για μια αντικαπιταλιστική πρόταση στην κρίση…μέρος 3ον – σκέψεις για την ταχτική

Πριν αρχίσουμε να αραδιάζουμε αιτήματα, προγράμματα και θέσεις, πρέπει να έχουμε απαντήσει σε δύο ερωτήματα, κατ’ αρχήν..

  1. Μήπως υπάρχει καπιταλιστική, συστημική διέξοδος από την κρίση; Βεβαίως και υπάρχει… μόνο που δεν μπορεί να είναι ούτε ομαλή ούτε αναίμακτη.  Ο όγκος «εκκαθάρισης» ανθρώπινων πόρων και κεφαλαίου πρέπει να είναι ανυπολόγιστος. Πρέπει να είναι πολλαπλάσιος της οικονομικής κρίσης του ’29 γιατί υπήρχε – ακόμα – η δυνατότητα καπιταλιστικής επέκτασης στον Τρίτο Κόσμο οπότε  αρκούσε «μόνο» ένας τετραετής παγκόσμιος πόλεμος. Πρέπει να είναι υπερ-πολλαπλάσιος της ύφεσης του ’80, που χρειάστηκε «μόνο» την κατάρρευση του μισού πλανήτη (βλ. Ανατολικό μπλοκ) και η καταλήστευση και ανοικοδόμηση του, έδωσε μια σκάρτη δεκαετία πρόσκαιρης ανάπτυξης.
  2. Δεν πρέπει οι διεκδικήσεις να είναι «ρεαλιστικές», δηλ. να μπορούν να εφαρμοστούν στο δοσμένο συσχετισμό δυνάμεων; Όταν ο καπιταλισμός βρίσκεται σε μια οικονομική δυνατότητα να μπορεί να «παραχωρεί» καταχτήσεις σημαντικές προς την τάξη, οι στρατηγικές αναζητήσεις της αριστεράς φαντάζουν ιδεοληπτικές και απομονωτικές. Όταν όμως η κρίση δημιουργεί καταστροφικά τετελεσμένα, οι πολωτικές τοποθετήσεις φαντάζουν πιο «ρεαλιστικές», πιο εφικτές. Ακόμα, όμως, και στις πιο δυσμενείς συνθήκες πάντα θα υπάρχει η φωνή του ρεαλιστικού συμβιβασμού. Ακόμα και οι αιχμάλωτοι πολέμου σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, έχουν ανάγκη μιας «διαμεσολάβησης» για την επιβίωση.. θεμιτό… Μόνο που δεν χρειάζονται σε ενιαίο πολιτικό φορέα αυτοί που αναζητούν το ρεαλιστικό συμβιβασμό και τη στρατηγική υπέρβαση.

Να υπενθυμίσω, για άλλη μια φορά, πως οι πάντες αποδέχονται την παγκοσμιότητα και τη συστημικότητα της κρίσης. Σε αυτό το πλαίσιο της αποκαθήλωσης κάθε κοινωνικής κατάχτησης του 20ου αιώνα, υπάρχουν και παράπλευρές απώλειες. Σε προηγούμενο μου ποστ[1] είχα ισχυριστεί πως ο κοινοβουλευτισμός και η διαβούλευση «κοστίζουν» στην υπάρχουσα συγκυρία και, εν τέλει, καθίσταται παρωχημένος. Αυτό που ζούμε με μια κυβέρνηση  θεατή των εξελίξεων, δεν είναι «ανημποριά» του πολιτικού συστήματος, αλλά πλήρη αποδοχή πως το «τέμπο» των πολιτικών εξελίξεων το δίνει το κεφάλαιο και οι απαιτήσεις του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »