The Doors – The Soft Parade

Έχω μια δυσκολία να γράψω ποστ για τους Doors

Αν τους ξέρετε, δεν έχω πολλά να προσθέσω…

Αν όχι, δεν ξέρω από πού να αρχίσω…

Σημασία είναι πως αυτό το συγκρότημα και ειδικά το βασικό μέλος τους, ο Jim Morrison, δεν μπορούν ούτε να καταταχτούν σε κάποια κατηγορία και γι` αυτό και δεν έχουν «συνεχιστές» τους.

Είναι από αυτή τη φάρα καλλιτεχνών που και το σύστημα δυσκολεύεται να τους μετατρέψει σε mainstream, αλλά και η σχηματική αριστερά δεν τους «προτείνει».

Τι να κάνεις ένα τραγούδι που δεν χορεύεται; Μα να μην έχει ένα μότο να γίνει τζιγκλάκι για διαφημιστικό; Μια καλή μπασιά, τέλος πάντων, ένα γερό μπιτ να το πουλήσουμε πακέτο με την αφίσα του Τσε και το μπλουζάκι revolution σε τρία χρώματα;

Από την άλλη πώς να τραγουδάνε οι κομμουνιστές το «Ήρθε το τέλος, φίλε μου» μες το Μάη του `68;

Παρ` όλα αυτά, σαράντα χρόνια τώρα πιτσιρικάδες σε όλο τον κόσμο ανακαλύπτουν ξανά και ξανά χωρίς ραδιόφωνα, χωρίς πάρτι και αφιερώματα  τους Doors.

Ένα συγκρότημα που μέσα σε 4 χρόνια και 6 συλλογές δημιούργησε τη δική του ροκ ιστορία.

Jim Morrison

Ούτε για τον Jim Morrison θα πω πολλά. Ίσως με τα συνεχόμενα ποστ, θα σκιτσαριστεί ολοκληρωμένα η άποψη μου γι` αυτόν.

Πολλοί μένουν στη μυθολογική εικόνα που έπλασαν τα media. Ένας από τους τρεις «καταραμένους» ρόκερ (οι άλλοι δύο είναι ο Hendrix και η Joplin) που πέθαναν από ναρκωτικά μέσα σε 6 μήνες στα 27 τους χρόνια. Προφανώς ο άνθρωπος ήταν τίγκα στο αλκοόλ και στη ντρόγκα. Αλλά δεν ήταν το σημαντικό αυτό. Δεν ήταν «μουσικός». Το συγκρότημα το φτιάξανε στα 22 του, μάλλον «πουρό» για ροκ μπάντα.

Ο Jim κατάφερε να μετατρέψει τον ολοκληρωτικό πεσιμισμό του σε αριστουργήματα τέχνης. Κι άλλοι είχαν διαβάσει καταραμένους ποιητές του 19ου αιώνα ή Νίτσε. Αλλά το κλειδί της δημιουργικότητας του ήταν το βύθισμα του στον ανιμισμό.

Ο Ινδιάνικος πολιτισμός, ήταν βασική επιρροή στην προσωπική και καλλιτεχνική ζωή του. Τον ενδιέφερε το σημείο της Έκστασης, εκεί που η Ψυχή απελευθερώνεται από το σώμα κι έτσι γίνονται πιο καθαρές οι Ανάγκες και τα Θέλω. Η μουσική παίζει το ρόλο της εμψύχωσης, του δρόμου προς αυτή την κατεύθυνση.  Τα πάντα είναι μια τελετουργία…

The Soft Parade

Γι` αυτό ανάμεσα σε δεκάδες εκπληκτικά τραγούδια του θα σας παρουσιάσω ένα του 1969. To Soft Parade – η «Μαλθακή Παρέλαση» – δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με την κλασσική έννοια του τραγουδιού. Μάλλον πρόκειται για μια ιστορία Λόγου και Ρυθμού. Ένα παιχνίδι όπου διαπλέκονται και ανταγωνίζονται δυο διαφορετικά πεδία.

