για μια αντικαπιταλιστική πρόταση στην κρίση…μέρος 3ον – σκέψεις για την ταχτική

Πριν αρχίσουμε να αραδιάζουμε αιτήματα, προγράμματα και θέσεις, πρέπει να έχουμε απαντήσει σε δύο ερωτήματα, κατ’ αρχήν..

  1. Μήπως υπάρχει καπιταλιστική, συστημική διέξοδος από την κρίση; Βεβαίως και υπάρχει… μόνο που δεν μπορεί να είναι ούτε ομαλή ούτε αναίμακτη.  Ο όγκος «εκκαθάρισης» ανθρώπινων πόρων και κεφαλαίου πρέπει να είναι ανυπολόγιστος. Πρέπει να είναι πολλαπλάσιος της οικονομικής κρίσης του ’29 γιατί υπήρχε – ακόμα – η δυνατότητα καπιταλιστικής επέκτασης στον Τρίτο Κόσμο οπότε  αρκούσε «μόνο» ένας τετραετής παγκόσμιος πόλεμος. Πρέπει να είναι υπερ-πολλαπλάσιος της ύφεσης του ’80, που χρειάστηκε «μόνο» την κατάρρευση του μισού πλανήτη (βλ. Ανατολικό μπλοκ) και η καταλήστευση και ανοικοδόμηση του, έδωσε μια σκάρτη δεκαετία πρόσκαιρης ανάπτυξης.
  2. Δεν πρέπει οι διεκδικήσεις να είναι «ρεαλιστικές», δηλ. να μπορούν να εφαρμοστούν στο δοσμένο συσχετισμό δυνάμεων; Όταν ο καπιταλισμός βρίσκεται σε μια οικονομική δυνατότητα να μπορεί να «παραχωρεί» καταχτήσεις σημαντικές προς την τάξη, οι στρατηγικές αναζητήσεις της αριστεράς φαντάζουν ιδεοληπτικές και απομονωτικές. Όταν όμως η κρίση δημιουργεί καταστροφικά τετελεσμένα, οι πολωτικές τοποθετήσεις φαντάζουν πιο «ρεαλιστικές», πιο εφικτές. Ακόμα, όμως, και στις πιο δυσμενείς συνθήκες πάντα θα υπάρχει η φωνή του ρεαλιστικού συμβιβασμού. Ακόμα και οι αιχμάλωτοι πολέμου σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, έχουν ανάγκη μιας «διαμεσολάβησης» για την επιβίωση.. θεμιτό… Μόνο που δεν χρειάζονται σε ενιαίο πολιτικό φορέα αυτοί που αναζητούν το ρεαλιστικό συμβιβασμό και τη στρατηγική υπέρβαση.

Να υπενθυμίσω, για άλλη μια φορά, πως οι πάντες αποδέχονται την παγκοσμιότητα και τη συστημικότητα της κρίσης. Σε αυτό το πλαίσιο της αποκαθήλωσης κάθε κοινωνικής κατάχτησης του 20ου αιώνα, υπάρχουν και παράπλευρές απώλειες. Σε προηγούμενο μου ποστ[1] είχα ισχυριστεί πως ο κοινοβουλευτισμός και η διαβούλευση «κοστίζουν» στην υπάρχουσα συγκυρία και, εν τέλει, καθίσταται παρωχημένος. Αυτό που ζούμε με μια κυβέρνηση  θεατή των εξελίξεων, δεν είναι «ανημποριά» του πολιτικού συστήματος, αλλά πλήρη αποδοχή πως το «τέμπο» των πολιτικών εξελίξεων το δίνει το κεφάλαιο και οι απαιτήσεις του.

Η σημερινή κατάσταση βάζει οριστικά ταφόπλακα στα, όποια, «θεσμικά» αιτήματα του συνδικαλιστικού κινήματος. Όταν οι διαχειριστές του συστήματος, αυτό το πολύ-δαίδαλο γραφειοκρατικό σύστημα μένει άναυδο μπροστά στο καταιγισμό των εξελίξεων, είναι θλιβερό και γραφικό ταυτόχρονα, μία αριστερή κοινοβουλευτική ομάδα να βρίσκεται σε ένα αγώνα δρόμου να «ανταποκριθεί» και να διαμορφώσει μια «προγραμματική» αντιπολίτευση στο κυβερνητικό πρόγραμμα…. Ώσπου να πάρει μυρωδιά τους σχεδιασμούς, η συγκυρία έχει αλλάξει, οι κυβερνώντες προωθούν «άλλο» σχέδιο και ξανά-μανά από την αρχή η αριστερά να προσπαθεί να βρει μια καινούρια «πειστική» πρόταση.  Ο ρεαλισμός της κεντροαριστεράς είναι για ομαλές περιόδους…

Επιπλέον μας τελείωσαν, γενικώς, τα «αιτήματα».. .Πλέον υπάρχουν μόνο «διεκδικήσεις». Η οικονομική κατάσταση είναι τέτοια όπου η ελάχιστη νίκη των καταπιεσμένων, θέτει σε βαθύτατη υπαρξιακή κρίση το κεφάλαιο. Η ύπαρξη κάθε επιχείρησης είναι «υπό αίρεση» καθημερινά. Ακόμα και η «μπακλαντεσοποίηση» της εργατικής τάξης δεν σημαίνει πως θα σταματήσει την ύφεση και τα κλεισίματα.. πόσο μάλλον μια σειρά απεργιών και καταλήψεων που θα «καθυστερούν» την αναδιοργάνωση του συστήματος.

ΤΡΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΗΣ

Άρα μια αριστερά που δεν βλέπει τον εαυτό της σαν τον επόμενο υπουργό ή δήμαρχο, αλλά σαν τον επόμενο άνεργο ή άστεγο  πρέπει να διαμορφώσει ένα σύστημα προτάσεων προς τους συνάδελφους εργάτες και όχι τους συνάδελφους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος. Ένα σχέδιο αντεπίθεσης πριν εφαρμοστεί το δικό τους Σχέδιο Τελικής Λύσης στις πλάτες μας. Αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει ένα τρίπτυχο.

  1. Διαμόρφωση αιτημάτων πάλης, με άμεσα, υλικά αποτελέσματα στο επίπεδο διαβίωσης των εργαζομένων. Αυξήσεις, άμεσες προσλήψεις και μονιμοποιήσεις κλπ. Ο πολυετής αμυντισμός της αριστεράς την έχει οδηγήσει στο ίδιο «κάδρο» με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, ένα light υπερασπιστή του φαύλου κράτους της μεταπολίτευσης. Στο κάτω-κάτω το άμεσο παρελθόν είναι που οδήγησε στο χαοτικό παρόν. Η πλήρη απεμπλοκή των όρων διαβίωσης από τη συζήτηση για την κρίση, είναι όρος ύπαρξης της Αριστεράς – με άλφα κεφαλαίο.
  2. Διαμόρφωση οργάνων αυτενέργειας και αυτοοργάνωσης των εργαζομένων με σκοπό τον έλεγχο και την επιβολή των παραπάνω μέτρων. Οι καταλήψεις κτηρίων και η επαναλειτουργίας τους όπως η Barθelonika στη Θεσσαλονίκη να αποτελέσουν ενιαίο σχέδιο δράσης. Λχ το Γενάρη ετοιμάζονται χιλιάδες απολύσεις εκτάκτων από τους Δήμους. Γιατί να μη χτιστεί ένα σχέδιο παραμονής στις θέσεις τους;
  3. Ιδεολογική υποστήριξη σε αυτές της ενέργειες. Πλήρη αμφισβήτηση του κοινοβουλευτικού συστήματος και των εργοδοτών ως υπεύθυνους στην κρίση. Αντιτάσσουμε και ΧΤΙΖΟΥΜΕ ένα οργανωτικό μηχανισμό έξω από τον υπαρκτό του κράτους και του επιχειρηματικού κόσμου. Ένα σχεδιασμό της οικονομίας από αυτούς που δουλεύουν, με αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά, με κοινωνική αυτοοργάνωση και όχι τα λαμόγια και τους μεσάζοντες.

Μόνο μέσα από αυτή τη διεκδίκηση θα μπορούν να υπάρξει κάποτε ένα κοινωνικό δυναμικό αλλαγής της κοινωνίας. Η υποτίμηση κάποιων από τις τρεις συνθήκες θα καταντούσε ευάλωτες και ανίσχυρες τις υπόλοιπες.

Ένας στρατηγικός βερμπαλισμός χωρίς συγκεκριμένο χτίσιμο εργατικής αυτοοργάνωσης θα ήταν κούφια λόγια..

Ένας κινηματικός οργασμός χωρίς στρατηγική πρόταση γρήγορα θα ξέπεφτε σε ενστικτώδικο ξέσπασμα.

…και το χειρότερο…

Μια πρόταση που δεν μπορεί να φέρει αναδιανομή εισοδήματος, είναι γραφειοκρατικά εξω-ανθρώπινη και, άρα.. μη-αριστερή.

Ο κρατικός προστατευόμενος συνδικαλισμός μας ετελείωσε. ..Δεν μπορεί η αριστερά να μιλά για μια οικονομία, μόνο, των «στρατηγικών τομέων της οικονομίας».

Δεν δουλεύουμε όλοι σε τράπεζες και ΔΕΚΟ. Χιλιάδες εργαζόμενοι σε Κορασίδιδες, Γερμανούς και σε μικρομάγαζα θα βρίσκονται σε απεχθή τετελεσμένη… ανέχεια με ή χωρίς δουλειά. Τα καράβια θα μειώνουν τα δρομολόγια και το προσωπικό.

Η εργατική κατάληψη των μέσων, η αυτοδιαχείριση τους και εν τέλει η άρνηση του εργοδοτικού κέρδους και της κρατικής φορολογίας που πάει στην αποπληρωμή των δανείων, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να δώσει ελπίδα στον κόσμο.

Αλλιώς θα επαγγελλόμαστε μια αμφίβολή «ανάπτυξη» που θα έρθει μετά το «δικό» μας σχέδιο

ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ, ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ Ή ΚΟΛΙΟΣΤΙΡΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ;

Το μπλέξιμο όλου του φάσματος των αριστερών δυνάμεων γίνεται πεντακάθαρο στο θέμα των τραπεζών… εκεί που , υποτίθεται, έχουν και την πιο «τρανταχτή» διαφωνία. Η πρόταση εξαγοράς του ΤΤ και της Αγροτικής από την Πειραιώς έχει κάνει αχταρμά όλη την αριστερά. Εδώ και 20 χρόνια έχει στηριχτεί το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων πάνω σε … κρατικές εγγυήσεις. Όσοι αγόραζαν κρατική επιχείρηση (όπως π.χ. τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά) υπέγραφαν και ένα συμφωνητικό «κλεισμένων δουλειών με το δημόσιο[2].  Ότι αντιστάσεις πρόβαλλε η αριστερά 20 χρόνια τώρα, άλλες τόσες εμφανίζει σήμερα… Δηλώσεις και παραδηλώσεις αλλά πλήρη αγκύλωση.. πλήρη πολιτική και οργανωτική αδυναμία.

Το Μέτωπο λχ μιλά για τη «συγκρότηση ενός ισχυρού δημόσιου πόλου παρέμβασης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, που θα προέλθει από επανεθνικοποίηση των Τραπεζών που ξεπουλήθηκαν και την επιβολή δημόσιου ελέγχου σε όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα.»[3]

Η απόφαση του ΣΥΝ ζητά «να τεθούν υπό δημόσιο έλεγχο οι τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα»[4]

Ενώ ο Κουβέλης στην ιδρυτική εισήγηση της Δημοκρατικής Αριστεράς διεκδικεί «τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του τραπεζικού συστήματος και των χρηματαγορών από πολιτικούς θεσμούς»[5].

Ακόμα και η κοινωνικοποίηση[6] του ΚΚΕ, όσο κι αν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από αντισυστημική φρασεολογία, γρήγορα καταντά ένα κούφιο θεωρητικό σύνθημα, έξω από  μορφές υλοποίησης, φανερά ακατανόητο.

Λέξεις… λέξεις… λέξεις…. (Άμλετ με Πολώνιο)

Κι εγώ πρόσθεσα μια «καινούρια» πρόταση.. την κολιοστορκοποίηση.  Αφού δεν χρειάζεται να προβάλλω ούτε πως θα γίνει, ούτε το περιεχόμενο της γιατί να μην μπω σε  έναν μεταμοντέρνο ανταγωνισμό; Αν δεν πρόκειται να πειράξω, οικονομικά πρότζεκτ, εργασιακές συνθήκες, εγγυητικούς όρους και πολιτικές δανεισμού γιατί να μην προτάξω τη «δική» μου ιδέα; Είναι τόσο κατανοητή , όσο και οι υπόλοιπες.. οι «μελετημένες».

Λοιπόν… σοβαρά…

Νομίζετε πως υπάρχει κανένας πολίτης που να προτιμά να του βγάλει το σπίτι σε πλειστηριασμό η κρατική Αγροτική και όχι η Eurobank; Υπάρχει κανένας που προτιμά τα πανωτόκια των πιστωτικών του ΤΤ και όχι της Citibank; Υπάρχει κανένας άνεργος, μισθωτός, «καμένος» στον Τειρεσία για ένα κωλοκαταναλωτικό του πεντοχίλιαρου που να ένιωσε πιο κοντά του την κρατική Εθνική;

Η εθνικοποίηση των τραπεζών δεν είναι από μόνη της προοδευτικό μέτρο. Είναι διαφορετικό πράγμα να αντιστέκεσαι στις ιδιωτικοποιήσεις και άλλο πράγμα να διατρανώνεις την προτίμηση σου σε κάποιο αφεντικό.

Οι κρατικοποίηση των τραπεζών είναι ένα χαρτί μέσα στην αστική ατζέντα. Η αμερικάνικη και η αγγλική κυβέρνηση κρατικοποίησαν χρηματιστικούς οργανισμούς, αλλά δεν νομίζω πως κανείς μπορεί να τις κατηγορήσει για σοσιαλμανία.

Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η το πρόγραμμα των Ναζί στη Γερμανία. Όλη η οικονομική προπαγάνδα τους στηρίχτηκε στο δίπολο κρατικοποίηση των τραπεζών – στάση πληρωμών των δυσβάσταχτων χρεών από τις πολεμικές αποζημιώσεις του 1918.

Για τους σοσιαλιστές του μεσοπολέμου ήταν ξεκάθαρο πως καμία εθνικοποίηση παραγωγικών μέσων δεν μπορεί να σταθεί χωρίς να απαντήσουν ΠΟΙΟΣ θα τα ελέγχει. Και ο Λένιν στις Θέσεις του Απρίλη και ο Τρότσκι στο Μεταβατικό Πρόγραμμα τη συνδύαζαν με εργατικό έλεγχο από τα εργατικά συμβούλια.

Έτσι, λοιπόν, με βάση το τρίπτυχο που ανέπτυξα πιο πάνω

  1. Θα χρειαζόταν μία ατζέντα αύξησης μισθολογικών και ασφαλιστικών παροχών ενώ παράλληλα θα διεκδικούσαμε τη διαγραφή κάθε χρέους από καταναλωτικό – στεγαστικό δάνειο και κάρτα σε όλους τους εργαζόμενους πελάτες των τραπεζών. Θα ζητούσαμε την κατάργηση του Τειρεσία για μικροποσά πχ κάτω από 100.000 €
  2. Θα χτίζαμε επιτροπές ακόμα και έξω από τα όποια εργοδοτικά σωματεία με σκοπό το άνοιγμα των λογιστικών βιβλίων των τραπεζών για να αποκαλύπταμε κάθε όνομα πίσω από off shore, αλλά και τις διόδους κάθε Βατοπέδιου-Marfin.
  3. Θα διαμορφώναμε ανεξάρτητη από εργοδοσία επιτροπή ελέγχου προσλήψεων και πολιτικής της τράπεζας. Θα διεκδικούσαμε ανατροπή της κυκλοφορίας του χρήματος… πχ άτοκα βοηθητικά δάνεια σε μη προνομιούχους.

Θα μπορούσαμε να καταλήξουμε σε κάποια απ’ όλα.. όσα θεωρούμε πιο «βατά». Όποια και να διαλέξουμε θα πρέπει να αναπροσαρμόσουμε και τους τρόπους πάλης.

Θα πρέπει να αρχίσουμε μια προεργασία ώστε σε κάθε απεργία να οργανώνονται απεργιακές φρουρές, να καταλαμβάνονται τα κεντρικά μηχανογραφικά κέντρα κάθε τράπεζας. Να δοκιμάζαμε να βγάλουμε off τα τερματικά και τα ATM, να παγώσουμε πραγματικά τις τράπεζες. Να αναζητήσουμε τους τρόπους να πάρουμε στα χέρια μας τη διαδρομή του χρήματος έστω και για μια μέρα.

Θα..

Θα…

Όπως παρατηρήσατε, δεν έθεσα ζήτημα κυριαρχίας-ιδιοκτησίας των τραπεζών. Κι αυτό γιατί το ζήτημα της νομικής ιδιοκτησίας έρχεται να «κουμπώσει» μαζί με το ζήτημα του έλεγχου. Η ωρίμανση ενός κινήματος θα έθετε ρεαλιστικές τις βάσης της κυριαρχίας.. και ανάποδα. Η νομική «εθνικοποίηση» θα αποκτούσε ουσιαστικό περιεχόμενο.

Κι όμως… υποστηριχτές όλης της γκάμας της αριστεράς, αισθάνονται πιο ρεαλιστικό το σενάριο της «εθνικοποίησης» ή του δημόσιου ελέγχου παρά ακόμα και μιας μονοήμερης κατάληψης των μηχανογραφικών κέντρων των τραπεζών. Αισθάνονται πιο «ρεαλιστές» όταν διεκδικούν τη διαγραφή των χρεών του ελληνικού αστικού κράτους παρά τη διαγραφή των χρεών των ελληνικών νοικοκυριών.

Αυτή η στάση τους μου δημιουργεί την πεποίθηση , πως δεν αντιλαμβάνονται την εθνικοποίηση σαν μια επαναστατική διεκδίκηση των μαζών, σε μια πορεία κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής. Περισσότερο την εντάσσουν στον αστικό ρεαλισμό των εθνικοποιήσεων της Γερμανικής Hypo Group[7], της αγγλικής Northern Rock[8] ή της αμερικάνικης AIG[9]. Η σοσιαλιστική τους προοπτική έχει όριο την αντίθεση στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό του Ανδριανόπουλου…. Αλλά μόνο μέχρι εκεί.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΡΕΑΛΙΣΜΟ

Όχι…. Ούτε μαξιμαλίζω, ούτε πίνω «ληγμένα». Η δική μου συμβολή δεν είναι ένα νέο διεκδικητικό πλαίσιο, ούτε μια αγωνιστική πλειοδοσία. Θεωρώ πως οι ίδιοι οι εργαζόμενοι έχουν αίσθηση των αναγκών τους αλλά και του ταξικού συσχετισμού.

Υποστηρίζω, όμως, την ανάγκη να συνταχτεί ένα πολιτικό υποκείμενο που να θεωρεί απαραίτητη αυτή τη δέσμευση. Ένα πολιτικό υποκείμενο που να αναζητεί αντικαπιταλιστικές, κοινωνικές πολώσεις και όχι ένα εσωστρεφή συμβιβασμό. Ένα υποκείμενο ΜΕΡΟΥΣ της τάξης και όχι εμφυτευτή «γνώσης». Καταλαβαίνω πως, ίσως, είμαστε λίγοι. Αλλά αυτό βάζει ζητήματα ελιγμών και όχι έντασης.

Όταν είσαι ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες που θα απολυθούν, είναι ζωτικός όρος ύπαρξης των μέτρων… είναι ζωτικός όρος ύπαρξης να δυναμώσεις την αυτοοργάνωση και αυτοπεποίθηση της τάξης..

By any means necessary….

Στα επόμενα μέρη θα δούμε τη θερμοκρασία της τάξης, θεωρίες ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού και διαφορετικές οπτικές και προτάσεις.


[1] «Οι μέρες του κοινοβουλευτικού σας εφησυχασμού, είναι μετρημένες»

[2] «Η παραχώρηση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά στους Γερμανούς και η «προικοδότησή» τους με έργα κατασκευής υποβρυχίων, ύψους 3,1 δισεκατομμυρίων ευρώ αποτελούν τη δαπανηρή κληρονομιά μιας ελπιδοφόρας ιδιωτικοποίησης του 2002, επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ.»  Antinews 27/9/2009

[3] Πρόταση 10 σημείων προς τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ

[4] Απόφαση 6ου Συνέδριου ΣΥΝασπισμού

[5] Εισηγητική ομιλία Φ. Κουβέλη Ξενοδοχείο Ιμπέριαλ 30/6/2010

[6] Απάντηση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σε ερώτηση δημοσιογράφου για τις εξαγορές και συγχωνεύσεις τραπεζών, Ριζοσπάστης 16/7/2010

[7] «Η Αυστρία εθνικοποιεί την 6η μεγαλύτερη τράπεζα», Απογευματινή 15/12/2009

[8] «Στις φτερούγες του βρετανικού κράτους η Northern Rock» Μακεδονία, 19/2/2008

[9] «Οι αόρατες παράμετροι της κρίσης» Α. Ανδριανόπουλος, ΣΚΑΪ, 26/9/2008

Advertisements

4 Σχόλια on “για μια αντικαπιταλιστική πρόταση στην κρίση…μέρος 3ον – σκέψεις για την ταχτική”

  1. Ο/Η faros λέει:

    Καλησπέρα !
    Αυτό, φίλε μου, δεν είναι ένα ποστ για να το … σχολιάσει κανείς, είναι μια «εισήγηση σε … διημερίδα» !
    Ας είναι.
    Επειδή κάποια πράγματα δεν τα λες καλά, όσον αφορά το ΚΚΕ και τις θέσεις του, θα μου επιτρέψεις, για να μην σου φάω τον πολύτιμο χώρο σου, να βάλω δυο λινκς και όποιος θέλει ας τα διαβάσει για να καταλάβει τι εννοώ.

    http://faros.wordpress.com/2010/05/29/

    (για το τι πρέπει να γίνει)

    http://faros.wordpress.com/2008/04/15/

    (ένα μικρό μόνο μέρος πως βλέπει ΚΑΙ το τραπεζικό ζήτημα το ΚΚΕ )

    Και, αν μου επιτρέπεις, μια μικρή παρατήρηση:
    Η Κοινωνικοποίηση των μέσω παραγωγής και της κατανομής του προϊόντος, είναι ολόκληρη κοσμοθεωρία, καθόλου ασαφής – άλλωστε διδάσκεται σε όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια, σαν αυτό του Βερολίνου.
    Η Μαρξιστική θεώρηση της Κοινωνίας είναι ΚΑΙ σαφής και στην κυριολεξία δίνει την διέξοδο από τα προβλήματα που βιώνουμε ως εργατική τάξη σήμερα !

    Θερμή Καλησπέρα !

  2. Ο/Η gatouleas λέει:

    Faro, σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και τη συμβολή σου και καταλαβαίνω πως έχω παραβεί κάθε κανόνα περί μπλογκιν… 🙂
    Δεν μπορώ να κάνω, όμως, κάτι άλλο. Προετοίμασα στην εισαγωγή πως προκειται για μακρυνάρι περα από καθε προσδοκία… (και μου βγήκε και μεγαλύτερο!).
    Παρατηρούσα πως υπάρχει παντελής έλλειψη κριτηριών παρέμβασης στο μαζικό κίνημα..
    Τα πάντα γινόντουσαν με αυτοματισμούς και ατάκες… και κυρίως σε μια κατεύθυνση διερεύνησης ένος «ενιαίου», «εύκολου» και «μαζικού» συνθήματος.
    Αυτό που προσπαθώ να εξηγήσω είναι πως χρειάζεται ζωντανή παρέμβαση και χτίσιμο ζωντανών αντιστάσεων στη κοινωνία έξω και κόντρα στους διαχειριστικούς θεσμούς.
    Η κριτική μου στο ΚΚΕ είναι πως πάει να ξεπέσει στον βερμπαλισμό του ΣΥΡΙΖΑ… απλα μία «αλλη» πρόταση χωρίς την άμεση οικοδόμηση της.
    Τελος πάντων… μακάρι όλη η αριστερά να έθετε, τουλάχιστον, έστω και στα λόγια το ζήτημα της άμεσης σοσιαλιστικής αλλαγής όπως κάνει (θολά και αναποτελεσματικά κατ` εμε) το ΚΚΕ..
    Η συζήτηση θα ήταν σαφως πιο προωθημένη.
    Το δομικό «πρόβλημα» αυτής την παρέμβασης μου, αυτό που με παιδεύει ακόμα και τώρα.. είναι να προσπαθώ να εξηγήσω με λόγια, θεωρητικά εργαλεια και κριτήρια, την ανάγκη για άμεσο περασμα σε αντισυστημικη, αντικαπιταλιστική συλλογική δράση.

  3. Ο/Η faros λέει:

    Είναι γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται την πολιτική και το όραμα του ΚΚΕ !
    Προφανώς σ΄αυτό, φταίμε και εμείς που δεν μπορούμε να καταστήσουμε τον κόσμο κοινωνό των Θέσεών μας !
    Γιατί, φίλε Γατουλέα, η πολιτική του Κόμματος, ούτε βερμπαλιστική είναι ούτε πολύ περισσότερο θολή … θα συμφωνήσω στο «αναποτελεσματική» με την έννοια ότι δεν μπορούμε να πείσουμε …

    Άσε μας, να το προσπαθούμε …
    Είμαστε αισιόδοξοι ότι σύντομα ο κόσμος θα μας καταλάβει …

  4. Ο/Η gatouleas λέει:

    Δεν σε (ή σας) παρεμποδίζει κανένας να προτείνετε λύσεις.
    Μόνο ένα παραδειγμα για προβληματισμό , μιας και την ανέφερα σε άλλο ποστ… Πρέπει να αναζητήσεις καποιους πειστικούς λόγους που διατηρεί το ΚΚΕ ξεχωριστό σωματείο με την Κούνεβα. Αν το ΚΚΕ καταγράφει «προδοτικη», εργοδοτική την Κούνεβα που να μη τη θεωρεί όχι συντρόφισσα, αλλά ούτε «συναγωνιστρια» ικανή για κοινή συνδικαλιστική δράση, τότε αναρωτιέμαι με ποιους πέρα από τον εαυτό του μπορεί να συνεργαστεί…
    Αν όλοι εκτός του ΚΚΕ είναι προδότες και προβοκάτορες τότε δεν φταίνε οι άλλοι που δεν πείθονται, αλλά, μάλλον, κάποιο λάθος υπάρχει στην ανάλυση…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s