για μια αντικαπιταλιστική πρόταση στην κρίση…μέρος 5ον – συστημική απάντηση στη συστημική κρίση

Σε αυτό το… ατελείωτο αφιέρωμα στην οικονομική κρίση προσπάθησα να αναδείξω τα «τρία θανάσιμα αμαρτήματα» που κατατρέχουν την αριστερά και να προσπαθήσω να θέσω κάποια ξεχασμένα – κατά τη γνώμη μου – κριτήρια διαμόρφωσης πολιτικής.

Είτε με ιστορικές αναφορές, είτε με συγκεκριμένη επιχειρηματολογία υποστηρίζω πως η καθεστωτική αριστερά ΚΚΕ ή ΣΥΝ, φιλοευρωπαϊστές ή αντι-ΟΝΕ και Ευρώ, καθώς και κομμάτια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, πλέον:

  1. Συνεχίζουν την παράδοση της ομαλής κληρονομιάς-διαχείρισης του αστικού κράτους/μηχανισμού από μια «αριστερή» κυβέρνηση, παρακάμπτοντας σε κάποιο μακρινό και απροσδιόριστο μέλλον την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής ανατροπής.
  2. Αναζητούν ταχτικίστικες ψευδοενότητες «του δικού μας αριστερού χώρου», χωρίς κανένα ταξικό κριτήριο. Οργανώσεις και κόμματα που ανακαλύπτουν τις στρατηγικές διαφορές με επιλεκτική μνήμη, είτε πρόκειται για «ΠΑΣΟΚ-ΚΚΕ», είτε για «ΣΥΝοδοιπόρους – οπορτουνιστές», και
  3. Υποτιμούν το βάθος και την ποιότητα της σημερινής οικονομικής κρίσης. Ανακυκλώνουν παλιά επιχειρήματα περί χρηματιστηριακής κρίσης και ανασύρουν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας «μπαλώματα» που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση.

Σκεφτόμουν να παρακάμψω το τρίτος μέρος γιατί θεωρούσα κάτι παραπάνω από ολοφάνερο το βάθος και το αδιέξοδο της σημερινής κατάστασης. Αρκούσε , όμως, το δίμηνο Ιουλίου-Αυγούστου που δεν προβλέπεται να παρθεί κάποιο νέο μέτρο και το αισιόδοξο (!!!) κλίμα στην Ευρώπη περί επιβράδυνσης της ύφεσης[1] και προοπτικές ανάπτυξης[2], για να αρχίσουν να ξαναβγαίνουν τα επιχειρήματα περί «στρεβλής ανάπτυξης», «χρηματιστηριακής φούσκας», «μη παραγωγικού υπερδανεισμού». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements