για μια αντικαπιταλιστική πρόταση στην κρίση…μέρος 2ον – το αδιέξοδο της «ρεαλιστικής» αριστεράς

Μέχρι την κατάρρευση των ανατολικών χωρών όλος ο προγραμματικός ρεαλισμός της αριστεράς κρυβόταν πίσω από το πιστοποιητικό ISO «αριστεροσύνης» που τους έδινε η ταύτιση με το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Λίγο οι ιδεολογικές αναφορές στη Σοβιετική Ένωση ή στο «αυτοδιαχειριστικό πείραμα της Γιουγκοσλαβίας» και όλα ήταν  «εν τάξη»…

Ο Λένιν στις Θέσεις του Απρίλη φάνταζε (και φαντάζει ακόμα!) ένας επικίνδυνος προβοκάτορας

Όχι κοινοβουλευτική δημοκρατία … μα δημοκρατία των Σοβιέτ των εργατών, των εργατών γης και των αγροτών βουλευτών σ’ όλη τη χώρα, από τα κάτω ως τα πάνω.

Κατάργηση της αστυνομίας, του στρατού, της υπαλληλίας[1]

Στην καλύτερη των περιπτώσεων ήταν ένα ιστορικό απολίθωμα όπου ταυτιζόταν με την βία των αμόρφωτων ρώσων αγροίκων των αρχών του 20ου αιώνα… μία «ιστορική παρεκτροπή-αναγκαιότητα» που ήταν χρήσιμη μόνο στη μισο-φεουδαρχική Ρωσική Αυτοκρατορία. Στη χειρότερη, μια επικίνδυνη ατραπός με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.

Για την ευρωπαϊκή αριστερά μετά τον πόλεμο ο σοσιαλισμός εξαρτιότανε από την εξωτερική πολιτική και τις οικονομικές συναλλαγές. Να οι «συμφέρουσες» αγροτικές συνεργασίες με τους ουκρανικούς σιτοβολώνες, να η ενεργειακή συμμαχία με το αέριο  της Σοβιετικής Ένωσης, να η κοινή αμυντική πολιτική με τις σοσιαλιστικές χώρες στα Βαλκάνια κόντρα στον αμερικανοκίνητο τουρκικό επεκτατισμό…

Υπήρχε πάντα ένα «έτοιμο» πρόγραμμα ειρηνικής και ομαλής μετάβασης από τον δυτικό καπιταλισμό στο «νέο κόσμο, το σοσιαλισμό».

Κι έρχεται η πτώση του ανατολικού μπλοκ να δώσει μια και να γκρεμίσει το μοναδικό εργαλείο της ανατροπής του καπιταλισμού.  Ξαφνικά, πρέπει να ξανα-ανακαλύψει την πυρά.

Αφού δεν υπάρχει μαμά-Ρωσία, πως ξανα-ξεκινάμε το σοσιαλισμό;

Το ΚΚΕ επιλέγει να το απαντήσει με μια ιδεολογική περιχαράκωση γύρω από την επίκληση στο σοσιαλισμό. Αυτή η αναφορά όμως παίρνει ιδεοληπτικά χαρακτηριστικά , αφού παρ` όλο που προσπαθεί να περιγράψει μία γενικόλογη «κοινωνικοποίηση»[2] των μέσων παραγωγής, δεν μπορεί να ξεφύγει από το μοντέλο του σοσιαλισμού χωρίς εργατικά συμβούλια που στήριξε τα τελευταία 80 χρόνια. Η στρατηγική του πρόταση συσπειρώνει μνήμες ένδοξου παρελθόντος, αλλά η ανικανότητα του να διαφοροποιηθεί στρατηγικά από παρόμοια εκμεταλλευτικά καθεστώτα (σαν της Κίνας) δεν μπορεί να του διαμορφώσει μία ελκυστική και ελπιδοφόρα πρόταση για το μέλλον. Η πιθανή, μάλιστα, κατάρρευση του χώρου του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα του διογκώσει κιόλας το ερώτημα που θρυμματίζει το χώρο σήμερα… Θα του μεγαλώσει τις πιέσεις για μια «ρεαλιστική» πρόταση για την κοινωνία.

Αλλά, καλύτερα, ας δούμε πως κονιορτοποιεί το χώρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ η ζωτική ανάγκη του για τη διαμόρφωση ενός ρεαλιστικού προγράμματος.

Η μία πλευρά έχει αποδεχτεί την προσαρμογή της στα νέα δεδομένα. Επιχειρεί τη σύνταξη μιας συνεκτικής πρότασης μεταρρυθμίσεων χωρίς το «άγχος» διαφοροποίησης από τη σοσιαλδημοκρατία.

Από την άλλη, οι υπόλοιπες πτέρυγες προσπαθούν να κατασκευάσουν με σαθρά υλικά τεχνητούς διαχωρισμούς από τη σοσιαλδημοκρατία.  Αναγκάζονται να κάνουν θεωρητικούς και ιδεολογικούς αλχημισμούς για να δικαιολογήσουν πως ο δικός τους ρεαλισμός είναι διαφορετικός από του ΓΑΠ. Ανακατεύουν στο μπλέντερ ευρώ, δραχμή και ΕΕ με μπόλικη σάλτσα από Λένιν, μπολσεβίκους και σοσιαλιστική επανάσταση. Αναγκάζονται να υποστηρίξουν εξεγέρσεις δηλώνοντας παράλληλα, απόλυτα πασιφιστές. Ο ένας κατηγορεί τον άλλο για ρεβιζιονιστή, καταλήγοντας, βέβαια, οι ίδιοι σε απίστευτους και αδιανόητους ισχυρισμούς.

Ας δούμε κάποια ενδεικτικά παραδείγματα, σύμφωνα με το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, για το πώς μπορεί να ξεπεραστεί με ομαλό και ειρηνικό τρόπο, αν όχι η παγκόσμια οικονομική κρίση τουλάχιστον η ελληνική! Μία ελληνική οικονομία, μάλιστα, σε ένα απροσδιόριστο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον!

Ο ΑΦΟΡΗΤΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

Ο καθηγητής Λαπαβίτσας του Μετώπου λ.χ. εμφανίζεται με μια ενιαία αντίληψη αποδόμησης της οικονομικού προσανατολισμού της καπιταλιστικής Ελλάδας. Υποστηρίζει  με σθένος την παύση πληρωμών, την έξοδο από ΟΝΕ  και ευρώ, ενώ θεωρεί πως αυτά γίνονται παράλληλα με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Ξαφνικά, όμως, στη συνέντευξη του στην εφημερίδα Ελευθερία κι αφού έχει αραδιάσει όλες τις ιστορικές ευθύνες της ελληνικής αστικής τάξης για την κατάντια της οικονομίας, η ίδια η οικονομία αποκτά ουδέτερο χαρακτήρα, σχεδόν αταξικό.

Το κοινό νόμισμα προσφέρει ελάχιστες δυνατότητες ανάπτυξης, και σε τελική ανάλυση φαίνεται ότι δεν προστατεύει και από τους κινδύνους των παγκοσμίων αγορών κεφαλαίο. Η συνέχιση της συμμετοχής στο ευρώ δεν είναι απαραίτητα αυτονόητη. Ούτε είναι η επαναφορά της δραχμής το απόλυτο κακό, όπως συχνά αφήνεται να εννοηθεί. Θα υπάρξει βεβαίως μεγάλη υποτίμηση σε σχέση με την τιμή εισόδου των 340 δραχμών. Αυτό θα έχει σημαντικό κόστος για όσους πρέπει να εξυπηρετήσουν χρέος στο εξωτερικό. Από την άλλη, θα δοθεί πνοή ζωής στην ελληνική παραγωγή, της οποίας η ανταγωνιστικότητα έχει καταρρεύσει. Θα ανακτήσει επίσης η χώρα τον έλεγχο της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, έστω και υπό την δαμόκλειο σπάθη της εξωτερικής ισοτιμίας.[3]

Όπα, σύντροφε… ποια οικονομία; Η σοσιαλιστική ή η αστική; Προτείνεις ένα ανταγωνιστικό πλαίσιο για τους έλληνες καπιταλιστές; Κι αν όχι, έτσι φαντάζεσαι τη ελληνική σοσιαλιστική οικονομία; Να αποκτά ανταγωνιστικά προϊόντα πχ κόντρα στην Τουρκία ή την Ισπανία.;

Ο ίδιος αντιλαμβάνεται την πολιτική αλχημεία που καταθέτει και επιχειρεί να πετάξει τη μπάλα στην εξέδρα. Παραθέτει αγωνίες για τη δυσκολία του εγχειρήματος και θέτει το μεγάλο ερώτημα…

Ποιο θα είναι το μέλλον του μεγάλου ελληνικού κεφαλαίου, το οποίο και δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στις συνθήκες των ευρωπαϊκών αγορών; …Η αναδυόμενη κρίση θα θέσει αυτά και άλλα ζητήματα επί τάπητος. Χρειάζεται η κινητοποίηση καινούργιων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για να υπάρξουν λύσεις υπέρ των πολλών.[4]

Έλα μου ντε; Μετά από τόσες περιγραφές και προτάσεις κι αφού διατρανώνει την αποτυχία του καπιταλισμού, η επόμενη μέρα δεν είναι κάτι σαν σοσιαλισμός , αλλά κάτι σαν ελεγχόμενος από την αριστερά καπιταλισμός χωρίς καπιταλιστές.

Η μεγαλύτερες πολιτικές λαθροχειρίες, πάντως, ανήκουν στο χώρο του Τσιπρικού ΣΥΝ. Ξαφνικά βλέπεις να ανασύρονται θεωρητικά κείμενα για την επανάσταση και το διεθνιστικό σοσιαλισμό για να την μπουν στον Αλαβάνο.

Πιο χαρακτηριστικό κείμενο είναι του οικονομολόγου Καλλωνιάτη στην Αυγή.

Με το που αρχίζεις και διαβάζεις το κείμενο, ρίγη επαναστατικού ενθουσιασμού σε συνεπαίρνουν.. Τι παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, τι κοιμισμένοι γίγαντες της ταξικής πάλης, τι παγκόσμιοι ιμπεριαλισμοί που χρειάζονται διεθνής επαναστατικές διαδικασίες.

Αυτή είναι η πολύτιμη κληρονομιά των επαναστατικών κινημάτων του 19ου και 20ου αιώνα. Και σαν θεωρητικό πρόβλημα είχε λυθεί ήδη εδώ και πάνω από 100 χρόνια από τους μαρξιστές επαναστάτες που ίδρυσαν τη Διεθνή των εργατών και προσπάθησαν να σφυρηλατήσουν ένα πραγματικό διεθνιστικό κίνημα με δύο βασικά συνθήματα : το «προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε» και το «εμπρός για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης».[5]

 

Σπαρτακιστές Βερολίνου....μία - κατά Καλλωνιάτη - απόπειρα συνεργατικής εξέυρεσης λύσης για την κρίση στην Ευρώπη

Παρακάτω συνεχίζει και ξεσκίζει τους συντρόφους του Μετώπου ως κάτι σαν εθνικιστές ρεφορμιστές, που υποκύπτουν στον αστικό καθωσπρεπισμό και προχωράνε «μόνο» στα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα (3 sic τουλάχιστον!!).

Μετά από όλη αυτή την εισαγωγή, άρχισα να ξεσκονίζω το τουφέκι μου και να βάζω τα κονσερβοκούτια να σκουριάζουν. Είχα φτιαχτεί και περίμενα τα βήματα προς τη σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Που λέτε πως κατέληξε ο σύντροφος οικονομολόγος μετά από αυτή την εισαγωγή;

Πιστεύω όμως πως μία ουσιαστική αναδιαπραγμάτευση του χρέους θα τεθεί προσεχώς και από άλλες χώρες-μέλη με συνέπεια να κληθούν οι τράπεζες να αναλάβουν μέρος των ευθυνών τους. Σε τελευταία ανάλυση, η Ελλάδα πρέπει νομίζω να εξαντλήσει τα περιθώρια συνεργατικής ανεύρεσης λύσης εντός της ΕΕ16…Σε κάθε, όμως, περίπτωση η εντός ΟΝΕ αναδιαπραγμάτευση βοηθά στην απομυθοποίηση της αντιδραστικής Ευρώπης και στην σφυρηλάτηση ενός διεθνιστικού εργατικού κινήματος που είναι και η βασική προϋπόθεση της σοσιαλιστικής αλλαγής που κάθε γνήσιος αριστερός επιδιώκει.[6]

Θα ήθελα να κάνουμε μια μικρή παύση και να ξαναδιαβάσουμε το συμπέρασμα…

Το μεγαλύτερο κακό που κάνουν οι σύντροφοι, είναι που διαμορφώνουν μια παντελώς ψευδή και αποκρουστική εικόνα για το επαναστατικό κίνημα του μεσοπολέμου.

Αν κάποιος άνθρωπος δεν έχει διαβάσει τίποτα για αυτήν την περίοδο, θα υποθέτει πως ο Τρότσκι ήταν ο μεγάλος οραματιστής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ρόζα συγκροτούσε ένοπλους Σπαρτακιστές και πέθανε για μια λαϊκή Bundesbank, ο Γκράμσι και οι εργοστασιακές επιτροπές στην Ιταλία πάλευαν «δίκαιη δανειοδότηση» των επιχειρήσεων ενώ θα νομίζει πως μετά την εκδίωξη του φαύλου Τσαρικού καθεστώτος, εκτινάχτηκαν οι δείκτες ανάπτυξης και η ανταγωνιστικότητα της ρώσικης οικονομίας.

Επειδή η ιστορία δεν ταιριάζει με τις απόψεις μας, κακό της ιστορίας…

Αφού είδαμε, πλέον, τις ιστορικές αλλά και τις συγκεκριμένες αντιφάσεις των προτάσεων της αριστεράς, θα προσπαθήσω να καταθέσω ένα τρίπτυχο προσέγγισης για την ταχτική, αλλά και μια στρατηγική θεώρηση για την «επόμενη» μέρα.


[1] Θέσεις του Απρίλη Λένιν, 1917

[2] «Απέναντι στην ιδιωτικοποίηση ή κρατικοποίηση, θέτουμε την κοινωνικοποίηση» Ριζοσπάστης 16/7/2010

[3] «Υπαρκτός και άμεσος ο κίνδυνος χρεωκοπίας» Συνέντευξη Κ. Λαπαβίτσα στην εφημερίδα Ελευθερία Λάρισας, 31/1/2010

[4] Ό.π.

[5] «Η άρνηση πληρωμής του χρέους και οι παγίδες» Κ. Καλλωνιάτης, Αυγή 4/7/2010

[6] Ό.π.

Advertisements

7 Σχόλια on “για μια αντικαπιταλιστική πρόταση στην κρίση…μέρος 2ον – το αδιέξοδο της «ρεαλιστικής» αριστεράς”

  1. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    1. Θέτεις το ερώτημα: ποια οικονομία; Η σοσιαλιστική ή η αστική;, το οποίο θεωρεί ως προφανές ότι υπάρχει «σοσιαλιστική οικονομία». Όμως υπάρχει πράγματι τέτοια οικονομία; Η αστική οικονομία αναφέρεται στην κυριαρχία του «καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής». Σοσιαλιστικός όμως τρόπος παραγωγής δεν υπάρχει. Στις μεταβατικές κοινωνίες προς τον κομμουνισμό δεν έχουμε κάποιο άλλο τρόπο παραγωγής. Η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από την «εργατική τάξη» και η παρέμβαση στον χώρο της οικονομίας ενάντια στην κυριαρχία του «κεφάλαιου, δεν σημαίνει ότι δημιουργείται ή κατασκευάζεται κάποιος καινούργιος τρόπος παραγωγής. Η ιστορική εμπειρία του «κρατικού καπιταλισμού» ήταν αρκετά διδακτική σε αυτά τα θέματα.

    2. Μακάρι να υπήρχε μόνον ο ΑΦΟΡΗΤΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ απλά! Δυστυχώς ο οικονομισμός της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του ΚΚΕ είναι μάλλον ισχυρότερος… Το γεγονός και μόνον ότι θεωρούν ότι ο αντικαπιταλισμός στη χώρα μας σήμερα κρίνεται πάνω στην γραμμή: «στάση πληρωμών – έξοδος από την ΟΝΕ» είναι αποκαλυπτικό αυτού του οικονομισμού….

  2. Ο/Η gatouleas λέει:

    @ΕΟΣ, κατ` αρχήν σας (είναι σωστή η χρήση πληθυντικού;) ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας στη συζήτηση.
    Θέσατε σε 2 παραγράφους μια σειρά θέματα που κάποια έθιξα ή θα αναλύσω σε επόμενες ενότητες και κάποια δεν θα τα πιάσω καθόλου.. μόνο υπαινιγμούς για παραπέρα ψάξιμο..
    κάποιες παρατηρήσεις μόνο, ίσως κάτι σαν «τρειλερ» για τα προσεχώς..
    1) αφιερώσα τις δυο από τις τρεις ενότητες για αν περιγράψω την συλλογική κληρονομια πολιτικών εργαλείων που έχουμε. ΌΛΗ η αριστερα υποτιμά την αξία της πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης. Η κρατικοποιήση είναι το Α και το Ω του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού από το σταλινισμό και τον ευροκομμουνισμό ως τους μαοϊκους και τους τροτσκιστές.. Δεν συμφωνω, αλλά αυτή η αντίληψη δεν έχει αποδομηθεί.
    2) Αν επικεντρώνομαι κυρίως στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι γιατί εμφανίζεται να δημιουργεί ένα «ρεύμα» πέρα από αυτόν..
    «Με φρίκη διαπίστωσα πως άρχισαν να συμπαρασύρονται και άλλα κομμάτια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς σε μια αναζήτηση αυτού του εύκολου και γρήγορου δρόμου» έγραφα στην εισαγωγή..
    Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά – με τα όποια καλά ή στραβά της – δεν έχει το επαρκές κοινωνικό και πολιτικό βάρος να καθορίσει τη συζήτηση. Και το ΚΚΕ εμφανίζεται έστω στα λογια με ένα αντισυστημικο προσανατολισμό. Όπως έθιξα, και στο ποστ, δεν εγκαταλείπει τη «μήτρα», τον πυρήνα της σκέψη, αλλά, αυτή την περίοδο δεν είναι ο κεντρικός φορέας «ρεαλιστικής» απάντησης στην κρίση.
    Ειδικά με την παρέμβαση του στους ναυτεργάτες, πρέπει να αλλάξει άρδην λογική παρέμβασης η υπόλοιπη αριστερά για να αποκαλύψει (συντροφικά, πάντα) το πολιτικό του αδιέξοδο..
    3) χρησιμοποίησα τον όρο «σοσιαλιστική οικονομία» για να «καταλαβαινόμαστε». Όταν ΟΛΟΙ οι οικονομολόγοι έχουν επικεντρωθεί σε οικονομοτεχνικες μελέτες επιβίωσης οικονομίας ΓΕΝΙΚΩΣ, προσπαθώ να εκμαιεύσω μία «τοποθέτηση» τους. Όταν υποστηρίζουν πως τα μέτρα που προτείνουν δεν είναι σοσιαλδημοκρατικά, δεν αγωνίζονται για τη διάσωση του καπιταλισμού, αλλα δεν προτείνουν, κιόλας, την ανατροπή του, ζητώ να μου απαντήσουν ΕΚΕΙΝΟΙ τι διαολο κοινωνία είναι αυτή που εκπληρώνει τις παύσεις πληρωμων – εθνικοποιήσεις ή δημοσιο έλεγχο, με δραχμη ή ευρώ, μέσα ή έξω από την ΟΝΕ..
    4) από τις επόμενες ενότητες θα αρχίσω να θέτω το δικό μου μπουσουλα προτάσεων.. οι όποίες μπορεί να φαντάζουν λίγο ιδιορυθμες

  3. Ο/Η faros λέει:

    Γατουλέα, Καλησπέρα !
    Επίτρεψέ μου δυο λόγια και μια … παρατήρηση.
    Πρώτα η παρατήρηση:
    Αναλύεις θέσεις στελεχών του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ή συνολικά του χώρου, ξεχνώντας κάτι σημαντικό. Ο χώρος διαπνέεται από έναν έντονο οπορτουνισμό, οπότε σήμερα μια θέση είναι έτσι, την άλλη … γιουβέτσι !

    Τώρα για το ΚΚΕ. Τι λέει το ΚΚΕ;
    Ο κεντρικός προσανατολισμός, στόχος, μπούσουλας όπως θες τον λες, του Κόμματος, είναι η οικοδόμηση των κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής και κατανομής χωρίς ταλαντεύσεις και καθυστερήσεις από την αρχή της οικοδόμησης της ατελούς (ως προς την Κομμουνιστική) Σοσιαλιστικής Κοινωνίας.
    Μέχρι τότε και στα πλαίσια της σημερινής καπιταλιστικής κοινωνίας μας, προτείνει την Λαϊκή Εξουσία (μέσω του ΑΑΔΜ) για να αναπτύξει την Λαϊκή Οικονομία.
    Για περισσότερα (αν θέλεις βέβαια) κάνε τον κόπο να ασχοληθείς με το άρθρο που βρίσκεται στο παρακάτω λινκ:

    http://faros.wordpress.com/2010/05/23/%ce%bb%ce%b1%cf%8a%ce%ba%ce%ae-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%83%cf%85%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%87%ce%af%ce%b1-%ce%b7-%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%b7-%ce%bb%cf%8d%cf%83%ce%b7/

    Επίσης, θα μου επιτρέψεις, να συμπληρώσω στην απάντησή μου στο πολύ όμορφο άρθρο σου και μια αποστροφή από την χθεσινή ομιλία της σ. Αλέκας, στη Κρήτη.
    » Τι προτείνουμε; Θεωρούμε ότι πρέπει με κορμό σωματεία, μαζικές οργανώσεις ή άλλες μορφές πρωτόβουλες που μπορεί να οργανώσει ο λαός, να αναπτυχθεί ένα κίνημα που να υπερασπίζεται όλους εκείνους που δε μπορούν να πληρώσουν. Δεν μιλάμε για ένα κίνημα γενικώς αυτοοργάνωση, γενικώς από τα κάτω, ένα κίνημα που εκφράζει γενικώς μια αυθόρμητη κατάσταση. Εμείς μελετάμε – και πολύ σύντομα θα δώσουμε και στη δημοσιότητα – με αιτήματα συγκεκριμένα τι θα πληρώσει το κράτος, τι θα πληρώσει η εργοδοσία, τι θα πληρώσει η τοπική διοίκηση (και μάλιστα τώρα με τον Καλλικράτη που είναι τα χερούλια του κρατικού μηχανισμού). Δε μπορεί ούτε το φως να κόβεται, ούτε το νερό να κόβεται, ούτε οι άνθρωποι να είναι ξεσπιτωμένοι, ούτε να μην μπορούν να πάρουν τις συντάξεις τους. Πρέπει να παρθούν έκτακτα μέτρα».

    Ελπίζω ότι έγινα κατανοητός και συγνώμη για το μακρυνάρι !

  4. Ο/Η gatouleas λέει:

    @faro, δεν έχω πρόβληαμ εμ τα «μακρυναρια», μόνο που άνοιξες ένα σκασμό ζητήματα τα οποία ΔΕΝ θα απάντήσω..
    Θεωρώ εντελώς άδικο και τσίπικο να σχολιάσω το σύνολο της πολιτικής αντίληψης του ΚΚΕ σε μερικές αράδες.
    Σε ένα μόνο σημείο θα επικεντρωθώ..
    Αν παρατήρησες στις δύο ενότητες επικεντρώνομαι σε ένα σημείο-κλειδί που, για μένα, ανατρέπει την μπολσεβίκικη παράδοση της αριστεράς…
    Οι λαϊκο-μετωπικές αντιλήψεις που προτάσσουν ενδιάμεσα, «μίνιμουμ» σταδια ή προγράμματα ανάμεσα στον καπιταλισμό και στην σοσιαλιστική επανάσταση.
    Ο ίδιος ο Λένιν, όπως αναφέρω στις θέσεςι του Απρίλη, κατηγορούσε τους συντρόφους του που δεν προχωρούσαν στο άμεσο πέρασμα στη σοβιετική εξουσία, παρ` όλο που μιλάγαμε για ένα ημι-φεουδαρχικό καθεστώτος.
    Αν «αστικοδημοκρατικά» στάδια ήταν άχρηστα πριν 1 αιώνα, ποια ή αξία των κάθε
    ΑΑΔΜ ή «πραγματικής αλλαγής» και «κάθαρσης» του `80, σύντροφε;
    Κατά τα άλλα, καλό έιναι να καταλάβουμε ΟΛΟΙ μας πως ο ρεφορμισμός-οπορτουνισμός δεν είναι μια «προδοτική» άποψη… «Γεννιέται» από την απλή λαϊκή καθημερινότητα, από τις δειλίες και ημιτελης ρήξεις, από εργαζόμενους που δεν πιστεύουν πως μπορεί να ανατραπέι ο καπιταλισμός και αναζητούν ένα μαλακό μαξιλαράκι ανάμεσα στη βαρβαρότητα και στα ιστορικά μας καθήκοντα.. Πρέπει να χτίσουεμ μια ταξική δίοδο επικοινωνίας όσο κι αν διαφωνούεμ κάθετα με τις προτάσεις… Κι ο δεξιός εργάτης χρειάζεται… πόσο μάλλον ο οπορτουνιστης.
    … και μερικές ερωτήσεις που αφορούν άλλα ποστ και αναζητήσεις..
    1) σε ποιες χώρες του παλαι ποτε σοσιαλιστικού στρατόπεδου υπήρχαν «λαϊκά οργανα εξουσίας, ανακλητα» ; Αν στη Ρωσία ονομάζονται soviet, ποια είναι η ρουμάνικη, βουλγάρικη, πολωνέζικη ή τσεχοσλοβάκικη λέξη; Δεν την ξέρουμε ή μήπως δεν υπήρχε;
    2) Η σημερινή Κίνα έχει τετοια όργανα; Και αν όχι, τι διαολο σοσιαλισμός είναι αυτός;
    3) Η κατάληψη και ο εργατικός έλεγχος της παραγωγής δεν πρέπει να «δοκιμάζεται» από σήμερα, ώστε να «εκπαιδεύεται» η τάξη στην αυτοκυβέρνηση της; Δεν έχει υπάρξει από 1950 και μετά ουτέ μία ευκαιρία προς αυτή την κατεύθυνση; Ακόμα και σε «κομμουνιστικους» δήμους όπως στη Νίκαια, ούτε εκεί δεν υπάρχουν οι συνθήκες Λαίκης Συμμετοχής;
    4) Αν όλα τα καθεστώτα που υποστηρίζει το ΚΚΕ δεν έχουν ΄’οργανα λαικής εξουσίας, αν το ΚΚΕ δεν έχει δοκιμάσει ποτέ να φτιάξει όχι όργανα εξουσίας, αλλα έστω εργατικου ελέγχου, δικαιούμαι να υποπτεύομαι πως ολα αυτά είναι ένα ωραίο ιλουστρασιον πρόγραμμα, αλλά στην πράξη εφαρμόζει «πραγματικές αλλαγες» και «συγκυβερνησεις για μια αστικοδημοκρατική κάθαρση»;
    5) Οι «αυθόρμητες» αντιδράσεις-αντιστάσεις δεν είναι πρώτη ύλη για τις συνειδητές επιλόγες; Αυτή τη στιγμή όλοι παραδέχονται πως αν σκάσει μυτη ένα ΠΑΣΟΚΟΣ βουλευτής σε λαϊκή θα λυντσαριστεί. Γιατί πρέπει η αριστερά να «καταδικάζει» και να θεωρεί «προβοκάτσιες» παρόμοιες αυθόρμητες αντιδράσεις;
    (μακρυνάρι κόντρα σε μακρυνάρι 🙂

  5. Ο/Η faros λέει:

    Εγώ … μακρυνάρι ;;;;;;;; Με αδικείς … κατάφωρα !!! 😀
    Λοιπόν σιγά μην σου … απαντήσω στα ερωτήματά σου !
    Δυο λόγια μόνο :
    1. Εμείς μιλάμε για ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ανατροπή του καπιταλισμού χωρίς ΟΥΤΕ ΕΝΑ (αριθ. 1) ενδιάμεσο στάδιο ! Ξεκάθαρα πράγματα. Τ ααδμ, το παμε κλπ. είναι αν θέλεις «όργανα» πάλης προσωρινών καταχτήσεων ή συνειδοτοποίησης των μαζών – κακή λέξη αλλά αυτή μου ήρθε !

    2. Όργανα λαϊκής εξουσίας είναι π.χ. αυτά που έχει σήμερα η Κούβα. Επίτρεψέ μου να σου πω ότι η κάθε χώρα μπορεί και πρέπει να δημιουργήσει τους λαϊκούς εκείνους θεσμούς που της «κάνουν» !

    Τέλος, να σου πω ότι κανείς ούτε εμείς σήμερα μπορούμε να πούμε τι θα γίνει στο μέλλον …
    Ούτε ο … πάπας είμαστε, ούτε ο … θεός !!!

    Γεια χαρά σου !

  6. Ο/Η gatouleas λέει:

    Όργανα λαϊκής εξουσίας πχ η Κούβα ΔΕΝ έχει! Όργανα διαχειριστικα της κομματικης δικτατορίας έχει.
    Κατ` αρχήν λαϊκά όργανα ύπήρχαν μόνο κατ` όνομα σε ΕΣΣΔ, Κίνα και Κούβα γιατί μετά τη δεκαετία του 30 σοσιαλισμός, σύμφωνα με την καθεστωτική αριστερά, υφίσταται μόνο με το ΚΚ στην κυβέρνηση. Αυτό ήταν το νόημα του προηγούμενου ποστ.
    Γι` αυτό έχουμε τα ΕΚΤΡΩΜΑΤΙΚΑ «σοσιαλιστικά» συντάγματα όπου το ΚΚ είναι ο πυρήνας εξουσίας και ο εγγυητης του πολιτεύματρος.
    Δες το άρθρο 5 του Κουβανέζικου συντάγματος.

    «The Communist Party of Cuba, …, and the organized vanguard of the Cuban nation, is the highest leading force of society and of the state»

    Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση από τη Μπολσεβίκικη και Λενινιστική παράδοση όπως εκφράστηκε στο σύνταγμα της Ρωσίας του 1918 όπου το Μπολσεβίκικο κόμμα δεν έχει κανένα θεσμικό ρόλο.
    Γι` αυτό το όραμα της «δικτατορίας της εργατικής τάξης» έχει διαστρεβλωθεί από το 30 και μετά σε «δικτατορία του κόμματος».
    Αλλά επαναλαμβάνω..
    Η ενότητα αυτών των άρθρων απευθύνει την έκληση στην αριστερά στη διαμόρφωση αντι-καπιταλιστικών προτάσεων κι όχι στο να βρούμε ποια είναι η ορθότερη. Μπορεί να είναι η δικιά σου ή η δικιά μου.
    Μακάρι όλη η αριστερά να έμπαινε στη βάσανο όπως το ΚΚΕ και οι αναρχικοί και να όρθωναν μία (όποια) ΘΕΤΙΚΗ πρόταση κόντρα στη σαπιλά του καπιταλισμού.
    Δε συμφωνείς σύντροφε πως θα ήταν πιο γόνιμη και πιο συμφέρουσα για την τάξη μια παρόμοια συντροφική αντιπαράθεση, όπου θα διερευνούσαμε πόση εργατική δημοκρατια και αυτοδιαχείρηση είναι εφικτή;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s