για μια αντικαπιταλιστική πρόταση στην κρίση…μέρος 4ον – ιδιωτική οικονομία και το πείραμα του Barθelonika

Σε προηγούμενα μέρη προσπάθησα να δείξω το διαχειριστικό αδιέξοδο των προτάσεων της αριστεράς .

Εγκλωβισμένη ανάμεσα στα παλιά μεγαλεία των σοσιαλιστικών χωρών και στον παμπάλαιο κεϋνσιανισμό, αναλώνεται σε θεσμικές προτάσεις κεντρικής κρατικής παρέμβασης. Είναι φανερό πως τα κορυφαία στελέχη της φαντασιώνονται τον εαυτό τους σαν υπερυπουργούς σε μια «αριστερή» κυβέρνηση που όλα τα λύνει με νομοθετικά διατάγματα.

Για αυτήν την αριστερά, αρκεί μια στιβαρή κυβέρνηση που επαναδιαπραγματεύεται ή διαγράφει το χρέος, μία εθνικοποίηση ή δημόσιος έλεγχος των τραπεζών και μια εξαγγελία αναπτυξιακής πολιτικής με κέντρο το κράτος και όλα λύθηκαν…

Γι’ αυτό και δεν πείθουν κανένα…

…γιατί όλοι ξέρουμε πως η κρίση είναι συστημική και όχι κρατικής διαχείρισης…

…γιατί αν προωθούνται χιλιάδες απολύσεις στον κρατικό τομέα, άλλες τόσες και περισσότερες γίνονται συνεχώς και στον ιδιωτικό …

…γιατί κλείνουν ή υπολειτουργούν μικρά, μεσαία και μεγάλα «μαγαζιά»…

…γιατί και «υγιείς» επιχειρήσεις έχουν μπει σε διαδικασία περικοπών και μίνι λοκ-άουτ. Αν δεν αναστέλλουν τις δραστηριότητες τους όπως η Aldi ή η Fnac, περικόπτουν στο μίνιμουμ τις εργασίες τους όπως στα πλοία και στα αεροπλάνα με τον περιορισμό των δρομολογίων.

Η κατάσταση στο εμπόριο βρίσκεται λίγο πριν την ασφυξία. Η συνηθισμένη πραχτική μιας εισαγωγικής εταιρείας είναι η ασφαλιστική κάλυψη των συναλλαγών της. Όσο και προσεχτικά αν επιλέγει το πελατολόγιο της, πάντα υπάρχει η περίπτωση κανονιού. Έτσι με ένα ασφάλιστρο μπορεί να εξασφαλιστεί πως θα εισπράξει τουλάχιστον το 80% των παραγγελιών της. Εδώ και ένα χρόνο, όμως, 9 στις 10 εξαγωγές στην Ελλάδα κρίνονται επισφαλής και δεν ασφαλίζονται. Η μόνη λύση για τους έλληνες εμπόρους είναι το «μετρητοίς» ή η έκδοση προσωπικής εγγυητικής επιστολής, δηλ. δέσμευση μετρητών.

Πως λοιπόν μια κυβέρνηση χωρίς επανάσταση, χωρίς παράλληλες μορφές εξουσίας των εργαζομένων, θα εφαρμόσει ένα λαϊκό πρόγραμμα μέσα στον καπιταλισμό και κόντρα στους αστούς;

Πως θα εξαναγκάσει τις επιχειρήσεις να δουλέψουν; Πως θα σταματήσει τις απολύσεις στα μικρομεσαία μαγαζιά; Θα μοιράσει χρήμα; Θα κρατικοποιήσει κάθε πλευρά της οικονομικής δραστηριότητας; Αλλά θα υπάρχει η δυνατότητα σε αυτό το διεθνές επίπεδο επιτήρησης , το ελληνικό κράτος να μεταμορφωθεί σε μοχλό μύριων επενδύσεων που θα αναζωογονήσουν την οικονομία;

Επί της ουσίας και οι υποστηρικτές του «δημόσιου έλεγχου-παραμονής ΕΕ-Ευρώ» και των «εθνικοποιήσεων – αποχώρηση ΕΕ- δραχμής» συμφωνούν στον ίδιο απίστευτο παραλογισμό.

Πως μπορεί το ελληνικό κράτος να οδηγηθεί ομαλά, χωρίς αναταράξεις, σε μια άλλη ανάπτυξη χωρίς κρίση και με δίκαια αναδιανομή εισοδήματος.

ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Στο τελευταίο Κόκκινο ένας από τους τελευταίους «μεγάλους» ιστορικούς της αριστεράς ο Δ. Λιβιεράτος περιγράφει με απίστευτη γλαφυρότητα τη δυναμική του ελληνικού καπιταλισμού.

Σ’ ένα κόσμο που το 2009 είχε πληθυσμό 6.768.167.712 κατοίκους, η Ελλάδα των 11.260.000 κατοίκων αποτελούσε το 0,166% του πλανήτη. Ωστόσο, ο ελληνικός καπιταλισμός κατέχει την 22η θέση στον κόσμο στη λίστα των πιο πλούσιων χωρών.[1]

..και παρακάτω αναλύει τους κομβικούς τομείς παρέμβασης του.

Εγώ θέλω να σταθώ σε μια παρατήρηση. Οι ισχυροί καπιταλισμοί χρησιμοποιούν την «μητέρα – πατρίδα» όχι σαν χώροι επενδύσεων, αλλά σαν βάση εξορμήσεων, σαν μηχανισμό υποστήριξης εξάπλωσης…

Έτσι έχουμε την ανάπτυξη του ελληνικού εφοπλιστικού και χρηματιστηριακού κεφαλαίου, υπάρχουν ισχυρές κατασκευαστικές εταιρείες, αλλά στην Ελλάδα θα βρούμε μόνο άυλους τίτλους και χαρτιά. Μια πιθανή ανατροπή καθεστώτος δεν θα εθνικοποιήσει τίποτα παραπάνω από τίτλους ιδιοκτησίας αλλά το πραγματικό «κεφάλαιο» θα βρίσκεται  σε καράβια με ξένες σημαίες ή σε διάσπαρτα χαρτοφυλάκια off-shore εταιρειών.

Η παραμονή της Ελλάδας στο μπλοκ της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τελευταία 30 χρόνια άλλαξε οριστικά τη θέση της στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.  Δεν υπάρχει μία Ελλάδα στις διεθνείς αγορές, αλλά μία Ελλάδα-μέτοχος της υπερδύναμης που λέγεται ΕΕ. Αντί να είναι το κυρίαρχο μπακάλικο του χωριού, επέλεξε να είναι μικρομέτοχος του τεράστιου πολυεθνικού σουπερμάρκετ της ΕΕ.

Εγκατέλειψε τις γεωργικές παραγωγές, τις ιδέες για βαριά βιομηχανία και γενικά τα ναυπηγεία, υφαντουργεία και επικεντρώθηκε στον τριτογενή τομέα και στην ενίσχυση του γεωπολιτικού της ρόλου. Η Ελλάδα, πέρα από ναυτιλία-χρηματιστηριακό κεφάλαιο και κυριλέ θέρετρο είναι ο μεγάλος στρατιωτικός και αστυνομικός μπαμπούλας της περιοχής.

Η ΕΕ επιδοτεί και ανέχεται τα κρατικά ελλείμματα γιατί τροφοδοτούν έναν από τους μεγαλύτερους ευρωπαϊκούς στρατούς και είναι υπεύθυνη για την τάξη στα Βαλκάνια και στην αναχαίτιση των λαθρομεταναστών.

Αυτή η 22η θέση δίνει την οικονομική ευρωστία, για να διαδραματίζει ένα πολύ σημαντικό γεωπολιτικό ρόλο. Μια ανατροπή του καθεστώτος της Ελλάδας θα σήμαινε την «απελευθέρωση» των Βαλκανίων από τον ελληνικό μπαμπούλα. Ταυτόχρονα τα σύνορα της ΕΕ θα έφταναν έξω από τη Βιέννη και το Βερολίνο. Μία «διευκόλυνση» της μετανάστευσης, έστω αντίστοιχης της Τουρκίας, θα έφερνε καραβάνια Αφγανών και Ιρακινών μέσα στην Αυστρία και Ελβετία.

Ξέρετε πόσο θα κόστιζε μια ανάπτυξη αποθαρρυντικού μηχανισμού στην ΕΕ, ειδικά σε περίοδο ύφεσης; Απλά ανυπολόγιστο σε χρήματα και πολιτική σταθερότητα.

Γι’ αυτό και είναι τραγελαφική η προσπάθεια της αριστεράς να απαντήσει στη σημερινή κρίση, σε  αυτό το διαπλεκόμενο πεδίο με εργαλεία προηγούμενης πεντηκονταετίας. Κάποιοι θεωρούν πως υπάρχουν τα πορτοκάλια και τα υφάσματα της Πειραϊκής-Πατραϊκής που θα τα «φθηνύνουμε» μέσα από ένα εθνικό, υποτιμημένο νόμισμα και θα αυξήσουμε τις εξαγωγές μας. Το να μειωθεί η τιμή του φραπέ και της παραθαλάσσιας ομπρέλας, δε νομίζω πως θα φέρει αλματώδη ανάπτυξη. Ο Ανδρέας Παπανδρέου της υποτίμησης της δραχμής του 1985, τώρα «δικαιώνεται» μέσα από τις αριστερές «αυθεντίες» του 21ου αιώνα.

Από την άλλη, η ολική άρνηση των χρεών (γιατί μια μερική θα υπονομευτεί από την υποτίμηση) θα φέρει κατ’ αρχήν το πάγωμα των ελληνικών αποθεματικών στις ξένες τράπεζες. Τα καράβια θα μεταναστεύσουν οριστικά σε άλλες σημαίες αλλά και λιμάνια. Το πώς θα συνεχίσει η «ομαλή» οικονομική εξέλιξη της Ελλάδας, που θα αντιπαρατίθεται στο κεφάλαιο, αλλά δεν θα αλλάζει τις σχέσεις παραγωγής, που θα βγαίνει από την ευρωζώνη και την ΕΕ, αλλά θα παραμένει στην ίδια θέση στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας μόνο οι εμπνευστές του σχεδίου μπορούν να μας εξηγήσουν.

Μόνο στη χώρα των Θαυμάτων της Αλίκης μπορεί να υπάρχει μία χώρα που χάνει τα αποθεματικά, υποτιμά το νόμισμα και ΟΜΑΛΑ, χωρίς τριγμούς και απώλειες, χωρίς ύφεση και απώλεια εισοδήματος, αλλά να προχωρά, κιόλας, σε ταχύρυθμη δημιουργία και μεταφορά κεφαλαίου στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα παραγωγής.

Η παγκόσμια εμπειρία χωρών που αντιστάθηκαν στις επιλογές του κεφαλαίου είτε με σοσιαλιστική είτε με, απλά, αντι-ιμπεριαλιστική κατεύθυνση, δεν απαλλάχτηκαν από την ύφεση. Αντίθετα είχαμε παραπέρα αποδιοργάνωση της οικονομίας, μέχρι και πολεμικές εμπλοκές. Ο λόγος που λαϊκές δυνάμεις επέλεξαν άλλους δρόμους, ήταν για ζητήματα αναδιανομής εισοδήματος και πολιτικής κυριαρχίας και όχι «ανάπτυξης». Ειδικά στον 21ο αιώνα το ζήτημα της υπερπαραγωγής «άχρηστων» προϊόντων και ή άνιση διανομή εισοδήματος είναι κυρίαρχο.

Οι προτάσεις , λοιπόν, της αριστεράς δεν απαντάνε στα άμεσα ζητήματα της ανεργίας και υπόσχονται ένα αναπτυξιακό παράδεισο που, μετά την κατάρρευση των σοσιαλιστικών χωρών, βρίσκεται μόνο στα φιλόδοξα σχέδια των αριστερών οικονομολόγων.

Σε αυτό το πλαίσιο έρχεται το πείραμα του Barθelonika να με απαλλάξει από εικασίες και ισχυρισμούς, γιατί βάζει επί τάπητος τον πυρήνα του «κακού»… το εργοδοτικό κέρδος.

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ BARΘELONIKA

Το εστιατόριο του Barθelonika, είναι μια μορφή αυτοδιαχειριζόμενου οργανισμού στην Ελλάδα της κρίσης[2]. Μίλησα με παιδιά από την επιτροπή συμπαράστασης και εργαζόμενους του εστιατόριου για να μάθω τις αγωνίες και τις προσπάθειες τους.

Το Barθelonika είναι ένα κυριλάτο εστιατόριο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και πριν δύο μήνες ο ιδιοκτήτης του ανακοίνωσε πως θα το κλείσει για το καλοκαίρι λόγω πτώσης τζίρου. Οι εργαζόμενοι αποφάσισαν, τότε, να το λειτουργήσουν μόνοι τους. Ζήτησαν από την εργοδοσία να αναλάβει κάποια πάγια που έτσι κι αλλιώς θα πλήρωνε, και κατόπιν, θα διαχειρίζονταν τους τζίρο πληρώνοντας όλα τα τρέχοντα έξοδα και μοιράζοντας τα κέρδη στους εργαζόμενους. Μείωσαν τις τιμές κατά 30% και πλέον το Barθelonika λειτουργεί «υπό νέα διεύθυνση». Στο τέλος του μήνα το εστιατόριο θα κλείσει για τις «κανονικές» διακοπές του Αυγούστου και, κατόπιν, όλοι θα μπορούμε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα.

Οι ίδιοι εργαζόμενοι εκτιμούν  πως το Barθelonika δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν «το καλό στέκι» που θα ανταγωνιστεί άλλα εστιατόρια, αλλά ούτε σαν μία ύστατη λύση απέναντι στ ο κλείσιμο. Να το δούμε σα μία λύση συνολικής πρότασης για όλες τις επιχειρήσεις.. κερδοφόρες ή ζημιογόνες.

Όμως για μένα θέτει επί τάπητος ένα μεγάλο πολιτικό και οικονομικό δίλημμα… για τη χρησιμότητα ή όχι των επιχειρηματιών στον οικονομικό ιστό της κοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα θα αρχίσουν να τίθενται προβληματισμοί για τη χρησιμότητα κάποιων «αυτονόητων» αξιών της κοινωνίας μας.

  • Κατ αρχήν μπορούμε, ίσως, να δούμε ξεκάθαρα πως το πρόβλημα της επιχείρησης δεν είναι ούτε το προϊόν της, ούτε το προσωπικό της αλλά το εργοδοτικό κέρδος. Ίσως μπορούμε να βλέπουμε υγιείς επιχειρήσεις που το μόνο που «κόβουνε» είναι το κέρδος του επιχειρηματία.. και ω!! τι έκπληξη!!.. μπορούν και είναι «χρήσιμες» στην κοινωνία, χωρίς, μάλιστα, να ανήκουν στους «στρατηγικούς τομείς της οικονομίας».
  • Ίσως μετά το εργοδοτικό κέρδος, θα πρέπει να διερευνήσουμε και τη χρησιμότητα του ενοικίου, του κέρδους του μεγαλέμπορου μεσάζοντα, αλλά και του ΦΠΑ και της φορολογίας σε ένα κράτος που τα έσοδα του τα κατευθύνει στην αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων του ΔΝΤ.

Βέβαια θα βρεθεί μπροστά και σε «δύσκολα» ερωτήματα. Η διαχείριση μιας επιχείρησης δεν λύνει ζητήματα δομής της. Μια αυτοδιαχείριση στα McDonalds ή στα Καζίνο θα πρέπει να απαντήσει για τα ίδια της τα προϊόντα, το ίδιο μπορεί να συμβεί σε μια από τις χιλιάδες καφετέριες, μπαρ και «ρουχάδικα»… Πόσο υγιεινά και χρήσιμα μπορεί να είναι τα προϊόντα της και, εν τέλει, πάλι η «αγορά» θα κρίνει τις επιχειρήσεις ή μήπως πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε «έξω από το κουτί», με διαφορετικά δεδομένα και προοπτικές;

Όλα αυτά κουβεντιάζονται ή θα αρχίσουν να αποτελούν θέματα προβληματισμού… ειδικά από το Σεπτέμβρη που θα ξαναβρεθούμε στις νέες  απαιτήσεις τις εργοδοσίας. Ήδη έχει αρχίσει μια σπίλωση της πρωτοβουλίας και ίσως σε κάνα μήνα να βρεθούμε σε νέο λουκέτο.

Όμως εμείς δεν πρέπει να το δούμε σα μια στενή υπόθεση κερδοφορίας μιας επιχείρησης, αλλά μία υπόθεση που ξαναφέρνει τον εργατικό έλεγχο και την άρνηση της εργοδοτικής αυθεντίας ξανά στο προσκήνιο. Ίσως πολύ σύντομα να χρειαστεί να το υπερασπίσουμε και ιδεολογικά αλλά και από κρατικές δυνάμεις που θα θέλουν να επιβάλλουν το νόμο.

Το Σεπτέμβρη στα πλαίσια των διαδηλώσεων στη ΔΕΘ, θα γίνει ένα τριήμερο φεστιβάλ[3] για την άμεση δημοκρατία και την κοινωνική αντιεξουσία. Ο αναρχικός χώρος, για άλλη μια φορά τα τελευταία 2 χρόνια, βαδίζει σε σωστό δρόμο.  Αναζητεί βηματισμούς παρέμβασης και διαμόρφωσης πρότασης.

Γιατί η άμεση δημοκρατία είναι για την κοινωνική οργάνωση… αν μείνει για την αυτορρύθμιση των εσοκομματικών τάσεων γίνεται πέτσινη και αδιάφορη για τους πολίτες.

Ελπίζω το επόμενο μέρος να είναι και το τελευταίο… Κάποιες σκληρές αλήθειες για την επόμενη μέρα…


[1] «Πως το σύστημα, με την ευγενική χορηγία της αριστεράς, έχει μετατρέψει ένα δυναμικό καπιταλισμό σε… αόρατο» Δ. Λιβιεράτος, Κόκκινο τ.49

[2] Η προκήρυξη των εργαζόμενων στο Bareθlonika, antipliroforisi.info

[3] Πολιτικό πλαίσιο του μπλοκ της Άμεσης Δημοκρατία, babylonia

Advertisements

4 Σχόλια on “για μια αντικαπιταλιστική πρόταση στην κρίση…μέρος 4ον – ιδιωτική οικονομία και το πείραμα του Barθelonika”

  1. Ο/Η kostisceid λέει:

    Συμφωνώ σε όλα. Προσωπικά πιστεύω πάρα πολύ και στη δημιουργία ελεύθερων αγαθών, μέσω της λεγόμενης συμμετοχικής ή συνεργατικής οικονομίας, που βασίζεται στη δωρεά της περίσσειας χρόνου και πόρων. Στα πρότυπα της Wikipedia και του ανοιχτού λογισμικού, όπου το κίνητρο είναι η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο και όχι το χρήμα, μπορούν να δημιουργηθούν ελεύθερες υπηρεσίες, γνώση, και τέχνη. Ο Καπιταλισμός παγιδεύει μέσω των κινήτρων που παρέχει (κέρδος, συσσώρευση πλούτου) αλλά και μέσω των αδιεξόδων που δημιουργεί (όλο και περισσότερα αγαθά απαιτούν χρήματα, αναγκάζοντάς μας να ενεχυριάζουμε την ελευθερία μας στα αφεντικά). Αμφισβητώντας την εμπορευματοποίηση των πάντων και τα βασικά κίνητρα του καπιταλισμού, αμφισβητούμε (και ανατρέπουμε) τον ίδιο τον καπιταλισμό. Και μάλιστα όχι αύριο, σήμερα.

    references:
    http://bit.ly/aNnbE9 [Greekrider]
    http://www.re-public.gr/?p=288

  2. Ο/Η gatouleas λέει:

    Kosti, το πρώτο κέιμενο του GR το είχα υπόψη μου, όχι, όμως, και το δεύτερο.. thanx για τις ενδιαφέρουσες παραπομπες..
    Μόνο θέλω να τονίσω, πως ο καπιταλισμός είναι πολύ ευέλικτο και ανθεκτικό οικονομικό σύστημα…. Προϋπήρξε της αστικής δημοκρατίας και μπορεί να λειτουργήσει σαν γάγγραινα σε απελευθερωτικές πολιτικές διεργασίες.
    Η υποτίμηση του ήδη «στοίχησε» σε 2 επανάστασεις.. στη Ρώσικη του `17 και στην Ισπανική του `36.
    Αν δεν τον αντιμετωπίσουμε σαν «παγκόσμιο» και σαν «όλον» θα βλέπουμε διάφορους τομείς σαν «νησίδες»..
    Ας πούμε το βασικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι σε παγκόσμια κλίμακα «δωρεαν»… Αυτό δεν το κατατάσει σαν «αμφισβήτηση» του συστήματος.. το ίδιο και τη συνεταιριστική λογική…
    Αυτή την ανάπτυξη διαφορετικών κινήτρων έξω από το κέρδος, πρέπει να τη δούμε σαν βάση, σα μαγιά για ένα μη-εμπορευματικό σύστημα που θα αντικαταστήσει αυτό το άδικο και σπάταλο καπιταλισμό.

  3. Ο/Η OMADEON λέει:

    Εξαιρετικό ποστ. Αν εξαιρέσουμε ένα σημείο που σηκώνει πολλή συζήτηση (και δεν είναι και το κύριο θέμα) το ΠΩΣ θα υπάρξει μια άμεση πολιτική απάντηση στην κρίση (και στο ξεπούλημα των πάντων) χωρίς οδυνηρές κοινωνικές επιπτώσεις (που έτσι κι αλλιώς η τρέχουσα κατάσταση θα γίνει πολύ πιο οδυνηρή, ακόμη και χωρίς στάση πληρωμών ή έξοδο από το ευρώ)….
    …όλα τα άλλα είναι που γράφεις έχουν κρυστάλλινη λογική συνέπεια και με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο. Πράγματι το Μπαρθελόνικα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ένα μικρό ή «μεμονωμένο» ασήμαντο περιστατικό. Είναι blueprint / pattern για το άμεσο μέλλον.
    Είχα γράψει κι εγώ ένα ποστ γι’ αυτό, αλλά δεν το εξήγησα τόσο καλά όσο εσύ! 🙂

    Ομως τα… καλυτερότερα δεν τα είπαμε, ακόμη. Π.χ. το γεγονός ότι ακόμη και το πρόβλημα των φορτηγατζήδων θα μπορούσε να είχε λυθεί αν σχηματιζόταν ένας τεράστιος συναιτερισμός ΧΙΛΙΑΔΩΝ μελών, όχι 2-5 ατόμων ή 10 (όπως σήμερα).
    Ενας τέτοιος συναιτερισμός θα ήταν ακόμη και με καπιταλιστικά κριτήρια τελείως ανταγωνιστικός, όπως είναι η Mondragon Cooperativa σήμερα. Και δεν θα είχε το φόβο του ανταγωνισμού με πολυεθνικές (που θα έρθουν, έτσι κι αλλιώς).

    Το κίνητρο του κέρδους σηκώνει τεράστια συζήτηση. Για τον εργαζόμενο δεν είναι θέμα το «κέρδος», αλλά υπάρχει θέμα κατανάλωσης (αν ή όποτε έχει χρήματα) το οποίο -κι αυτό- σηκώνει συζήτηση. Μέσα σε μια συνεταιριστική κοινότητα μπορεί να αντιληφθεί ξεκάθαρα ο κόσμος (που συμμετέχει σ’ αυτή) τον παράγοντα «κοινό όφελος», που ακυρώνει το «κέρδος» και το ξεπερνάει απο-φετιχοποιώντας το σε πολύ συγκεκριμμένες μορφές ωφέλειας για το σύνολο (και για καθέναν χωριστά).

    Οι ωφέλειες που αποκομίζει ένας άνθρωπος ή μία ομάδα από το ρευστό χρήμα δεν είναι απορριπτέες, αλλά το συσσωρευμένο χρήμα δημιουργεί φετιχισμό, αλλοιώνει την ίδια την επίγνωση αυτών των ωφελειών μέσα σε νοσηρό υπερ-καταναλωτισμό.
    Π.χ. μπορεί μια πιθανή ωφέλεια από τη βελτίωση της αποδοτικότητας, να είναι και η εξοικονόμηση ελεύθερου χρόνου. Αυτός δεν ενδιαφέρει κανέναν καπιταλιστή, ή οδηγεί σε… απολύσεις(!!) αλλά σε μία συναιτεριστική κοινωνία μπορεί να καταστεί θεμιτό κοινωνικό και προσωπικό _όφελος_.

    Το «όφελος» είναι ένας όρος που θα πρότεινα να αντικαταστήσει το «κέρδος». Το όφελος μπορεί να είναι πολλαπλό, πολυδιάστατο, υλικό ή άυλο, κ.ο.κ. και αενάως μεταβαλλόμενο. Το σημερινό κίνητρο του κέρδους είναι ένα αιχρό κακέκτυπο του φυσικού κινήτρου για βελτίωση των μέσων του κόπου με σκοπό το όφελος.

  4. Ο/Η gatouleas λέει:

    omadeon, σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και για το ζήτημα των κοινωνικών επιπτώσεων και της πολιτικής απάντησης, ίσως βρεις κάποια μεθοδολογικά στοιχεία στο 5ο μέρος. Γιατί αποψη μου είναι πως τα μπλογκ δεν μπορουν να καταθέτουνε «προτάσεις», αυτό είναι δουλεια και υποχρέωση των πολιτικών φορέων. Δυστυχώς, η μετατροπή κομμάτων σε «φορουμ ανευθυνοϋπεύθυνων, διαλόγου και μη δεσμευτικών αποφάσεων» (βλ. ΣΥΡΙΖΑ), προκαλεί αυτές τις στρεβλώσεις.
    Τώρα , όπως καταλαβαίνεις, ακόμα και σ` ενα αφιέρωμα 6 ποστ, πάλι αναγκάστηκα να αφήσω πολλά κομμάτια εκτός.
    Συμφωνώ και επαυξάνω πως κρισιμο σημείο είναι η αποδομηση της λογικής του κέρδους και η αναβάθμιση της ωφέλειας… και αυτό θα γίνει με πολλούς και παράλληλους τρόπους.
    Δεν ξέρω, όμως, κατα πόσο είναι «εφικτή» η πρόταση συνεταιρισμών για τους ελευθερους επαγγελματίες.
    Περισσότερο κλέινω σε μια εθελοντική κρατικοποίηση τους. (Είναι ένα κομμάτι απ` αυτά που έμειναν έξω από το αφιέρωμα).
    Δύο hint για προβληματισμό…
    α) οι ελευθεροι επαγγελματίες είναι χρόνια «ποτισμένοι» στον ατομικό ανταγωνισμό και είναι τρομερά ευάλωτοι σε «πιέσεις» και «εξαγορές» από μεγαλέμπορους και μεσάζοντες. Ίσως δεν είναι εύκολο να χτιστεί μια λογική συνεργατικότητας..
    β) από την άλλη η κρίση τους έχει εξαθλιώσει τόσο πολύ που, εκτιμώ, μία πρόταση πχ να παραχωρήσουν το μπακάλικο, το ρουχάδικο, το ψιλικατζίδικο κλπ και να γίνουν «υπάλληλοι» στο κράτος με 1200-1500€ x 14 + πληρωμένη ασφάλιση και ταυτόχρονα να απαλλαγούν από το βραχνά των επιταγών, μάλλον το 80% θα το έκανε με τεράστια ανακούφιση. Αυτοί θα έφτιαχναν «κρατικές αλυσίδες» κι οι υπόλοιποι θα συνέχιζαν στον ελεύθερο ανταγωνισμό.
    Δε θα είχε πλάκα μία πρόταση από τις αριστερές παρατάξεις εμπόρων «παρακάλω κρατικοποιήστε μας χωρίς αποζημίωση» με μόνο όρο τη μετατροπή τους σε μόνιμους δημόσιους υπάλληλους των μαγαζιών τους;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s