για μια αντικαπιταλιστική πρόταση στην κρίση- εισαγωγή

Τον τελευταίο μήνα γράφω και σβήνω όλα τα πολιτικά σχόλια που θέλω να κάνω… Τα ξαναδιάβαζα και δεν έβλεπα κάτι παραπάνω από μια αυτονόητη και εύκολη κριτική…  Δεν είναι κακή… το 90% των συμπολιτών μας βρίζει το σύμπαν και είναι έτοιμο να πάθει εγκεφαλικό.

Όμως δεν μπορούσα να βρω μία αφορμή να ξεφύγω από τη γενικόλογη γκρίνια… ακόμα και ο εξοργιστικός ταχτικισμός του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μου προκαλούσε κάτι παραπάνω από θλίψη. Είχα πέσει, απ’ ότι φαίνεται, στη λούμπα.. είχα παρασυρθεί από τον τηλεγραφικό και πολιτικάντικο τρόπο αντιμετώπισης της καθημερινότητας. Η ατακαδόρικη αντιμετώπιση τςη πολιτικής με είχε καταβάλλει…

Ο χώρος αυτός έχει πάθει μια «ανάποδη» παράκρουση εδώ και 8 μήνες. Από εκεί που τα οικονομικά θέματα ήταν εκτός ατζέντας, πλέον οι πάντες πετάνε και μια παρόλα. Δεν είναι κακό να αντιλαμβάνεσαι, έστω και στην ύστατη στιγμή πως πρέπει να απαντήσεις για τα προβλήματα της Βάσης της του κοινωνικού ιστού. Το πρόβλημα βρίσκεται στη φύση των προτάσεων… συνήθως είναι οικονομοτεχνικού και αποπολιτικοποιημένου πλαισίου και γρήγορα εκτρέπονται σε μια φτηνή χουλιγκάνικη αντιπαράθεση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »