    OK!
    Συμφωνούμε εκ των προτέρων στην άποψη που εκφράζεις για ανάγκη της αυτονομίας της πολιτικής της Αριστεράς από τον αστισμό. Και προφανώς τέτοια ζητήματα υπάρχουν στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ( και όχι μόνο…). Όμως αυτή η «αυτονομία» δεν μπορεί να υπάρξει μόνον στο πεδίο της «πολιτικής γραμμής», αλλά επικαθορίζεται  από τον συνολικό τρόπο ύπαρξης και λειτουργίας των πολιτικών σχηματισμών. Ξεκινάει από την κρατική χρηματοδότηση και καταλήγει στη σχέση που έχουν με την άμεση δημοκρατία στο εσωτερικό τους…

    Όμως στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές δεν κρίνεται αυτό το ζήτημα.Είναι μια στιγμή της ταξικής πάλης στην οποία καταγράφεται ένας συγκεκριμένος κοινωνικός και ταξικός συσχετισμός. Σημασία έχει η μετατόπιση αυτού του συσχετισμού. Καλό είναι κάποιες φορές, αν μπορούμε να ανακατεύουμε την τράπουλα, ώστε να μην είναι σημαδεμένο το παιχνίδι…  Τουλάχιστον οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, στο σύνολό τους αντιλαμβάνονται αυτή την ανάγκη. Υποτάσσουν όμως πολλές φορές αυτή την ανάγκη σε μικροπολιτικές σκοπιμότητες και μικροκομματικά συμφέροντα. Όμως ποιος στην Αριστερά σήμερα αγωνίζεται «ανιδιοτελώς» για τις ανάγκες του κινήματος;….

    Πολλά έχουμε να δούμε και να ακούσουμε ακόμα για το ζήτημα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών. Συμφωνούμε λοιπόν ότι θα πρέπει να το «διασκεδάσουμε» όμως και λίγο, γιατί πολύ σοβαρά το πήραμε. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το παρακάτω δημοσίευμα:  Σε πορεία εκλογικής αναμέτρησης με την κυβέρνηση οι διαφωνούντες του ΠΑΣΟΚ!

  4. Στη λίστα με τους συνονόματους υποψήφιους σημείωσε και τον Κουβέλη. Είναι ο γνωστός αυτόνομος πλέον Φώτης αλλά και ο υφυπουργός Εξωτερικών, Σπύρος, δεμένοι σε μια διαλεκτική ενότητα αντιθέτων με εκρηκτικούς συμβολισμούς.
    Όσο ο ΣΥΝ παραμένει εγκλωβισμένος στα ονόματα-σύμβολα και όχι στο πολιτικό περιεχόμενο, διαρκώς θα παγιδεύεται με τις επιλογές του. Τώρα που η Σακοράφα αρνήθηκε, θα μπορούσε άραγε ο ΣΥΝ να κάνει λεράνς με μια «κομματική» και τίμια υποψηφιότητα; Όχι βέβαια, θα φαινόταν στρατηγική υποχώρηση, αλλά πλέον οι επιλογές στο πλαίσιο της ενότητας με το σοσιαλιστικό αντάρτικο στενεύουν και δεν αποκλείεται να προκύψουν νέες δυσάρεστες εκπλήξεις τύπου Πανούση (όχι του Τζίμη).

  5. Ο/Η χαρη λέει:

    η αγγλική παροιμία στα ελληνικά μεταφράζεται «το δις εξαμαρτείν ου γυναικός σωστής» 😆

    (καθώς με τα ΣΥΝ-ΣΥΡ δεν τα βγάζω πέρα, είπα να συμμετάσχω γλωσσικώς)

  6. Ο/Η χαρη λέει:

    για τ’ όνομα όλων τών θεών, «σοφής» εννοουσα (καταλαβαίνεις τήν ουσία τού πνεύματός μου όμως εσύ Γατουλέα 😀 )

    btw : ούτε με τον «σωστό πανούση» θα αισθανόμουν καλύτερα εγώ πάντως…

  7. Ο/Η gatouleas λέει:

    @EOS, ανάμεσα στη ΓΕΝΙΚΗ κριτική για την αστική ενσωμάτωση της αριστεράς υπάρχει μια ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ συμβιβαστική πολιτική… Δεν μπορεί ο κάθε ΣΥΝ να λέει «οκ.. τις διαφορές θα τις βρούμε ΜΕΤΑ τις εκλογές,,, ας βγάλουμε τώρα τα ψηφοδέλτια». 10 χρόνια προσπαθειών «ανασύνθεσης» (από το Χώρο διαλόγου, φόρουμ κλπ) δεν έχουμε εξαγει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, τι καπνό φουμάρει ο καθένας ωστε να πούμε όμορφα κι ωραια με ποιους μπορούμε να παμε παρακατω και με ποιους ΟΧΙ;
    Στις εκλογές, τωρα… Αν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πάρει λχ 2-3% και το ΚΚΕ με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή ένα «αντάρτικο σχήμα ΠΑΣΟΚογενών» πχ 30%, θα έχουμε εκλογική καταγραφή «αριστερής» στροφής; (αντίστοιχο προβληματισμό θα κατέθετα και σε ΚΚΕ με αντιστροφή αποτελεσμάτων). Ας πούμε.. την πιθανή πτώση της Ανοιχτής Πόλης θα τη διαβάσεις ως «δεξιά στροφή της κοινωνίας» ή παταγώδη αποτυχία της ελπίδας που γέννησε ο Τσίπρας;
    Αρα στις εκλογές δεν καταγράφονται μόνο «τάσεις» και γενικοί ταξικοί συσχετισμοί, αλλά και συγκεκριμένες προτάσεις, αντιλήψεις. Όποτε αν συμφωνούμε πως το ΚΚΕ κάνει μια συμβολική τουφεκιά με ναυτεργάτες, δύσκολα μπορεί να βρει κάποιος έστω ένα διαπληκτισμό του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τον τελευταίο χρόνο. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πάλι θα κατέβει με μια αφηρημένη αναφορά στο κίνημα του άρθρου 16, στο «Δεκέμβρη» και στα ανανεωτικά, δημοκρατικίστικα αντι-σταλινικά αντανακλαστικά.. Αν σου αρκει καλώς.. Εμένα δε μου λεει τίποτα…
    Εν τελη… αν η αριστερά δεν ξεπεράσει το 20% των προηγούμενων εκλογών, θα συμπεράνουμε πως ο κόσμος στηρίζει το Μνημόνιο;

  8. Ο/Η gatouleas λέει:

    @ΓΛαουτάρη, από ονόματα έχουμε να δούμε πολλά… Περιμένω με αγωνία νεα «φαεινή» ιδέα.. Btw, είχα λυπηθεί συντρόφους από το ΣΥΝ στις προηγούμενες εκλογές να προσπαθούν στο ΙΔΙΟ άτομα και στην ΙΔΙΑ συζήτησα να πείσουν γιατί ο Τσίπρας ήταν καλύτερος από τον κεντροαριστερό Παπαγιαννάκη, και ταυτόχρονα να στηρίζουν τον Πανούση σαν ρεαλιστική λύση στη Νομαρχία… Τα είχαν τρελάνει τα παιδιά…
    @Χάρη, είναι τόσο γνωστή παροιμία (και το λογοπαίγνιο σου 🙂 ) που δεν μπορούσες να παρεξηγηθείς. Όμως δεν το «απέρριψα» για το φαλοκρατισμό του, αλλά γιατί η αγγλική ρήση είναι πιο πλήρης… Δίνει ευθύνες ΚΑΙ στην πρώτη λανθασμένη επιλογή.. δεν τη «χαρίζει».. Ίσως φταίει η χριστιανική καταβολή της ελληνικής παροιμίας που «συγχωρέι».. εξ ου και η «αμαρτία» στη θέση του σαξωνικού «ξεγελάσματος» .
    btw.. δεν έχω ξεχάσει ένα ποστ για μια εργασία μου στο Ρεμπώ που σου «οφείλω» από τον περασμένο Σεπτέμβρη. Συμπτωματικά οργάνωνα αυτό ακριβώς το πράμα. 😉

    • Ο/Η χαρη λέει:

      μάλλον εσύ έχεις δίκιο… το αγγλικό περιγράφει πληρέστερα τήν κατάσταση 🙂
      θυμάμαι τό ποστ σου περί ρεμπώ – τι άλλο πρέπει να θυμάμαι όμως, δεν θυμάμαι, ήμαρτον! 😀

      (ήθελα να σού γράψω τις προάλλες και στο ποστ για τους σεξ πίστολς αλλά αυτή την εποχή είμαι και δεν είμαι εδώ, σα χαμένη μπαίνω, διαβάζω, βγαίνω 👿 )

  9. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    Μερικές φορές, ο τρόπος με τον οποίον διατυπώνονται οι ερωτήσεις, υποβάλουν και την …αναμενόμενη απάντηση. Γράφεις λοιπόν: Εν τελη… αν η αριστερά δεν ξεπεράσει το 20% των προηγούμενων εκλογών, θα συμπεράνουμε πως ο κόσμος στηρίζει το Μνημόνιο;, για να λάβεις την προφανή απάντηση ΟΧΙ, η οποία στηρίζεται προφανή ανύπαρκτη σχέση της αριστεράς με πλατιές λαϊκές μάζες. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μήπως τελικά ο «κόσμος» στηρίζει το Μνημόνιο;

    Ας βάλουμε διαφορετικά το ερώτημα: Αν η κυβέρνηση έκανε δημοψήφισμα και έθετε το ερώτημα, η χώρα μας να γίνει επαρχία της Γερμανίας ή να ιδρύσουμε σοσιαλιστικό καθεστώς (δηλαδή στάση πληρωμών – έξοδο από την Ε.Ε. εθνικοποιήσεις, κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας κλπ, κλπ) και το αποτέλεσμα ήταν 90% υπέρ του να γίνουμε επαρχία της Γερμανίας, τότε τι θα λέγαμε ως αριστεροί;

    Εντάξει, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί κάνει μια αφηρημένη αναφορά στο κίνημα και άλλα παρόμοια που δεν οδηγούν σε συγκεκριμένες προτάσεις, αντιλήψεις, ούτε καταγράφουν μια πολιτική άποψη που συγκροτεί κίνημα. Και τίθεται το ερώτημα: Ποιοί άλλοι το κάνουν αυτό; Μήπως το κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή το ΚΚΕ; Δεν το νομίζουμε. Αν ξέρεις κάποιους άλλους, μπορείς να μας τους πεις, για να τους μάθουμε και εμείς και να γίνουμε …»οπαδοί» τους!

    Αυτά τα λέμε γιατί μακάρι το πρόβλημα του κινήματος και της Αριστεράς να ήταν οι «λαθεμένες» και οι «δεξιές» αντιλήψεις και πρακτικές που παράγει ο χώρος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Τότε το πρόβλημα θα ήταν απλό! Όμως η πρόσφατη εμπειρία μας έδειξε ότι και οι φορείς της κριτικής αυτών των αντιλήψεων, ούτε αυτοί κατάφεραν να αποκτήσουν καλύτερες σχέσεις με τις λαϊκές μάζες και το κίνημα, παρ’ όλο ότι «θεωρητικά» είχαν ευνοϊκές συνθήκες για να αναπτυχθούν…

    Οι υπερβάσεις που απαιτούνται στο χώρο της Αριστεράς είναι τόσο μεγάλες και ριζικές που λίγα είναι αυτά τα πράγματα που θα πρέπει να διατηρηθούν. Τα υπάρχοντα πολιτικά μορφώματα και οι πολιτικές αντιλήψεις που τα προσδιορίζουν δυστυχώς δεν μπορούν να κάνουν αυτές τις υπερβάσεις, αν τουλάχιστον δεν σταθούν με αυτοκριτικό τρόπο απέναντι στο παρόν και το παρελθόν τους.

    Στην πολιτική συμβαίνει ότι και στην κοινωνία: Αυτή την περίοδο την μάχη ενάντια στο Μνημόνιο δεν την έδωσαν οι «ντούρες» ταξικές δυνάμεις, οι δυνάμεις δηλαδή που η Αριστερά θεωρεί ότι βρίσκονται – έτσι & αλλιώς – στην πρωτοπορία του ταξικού αγώνα, αλλά οι …φορτηγατζήδες. Την προηγούμενη περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε κάποιες στιγμές σε πολιτικές μάχες πολύ πιο μπροστά από πολλούς «ντούρους» αντικαπιταλιστές και επαναστάτες…. Αυτά δεν έχουν το νόημα της υπεράσπισης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε πως όλοι βράζουμε στο ζουμί μας και πως η λύση δεν βρίσκεται στην αναζήτηση της πιο «ντούρας» αντικαπιταλιστικής – επαναστατικής γραμμή με τους όρους που το επιχειρούν τα πολιτικά υποκείμενα που αυτοπροσδιορίζονται ως τοιούτα…

  10. Ο/Η gatouleas λέει:

    @Χάρη, δεν πειράζει.. θα το θυμηθείς όταν το ανεβάσω.. κι εγώ πάντω πάω να την κοπανήσω γαι λίγες μέρες γιατί «δεν πάει άλλο»
    @ ΕΟΣ, αν υπήρχε αντίστοιχο δημοψήφισμα θα μπορούσα να εκτιμήσω το αποτέλεσμα του. Όμως υπάρχουν οι δημοτικές εκλογές και ο χώρος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τον έχει ως κεντρική πολιτική μάχη και μάλιστα «δημοψηφισματικού χαρακτήρα».
    Το ΚΚΕ θα χρησιμοποιήσει τα αποτελέσματα για να υπεραμυνθει των «δυσμενών συνθηκων».. το ίδιο και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για να δικαιολογήσει τη συμβιβαστική του πολιτική… Εξ αλλού, αυτό έκανε και μετά το Δεκέμβρη…
    Προφανώς και η «ντουράτη» και «καθαρή» αποψάρα δε σου λύνει τα προβλήματα σου.. αλλά έλα μου ντε που δεν αρκούν και οι γενικές εξαγγελίες ενότητας!! Οπότε; Τι κάνουμε που δε φτουράει ούτε το «συνολικό» ούτε το «μίνιμουμ» πακέτο; Να καταργήσουμε το πολιτικό ψάξιμο;
    Φαντάζομαι, πάντως, πως θα βρίσκατε «περιθωριακό και αδιέξοδο» το μανιφέστο του Τσίμερβαλντ, όταν μερικοί «τρελοί» σε ολή την Ευρώπη διατράνωσαν την αντίθεση τους στον πόλεμο. Προφανώς και αυτή η διακύρηξη δε θα αρκούσε αν δε βρισκόταν αντίστοιχη πετυχημένη ταχτική.
    Το πρόβλημα με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ το έθεσα με ένα ερωτημα παραπάνω…
    «ο Λαφαζάνης, Τσίπρας, Αλαβάνος, Χ. Παπαδόπουλος, Παπαδημούλης, Νταβανέλος, Ρούντι αναζητούν μια επαναστατική ΤΑΧΤΙΚΗ για την περίοδο και έχουμε να αντιμετωπίσουμε τη συμβιβαστική ΠΑΣΟΚΙΚΗ σοσιαλδημοκρατία;»
    Για να το κάνω πιο «λιανα», θα φανταστούμε έναν πχ Πειραιωτη, εργαζόμενο στον ΗΣΑΠ μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το μήνα θα σιωπά για τις απολύσεις των καθαριστριών της ΟΙΚΟΜΕΤ, θα κάνει αυτοδιοικητική καμπάνια για την Ανακύκλωση, θα εξαγγέλει το δημοψηφισματικό χαρακτήρα των επερχόμενων εκλογων ενάντια στο Μνημόνιο ως ΣΥΡΙΖΑ και θα προσπαθει να πείσει ανθρώπους σαν κι εμένα πως ο συνδικαλισμός, η αυτοδιοίκηση και η «πολιτική» είναι διαφορετικά πράματα. Συνεχίζει και καλλιεργει ανάμεσα στους πολίτες τη λογική πως άλλο η «κεντρική πολιτική» και άλλο η εφαρμοσμένη, ρεαλιστική πολιτική, άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλο οι κοινωνικές του οργανώσεις»
    Κι εγώ θα σας ρωτήσω σ. της ΕΟΣ… αν έρθει ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και σας πει «το ΠΑΣΟΚ είναι ΑΛΛΟ από τους δημάρχους, τους συνδικαλιστές και τους βουλευτές του, θα τον πιστεύατε ή θα τον θεωρούσατε κάτι ανάμεσα από αφελή και απατεώνα;». κι όμως… με αυτή την αντίληψη θα βγήκε και θα ξαναβγει η «ΠΑΣΟΚΑΡΑ».. γιατί άλλο ο «σοσιαλισμός» και άλλο η αναγκαία, ρεαλιστική πολιτική της κρίσης.
    Δεν υπάρχουν αγωνιστές και αριστεροί στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ; Βεβαιώς και πάρα πολλοι.. όπως και στο ΚΚΕ και στο ΠΑΣΟΚ και παντού..
    Υπάρχει κάποιος άλλος χώρος να παμε; Εγώ δεν έχω να προτείνω… Γι` αυτό και κατανοω όσους παραμένουν πχ στην ΠΑΣΚΕ της ΔΕΗ, στο ΠΑΜΕ στους ναυτεργάτες, στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στους δημοσιογράφους κλπ.. Υπάρχουν και κοινωνικοί λόγοι που επιβάλλουν την συνύπαρξη… Αλλά αδυνατώ να προκρίνω κάποιον χώρο απέναντι σε άλλον..
    Για μένα έχει απομείνει το δίλημμα… «Ξεχωριστή στρατηγική και ταχτική από τη σοσιαλδημοκρατία ή ενσωμάτωση με αυτή (με ιταλικό ή γερμανικό μοντέλο)».
    Εγώ είμαι με το πρώτο σκέλος… Αλλά όσοι αναζητούν το δεύτερο να μην γκρινιάζουν με τους Κουβέληδες, τους Παπαδημούληδες, τους Ιωακειμίδηδες και Αμπατζόγλους, τους Πανούσηδες και Μητρόπουλους»… Θα πρέπει να βρουν τρόπους να τους κερδίσουν και συνυπάρχουν αρμονικά μαζί τους..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s