Ακούγωντας την ορίτζιναλ εκδοχή του τραγουδιού

μπορούμε να δούμε την όλη δομή του.

Στην αρχή ξεκινά με μια δήλωση ενάντια στη στωικότητα. «Στο σχολείο μας μάθαιναν πως μπορούμε με προσευχή να προσεγγίσουμε το Θεό… Όμως με προσευχές δεν καταχτάς τα Θεία!»

Στο δεύτερο μέρος υπάρχει απογοήτευση. Η μουσική μελαγχολική αλλά ήρεμη.  Ένας μοναχικός άνθρωπος που ψάχνει ένα ήσυχο απάγκιο να καθηλωθεί. «Πρέπει να βρω ένα μέρος να κρυφτώ»

Στο τρίτο μέρος μας εμφανίζει την Πλαστική Πραγματικότητα. Πλέον είμαστε μέρη της Μαλθακής Παρέλασης. Η μουσική είναι αλαφρά χαρούμενη και εύπεπτη. Ίσως είμαστε και σε εκπομπή πρωινατζίδικου. Μίνι φούστες, σοκολάτες… Μαγαζιά και παπούτσια., βόλτες με τα μωρά μας στη θάλασσα …και μια κοπέλα που λέγεται Σάντυ.

Όμως υπάρχει μια δυσκολία. Υπάρχει πίεση. Δεν ξέρουμε από που προέρχεται αλλά πρέπει να αποφορτίζεται η ένταση. «Υπάρχουν τέσσερις τρόποι για να τη «βγάλεις καθαρή»… α) Πήγαινε διακοπές, ταξίδια, β) Κοιμήσου, γ) Πάρε τα βουνά, και δ) Αγάπα τον πλησίον σου»

Ιντερμέδιο: η κάθοδος ξεκινά. Ο ρυθμός μετατρέπεται σε ελαφρά πολεμικό. Κάτι ανακινείται… Κάτι γήινο προβάλλει και ο τραγουδιστής το χαίρεται «Αυτό είναι το καλύτερο μέρος του ταξιδιού»

Στο τέταρτο μέρος η ζούγκλα έχει αρχίσει να εισβάλλει στην πόλη. Η μουσική έχει επανέλθει σε mainstream χαρακτηριστικά, όχι όπως πριν βέβαια. Θέλουμε να είμαστε χαρούμενοι και αισιόδοξοι αλλά πλέον είναι πολύ αργά.

Οι εκκλήσεις για σταθερότητα πέφτουν στο κενό «πρέπει να μείνουν τα πράματα όπως έχουν, πρέπει κάποιος να τα υπερασπιστεί». Όμως ο ποιητής θεωρεί πως αυτός ο δρόμος είναι άχρηστος… Η μικροαστική ασφάλεια χρησιμεύει μόνο για το χτίσιμο οικογενειακών τάφων.

Σε αυτό το μέρος έχουμε και την ύπαρξη αντιφατικών εικόνων. Αυτή η Μαλθακή Παρέλαση κρύβει τέρατα, φαντάσματα. Κάτω από τις γλυκές εικόνες οι μηχανές μουγκρίζουν , οι άνθρωποι διασκεδάζουν με μια κόμπρα στον αριστερό τους ώμο και μια λεοπάρδαλη στο δεξί τους. Η ένταση της φωνής ανεβαίνει .

Στο πέμπτο μέρος η τελετή ξεκινά. Σαν σπείρα βυθιζόμαστε σε μια συνεχή Πτώση χωρίς τέρμα. Η Κόλαση απελευθερώνεται.

Τα φώτα δυναμώνουν, το ράδιο μουγκρίζει…

Η πραγματικότητα προβάλλει αμείλικτη

«Δεν μπορείς να εξηγήσεις τη θαλάσσια πλοήγηση ταξίδια με κότερα,  σε όσους λιμοκτονούν»

Καλέστε τα Σκυλιά..

Καλέστε το θεό..

Μόνο μια κραυγή…

«Χρειαζόμαστε κάτι καινούριο..Κάτι να μας βγάλει από το αδιέξοδο.»

Ο χορός συνεχίζεται χωρίς τελειωμό. Τα πράματα είναι στο όριο.

«Σφάξε τα ζώα και έλα να με συναντήσεις… και φέρε και όπλα μαζί σου»

Τα λόγια χάνουν το νόημα τους. Αν η μουσική ξεκίνησε σαν μουσικό χαλί των στίχων, εδώ ο Ρυθμός επικαλύπτει το Λόγο.  Ο σκοπός επετεύχθη…  Τα πρωτόλεια ένστικτα βγαίνουν στην επιφάνεια και κυριαρχούν.

Αν δεν έχεις καταλάβει σε ποια ζούγκλα βρίσκεσαι, κακό δικό σου… Θα είσαι στο χαμηλό επίπεδο της τροφικής αλυσίδας.

Το τραγούδι ολοκληρώνεται όπως άρχισε … με μια δήλωση. Αφού έχουμε αρνηθεί την μαλθακότητα, ο ποιητής μας καλεί:

«Όταν όλα αποτύχουν, μπορούμε να μαστιγώσουμε το άλογο στα μάτια

… να τα ησυχάσουμε… να τα κάνουμε να δακρύσουν»

Πέρα από την original εκδοχή – που έχω σε μουσικό αρχείο – ακολουθεί σε βίντεο μια πολύ ενδιαφέρουσα live εκτέλεση του στα 1969 από μια εκπομπή της τηλεόρασης.

When I was back there in seminary school

There was a person there

Who put forth the proposition

That you can petition the Lord with prayer

Petition the lord with prayer

Petition the lord with prayer

You cannot petition the lord with prayer!

Can you give me sanctuary

I must find a place to hide

A place for me to hide

Can you find me soft asylum

I can’t make it anymore

The Man is at the door

Peppermint, miniskirts, chocolate candy

Champion sax and a girl named Sandy

There’s only four ways to get unraveled

One is to sleep and the other is travel, da da

One is a bandit up in the hills

One is to love your neighbor ’till

His wife gets home

Catacombs

Nursery bones

Winter women

Growing stones

Carrying babies

To the river

Streets and shoes

Avenues

Leather riders

Selling news

The monk bought lunch

Ha ha, he bought a little

Yes, he did

Woo!

This is the best part of the trip

This is the trip, the best part

I really like

What’d he say?

Yeah!

Yeah, right!

Pretty good, huh

Huh!

Yeah, I’m proud to be a part of this number

Successful hills are here to stay

Everything must be this way

Gentle streets where people play

Welcome to the Soft Parade

All our lives we sweat and save

Building for a shallow grave

Must be something else we say

Somehow to defend this place

Everything must be this way

Everything must be this way, yeah

The Soft Parade has now begun

Listen to the engines hum

People out to have some fun

A cobra on my left

Leopard on my right, yeah

The deer woman in a silk dress

Girls with beads around their necks

Kiss the hunter of the green vest

Who has wrestled before

With lions in the night

Out of sight!

The lights are getting brighter

The radio is moaning

Calling to the dogs

There are still a few animals

Left out in the yard

But it’s getting harder

To describe sailors

To the underfed

Tropic corridor

Tropic treasure

What got us this far

To this mild equator?

We need someone or something new

Something else to get us through, yeah, c’mon

Callin’ on the dogs

Callin’ on the dogs

Oh, it’s gettin’ harder

Callin’ on the dogs

Callin’ in the dogs

Callin’ all the dogs

Callin’ on the gods

You gotta meet me

Too late, baby

Slay a few animals

At the crossroads

Too late

All in the yard

But it’s gettin’ harder

By the crossroads

You gotta meet me

Oh, we’re goin’, we’re goin great

At the edge of town

Tropic corridor

Tropic treasure

Havin’ a good time

Got to come along

What got us this far

To this mild equator?

Outskirts of the city

You and I

We need someone new

Somethin’ new

Somethin’ else to get us through

Better bring your gun

Better bring your gun

Tropic corridor

Tropic treasure

We’re gonna ride and have some fun

When all else fails

We can whip the horse’s eyes

And make them sleep

And cry



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s