για μια αντικαπιταλιστική πρόταση στην κρίση…μέρος 1ον – σύντομη ιστορία των μετώπων

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε ένα οργασμό «μετώπων» και «προτάσεων» απ’ όλα τα σύνολα και υποσύνολα του χώρου της αριστεράς. Ας θυμηθούμε της απόφαση του 6ου Συνέδριου του ΣΥΝ, τα 10 σημεία του Μετώπου προς τη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, το Μέτωπο Οικονομολόγων, η Πρωτοβουλία για το διάλογο της αριστεράς, αλλά και όλα τα μεμονωμένα ή μη πολιτικά σχήματα.

Όλα αποδέχονται ένα κοινό πλαίσιο..

  • Η κρίση είναι συστημική
  • Τα μέτρα της κυβέρνησης και του ΔΝΤ είναι καταχωρημένα ως άδικα, άνισα και ίσως αναποτελεσματικά στη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών[1], και

     

    το εργατικό κίνημα προσπαθούσε να έχει διεκδικητικά αιτήματα, ακόμα και στις πιο δύσκολες μέρες

  • Υπάρχουν οι υποκειμενικοί και αντικειμενικοί όροι ή, τουλάχιστον, η αναγκαιότητα για την προώθηση μιας ξεχωριστής πρότασης της αριστεράς, πέρα από τη σοσιαλδημοκρατία

Το τρίτο σημείο το θέτω στη συζήτηση γιατί πολλοί σ. παίζουν την κολοκυθιά με το «μέγεθος» της αριστεράς και των οργανώσεων τους. Είναι «μεγάλοι» για να διεκδικούν οφίτσια και πλαίσια, αλλά «μικροί» για να τα πουν χύμα και τσουβαλάτα.  Στην ιστορία του σοσιαλιστικού κινήματος οι συγκρίσεις μεγεθών της αριστεράς απέναντι στη σοσιαλδημοκρατία δεν ήταν για να βάλουν τα κλάματα, αλλά για να χαράξουν την πιο κατάλληλη ταχτική. Όσοι συμπέραναν πως δεν είχαν τις επαρκείς δυνάμεις να συγκροτήσουν ξεχωριστές προτάσεις και, άρα, οργανώσεις, προσχωρούσαν στα σοσιαλιστικά κόμματα. Ακόμα και «τέρατα» της αριστεράς όπως ο Λένιν και η Ρόζα δεν είχαν πρόβλημα να ενοποιηθούν μέσα σε Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, ακόμα και «τόσο» δεξιά σαν το Γερμανικό που ηγήθηκε ένα παγκόσμιο πόλεμο.

Φυσικά, όσοι επέλεξαν να φτιάξουν ξεχωριστά σχήματα, ειδικά μετά τη Ρώσικη Επανάσταση, δε σημαίνει πως έλυσαν τα προβλήματα τους. Έπρεπε να λύσουν αυτό το «περίεργο» ζήτημα που έχουμε εντοπίσει όλοι στο 2ο σημείο… πως παρ’ όλη τη μαζική αγανάχτηση που επικρατεί απέναντι στην κρίση (όπως και στον μεσοπόλεμο) ο κόσμος δεν εμπιστεύεται την αριστερά.

Αυτή η αγωνία είναι που τροφοδοτεί πλαίσια και προτάσεις…

Υπάρχει, όμως, η κατάλληλη πολιτική ανάλυση και προετοιμασία;

Ή μήπως όλες οι πλευρές ακολουθούν τον ίδιο αδιέξοδο, μισερό και ηττοπαθή τυφλοσούρτη;

Ας δούμε, λοιπόν, με τι μοιάζουν όλες οι «προτάσεις» της αριστεράς…

ΜΗΠΩΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΞΑΓΓΕΛΙΑ ΕΝΙΑΙΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΑΛΗΣ;

Πάρα πολλοί σύντροφοι, θεωρούν, πως πρέπει να υπάρχει ένα μίνιμουμ επίπεδο πάλης και αντίστασης όπου ξεπερνιούνται οι κομματικές και ιδεολογικές περιχαρακώσεις. Σύμφωνα με την παράδοση του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, το χρησιμοποιούμε για να κερδηθούν οι εργαζόμενοι από την προδοτική σοσιαλδημοκρατική τους ηγεσία.

Ας δούμε πως το περιέγραφαν στο Συνέδριο της 3ης Κομμουνιστικής Διεθνούς.

 

αμερικάνικη εφημερίδα των επιτροπών εργατών και φαντάρων στα 1919

Δεν μπορεί κανείς να νικήσει τους προδότες του προλεταριάτου, τους πράκτορες της μπουρζουαζίας με θεωρητικές συζητήσεις για τη δημοκρατία και τη δικτατορία· μόνο στα ζητήματα του ψωμιού, του μεροκάματου, του ιματισμού και της κατοικίας μπορεί κανείς να τους συντρίψει. Το πρώτο πεδίο μάχης και το πιο σημαντικό, στο οποίο μπορεί κανείς να τους νικήσει, είναι το ζήτημα του συνδικαλιστικού κινήματος·[2]

..και παρακάτω…

Μόνο στον αγώνα για τα πιο απλά, τα πιο στοιχειώδη συμφέροντα των εργατικών μαζών μπορούμε να συγκροτήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο του προλεταριάτου εναντίον της μπουρζουαζίας. Μόνο σ’ αυτό τον αγώνα μπορούμε να τερματίσουμε τις διαιρέσεις στους κόλπους του προλεταριάτου, διαιρέσεις που αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία η μπουρζουαζία μπορεί να παρατείνει την ύπαρξη της.[3]

Αυτό που παρατηρούμε είναι πως το ενιαίο μέτωπο πάλης είναι μια μίνιμουμ πολιτική συμφωνία απέναντι στην καταστροφολογία της κρίσης και της χρεωκοπίας, αλλά

  1. Σε σαφή κοινωνικά πεδία (πχ το συνδικαλιστικό κίνημα) όπου διεκδικούμε την αγωνιστική και πολιτική ηγεμονία, και
  2. Με σαφή λαϊκά αιτήματα πάλης, όπου η κατάχτηση τους θα έχει άμεσα οφέλη για την τάξη (πχ μεροκάματα, δουλειές κλπ)

Σε κανένα από τα ΣΥΡΙΖιακά κείμενα δεν υπάρχουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Δεν υπάρχουν κοινωνικά υποκείμενα που πραγματώνουν την ενότητα. Αντίθετα οι κοινωνικές οργανώσεις των κομμάτων παραμένουν «αυτόνομες» από τα πλαίσια συμφωνίας. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα αιτήματα βελτίωσης συνθηκών διαβίωσης της τάξης… περισσότερο μια γενικόλογη αναφορά σε μια κοινωνική ευαισθησία.

Είναι σαφές πως δεν πρόκειται για προσπάθεια συγκρότησης απεργιακού προγράμματος και μετώπου πχ των ναυτεργατών, ή των στέιζερς..

Πρόκειται για κείμενα μίνιμουμ πολιτικής ενότητας. Το ερώτημα, πλέον, είναι τι τύπου…

ΜΗΠΩΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑ (ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΙΚΑ) ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ;

 

κοινή αντιφασιστική αφίσα αναρχικών -σοσιαλιστων στην Ισπανία του `36

Στη δεκαετία του ’30 ο Τρότσκι πρότεινε ένα πολιτικό εργαλείο, το «μεταβατικό πρόγραμμα» όπου, μπορεί να μην εφαρμόστηκε ποτέ στην εποχή του, αλλά αποτελεί τυφλοσούρτης και ευαγγέλιο όλων των τροτσκιστικών ομάδων εδώ και 70 χρόνια για να δικαιολογήσουν «ενδιάμεσα» πλαίσια.

Μιας και υπάρχουν τροτσκιστικές ομάδες και άτομα εντός σε ΣΥΝ, Μέτωπο και ΑΝΑΣΑ, αξίζει να διερευνήσουμε μήπως κάτι από όλα αυτά τα μέτωπα και προτάσεις περιέχουν κάτι από τη μεθοδολογία του «μεταβατικού προγράμματος».

Ο Τρότσκι γράφει για το Μεταβατικό Πρόγραμμα

Είναι ανάγκη να βοηθήσουμε τις μάζες, στο προτσές της καθημερινής πάλης, να βρουν τη γέφυρα που ενώνει τις σημερινές διεκδικήσεις τους με το σοσιαλιστικό πρόγραμμα της επανάστασης. Η γέφυρα αυτή πρέπει να περιλαβαίνει ένα σύστημα μεταβατικών διεκδικήσεων, που θα ξεκινούν από τις σημερινές συνθήκες κι από τη σημερινή συνείδηση των πλατιών στρωμάτων της εργατικής τάξης και θα οδηγούν αμετάκλητα σε ένα και μόνο τελικό συμπέρασμα: την κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο.[4]

Η πρώτη παρατήρηση είναι πως και εδώ «ξεκινάμε» από τις μίνιμουμ διεκδικήσεις της τάξεις, όπως «δουλειά, μίνιμουμ μισθός» για να αντιμετωπιστούν οι επιθέσεις του κεφαλαίου, ενώ απουσιάζουν από όλα τα κείμενα του χώρου του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Στη συνέχεια, πράγματι, υπάρχει μια εκτενή αναφορά σε ανάγκες εθνικοποίησης τραπεζών, πολλαπλασιασμό των δημόσιων έργων και διάφορα «θεσμικά» μέτρα για να κινηθεί η οικονομία..

Το κομβικό σημείο του Μ.Π. προγράμματος, όμως, είναι πως αυτό είναι ΑΡΡΗΚΤΑ δεμένο με την ενεργοποίηση μηχανισμών ελέγχου και εξουσίας της τάξης. Εργοστασιακές επιτροπές ελέγχουν τα βιβλία των επιχειρήσεων, καταλαμβάνουν τα κλειστά εργοστάσια από εργοδοτικά λοκ-άουτ, οι ίδιες οι εργατικές επιτροπές προτείνουν και ελέγχουν το σχεδιασμό, την οργάνωση και τη διαφάνεια των δημόσιων έργων, οι τράπεζες ελέγχονται και απευθύνονται στη λαϊκή καταναλωτική πίστη και όχι στους επιχειρηματικούς κύκλους, ενώ οργανώνονται οι ένοπλες πολιτοφυλακές αυτοάμυνας κόντρα στις επιθέσεις του κεφαλαίου και των ένοπλων οργάνων της.

Το Μεταβατικό Πρόγραμμα, εν τέλει, χρησιμεύει ώστε

«Το στρατηγικό καθήκον για την ερχόμενη περίοδο -μια προεπαναστατική περίοδος ζύμωσης, προπαγάνδας και οργάνωσης- είναι να ξεπεραστεί η αντίφαση ανάμεσα στην ωριμότητα των αντικειμενικών επαναστατικών συνθηκών και την ανωριμότητα του προλεταριάτου και της πρωτοπορίας του».[5]

Μοιάζουν σε κάτι αυτά τα κείμενα; Μπααα… δε νομίζω…

Όχι μόνο απουσιάζουν τα συγκεκριμένα μέτρα βελτίωσης διαβίωσης, αλλά δεν υπάρχει ούτε ίχνος οργανωτικής και ιδεολογικής προετοιμασίας για την ανατροπή του καπιταλισμόυ.

ΜΗΠΩΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ «ΛΑΪΚΑ ΜΕΤΩΠΑ», ΓΙΑ ΝΕΟ «ΕΑΜ»;

Πράγματι, μπορεί κάποιος αναγνώστης να παρασυρθεί και να τα κατατάξει σε αυτή τη μεθοδολογία.

Είναι αλήθεια πως παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες, ειδικά η συνεχής αναφορά των Αλαβανικών για «νέο ΕΑΜ», τα στοχοθετεί σε αυτή την κατεύθυνση. Αλλά ας δούμε, χοντρικά, τα χαρακτηριστικά του «Λαϊκού Μετώπου» πως χτίστηκαν από το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

1.       Ανάγκη συμμαχίας εργατικής τάξης με «προοδευτικά» κομμάτια της αστικής τάξης για να εκπληρωθεί ένας μίνιμουμ αστικοδημοκρατικός στόχος. Αυτός θα μπορούσε να είναι είτε μια αντιφασιστική κυβέρνηση, είτε μια επανάσταση με χαρακτήρα «αστικοδημοκρατικό με τάσεις γρήγορης μετατροπής σε προλεταριακή σοσιαλιστική επανάσταση»[6].  Στα μεταπολεμικά χρόνια θα μπορούσε να είναι και μια αντιιμπεριαλιστική επανάσταση στον Τρίτο Κόσμο, με μίνιμουμ εθνικοαπελευθερωτικά χαρακτηριστικά.

2.       Το σοσιαλιστικό πέρασμα θα πιστοποιούταν με δύο και μόνο τρόπους. Η κυριαρχία του Κομμουνιστικού Κόμματος στην κυβέρνηση και η σύνδεση της χώρας με την ΚΟΜΕΚΟΝ, δηλαδή την οικονομική συνεργασία με το Σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Το ποσοστό των κρατικοποίησης ήταν δείκτης διεισδυτικότητας του σοσιαλισμού.

Κι εγώ εκτιμώ πως οι σ. του Μετώπου δεν υποστηρίζουν μια ταξική συνεργασία όπως στα Λαϊκά Μέτωπα (αν και ο Αλαβάνος με την κριτική του «γιατί (η Ελλάδα) δεν διέθετε και δεν διαθέτει κυβέρνηση με αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας»[7], δημιουργεί συγχύσεις (όπως, φυσικά, και όλες οι τοποθετήσεις ένθεν και ένθεν για «τη σωτηρία της χώρας» από το διεθνές ληστρικό και ασύδοτο κεφάλαιο). Ούτε το έχουν διακηρύξει αλλά και ρητά το απορρίπτουν, όπως ο Ρούντι της ΚΟΕ στο άρθρο[8] του στον Δρόμο. Όμως στοιχεία μεθοδολογίας υπάρχουν μέσα στις προτάσεις όλων των δύο πλευρών.

Η κυριαρχία του μοντέλου των Λαϊκών Μετώπων, ως εργαλείο σοσιαλιστικού περάσματος, έχει οδηγήσει εδώ και 70 χρόνια την Αριστερά, στην απαξίωση του εργατικού έλεγχου πάνω στην οικονομία και κοινωνία. Η Ανατολική Γερμανία βαφτίζονταν μέσα σε μια νύχτα «Λαϊκή Δημοκρατία» λες και οι εργαζόμενοι στη Δρέσδη και στο Βερολίνο ξήλωσαν τον Χίτλερ. Καθεστώτα στην Αφρική και στη Μέση Ανατολή βαφτίζονταν τη  μία μέρα «σοσιαλιστικά» και την άλλη «πραχτόρικα» ανάλογα με την εξωτερική πολιτική τους (καλή ώρα όπως του Σαντάμ του Ιράκ).

Αυτή η ταύτιση (επί της ουσίας) μιας αριστερής κυβέρνησης με το σοσιαλισμό , μιας που δεν δημιουργούνται άλλα κέντρα πολιτικών αποφάσεων έξω από τα υπουργικά συμβούλια, είναι ένα κρατούμενο που θα το δούμε και παρακάτω..

ΤΕΛΙΚΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ/ΜΕΤΩΠΟΥ;

Νομίζω την καλύτερη περιγραφή την έχει δώσει  ένας «κλασσικός», ο Τρότσκι στο μεταβατικό πρόγραμμα…

Η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία, που υπήρξε σε μια εποχή προοδευτικού καπιταλισμού, χώριζε το πρόγραμμά της σε δύο μέρη, που το ένα ήταν ανεξάρτητο από το άλλο: το μίνιμουμ πρόγραμμα, που περιοριζόταν σε μεταρρυθμίσεις μέσα στα πλαίσια της αστικής κοινωνίας, και το μάξιμουμ πρόγραμμα, που υποσχόταν την αντικατάσταση του καπιταλισμού από το σοσιαλισμό σ’ ένα απροσδιόριστο μέλλον. Ανάμεσα στο μίνιμουμ και το μάξιμουμ πρόγραμμα δεν υπήρχε καμιά γέφυρα. Και πραγματικά, η σοσιαλδημοκρατία δεν είχε ανάγκη από μια τέτοια γέφυρα, μια και η λέξη σοσιαλισμός, δεν χρησιμοποιούνταν παρά στις κυριακάτικες αγορεύσεις της.[9]

Όλος ο χώρος αυτός αναλώνεται σε μίνιμουμ και παρα-μίνιμουμ συμμαχίες όπου η μία είναι προϋπόθεση της άλλης. Το Μέτωπο τα 10 σημεία[10] τα θεωρεί ως προϋπόθεση για την υλοποίηση των άλλων 15 σημείων[11] του περασμένου Γενάρη, που φαντάζομαι με τη σειρά τους είναι άλλο ένα στάδιο προς μια αριστερή λαϊκή κυβέρνηση.

Όλα τα σχέδια ούτε έχουν άμεσα μέτρα ανακούφισης των μαζών, αλλά ούτε έχουν μια σαφή κοινωνική αναφορά, ένα κοινωνικό προσανατολισμό, ένα παράλληλο χτίσιμο οργάνων ελέγχου ΕΞΩ και ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από το αστικό κράτος που θα διεκδικεί, επιβάλλει τα μέτρα και θα ενδυναμώσει την αυτενέργεια και αυτοδιαχείριση των πολιτών.

Στα επόμενα μέρη θα προσπαθήσω να αναδείξω αναλυτικά όλα τα κενά και τις αντιφάσεις στις προτάσεις και να σκιαγραφήσω μία αντικαπιταλιστική μέθοδο προσέγγισης.


[1] ΤΑ ΝΕΑ 11/7/2010, Βαρόμετρο Ιουλίου Public Issue και έρευνα της Pulse

[2] Αποφάσεις του 3ου Παγκόσμιου Συνέδριου της Κόμμουνιστικής Διεθνούς, 1921

[3] Ό.π.

[4] Λ. Τρότσκι, Το Μεταβατικό Πρόγραμμα, 1938

[5] Ό.π.

[6] 90 χρόνια Κομμουνιστικού Κινήματος, ΚΟΕ

[7] Αλαβάνος, (Άλλα) 10 Σημεία για το Μετώπο Ανατροπής & Αλληλεγγύης – Συνέντευξη τύπου, 25/1/2010

[8] «Τι είναι αυτό; Όλα αναμενόμενα!», Ρούντι Ρινάλντι εφ. Δρόμος 19/6/2010 σελ 13-14

[9] Λ. Τρότσκι, Το Μεταβατικό Πρόγραμμα, 1938

[10] Θέση 6η, από τα 10 σημεία

[11] 15 σημεία – άμεσοι στόχοι πάλης, 2/1/2009

Advertisements

2 Σχόλια on “για μια αντικαπιταλιστική πρόταση στην κρίση…μέρος 1ον – σύντομη ιστορία των μετώπων”

  1. Ο/Η yiannis63 λέει:

    Κατ αρχάς να σου πω ένα μπράβο για την δουλειά σου. Υπάρχουν μέρη του κειμένου σου που διαφωνώ αλλά και μέρη που συμφωνώ. Πολύ χρήσιμες οι αναφορές στους «κλασσικούς». Πρέπει να είμαι στην ίδια φάση με εσένα καθώς ήδη έχω «θάψει» αρκετά κείμενα που έχω γράψει στο «πρόχειρο».
    Εχω μια …(ψάχνω να βρώ την κατάλληλη λέξη)…συμβουλή…(όχι, όχι)…επιθυμία (ίσως)…..χμ…παραίνεση (ναι, καλύτερα)…να ασχοληθείς με το «δια ταύτα».
    Δηλαδή, στο επόμενο κείμενο σου να αφιερώσεις αρκετό χρόνο στο τι πρέπει να κάνουμε. Γιατί καλή και χρήσιμη η κριτική στα ήδη υπάρχοντα αριστερά σχήματα αλλά καλό θα ήταν να ξεκινήσουμε μια συζήτηση στο τι κάνουμε από εδώ και πέρα και στο πως οργανωνόμαστε. Οι καιροί δεν περιμένουν, ζούμε στην κόψη του ξυραφιού, σε μια κοινωνία που θυμίζει έντονα χαρακτηριστικά μεσοπολέμου.
    Και επειδή μου αρέσει να διαβάζω κείμενα σου…περιμένω την άποψη σου. Αρχισε να γράφεις λοιπόν… 🙂

  2. Ο/Η gatouleas λέει:

    Yanni μου, σ εευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια και για την προτροπή σου..
    Το συνολικό κείμενο είναι κατα 95% έτοιμο… Η μόνη δουλεία που κάνω, πλεον, είναι διπλο-τριπλο χτένσιμα, συμπλήρωση λεπτομερειών και οργάνωση ενοτήτων
    (οκ.., όχι και τόσο 95% χχαχαχα).
    Σίγουρα υπάρχουν «προτάσεις» αλλα η επόμενη ενότητα είναι, ακόμα, μια κριτική προσέγγιση του «οικονομισμού» των απόψεων, μια πιο αναλυτική αποδόμηση τους.
    Το πρόβλημα που αντιμετωπίζω με τις εκάστοτε προτάσεις είναι το πλαίσιο που κατατιθονται.
    Η πολιτική, για μένα, είναι η τέχνη της υλοποίησης και ένα ατομικό μπλογκ είναι εξ ορισμού μακρια απ` αυτή. Μόνο ζητήματα μεθόδων, μπορεί να αναδείξεις κι αυτά υπό όρους… έχοντας πλήρη συνείδηση της ατομικότητας, μίας εκτίμησης που δεν έχει «πραχτική» απόδειξη… για να μην καταντήσεις ο υπερφίαλος «παντογνώστης» που το μόνο που κάνει είναι να κουνα το δάχτυλο στους άλλους.
    …Το πρόβλημα με αυτή την περίοδο είναι πως έχει χαθει ο μπουσουλας..
    Θα μπορούσα να πάω «απ` ευθείας» στις προτάσεις, αλλά για μένα το μεγαλύτερο θέμα είναι η αποπολιτικοποίηση του πλαίσιου συζήτησης.Εύκολα μία «πρόταση» θα μπορούσε να απομονωθεί και να κατακεραυνωθεί.
    Θα δεις (ελπίζω!) πως θα μπορούσαν να υπάρχουν πολλές, διαφορετικές προτάσεις ακόμα και σε ανταγωνιστικά πλαίσια, που όμως να προωθούσαν κοινές αγωνίες ανατροπης..
    Το ζήτημα δεν είναι να βρούμε μια «ενότητα».
    Προτιμώ μία «διάσπαση» όπως στη Γένοβα με τα κόκκινα, ροζ και μαύρα μπλοκ και τους ΚΚεδες παραδιπλα, αλλά με κοινό και συνομολογημένο εχθρό παρα μια νερόβραστη σούπα αδρανής ενότητας.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s